Op bezoek in: Republiek Argentinië

Oppervlakte: 2.736.890 km2 (80x Nederland)
Inwoners: 40,3 miljoen
Hoofdstad: Buenos Aires
Munteenheid: Argentino Peso  -  1 EUR = 4,4 ARS
Taal: Spaans
Godsdiensten: Rooms-Katholiek (92%)
Bijzonder: Iguazú, Tango, Patagonië & Steaks

Op bezoek in: Chili

Oppervlakte: 756.946 km2 (18,2x Nederland)
Inwoners: 16,1 miljoen
Hoofdstad: Santiago de Chili
Munteenheid: Chilean Peso  -  1 EUR = 800 CLP
Taal: Spaans
Godsdiensten: Rooms-Katholiek (89%), Protestant (11%)
Bijzonder: Paaseiland, Patagonië & wijn
 
ARGENTINIË
Alles is geregeld
AR | Puerto Iguazu  | 3 juli 2008

We rijden door Puerto Iguazu en direct valt op dat dit een veel gezapiger stadje is dan het Foz de Iguacu aan Braziliaanse zijde. Het is een stuk kleiner, niet zo gestructureerd en alles zit een beetje geclusterd om elkaar heen rond één hoofdstraat; kortom, prettiger voor backpackers. We nemen onze intrek in het Iguazu Falls Hostel en hebben een tweepersoonskamer voor P$ 80,- (€ 16,-) p/n. We starten de middag lekker met een heerlijke douche en van de wetenschap dat we vanavond een echt tweepersoonsbed hebben, worden we al vrolijk. We doen een wasje, vragen de prijzen op van meerdere busmaatschappijen voor een busrit naar Buenos Aires en bekijken toertjes naar de watervallen aan beide kanten van de grens en de Itaipu dam. Ook hebben we geld gehaald, maar dat is een verhaal apart.

Normaliter ga je in het buitenland op zoek naar het Maestro embleem. In Puerto Iguazu mag je daar zelf achterkomen als je de pas erin steekt en dat doen we dan ook maar. Bij de Banco de Argentino geven ze ons niets en hebben we een op te nemen bedrag van 0 peso's; da’s niet veel. Bij de Banelco willen ze er niet aan om ons 900 peso's te geven. Het is te hoog en ons wordt vriendelijk, doch zeer dringend, verzocht een kleiner bedrag in te vullen. We pinnen 100 peso's, maar daar kom je niet zo ver meer in Argentinië. Nog een keer proberen, 200 peso's, dat lukt. Nog maar een keer, nog maar een keer, nog maar een keer. Zo kan je dus moeiteloos 1500 peso's opnemen, als je het maar niet in een keer wil (!).

Met een vette portemonnee gaan we op zoek om deze zo snel mogelijk weer om te zetten in mooie, onvergetelijke herinneringen. Dit lukt gemakkelijk door een tweedaagse toer te boeken naar beide kanten van de watervallen (met onder andere een boottocht over de machtige Rio Iguazu en onder de watervallen door gaan!), het Parque das Aves (vogelpark) waar de prachtige vogels van de amazone en het pantanal te zien zijn en de Itaipu stuwdam die 45 miljoen mensen (!) kan voorzien van elektriciteit.

Voldaan gaan we lekker eten bij Terra waar ze een wokmenu hebben vastgesteld en zien we dat de Argentijnse prijzen ons wel zullen gaan bevallen. Ons complete avondeten, inclusief 0,6 liter lokaal biertje, kost € 15,-. We gaan wat slaap inhalen en dromen onszelf al bij de watervallen.

Gedoopt
AR | Puerto Iguazu  | 4 juli 2008

De wekker gaat om 7.00 en dat is helaas niet de tijd dat we willen opstaan. We zijn blijkbaar beide erg moe en we zijn wakker gehouden door – wat wij denken – één mug. Met iets moois in het vooruitzicht gaan we toch maar een poging wagen en dat lukt ‘aardig’. We eten een teleurstellend ontbijt en wachten geduldig op het minibusje van Gatti Tours. Mooi op tijd komen ze aan en we pikken nog twee Engelsen op om naar de Iguazu watervallen te gaan. De gids blijkt al snel een nichterige lachebek te zijn die prima om zijn eigen grapjes kan lachen. Hij heeft wel een aanstekelijke lach en af en toe vertelt hij daadwerkelijk nog wel iets interessants. We betalen P$40,- pp voor de ingang en gaan lopend naar het tweede treinstation. Het weer is fantastisch en, met de wetenschap dat het de hele vorige week heeft geregend, hebben we nu supergeluk met een strakblauwe hemel en een goed winterzonnetje.

Met het treintje rijden we naar de Garganta del Diablo (Duivelskeel) om het grootste gedeelte van de watervallen te zien. We lopen over catwalks over de Rio Iguazu – het gedeelte dat nog moet vallen – en merken op dat het immens groene park op dit punt een nog rustige stroming heeft van water. Eenmaal aangekomen bij de duivelskeel zie je echter een gigantische watermassa naar beneden storten in een 75 meter vrije val. Niet alleen brengt dit een continue geluidsstroom met zich mee, maar ook het opspattende water zorgt voor een mist die alle kanten opwaait. Middenin vliegen snelle vogeltjes die de insecten uit de lucht pikken die meegenomen waren in de onophoudende stroming.

We rijden terug met het treintje en beginnen aan het bovenste gedeelte van het park (ze hebben een beneden en boven wandeling gemaakt rond de watervallen). De verschillende uitzichten zijn stuk voor stuk fantastisch en je moet bijna oppassen dat de geheugenkaart niet overvol raakt met donderend geweld van water. We lunchen hierna, samen met de wasbeertjes, bij een van de restaurants. Teruglopend kiezen we nu voor het onderste gedeelte en ook hier weer is het fantastisch om te zien allemaal. Aan het einde van deze route kan je vlak voor een enorme waterval staan waar je al aardig nat wordt, maar wat echt leuk is, is de motorboot die recht in de duivelskeel en de St. Martin’s waterval vaart met ons waardoor je overal en nergens nat wordt. We zorgen dat onze spullen droog blijven en stappen onwennig in de boot.

De boot vaart vlak voor de eerste waterval en blijft vlak voor de waterval varen.. je wordt vanzelf wel een beetje zenuwachtig als je al dat geweld ziet en bedenkt dat je er zo in gaat. Dit is echter niet het geval en we varen terug naar de duivelskeel. Ook hier blijven we even voor varen, maar al snel trekt het aanwezige personeel alle regenpakken maar aan die ze kunnen vinden; dit kan nooit goed zijn.. Er wordt aan ons gevraagd of alles ok is en we zeggen dan maar ja en niet veel later varen we in de duivelskeel. We zien niets meer, zijn binnen drie seconden compleet doorweekt en hebben geen idee waar we zijn; gaaf!

We zijn gedoopt in en door de Iguazu Falls!

We keren om en gaan over de Rio Iguazu waar - vooral het eerste stuk – enorme versnellingen in zitten; dit zou ideaal zijn om op te raften. Met onze boot scheuren we over het water en komen we geregeld met een harde klap op het water terecht als we weer eens door de golven in de lucht worden gesmeten. Aan het einde van de rit kleden we ons om en nemen we plaats in een open truck om het regenwoud van Argentinië te bekijken rondom de watervallen. De aardige dame legt snel in het Spaans en Engels uit wat er allemaal te beleven en te zien valt, maar we zijn al verwend door het Pantanal en het is niet zo erg boeiend. Aan het einde wacht onze gids ons op om ons terug naar het hotel te brengen.

Wij als arme sloebers (we hebben nog precies P$4 op zak wat €0,80 is) worden afgezet bij de bank om eens flink wat centen in te slaan. Na vier keer gepind te hebben, zijn we P$1290,- verder en kunnen we met een gerust hart de pesos weer laten rollen. We lopen naar het uitkijkpunt om het drielandenpunt te bekijken. In Vaals is het allemaal niet zo spannend om Nederland, België en Duitsland te gaan bekijken en hier is niet veel spannender. We zien twee kruisende rivieren en aan de Argentijnse kant hebben ze er een monument voor over, maar aan de overkanten zien we een restaurant (Brazilië) en een lelijke fabriek (Paraguay). We komen dan ook niet daarvoor, maar zien een prachtige zonsondergang over de bossen van Paraguay.

Na een babbel met een wat vreemde contactgestoorde Amerikaan, lopen we terug naar het centrum om weer lekker te gaan eten bij Terra evenals gisteravond. De pasta smaakt uitstekend en we lopen terug naar het hotel om eventueel de Iguazu-video te zien en te kopen. De video ligt al klaar en is afgegeven door de maatschappij; da’s dom. Snel rippen we de DVD op de laptop en geven de DVD terug met het commentaar dat we deze niet willen, omdat we er niet vaak opstaan. Weer US$30,- uitgespaard. We zien onszelf terug – confronterend zo hier en daar – en bestempelen de video als leuk, maar geen 30 dollar waard.

We ruimen op en gaan lekker naar bed.

Borderliners
AR | Puerto Iguazu  | 5 juli 2008

Om iets voor 07:00 gaat de wekker weer en je vraagt je af of dit nu vakantie of werk is (hoor ons eens klagen!). Na het ‘ontbijt’ stappen we op de bus om vandaag eens drie landen te gaan bezoeken. We hebben een ietwat dikke (of alleen maar grote botten) man die met zijn gebrekkige Engels onze gids gaat zijn vandaag. Onze Engelse vrienden zijn ook weer van de partij en als eerste steken we de grens weer over naar Brazilië om naar de Itaipu Dam te gaan. Itaipu dam is de grootste hydro-elektrische energiecentrale van de wereld en dat is gemakkelijk te zien. De dam is eigendom van Brazilië en Paraguay (50%-50%) en komen dan ook vanzelf op beide landen te rijden. We stappen in een bus om het geheel eens goed te bekijken en helaas laat het machtige bouwwerk maar weinig zien van zijn krachten. Het hoogteverschil tussen het reservoir en de daadwerkelijke rivier is enorm en dit wordt overbrugd door gigantische pijpen waardoor de elektriciteit wordt opgewekt. Die pijpen zijn afgeschermd en er is ook geen overtollig water, wat een gigantisch schouwspel van opspattend water kan geven. Het bezoek wordt afgeschermd met een promofilmpje om te laten zien hoe goed ze wel niet zijn..jammer.

 We scheuren door naar het Parque das Aves (Vogelpark) waar we als eerste mooie vissen zien (?). Dit park is vooral bekend om de papagaaien en toekans en die hebben ze dan ook volop. Deze worden afgewisseld met verschillende vogelsoorten die allemaal in Zuid-Amerika voorkomen. De hoogtepunten van dit park is de mogelijkheid om een papagaai op je arm te laten staan en de grote vogelkooien waar je in mag lopen en die je heel dicht bij de, anders zo schichtige, vogels brengen. Wij zijn fans van de toekans en om nu - na de vluchtige blik in het Pantanal – zo dichtbij te staan, is erg gaaf.

Zo’n 200 meter verder is de ingang van het Foz do Iguacu park; het watervallen gebeuren aan de Braziliaanse zijde. De bedoeling van twee keer de watervallen bezoeken is simpel; vanuit Argentinië heb je toegang tot de meeste watervallen en kan je vaak erg dichtbij komen, maar vanuit Brazilië heb je een goed totaaloverzicht. De foto- en filmcamera’s draaien weer overuren, want het is allemaal zoooooo mooi en overweldigend dat je elke vijf meter wel weer stilstaat en in verbazing valt. We lopen een mooie wandelroute en zien alle plekken waar we gisteren ook al geweest zijn vanaf een ander gezichtspunt. Het valt op dat de Braziliaanse kant veel toeristischer is ingericht en dat ze minder om de natuur geven dan de Argentijnen. Vanaf hier heb je de mogelijkheid met helikopters te vliegen over de watervallen – iets wat de Argentijnen hekelen om de milieuvervuiling en omdat het de dieren verstoort – en zijn er geen met-de-natuur-geïntegreerde-loopbruggen gemaakt, maar betonnen, afgrijselijke wandelroutes.

We hebben een bus te halen dus onze chauffeur racet van het ene land naar het andere land om ons uiteindelijk bij het busstation in Argentinië af te zetten. We stappen in een andere, veel luxere bus, van Via Bariloche om naar Buenos Aires te gaan. Deze bus is een semislaapbus en is een van de betere bussen van Argentinië. We zitten naast het keukentje en we krijgen een heuse maaltijd met drank; iets wat we in Brazilië nooit kregen. Het is een slaapbus, dus om 23:00 gaan de lichten uit en is het de bedoeling dat je gaat slapen..

Aires niet zo Buenos
AR | Buenos Aires  | 6 juli 2008

We hebben redelijk wat geslapen – wel veel wakker geworden – als we ’s ochtends bij het opstaan al vlakbij Buenos Aires zijn. Zo rond 09:45 stappen we uit op het enorme busstation van Buenos Aires en zoeken we de metro op. Deze is gemakkelijk gevonden en voor P$0,90 kopen we een enkeltje naar Congreso waar we hopen een hotel te vinden. Na een paar pogingen belanden we (weer) bij het jeugdhostel en die hebben wel een tweepersoonskamer met bad, maar we moeten even geduld hopen; prima. Iets na 11:00 – de officiële checkout tijd – komt de regelneef (hoewel hij toch echt een nicht is)  naar ons toe met de mededeling dat de kamer toch niet beschikbaar is omdat een van de huidige bezetters ziek is geworden; of we wellicht aan de overkant kunnen/willen slapen.

Zo komen we terecht in een apart, afgesloten gedeelte van het jeugdhostel met onze privé balzaal, badkamer en een keuken, tv-hoek, computer met internet en rust in een fantastisch mooi gebouw met nog een oude, authentieke lift die je zelf open moet schuiven voor P$130,-  (€ 26,-) p/n.

We gaan nog even naar buiten lopen en zien het prachtige congresgebouw statig uitkijken over een klein parkje waar een bescheiden demonstratie aan de gang is. Even verderop zijn we Avenida 9 de Julio, met zijn 14 banen (!) de grootste straat ter wereld. Weer iets verder, het hoofddoel van vandaag, is de wijk San Telmo. In San Telmo is het vooral zondag erg druk met een grote markt en straatartiesten. We zien het ene kleed prullaria na de andere, maar toegegeven, er zitten soms leuke dingen bij. Wij kopen een oude wereldkaart die wij – in ons hoofd – al in de gang zien hangen van een toekomstig nieuw huis. Verder zien we tangodansers, mimeartiesten, hele bands die optreden, nootjesverkopers en een uiterst dubieuze vrouw die (min of meer) muziek maakt.

Via de metro gaan we weer terug richting het hotel en maken we een pitstop bij de supermarkt. Even laten zien hoeveel het in Argentinië allemaal kost:

3 bananen
2 appel
1 zak Aardappelschijfjes
1 broccoli
2 bevroren hamburgers
4 toetjes
2 biertjes
2 cola
1 red bull
2 zakjes chips
3 Ferrero Rocher (miniverpakking)
1 zak snikkers
1 mueslireep
Totaal: P$ 48,62 = € 10,-

Die avond een unicum, Frans heeft weer gekookt voor het eerst in lange tijd. Met een Argentijnse keuken en beperkte middelen wordt het eten aardig en besluiten we de rest van de dag weinig meer te doen. Het weer is het daar mee eens, het regent lekker door. We vragen aan een Ecuadoriaans taalbureau hoeveel het kost om Spaans te leren en relaxen verder de hele avond in onze balzaal.

Vandaag even niet
AR | Buenos Aires  | 7 juli 2008

Heerlijk dat uitslapen. Het is al een behoorlijk tijdje geleden dat we weinig tot niets hebben gedaan en dat bevalt wel. Even geen ‘haast’ maken om ergens te komen en ook weinig zien vandaag; je wordt blijkbaar vanzelf toch een beetje reismoe. De oplossing is simpel; net doen alsof je thuis bent, bedenken dat het zondag is en heel de dag door zal gaan regenen. Wat doe je dan?

We staan om 09:45  eindelijk op en gaan ontbijten in het hoofdgebouw waar we gelijk bijboeken voor de komende drie nachten. We hebben geen zin om een ander, eventueel goedkoper, onderkomen te zoeken, want we zitten wel best, zó duur is het nu ook weer niet en alles is zo lekker uitgestald in onze kamer. We brengen een bezoekje bij de bank, want in Puerto Iguazu hebben we een honderdje gekregen waar een deel van miste. Hoewel de bankmedewerker daar het niet zo’n probleem vond, wordt het nergens geaccepteerd. We krijgen zonder problemen 10 briefjes van 10 terug en opgelost.

In de middag gaan we een stukje lopen naar de wijk Recoleta en Palerma. We beginnen direct in een demonstratie, maar we begrijpen niet zo goed waar het over gaat. Veel herrie en politie, maar er gebeuren weinig echt spannende dingen. We belanden in Recoleta bij de begraafplaats en dit is er één a la Cuba. Het zijn enorme bouwwerken met mooie teksten, rare versieringen en grote ruimtes bedoeld voor één persoon of een hele familie. We zoeken even en volgens een aantal toeristen om bij het graf van Eva Peron (Evita) te komen. Dit graf is niet overdadig mooi, maar – in verhouding met de rest – redelijk simpel. Er zijn grote hoeveelheden katten op de begraafplaats en die zorgen er wel voor dat je even plaatsneemt om van de rust en de gebouwen te genieten.

We eten wat bij Romario die een heerlijke steenoven heeft staan waar lekkere pizza’s en andere zaken in verwarmd worden. Sowieso zien we heel veel pizzatenten langs de weg; ongetwijfeld gelinked met de vele Italiaanse emigranten. We halen de wijk Palermo niet vandaag; het weer is niet rot, maar ook niet geweldig en we weten al dat die de komende twee dagen beter wordt. We gaan terug naar ‘huis’ met de metro en hangen een beetje rond in ons appartement.

’s Avonds eten we nog buiten de deur, maar dat was ook niet echt uitmuntend goed. We besluiten ter plekke dat we de avond erop naar de vernieuwde haven gaan aangezien het daar wel goed zal zijn. We komen wel steeds meer in het ritme van het land; we dineren pas na 20:00! Eenmaal thuis duurt het niet lang voordat we in slaap sukkelen.

Rondzwerven in Buenos Aires
AR | Buenos Aires  | 8 juli 2008

Wederom lekker uitslapen en het is nog later dan gisteren! We gaan weer ontbijten aan de overkant en het moet gezegd worden dat alle mensen die dit youth hostel runnen een beetje anders zijn dan anders. Vanaf het eerste moment dat we hier aankwamen hadden we al zoiets van ‘er klopt iets niet’. We werden ingecheckt door een overdreven homo en we kregen ons ontbijt van een vrouw die je gemakkelijk kan aanzien voor een man. Gisterochtend werden we te woord gestaan door een wat contactgestoorde regelneef die vandaag wat overgeinteresseerd was in ons softdrugsbeleid en ook gisteren zat er een dame aan tafel die ze echt niet allemaal op een rijtje heeft. Als laatste werden we vandaag bediend door een YMCA-homo die erg veel zorg heeft gedragen voor zijn baardje. Het ontbijt is gewoon goed dus alle aparte figuren maken het eigenlijk alleen maar leuker.

Vandaag staat een fikse wandeling op het programma in het Microcentro; Het echte centrum van Buenos Aires. Via drukke straten komen we aan bij het beginpunt, het plein van San Martin. Generaal Martin was verantwoordelijk voor de onafhankelijkheid van Argentinië van Spanje (evenals Chili & Peru overigens) en wordt dus gezien als nationale held. Iets verderop staat het Torre de los Ingleses, een geschenk van Engeland en zou moeten lijken op de Big Ben. Wij zien de vergelijking net en helaas kunnen we niet naar boven om van het uitzicht te genieten.

We lopen door de immens drukke winkelstraten Florida, Lavalle en Av. Corrientes. Vreemd om te zien dat er zoveel mensen aan het winkelen zijn op een moment dat iedereen in Nederland gewoon aan het werk is. Met een stralende zon komen we uit bij Avenida 9 de Julio (zoals gezegd, de grootste straat ter wereld) en verbazen we ons weer over de enorme drukte die een weg kan veroorzaken. Overigens gaat het er geordend aan toe en zijn er geen opstoppingen – iets wat in Parijs op de Champs-Elysees nogal eens het geval is met ruim de helft minder banen.

We lopen naar het Teatro Colón wat een van de hoogtepunten zou moeten zijn van Buenos Aires. Helaas lopen we tegen een dichte deur aan wat enigszins logisch is, omdat we in het laagseizoen zitten; renovatiewerkzaamheden houdt de tent dicht. Erg jammer, maar helaas niets aan de te doen.

We lopen verder naar het belangrijkste plein van Buenos Aires; Plaza de Mayo. Rondom dit plein zijn vele mooie dingen te vinden te beginnen met de Catedral Metropolitana. Vanaf de buitenkant een nogal vreemde verschijning als kerk, maar van binnen bijzonder mooi aangekleed. Tevens zit het mausoleum van San Martin in deze kerk aangebouwd en kun je op bezoek bij de beste man. Aan de noordkant van Plaza de Mayo staat het roze ‘Casa Rosada’ wat feitelijk het Presidentieel paleis is. Op het balkon van dit paleis werd Eva “Evita” Peron beroemd om haar redevoering. Op het plein staan verder nog een aantal statige gebouwen van banken en ministeries en wordt momenteel versierd door vele politieagenten die voorbereidingen aan het treffen zijn voor morgen, 9 juli, aangezien het dan Onafhankelijkheidsdag is.

Wij gaan, via de supermarkt, lekker terug naar huis en koken voor onszelf. De rest van de avond relaxen we lekker op onze kamer (en de rest van het huis).

Vandaag even niet
AR | Buenos Aires  | 9 juli 2008

Vandaag hebben we maar een wekker gezet, maar het zet geen zoden aan de dijk. De wekker gaat rond 08:15, maar we gaan zelf gewoon doorslapen tot ongeveer 09:00 uur. Na het ontbijt gaan we met de metro naar het Plaza de Mayo waar we gisteren geëindigd waren. Via de wijk San Telmo willen we vandaag eerst de wijk La Boca bezoeken. We zien de Argentijnse versie van de TU in delft – helaas voor Delft is deze een stuk mooier – en een Russisch Orthodoxe kerk die een beetje uit de toon valt hier in Buenos Aires.

De wijk Boca wordt al kleurrijk begonnen met een cartoonachtige tekening van de wijk. Helaas begint de armoede direct erna. La Boca is ontstaan door Italiaanse immigranten en is altijd al de wat armere buurt geweest en daar staat de wijk vandaag de dag nog steeds om bekend. De straten zijn vies en kapot, zwervers lopen overal rond en zelfs de oude Italiaanse bank is omgetoverd tot kraakhuis. We drinken wat bij een oud restaurant en lopen door tot aan de haven waar de meeste mensen van La Boca in werken. De haven ziet er verlaten uit (vandaag is een vrije dag wegens Onafhankelijkheidsdag) en er valt niets te beleven. Iets verderop komen we bij de straten die La Boca zo beroemd maken. In Caminito (een straat of vier) staan de uit golfplaat gemaakte huizen voorzien van vele verschillende, heldere kleuren.

De straten zijn leuk om te zien en geven enigszins een indruk van hoe het vroeger geweest zou moeten zijn. Wat enorm jammer is, is dat het ongelooflijk toeristisch is gemaakt. Je ziet de gekleurde golfplaten soms gewoon op de betonnen muren zitten, er staan enorm veel schilderijverkopers voor en alle zes de restaurants trekken je bijna naar binnen. We lopen iets verder waar de mensenmassa tot het absolute nulpunt gedaald is en zien daar nog echte golfplatenhuizen staan die je dan toch weer doen terugdenken aan hoe het er vroeger uit zou moeten hebben gezien.

Bij de McDonald's komen we erachter wat moeders met kinderen gaan doen op Onafhankelijkheidsdag; een happy meal halen bij de Mac! We zijn zeg maar niet de enige, maar willen gewoon McNuggets en een lekkere salade. Daarna lopen we terug via San Telmo en stappen we op de metro om naar Palermo te gaan. Deze wijk, die ook al Italiaans klinkt, is meer een yuppenwijk en ziet er al veel beter georganiseerd uit dan La Boca. Al vrij snel hebben we door dat er in het centrum goed gewinkeld kan worden, maar als je er écht bij wilt horen, moet je hier je kleren kopen. We blijven hangen in het Plaza Campaña del Desierto en zien iedereen hier een beetje relaxen – en natuurlijk voetballen. We willen er ook graag bijhoren dus gaan nog even shoppen, maar blijkbaar is het yuppenleven niets voor ons; we vinden niets leuks.

Met de metro gaan we terug om weer lekker thuis te eten! We gaan ons Buenos Aires avontuur bijna afsluiten en de volgende zaken vallen ons op aan Buenos Aires:

Het is een vieze stad. We begonnen onze reis in de grote steden Madrid en Rio de Janeiro, maar daar was het lang niet zo vies als hier in Buenos Aires. Geregeld hebben we ook mensen voorbij zien lopen die vuilniszakken en afvalbakken openmaken en uitspitten om er nog nuttige dingen uit te halen. Vervolgens ligt dus de complete inhoud van alle vuilniszakken op straat en dit wordt – in die hoedanigheid – niet opgeruimd door de afvalophalers. Het afval wordt zeker niet gescheiden en er lopen flink wat honden en poezen rond die hier ook van meeprofiteren.

Wij zijn hier in het winterseizoen wat betekent dat het aan de koude kant is. Hier betekent ‘koud’ echter 16/17 graden en zo nu en dan een buitje. Mensen kleden zich bij deze temperaturen alsof de ijstijd morgen gaat uitbreken met dikke truien, mutsen, dikke jassen en winterschoenen.

Buenos Aires lijkt – voor ons – op Rotterdam. Het heeft geen enorm bijzondere bezienswaardigheden, je kunt enorm goed winkelen, het is op sommige stukken enorm druk en er zijn maar weinig plekken waar je rustig even in een parkje kan zitten. Er is zelfs een nieuw uitgaanscentrum gecreëerd in de oude haven.
 

Reis terug naar Brazilië

Naar fotoalbum

Reis verder naar Ecuador


Lekker warm
AR | Salta  | 30 september 2008

<vervolg van Bolivia>
Na een fiks aantal uur bussen komen we eindelijk om 21:40 aan op het busstation in Salta. We pakken onze tassen, pinnen wat geld en pakken een taxi naar onze eerste keus Hostal Condor Pass. Gelukkig kunnen we gelijk terecht (100 Ps p/n) en hebben we een heerlijke kamer. Helaas hebben we geen avondeten gekregen dus we eten snel een pizza aan de overkant en gaan, na een welverdiende douche, slapen.

Wereld van verschil
AR | Salta | 01 oktober 2008

Met moeite worden we voor 10:00 wakker en – niet wetende hoe laat het ontbijt is – kleden we ons maar aan en gaan we naar beneden toe. We eten een redelijk stokbroodje en gaan weer terug naar de kamer erna. We bekijken alle foto’s die we gemaakt hebben de laatste paar dagen en maken ons op voor een rondje door Salta.

We hebben een leuke autorit in gedachte en vragen een autoverhuurbedrijf naar de prijzen. Deze zijn enigszins duur, maar acceptabel en we gaan kijken wat er precies in de buurt van Salta te doen is, o.a. bij de Tourist Information. Als we de plaatjes zien, zien we hetzelfde landschap als we de afgelopen paar dagen gezien hebben. Canopy en Raften is leuk, maar iets te kort geleden dus we besluiten toch maar geen auto te huren en morgen verder naar het zuiden te gaan.

We laten Frans’ horloge maken aan de overkant – batterij was op – en geven onze (vele) was af bij het hotel om te laten wassen. We hebben een leuke wandelroute en beginnen deze af te lopen. Het Plaza 9 de Julio is het centrale plein met een leuk parkje en prachtige koloniale gebouwen erbij. Verderop eten we een overheerlijk ijsje bij Heladeria Rosmari en lopen we langs het standbeeld van Guemes; een onafhankelijkheidsheld. Teruglopend komen we langs de San Francisco kerk die van buiten er werkelijk waar prachtig uitziet met veel detail, afwijkende kleuren en een enorm gebouw.

We relaxen even op de kamer alvorens plannen te maken voor de nabije toekomst. We gaan dus niet rondjes rijden rondom Salta, maar willen verder. We hebben momenteel tijd genoeg en kunnen dus lange busritten – en tevens nachtbussen – vermijden. We besluiten om naar Tucuman te gaan en lopen naar het busstation. Onderweg zien we het mooie San Martin park waar Saltaños rustig aan doen en ook genieten van het heerlijke weer wat Salta vrijwel altijd heeft. Ook wij kunnen eindelijk weer eens in korte kleren lopen en hebben het vanmiddag zelfs vrij heet gehad. We vragen rond op het busstation wanneer iedereen naar Tucuman gaat, maar het schijnt populair te zijn om ’s avonds te gaan en dan ’s nachts aan te komen. Daar hebben wij geen zin in, dus vinden we er na wat zoeken één die een stuk vaker gaat. We kiezen voor 11:30 zodat we morgen ook rustig aan kunnen doen.  

Als we teruglopen zoeken we een supermarkt op om boodschappen te doen. Blijkbaar doet half Salta zijn boodschappen hier, want het is erg druk. Als we thuiskomen gaan we lekker samen koken en eten en gaat de tijd erg snel. We relaxen nog wat op de kamer en gaan lekker slapen.

Doorrijden
AR | Tucuman  | 02 oktober 2008

De wekker verstoord onze heerlijke nachtrust en we komen – met veel moeite – het bed uit. We ontbijten lekker met onze eigen aardbeien in yoghurt en pakken alles in. We checken uit, pakken een taxi naar het busstation en om 11:25 rijden we weg uit Salta om naar Tucuman te gaan. We stoppen een paar keer bij wat onbelangrijke plaatsen en zijn na 4,5 uur in Tucuman. Het immense busstation is voorzien van een shopping mall en een handige tourist information. Hier vragen we om informatie over de stad en hotels en de aanwezige medewerkster gaat erg behulpzaam te werk en belt een paar ho(s)tels op om te vragen of er plaats is. Het is allemaal niet zo’n succes dus besluiten we naar een hotel te lopen. Helaas hebben we flink wat spullen bij ons en duurt het kleine stukje toch nog best lang, maar na een half uurtje komen we aan in ons hotel vlakbij het centrum. We hebben een privéhotel aangezien er niemand anders aanwezig is hier. Sowieso valt ons op dat er erg weinig toeristen in dit gebied van Zuid-Amerika zitten.

We controleren wat prijzen op internet qua autohuur en lopen naar Movil Rent-a-car. We zaten er heel even aan te denken om naar Cordoba zelf te rijden ipv een bus, maar die prijzen liggen wel erg hoog. We gaan even over de prijzen nadenken in een drukke buurt onder het genot van diner. We eten het Menu van de dag ‘Canalones’ wat zoveel is als een groentenprutje met lasagna-achtige pasta; best lekker. We huren erna de auto voor de volgende dag en willen een rondje rondom Tucuman rijden. We lopen naar het centrale plein, Plaza de Independencia, en zien vooral het opvallende ‘Casa de Gobierno’ die waanzinnig mooi verlicht is in het donker. Rondom het uiterst gezellige en mooie plein zijn nog een aantal koloniale gebouwen en kerken te vinden evenals een hoop banken. We sluiten de avond af aan een terrasje vlakbij ons hotel.

Kunnen we het nog?
AR | Tucuman  | 03 oktober 2008

Om 08:30 gaat de wekker, maar we komen er maar moeilijk uit. We willen ook nog ontbijten en dat lijkt uit de lucht te komen vallen in ons hotel; het duurt eeuwen en we worden om 09:30 verwacht bij het autoverhuurbedrijf. Als uiteindelijk het ontbijt komt, hadden we liever het ontbijt overgeslagen..wat een slecht brood. We halen onze auto op, een Volkswagen Gol 1.6 (De ‘f’ zijn ze huur kwijt?!), en scheuren door de stad naar de ring van Tucuman.

We maken de ‘Yungas’-toer die we van de tourist information hebben gekregen. Het is een rondje rondom Tucuman en brengt ons in het Yungas-gedeelte; een soort amazoneachtig gebied in de bergen. We zijn door een soortgelijk gebied in Bolivia gelopen met de Choro-trek en dat beviel enorm. We beginnen de rit in een soort buitenwijk van van Tucuman; Yerba Nueba. Dit schijnt een plek te zijn waar de rijken der Tucuman zich gevestigd hebben en er hangt een omhooggevallen sfeertje rondom deze wijk. Duurdere winkels en enorme huizen staan mooi opgelijnd naast elkaar en de auto's zijn ineens een stuk groter en mooier. We rijden door richting San Javier. 

Op weg naar San Javier stoppen we even om van het uitzicht te genieten. We zien de eerste wijnvelden die Argentinië rijk is. Hogerop bezoeken we het Christusbeeld. We leren dat we bij het op-één-na-hoogste Christusbeeld ter wereld zijn geweest (in Rio de Janeiro) en zijn nu bij het op-drie-na-hoogste Christusbeeld ter wereld. Je moet het maar willen weten. Vlakbij stoppen we even bij ’s werelds lelijkste onafgemaakte flatgebouw met ernaast een prachtig gelegen, rustig meertje. Onderweg stoppen we vervolgens bij een waterval waar we eerst een stuk heen moeten lopen. We moeten AR$2 intree betalen aan een onbemand hokje dus slaan we maar over en dalen af naar het riviertje. Het riviertje staat behoorlijk droog en de bijbehorende waterval is niet veel meer dan een stroompje naar beneden. Desondanks is het er wel mooi en heerlijk rustig.

We rijden een lekker stuk door de bergen en hebben steeds een mooi uitzicht over alles. We zien ook wat meer ranches verschijnen wat ook lekker typisch Argentijns is. Het is niet moeilijk te ontdekken waar al die biefstukken vandaan komen die op ieders bord ligt ’s avonds. We tanken in el Roca en in Sambion – een rijkelui’s dorp met asociaal grote villa’s – bezoeken we een monnikenklooster. Het aparte gebouw straalt rust en evenwichtigheid uit, maar als je ‘een dag in het leven van een monnik’ leest, lijkt het een stressvol bestaan. Ze slapen nooit uit, zijn continu aan het denken en bidden de hele dag naar God.

Een stuk verder stoppen we langs de weg bij een immens meer en genieten we even van onze lunch. We rijden een rondje van de zaak en gassen richting Tucuman over de snelweg naar Tafi Viejo, maar dat stadje valt een beetje tegen. We kunnen het centrum maar niet vinden en het stadje ziet eruit als een opgebroken stuk weg. We rijden terug naar Tucuman en parkeren bij de bus terminal. We kopen kaartjes naar Cordoba en willen even in de shopping mall kijken. Deze valt wat tegen en we eindigen in een lunchtent waar we een lekker biefstukje eten. Als we terug willen rijden naar Movil om de auto in te leveren, zien we dat geheel Tucuman centrum uit eenrichtingsverkeer straatjes bestaat en het vergt nogal wat rondjes om bij de gewenste straat uit te komen. Na vier rondjes scheurt Frans – als vanouds – met de Golf door de straten van Tucuman en vlak voor etenstijd zijn we weer in het hotel. We controleren wat hotelopties, want we willen een zwembad in een volgend hotel. Het is in deze regio heerlijk weer en daar willen we optimaal van kunnen genieten!

’s Avonds gaan we niet echt meer eten, want we hebben erg laat gelunched. In plaats daarvan kopen we wat broodjes en wat drinken en gaan weer op het centrale plein en in een drukke toeristenstraat zitten en bekijken het leven in Tucuman. Hierna houdt de avond op in onze hotelkamer.

Gezellig
AR | Cordoba | 04 oktober 2008

Een erg vroege wekker, want we moeten om 07:00 vertrekken naar Cordoba. We slaan het ontbijt over en pakken alles in, maar we zitten opgesloten in ons eigen hotel. We bonken wat op de deur en na vijf minuutjes komt een slaperig hoofd de deur open doen en laat ons vrij. We vergeten de laatste nacht te betalen en pakken in de eerste taxi die we tegenkomen en komen nog op tijd aan in de terminal. De bus blijkt verlaat en na drie kwartier wachten komt onze bus aangereden. Als we binnenstappen blijkt dat er erg veel inheemse bevolking in deze bus zit. Dit is erg opvallend aangezien we al een paar dagen in Argentinië zitten en juist vrijwel nooit meer inheemse – met typische Indiaanse gezichten – tegengekomen. Nu ineens hebben we een bus vol te pakken en dat is ook te merken aan de geur die er in de bus hangt. 

Onderweg hebben we wederom prachtige uitzichten en vergezichten over Argentinië. Bergen zijn er nauwelijks meer; af en toe een paar heuvels, en we zien plat land tot de horizon aan beide kanten. We komen keurig op tijd aan rond 16:40 in Tucuman en lopen direct naar de tourist information. Ook hier is de aanwezige medewerkster erg behulpzaam en we krijgen een alfabetische lijst met alle hotels gerangschikt naar prijs, wijk en het aantal sterren; superhandig! We lopen naar de straat met de meeste keus en eindigen in Hotel Helvetia. Een behoorlijk ‘vergane glorie’ hotel, maar de prijs is erg scherp (AR$45 p/n).

We hebben even tijd nodig om te bekijken waar we allemaal heen gaan in Chili en Argentinië en komen tot de conclusie dat we naar San Juan willen en van daaruit naar Mendoza. Ook slaan we voor nu even Santiago en Valparaiso in Chili over en laten die over voor over ruim een maand als we sowieso erheen moeten. We bekijken wat hotels en gaan lekker eten. Als we de stad inlopen – na Buenos Aires de grootste stad van het land – zien we weer een Westerse stad met reclames van Burger King en de McDonald's. We lopen op het centrale plein, maar deze valt tegen na Tucuman’s mooie centrale plein. Het is saaier ingericht, staan weinig mooie gebouwen omheen en vrijwel alle gebouwen lijken wel van een bank te zijn. We sprinten naar de McDonald's en eten heerlijk in de lokale vreetschuur.

Cordoba is een studentenstad en het is zaterdagavond dus gaan we op zoek naar de gezelligheid. We lopen een eind en het duurt even voordat we überhaupt mensen tegenkomen. Via een gigantische shopping center (daar waren ze dus allemaal!) komen we er toch en belanden we in Rock&Feller’s hardrock café en drinken een paar drankjes.

Katholiek
AR | Cordoba | 05 oktober 2008

We slapen heerlijk en eindelijk worden we weer eens zonder wekker wakker. We douchen en pakken alles in om om 10:00 uitgecheckt te zijn bij het hotel. We hebben vanavond pas om 23:00 de bus naar San Juan, maar kunnen gelukkig de spullen laten staan in het hotel. We ontbijten in ‘Hotel Ritz’ (niet te verwarren met de peperdure keten) en gaan een rondje door de stad lopen. Zoals aangegeven in de toeristenboekjes is Cordoba nog katholieker dan de Paus zelf en is het compleet uitgestorven als we ’s ochtends (het is zondag..) een rondje lopen. De kerken zijn natuurlijk open en daar zijn dan eindelijk de eerste mensen te vinden. We lopen rond een aantal koloniale gebouwen en vinden vooral de Manzana Jesuit (appel jezuïten?!) gebouwen erg mooi met een klooster, de oudste universiteit van het land en een mooie kerk.

We lopen terug naar het hotel om met het thuisfront te bellen en om de laptop op te laden voor de rest van de dag. We lunchen bij de McDonald's (als we er dan een zien, maken we er meteen goed gebruik van!) en lopen via een nog lege markt – oops, begint pas om 17:00 ’s middags – naar het grote Parque Sarmiento. Hier vinden we ineens weer grote hoeveelheden mensen die er allemaal een kunst van maken zo weinig mogelijk te doen. Wij besluiten mee te doen en gaan eens heerlijk in de zon zitten voor een paar uur. Dit onderbreken we alleen door een spelletje te spelen – Mario Kart in de zon in het park, hoe mooier kan het wordenJ - en een ijsje te halen. Als de wolken iets te lang voor de zon blijven hangen na een tijdje, gaan we een rondje over de kermis lopen en wandelen we rustig naar Paseo de las Artes. Dit is een zondagmiddagmarkt waar zowel antiek als kunst wordt verkocht. Het markt blijkt al snel erg leuk te zijn met unieke voorwerpen als peper en zoutstelletjes, vazen, huisnummers, sieraden, etcetc allemaal met de hand gemaakt en artistiek vormgegeven. We hebben weer de grootste moeite om onszelf in te houden en houden de schade beperkt met de aankoop van een vaas en een doek aan de muur.

Via het hotel om onze spullen op te halen lopen we naar het busstation. We hebben gezien dat er WiFi was en wat eettentjes dus besluiten daar de laatste uurtjes in Cordoba te verblijven. Hoewel het busstattion enorm is, valt het aanbod van eten helaas bitter tegen. We eten wederom niet gezond terwijl we er eigenlijk geen trek in hebben. De WiFi moet ook nog eens betaald worden, maar we hebben geen zin om met volledige bepakking terug de stad in te lopen. We blijven in het grootste restaurant (alias vreetschuur) een paar uur hangen, eten en drinken wat en kunnen in ieder geval wel de laptop opladen. We spelen wat spelletjes en maken de website gereed totdat het 22:15 is. We lopen naar ons platform en wachten totdat om 23:20 onze bus er – te laat – is. Het is enorm druk voor een zondagavond om dit uur en ook bij onze bus moeten er flink wat mensen in. Iets na half twaalf vertrekken we en zijn we onderweg naar San Juan. We zijn zo moe dat we de film niet eens gaan kijken en proberen te slapen.

Zoeken, zoeken, zoeken en niet gevonden
AR | San Juan | 06 oktober 2008

De stoelen blijken niet zo lekker te liggen dan dat we gewend zijn van Argentijnse bussen. Af en aan worden we allebei wakker en zodra de eerste zonnestralen binnendruppelen, geven we alle pogingen op. We hebben nog geen slaapplaats en lopen naar de Tourist Information voor wat info. De erg behulpzame dame heeft ook een handig overzichtje, maar niet om mee te nemen. We kiezen wat hotels en gaan lopen en hebben bij onze eerste keus meteen raak; Hispano Argentina. Voor 80 soles hebben we een normale kamer hetzij wel ietwat buiten het centrum.

We hebben nog niets gegeten dus lopen naar het centrum om op zoek te gaan naar een eettentje. We belanden bij een tentje waar 90% van de aanwezige gasten zakenlui zijn en vragen of ze ontbijt hebben; geen probleem. Een kaart hebben ze niet, dus verzin zelf maar wat je wil. Grappig concept en we krijgen ook wat we willen en lekker! We hebben diverse mogelijkheden gezien rondom San Juan en zijn benieuwd wat er allemaal aangeboden wordt. We willen eerst objectieve informatie van de Tourist Information, maar de dame praat zo snel Spaans dat we er weinig van begrijpen. Als ze ziet dat we het niet begrijpen herhaalt ze zichzelf, maar op dezelfde snelheid. We geven het op en lopen met een stapeltje folders de deur uit en proberen het bij de toerbureaus. Deze doen dezelfde truck en weten soms niet eens wat de toer inhoudt. Bovendien vragen ze allemaal prijzen die we wel erg hoog vinden in vergelijking met andere dingen die we gedaan hebben.

We lopen in San Juan tegen steeds meer dichte winkels aan en zijn het slachtoffer van een onvervalste en doodserieuze siësta. Alles is dicht voor een groot gedeelte van de middag en wij besluiten (lees: Geen keuze) om mee te doen. Alleen in het busstation is nog een toerbureau open en die heeft wel een toer die we willen en spreekt een woordje Engels!; we boeken hem, maar de dame weet niet zeker of deze morgen wel mogelijk is; we moeten terugkomen. ’s Middags doen we niet veel meer en vlak voordat we ’s avonds terug naar het centrum lopen om avond te eten, blijkt dat onze gewenste toer niet mogelijk is, behalve als we privé gaan en dus meer betalen. Dit is ons een beetje te gek dus lopen we naar het centrum. We willen avond eten, maar de restaurants blijken niet open te gaan voor 20:00. We vragen weer wat info op, maar dit gaat net zo moeizaam als de eerste paar en we worden een beetje moedeloos ervan. Bij een laatste poging dan maar niets leuks te zien, maar te doen, krijgen we wederom de hoofdprijs te betalen als we iets willen. We geven het op en maken ons op voor een rustig dagje morgen.

Zzzzzzzzzzzzzzzz
AR | San Juan | 07 oktober 2008

We worden zo laat wakker dat tegen de tijd dat we op zoek gaan naar een plek om te eten, de siësta alweer begonnen is. Het ontbijt in ons hotel hebben we ook al gemist en de maag van Frans begint tegen te stribbelen. We vinden uiteindelijk op het centrale plein een koffietent die open is en we eten een broodje. Hierna snel wat boodschappen en gaan we snel terug naar de hotelkamer. De rest van de middag verloopt moeizaam door Frans’ maag die overhoop ligt en we blijven lekker rondhangen in onze airco-kamer.

’s Avonds lopen we naar de autoclub, een benzinepomp, om ons hotel te boeken in Mendoza en om te eten waarna we de dag alweer gaan beëindigen op onze kamer.

Plastic tasjes
AR | Mendoza | 08 oktober 2008

Iets voor 09:00 gaat de wekker en niet veel later zitten we aan het ‘ontbijt’. De twee koffiebroodjes scoren met ‘niet heel erg slecht’ nog het lekkerst, maar de koffie, thee en dubieuze koekbroodjes (?) zijn simpelweg niet te eten. We hebben blijkbaar niets gemist gisteren. Gelukkig hebben we zelf nog wat fruit dus hebben we voorlopig weer genoeg brandstof in ons lijf zitten. We checken uit en lopen naar de overkant om op de bus te wachten. Om 10:30 gaan we keurig op tijd weg en rijden we richting Mendoza.

Mendoza ligt tussen twee oases in en degene in het noorden rijden we doorheen. Het klimaat en de breedtegraad op de aardbol zorgen voor een uniek ecosysteem en Mendoza staat dan ook bekend als de wijnkelder van Argentinië. Driekwart van alle wijnen vanuit dit land komt hier vandaan en vlak voordat we Mendoza binnenrijden zien we het ene druivenveld na de andere.

Als we op het busstation zijn lopen we naar de tourist information om een kaartje te halen en te vragen waar ons hotel ligt. We lopen een kwartiertje in de hitte naar Hostel Chimbas en komen in een soort oase van rust aan. We worden vriendelijk ontvangen met een bakkie thee en wat informatie wat waar zit en krijgen een kamer toegewezen die lijkt op een klein appartementje. Een supergrote slaapkamer met aparte douche en dus lekker de ruimte om alles uit te pakken en een mooie plaats te geven. Het zwembad, loungegedeelte en de grote tuin (en natuurlijk de poes!) maken er een huiselijk en relaxt gevoel van.

Er is ook een grote keuken aanwezig dus we gaan eens lekker boodschappen doen voor een paar dagen zelf koken. We halen wat geld bij een pinautomaat en kopen onze spullen bij de Vea. Dit is ook een aparte ervaring door de aanwezigheid van plastic tasjes. In Nederland is er een soort hetze ontstaan om zo min mogelijk plastic nog te gebruiken en veel winkels laten de winkelende mensheid extra betalen om een plastic tasje te mogen gebruiken. Bij de supermarkten nemen wij onze kratten mee om vol te laden en zijn plastic tasjes vrijwel overbodig. Hier niet. Als je met een winkelkarretje vol komt, wordt alles in redelijk kleine – een coca cola fles past er niet in – tasjes gedaan net zo lang totdat het winkelkarretje leeg is. Dit resulteert minimaal in 15 tasjes voor een halfvolle winkelwagen. Wij kopen boodschappen voor alleen drie dagen avondeten en zijn vijf tasjes rijker. Ook weten we waar die eindelijk belanden, namelijk vlak buiten de stad. Bij binnenkomst in Peru zagen we het vrijwel gelijk al en dit is nog steeds niet opgehouden. Vlak voordat we een stad binnenrijden zien we soms kilometer lange stroken van afval waarvan het merendeel altijd plastic tasjes zijn.

Eenmaal thuisgekomen bekijken we de opties rondom Mendoza en boeken we een wijntoertje van een halve dag en paragliden. We zijn allebei geen wijndrinkers, maar Mendoza bezoeken zonder een wijntoertje te nemen is een beetje vreemd en we willen toch die wijngaarden wel even zien. Bovendien zit er bij de wijntoer één chocolade- en likeurfabriek wat natuurlijk erg goed klinkt!

Druifje
AR | Mendoza | 09 oktober 2008

We slapen lekker uit en zitten rond 10:00 aan het ontbijt ook weer lekker buiten. We bekijken de skicondities in Malargue op internet aangezien we voornemens zijn om daarheen te gaan. We zitten echter tegen het einde van het seizoen aan en blijkbaar zijn er geeneens skipassen meer te koop. We sturen een mailtje wat de mogelijkheden zijn en gaan weer naar onze kamer.

Frans gaat nog wat boodschappen en pesos halen terwijl Marijke even lekker keutelt op de kamer. ’s Middags worden we opgehaald door Campo Base om op de wijntoer te gaan. We hebben een erg enthousiaste gids die erg veel uitlegt en na een krap half uurtje rijden komen we aan bij Bodega Lopez. Bodega staat voor wijnmaker en dat wordt bij Bodega Lopez al sinds 1898 gedaan. Inmiddels is het familiebedrijf uitgegroeid tot een enorm bedrijf waar vrijwel alles machinaal gebeurt. Ze hebben nog wel de oude apparatuur staan voor de show, maar we krijgen onze rondleiding in de enorme, moderne hallen van het bedrijf. Gelukkig eindigen we bij de grote tonnen die er altijd oud zien en die grote hoeveelheden wijn lekkerder maken door de wijn simpelweg erin te laten zitten.

In de wijngrot krijgen we de mogelijkheid om de wijnen te proeven. Het klimaat rondom Mendoza is vooral geschikt voor rode wijnen, maar deze wijnmaker maakt ook champagne. We proeven beide, maar wij als niet-wijndrinkers vinden beide smaken niet echt geweldig. We rijden door naar de volgende wijnmaker. Als tegenhanger van de zojuist bezochte grote wijnmaker, gaan we nu juist naar een traditionele, relatief kleine wijnboer.

We worden ontvangen door de hele familie Arturo van wie we ook een kleine rondleiding krijgen. Ook hier is de moderne techniek doorgedrongen, maar toch ziet het er gezelliger en kleinschaliger uit. Ook hier proeven we wat wijnen; ditmaal bijna alle aanwezige rode wijnen. De één smaakt wat meer dan de ander, maar nog steeds is het niets voor ons. Aangezien onze vriendelijk lachende gids zo leuk alles vertelt, drinken we braaf alles op en proeven we nog wel de verschillen tussen alle wijnen. We zijn al bijna kenners als we het pand verlaten op weg naar een olijvenhandel. De chocolade- en likeurfabriek is blijkbaar niet meer in deze toer opgenomen en we stoppen iets verderop bij een grote rij olijvenbomen. Rondom Mendoza worden vier soorten olijven gekweekt voor zowel eten als olijfolie. We krijgen een kleine rondleiding en proeven wat olijven, maar ook die vinden we niet lekker. Wel zijn we fan van olijfolie, maar die is natuurlijk niet beschikbaar om te proeven.

Als we weer keurig thuis worden afgezet, beginnen we gelijk aan het eten. Van al die drank krijg je honger en we gaan lekker weer ons eigen avondeten maken. Ditmaal maïs met kipfilet, kool en aardappeltjes. We kunnen nog steeds lekker buiten zitten en we blijven dan ook wel even zitten daar. De rest van de avond relaxen we op de kamer met de tv (Dr Phil is hier ook doorgedrongen) en ‘The Wire’.

Zon
AR | Mendoza | 10 oktober 2008

We hadden al gezien dat vandaag een mooie dag beloofde te worden. Als we aan het ontbijt zitten blijkt het al lekker heet te zijn en we kunnen lekker in de grote tuin eten. De hele middag zitten we eigenlijk buiten vlakbij het zwembad en komen we heerlijk tot rust. We hebben boeken en twee Engelse meiden houden ons gezelschap bij het zwembad waar Marijke nog dapper genoeg is om in te gaan; het water is namelijk erg koud!

’s Avonds koken we lekker weer in ons eigen hostel en kunnen we lekker weer genieten van ‘normaal’ Nederlands eten. Jammer genoeg hebben ze weinig verse groenten hier in de supermarkt. We drinken nog een biertje en sluiten de dag af op onze kamer.

Groots opgezet
AR | Mendoza | 11 oktober 2008

Vandaag staat paragliden op het programma. Het weer is een beetje omgeslagen en het is vrij hard gaan waaien. Ook de zon zit verscholen achter de wolken en we vragen ons af of paragliden nu juist wel of niet verstandig is. Na het ontbijt wachten we geduldig totdat we opgehaald worden, maar we krijgen te horen dat het teveel wind is en vandaag niet door kan gaan.

We besluiten om een rondje door de stad te gaan lopen. Aangezien ons hostel iets buiten de stad ligt, zijn we daar nog niet eens geweest en willen we even gaan kijken. We beginnen te lopen tijdens de siesta – van 13:30 t/m 16:30 is alles gesloten en is niemand op straat – dus duurt het even voordat we levende wezens zien. Gelukkig is dit een ijstent dus kunnen we een lekker ijsje eten!

We lopen langs diverse pleinen en komen na een flink stuk lopen uit bij het enorme park van Mendoza. Hier drinken we wat, rusten wat uit en genieten van het mooie uitzicht bij het meer. Na 16:30 lopen we weer richting het centrum en is er al wat meer activiteit. Op het centrale plein is een soort manifestatie in opbouw en de fontein is geheel roze gekleurd als aandacht voor borstkanker (roze lintje). Iets verderop zien we het mooie tegelwerk van Plaza España en lopen we richting het hostel.

Weer eten we in het hostel en drinken nog een afzakkertje alvorens we naar bed gaan.

Er hangt wat in de lucht
AR | Mendoza | 12 oktober 2008

Vandaag poging twee om te gaan paragliden. De wind is minder en we zitten hoopvol aan het ontbijt. We krijgen de bevestiging dat vandaag moet lukken en maken ons op om opgehaald te worden wat keurig om 15:00 gebeurt.

We rijden dwars door de stad naar Cerro Arco; een bergje net buiten de stad waar we onze instructeurs en medeparagliders ophalen. We hobbelen de berg omhoog en niet veel later staan we bovenop de berg met een fantastisch uitzicht over Mendoza en omgeving. De instructeurs maken alle spullen gereed en door een onevenredig aantal mensen kunnen we niet tegelijk vliegen. Terwijl wij wachten zien we een aantal Condors boven ons hoofd vliegen, zoekend naar eten. We denken aan de langdurige rit naar Colca Canyon in Peru die we hebben moeten doorgaan om Condors te kunnen zien terwijl ze hier ook gewoon vrolijk rondfladderen.

We vinden het afzonderlijk van elkaar gaan alleen maar handig, want dan kunnen we foto’s en filmpjes van elkaar maken. Frans gaat als eerste en bij een goede windrichting en snelheid starten Frans en zijn instructeur al rennend de berg af. Hoewel het niet helemaal goed lijkt te gaan, worden ze al snel opgepikt door een windvlaag en gaat het verder uitstekend! Voor zo’n 15-20 minuten vlieg je over de bergen heen richting Bariloche en zit je lekker op alle windvlagen die de paraglide oppakt. Je daalt geleidelijk en vlak voordat je echt landt, maak je nog een paar acrobatische slingerbewegingen om het nog even spannend te maken. Als we landen ruimen we de spullen op en gaan we nog een keer de berg op. Ditmaal is de wind iets sterker en hoewel Marijke vrij snel alweer kan vertrekken als eerste, duurt het ruim een uur voordat de rest kan vertrekken. In de tussentijd zijn er wel parapenters te vinden die wel met een harde wind kunnen vertrekken. Na een goed anderhalf uur zijn we dan eindelijk allebei weer beneden en worden we teruggebracht naar ons hotel.

We koken uiteraard weer zelf en maken een planning voor de komende tijd. We willen met een boot in Chili die geboekt moet worden en beslissen welke kant we opgaan om naar Patagonië te komen. We praten nog wat met de aanwezige mensen en maken het niet te laat.

Dingetjes
AR | Mendoza | 13 oktober 2008

Vandaag is het tijd om afscheid te nemen van ons ‘huis’. We zijn er al een tijdje en voelen ons ook alsof we thuis zijn, maar we willen graag door naar beneden om de bergen van Patagonië te ontdekken. We ruimen alles op en checken uit en gaan lekker aan het ontbijt zitten. 

We hebben een hoop tijd te overbruggen vandaag aangezien we om 21:30 pas een bus hebben naar Bariloche. We gaan nog even snel wat boodschappen doen en vullen onze tijd met veel verschillende zaken als spelletjes spelen, internet doorzoeken voor info over China, mailen en nog meer van dat soort zaken. Als de siësta weer over is, gaan we de stad in op zoek naar een restaurant om wat te eten. We begrijpen blijkbaar de siëstatijden nog steeds niet, want rond 17:00 is er nog steeds weinig tot niets open. Wellicht heeft het iets te maken met een aanstaande vakantie in Argentinië.

We eten uiteindelijk wat in het centrum waar alles een beetje open aan het gaan is. We willen een lekkere steak en bestellen die ook, maar krijgen hem niet. We hadden van tevoren hoopvolle gedachtes over de steaks van Argentinië, maar iedere keer als we ze bestellen valt het weer tegen. Er zitten grote stukken vet aan, je krijgt er ook geen lekker sausje erbij - chimuchurri was toch een Argentijnse uitvinding?! – en veelal zijn ze droog. We lopen terug en relaxen nog wat in ‘ons huis’ alvorens we rond 20:30 naar het busstation toe lopen. We vinden het jammer dit hostel te moeten verlaten; dit was zeker onze beste verblijfplaats tot nu toe van onze reis!

We doen nog wat inkopen en stappen netjes op tijd in onze Tramat bus en maken ons op voor een 19,5 durende rit. We krijgen The Mask nog te zien en stoppen nog een fiks aantal keer om wat mensen op te pikken alvorens we echt in slaap proberen te komen.

We zijn er bijna
AR | Bariloche | 14 oktober 2008

Het slapen is enigszins gelukt doordat we een semicama hebben genomen. Deze goedkopere versie van cama geeft minder ruimte, maar doordat de hendels omhoog kunnen kan je beter met z’n tweeën slapen. We hebben helaas nog een flink aantal uren te gaan en zien onze bus wel erg vaak stoppen voor allerlei verschillende zaken. Rond het middaguur worden we gecontroleerd door de politie die deze keer erg grondig te werk gaan. Wij worden er ook nog eens uitgepikt en moeten alles openmaken om te laten zien; zelfs het maandverband is verdacht! Als ook de (drugs-)hond er nog aan te pas komt worden twee meiden eruit gepikt waarbij de hond iets vreemds rook. Uiteindelijk bleek dit hoogstwaarschijnlijk de lunchpakketjes van de meiden te zijn..

Het laatste uur voor Bariloche verandert het landschap van uitgestrekte weilanden (pampas) in wat ruiger gebied. We zien naaldbomen, grote meren en witte pieken op de achtergrond; het ziet er echt fantastisch uit! Rond 18:30 komen we aan; we zijn anderhalf uur later en hebben er een rit van 21 uur op zitten. We zijn doodop en gebroken en willen zo snel mogelijk naar ons hostel. We pakken de spullen en een taxi en laten ons afzetten bij La Barraca waar we al gereserveerd hadden. Bij het inchecken speelt de vermoeidheid parten; we weten niet eens meer waar we vandaan komen en vullen bijna alles verkeerd in. We ploffen neer in onze kamer en willen alleen nog snel wat eten alvorens de luiken dichtgaan. We lopen naar Familie Weiss die goed aangeschreven staat en bestellen eindelijk weer eens zalm en een biefstuk (toch maar weer proberen..). De biefstuk is superlekker – met een sausje! – maar de zalm is droog en niet zo. We wandelen terug en na een douche gaan de ogen gaan gelijk dicht.

Klein Zwitserland
AR | Bariloche | 15 oktober 2008

We hebben klokje rond geslapen en slenteren naar het ontbijt waar we nog net op tijd voor zijn. We gaan vandaag eens een rondje Bariloche doen om te kijken wat hier nu allemaal aan de hand is. Bariloche wordt Klein Zwitserland genoemd met name door het landschap en de bouw van de huizen. Doordat een architect lang lang geleden het gemeentehuis en nog wat overheidsgebouwen in de stijl van Zwitserland/Oostenrijk heeft getekend, heeft de rest van het dorp – en omgeving – deze stijl gekopieerd en zien alle huizen er groot uit, gemaakt van hout en steen. Tel daarbij op dat we een uitzicht hebben op sneeuwbedekte bergen en een gigantisch meer en je vraagt je al bijna af waarom de mensen hier geen Duits spreken.

Bij het meer heb je het mooiste uitzicht op het meer zelf, de bergen en Bariloche en een mooie strakblauwe lucht helpt mee aan een mooi plaatje. We bekijken de stad zelf die vrij breed is opgezet met in het centrum straten van eenrichtingsverkeer wat in onze visie helpt bij het voorkomen van ongelukken. We zien diverse souvenirshops en bekijken er een aantal. Ze hebben erg leuke en aparte dingen hier, maar ze zijn wat aan de grote kant; onhandig om mee te nemen dus. Ook zijn we op zoek naar een auto voor de volgende dag en proberen we tussendoor nog een cruise te regelen in Chili. De auto lukt al vrij snel bij Correntoso Rent a Car voor 200 pesos voor een hele dag met ongelimiteerd aantal kilometers.

De siësta begint alweer in te zetten dus alles is dicht of dicht aan het gaan en we kopen snel nog boodschappen bij de supermarkt om thuis op te eten. We eten een enigszins lekkere tosti thuis en relaxen en maken plannen voor de komende tijd. 18 november – dan is onze vlucht naar Paaseiland - begint dichterbij te komen en voor het eerst sinds lange tijd moeten we ons druk maken wanneer we waar heen gaan. Als we ’s middags een bevestiging krijgen dat onze cruise de 20ste vertrekt, merken we dat we nog tijd genoeg hebben zolang we een vlucht terugnemen vanuit Ushuaia. Aangezien dit een verschrikkelijke busrit weer helemaal omhoog naar Santiago vermijdt, is dit voor ons de gewenste optie. We hebben dus tijd over en besluiten wat langer in Bariloche te blijven. We zoeken naar toertjes met een kajak op een van de vele meertjes rondom Bariloche, maar ze zijn allemaal vrij prijzig. We lopen ook nog langs het centrum met de echt karakteristieke overheidsgebouwen van steen en hout en Marijke moet nu toch echt naar de kapper en die vinden we dan ook een paar straten verderop.

Die avond eten we wederom bij Familie Weiss simpelweg omdat de prijs goed is en de ambiance fantastisch. Wederom eten we maar middelmatig lekker; het wilde zwijn is voor de helft spek en daar houden we allebei niet van. Nadat we teruggelopen zijn gaan we al vrij snel slapen.

Meer blauw meer
AR | Bariloche | 16 oktober 2008

Vroeg op vandaag want we willen nog wat zaken regelen. We lopen na het ontbijt direct naar het centrum en kopen kaartjes bij Via Bariloche naar Puerto Montt (Chili) voor 18 oktober. Ook boeken we een kajaktocht van een halve dag voor de volgende dag en om 09:45 staan we klaar bij Correntoso om onze auto op te halen. Ze hebben ons type auto ineens niet meer en we krijgen een gratis upgrade naar een Fiat Siena. Na het afhandelen van al het papierwerk rijden we door Bariloche op weg naar de ‘zeven meren’.

Iets buiten Bariloche hebben we al een fantastisch uitzicht over Bariloche zelf en omgeving en het Nahuel Huapi meer ligt er kalm en mooi bij. Het complete eerste gedeelte rijden we over geasfalteerde wegen met uitgestrekte meren en altijd een witte bergketen op de achtergrond. Het landschap is vaak ruig en we vragen ons af wat er met dit landschap te beginnen is anders dan vee houden. We stoppen vrij vaak, want het is vaak erg mooi en gelukkig heb je dan een eigen auto!

Na een poosje komen we aan in Villa la Angosturo. Dit slaperige stadje is vrij toeristisch en de huizen zijn hier nog groter. We komen er al snel achter dat alleen de rijken der aarde (of in ieder geval van Argentinië) hier wonen en dit wordt bevestigd door het feit dat het restaurant van de broer van onze Maxima hier is en langs de waterkant staan enorme complexen gebouwd voor de toeristenindustrie. We drinken een lekkere cappuccino en nuttigen wat broodjes voordat we een rondje lopen door het dorpje.

Net buiten de stad rijden we naar Parque Nacional los Arrayanes. Dit kleine parkje is eigenlijk niet meer dan een verzameling lange, oude bomen die het gehele schiereiland innemen naast Villa la Angosturo. We bekijken de rand van het bos en genieten wederom van een erg mooi uitzicht. Ook het naastgelegen haventje is een plaatje om te zien.

Doorrijdend verlaten we al snel de geasfalteerde weg en komen we op een grindweg die zo te zien al wel klaargemaakt wordt voor toekomstig asfalt. We rijden nog steeds langs diverse meren waarbij er één uitspringt vanwege de perfecte spiegeling in het water en de afgelegen locatie. Onze Fiat houdt het goed uit en na een flink stuk rijden komen we uit in een vallei met een krachtige waterval en wederom vele meren. Na een paar uur komen we aan in San Martin de los Andes – fantastisch gelegen voor een berg in een vallei aan het meer – en is eigenlijk het eindpunt van de route.

We rijden rustig door het dorpje heen en vinden een restaurant welke open is tijdens de siësta (wow!) en eten en drinken wat op het terras. Het begint al laat te worden en we moeten nog helemaal terug dus besluiten we flink door te gassen over de snelweg. We kunnen ook via een binnendoor route gaan, maar die is niet geasfalteerd en duurt daarom een stuk langer. Het laatste stuk is hetzelfde stuk als waar we Bariloche een paar dagen geleden binnengekomen zijn en we zijn uiteindelijk om 21:15 terug in Bariloche bij ons hotel. Te laat om de auto nog in te kunnen leveren dus parkeren we de auto om de hoek van ons hotel. We bekijken de mooie foto’s en gaan slapen.

Peddelen
AR | Bariloche | 17 oktober 2008

Na een douche brengt Frans de auto terug in de hoop geen extra krassen te hebben gemaakt en dit blijkt gelukkig ook zo te zijn. Hierna ontbijten we en ruimen we alvast een paar spullen op. Het reserveringssysteem van het hostel is volledig online, maar door een storing hebben we al een paar dagen geen internet. Wij wilde bijboeken, maar dit kon dus niet en men heeft hier geen idee wie er nu allemaal wel of niet gereserveerd heeft en voor hoe lang. We blijken in een kamer te zitten die helemaal niet meer beschikbaar is en verwachten dat we moeten verhuizen naar een andere.

Na een uurtje komt de onvermijdelijke klop op de deur en we krijgen te horen dat we helemaal uit het hotel moeten doordat niets meer beschikbaar was. We wisten al dat het een zooitje was, maar dat wij nu op zoek moeten naar iets anders lijkt ons niet helemaal correct. De hoteleigenaresse gaat dan ook zelf op zoek naar een ander hotel en die is snel gevonden aan de overkant. We betalen de rekening en verkassen direct naar de overkant en die blijkt een stuk beter te zijn! Het internet doet het hier wel, de kamer is groter, we hebben een leuk terrasje en alles ziet er beter georganiseerd uit..grappig.

We nemen onze intrek en gaan rond 14:00 klaar staan bij ons oude hotel om opgehaald te worden voor de kajaktoer. We zijn de eerste en halen nog twee Engelsen, een Israëliër en een Spanjaard op en rijden een half uurtje naar Lago Gutierrez. Dit meer hebben we nog niet gehad – het zijn er ook zóóóóóóveel – en ook deze is weer mooi gelegen tussen de sneeuwbedekte bergtoppen, lange naaldbomen en wijdverspreide kasteeltjes van huizen rondom het meer. We trekken wat specifieke kajakkleren aan en nemen plaats in onze tweezitter. We krijgen wat uitleg, maar het is allemaal geen hogere wiskunde en we zijn al snel onderweg. We hebben helaas de kleinste kajak genomen en vooral Frans’ voeten kunnen niet gestrekt waardoor de bloedtoevoer afgesneden wordt. Ondanks dit is vooral het eerste stuk een fantastisch mooi stuk en rustgevend geheel. We peddelen naar de overkant waar we thee, koffie en een koekje krijgen en even van het uitzicht genieten. We praten wat met onze medetoeristen die allemaal wel wat reisverhalen te vertellen hebben, en nemen weer plaats in de kajak voor de terugtocht. Dit is iets uitdagender vanwege tegenwind en tegengolven, maar na twee uur kajakken komen we aan bij het beginpunt. Twee uur is wel genoeg voor een eerste keer, maar het was zeker leuk! We worden netjes afgezet bij ons hostel en rusten wat uit.

’s Avonds gaan we uit eten bij een tent die ons aangeraden is door de Israëliër en die is inderdaad erg goed. We genieten eindelijk van een heerlijke barbecue en smullen bij al het vlees wat we voorgeschoteld krijgen. Nog heel even een boekje lezen en dan zit de dag er alweer op.

Van blauw naar grijs
AR | Puerto Montt-Bariloche | 18 oktober 2008

Vroege wekker, want we moeten om 07:30 in de bus zitten. We pakken alles in en nemen een taxi naar het busstation. Iets te laat zijn verlaten we Bariloche en hebben we nog een laatste blik op uitgestrekte bergketens waar net het eerste zonlicht op valt. Na twee uurtjes zijn we al bij de grens en staan we in de rij voor een exitstempel van Argentinië wat zonder problemen gegeven wordt.

CHILI 

Verder rijdend krijgen we weer hetzelfde principe als bij San Pedro de Atacama; er is geen grenspost bij het binnenrijden van Chili, want die is een flink aantal kilometer verderop. We worden getrakteerd op een erg mooi uitzicht op een dikbesneeuwde bergtop en rondom vele groene heuvels. Bij Puente Pajaritos moet alles uit de bus voor een grondige controle. Dit wisten we al, maar het wordt wel erg efficiënt gedaan hier. Terwijl we in de rij staan voor een stempel, worden alle tassen door de scanner gehaald en nadat je een stempel hebt komt de snuffelhond – die specifiek zoekt naar fruit, groenten en drugs – langs alle tassen en zakken die er maar te vinden zijn. Het duurt een uur, maar dan mogen we allemaal weer verder.

We komen een aantal uur te laat aan in een miezerig weertje en bedenken wat we willen doen. We pinnen wat geld en besluiten samen met een mede kajakker die toevallig ook naar Puerto Montt is meegereisd naar het Hostel International hostel te gaan. Om de een of andere reden hebben we een irritante vertegenwoordiger van een aantal hotels die meeloopt. We negeren hem compleet en belanden in Hotel Don Teo die niet meer van HI is, maar voor zichzelf begonnen is. De kamers zijn groot en goed en we checken gelijk in.

We hebben honger gekregen en besluiten een rondje te gaan lopen op zoek naar een restaurant. Het regent pijpenstelen, maar we zien een grote, gele M hoog boven de huizen uitsteken. Niet veel later zitten we aan de lekkere hamburgers en McNuggets; die smaken gelukkig altijd hetzelfde. Vooral door de regen doen we daarna niets meer deze dag.

Van de regen in de drup
CH | Puerto Montt | 19 oktober 2008

Als we opstaan, regent het niet meer en zien we soms wat zonnestralen door het grote wolkendek. Deze spelen helaas al snel verstoppertje en na een uurtje zien we geen enkele zon meer en regent het alweer. Dit houdt vrijwel niet op en de hele dag spelen we een kat en muis spelletje. Als de zon schijnt gaan we even naar buiten waarna we tien minuten later in de regen lopen.

Puerto Montt is feitelijk een doodsaaie stad waar helemaal niets te doen is. Al snel hebben we spijt dat we niet langer in Bariloche gebleven zijn. Het is zondag vandaag en in dit katholieke dorp betekent dat dat alles dicht is. Alleen de supermarkten en één shopping mall zijn open. We lopen rustig door die shopping mall en kopen onze lunch bij een supermarkt. Lekker fruit met yoghurt die we op de kamer opeten. ’s Avonds komen we alleen nog de deur uit om naar de Mac te gaan voor avondeten. Als we terugkomen van dit feestmaal zit onze Spaanse medetoerist al klaar om ‘iets’ te gaan ondernemen. Ook hij vindt het doodsaai en er is niets te doen dus zocht hij ons maar op. We kletsen een uurtje en dan gaan we lekker de tv rondzappen op de kamer. ’s Avonds krijgen we een email van Navimag dat onze boot ‘vertraging’ heeft zonder in te gaan op details. We vrezen nog langer in Puerto Montt te moeten blijven en dat vinden we niet heel erg leuk..

Wel gaan we heerlijk slapen in ons bed!

Dan denk je te gaan..
CH | Puerto Montt | 20 oktober 2008

Vandaag hopen we weg te gaan uit Puerto Montt, maar hebben er weinig vertrouwen in. We staan vroeg op om op tijd te zijn voor een eventueel vertrek en bij de informatiebalie van Navimag. Als we daar aankomen blijkt ons schip een dag vertraging te hebben. Helaas moeten we nog een dagje blijven in onze havenstad gehuld in een bak regen.

Onderweg terug lopen we langs veelal dichte souvenirwinkeltjes, maar die ene die open is heeft een mooi Alpacakleed. Hier zijn we beide helemaal gek van en het is ook nog eens een stuk goedkoper dan in Peru en Bolivia terwijl alles hier veelal duurder is; vreemd. Die middag lopen we nog wel een rondje buiten, want het weer is overwegend iets beter dan de dag ervoor, maar voorderest doen we weer vrij weinig. Wel kopen we nog een grotere weekendtas en kopen toch ook weer het mooie Alpacakleed. We dineren bij een echt restaurant, maar dat hadden we beter niet kunnen doen..

Berend botje en de smitjes
CH | Navimag | 21 oktober 2008

Poging twee voor het vertrek vanuit Puerto Montt. We doen alles rustig aan zodat we precies op tijd zijn voor het ontbijt en voor het uitchecken uit ons hotel. We wachten de uurtjes af voordat we op de boot kunnen in ons hotel, maar gaan nog wel een laatste keer bij de McDonalds eten omdat we gehoord hebben dat het eten niet al te best is op de boot en gewoon omdat het lekker (vertrouwd) is. We pakken een taxi naar de boot en zien onze medetoeristen al klaar staan bij de haven.

We krijgen een kleine briefing en rond 14:30 kunnen we op de boot stappen en nemen we onze intrek in kamer 313 samen met een jonge Duitser. We bekijken de hele boot even en krijgen een uurtje later een briefing over wat we allemaal wel en niet kunnen doen. We mogen veel, maar er zijn natuurlijk wel regeltjes te volgen. Eén regel die we echt nooit zullen begrijpen is dat we om 08:00 klaar moeten staan voor het ontbijt. Maar goed, er zijn erg veel mensen aan boord en we worden – om georganiseerd te kunnen dineren – in tweeen gesplitst en genieten na de briefing nog even van een sterke zon. We zijn nog steeds in Puerto Montt en op het moment dat we weggaan zien we een behoorlijk blauwe lucht met een mooie zon, beetje jammer.

We dineren nog best aardig met een lekkere zalm en aardappelpuree en gaan wederom bovenop het dek staan om de ondergaande zon te bekijken. Hier staat ook het schaakbord en een paar medepassagiers pakken de spullen op om hun denkcapaciteit aan het werk te zetten. Wat later op de avond pakken we er een biertje bij en krijgen we een film over het leven van Che Guevarra te zien. Hierna gaan we rond middernacht slapen.

Gemixt gezelschap
CH | Navimag | 22 oktober 2008

We hadden verwacht het koud te krijgen ’s nachts, maar dat viel gelukkig best mee. De dekens en bedden zijn goed genoeg en we worden wakker gemaakt voor het ontbijt. ’s Ochtends merken we op dat er twee groepen mensen op deze boot zitten: De rijke toeristen die deze boottrip als een onderdeel van een korte vakantie nemen. Dit zijn vooral Europeanen die vrij veel geld hebben neergeteld om hier te zijn. De tweede groep zijn sloeberige backpackers die het een handige route naar beneden vinden en nog net geld overhebben om een bijzondere trip te maken met de boot. Wij behoren duidelijk bij de tweede mede ook omdat de eerste groep overwegend gepensioneerde zestigers zijn. Wel hebben we allemaal iets gemeen; we kleden ons precies hetzelfde. We hebben nog nooit zoveel ‘The North Face’ of soortgelijke kleding bij elkaar gezien en verwachten dat we met het geld wat alleen onze kleding gekost heeft, al een hoop Chilenen een flink jaarsalaris oplevert.

Na het ontbijt krijgen we weer een briefing, maar dit gaat eigenlijk nergens over. Vandaag is de minst interessantste dag op de boot. We hebben nu een kleine kans om walvissen te zien, maar dat vergt enorm veel geduld. Het gebrek hieraan en de harde regen die inmiddels om de boot heen raast, geeft ons weinig hoop op een goede afloop en we gaan nog even uitrusten op de kamer. Als het tijd is om te lunchen gaan we weer richting de algemene kamer en schuiven we aan. Wederom is het eten best aardig en eten we best goed! We blijven na het eten hangen met een paar mensen en kaarten wat uurtjes weg.

Pot met goud
CH | Navimag | 23 oktober 2008

Wederom lekker geslapen vandaag en als we wakker worden lijkt het weer iets beter te zijn dan gisteren. Dit duurt echter niet lang, want nadat we een lekker ontbijt gegeten hebben slaat het weer alweer om en is het eigenlijk nog slechter dan gisteren. We nemen een blik op het dek waar de kapitein aanwezig is. Hij doet ook daadwerkelijk niet meer dan aanwezig zijn, want hoewel het apparatuur het behoorlijk gedateerd uitziet, staat de automatische piloot aan en tuurt de kapitein identiek aan ons gewoon simpelweg in de verte en controleert af en toe wat metertjes. We varen door smalle doorgangen.

We varen langs een verroest schip wat lang geleden al op de klippen is gelopen in deze smalle doorgang en tevens is er een klein monumentje op een piepklein eilandje geplaatst om een goede doorgang te verzekeren. Wat uurtjes later komen we aan in Puerto Eden en worden er wat mensen en lading van boord gehaald en aan boord gehesen en kunnen we genieten van een perfecte regenboog in de miezerregen. De pot met goud vinden we echter niet.

Doordat we steeds meer tijd met elkaar doorbrengen hebben we inmiddels een vaste groep mensen met wie het steeds gezelliger wordt. Zowel lunch als diner doen we samen en hoewel we tussendoor ons nog even terugtrekken op de kamer, kletsen, drinken en kaarten we meerdere uren samen totdat het bijna middernacht is.

Het is een beetje winderig
CH | Navimag/Puerto Natales | 24 oktober 2008

We worden wakker gemaakt door de omroepster die aangeeft dat het tijd is om te ontbijten. We zijn het 08:00 opstaan voor Jan lul een beetje zat en slaan deze keer over; we hebben toch fruit zat. Als we daarna ook de ochtendbriefing missen, staan we eindelijk een keer op en zien we dat vandaag een mooie dag is. Dat dachten we gisteren ook, maar dit keer zien we daadwerkelijk blauwe luchten tussen de wolken door. We worden weer getrakteerd op een regenboog en nog geen uurtje later zien we Puerto Natales al verschijnen. Hoe het kan dat we 0,5 dag later vertrekken dan normaal en twee uur te vroeg aankomen is ons een raadsel, maar wij vinden het prima. Helaas gooit de enorme wind roet in het eten. Patagonië is bekend om de enorm sterke winden – en rukwinden – die hier door de lucht loeien. Het waait zo hard – ruim 70 km/u – dat we niet eens aan kunnen meren. Door deze vertraging krijgen we wel een extra lunch, maar tijdens deze lunch wordt al omgeroepen dat we al aan kunnen meren.

De douane gooit echter roet in het eten. We zijn het land niet in of uit geweest, maar men vindt het nodig om ons uitermate grondig te inspecteren. Alle kamers worden uitgespit, alle tassen moeten verzameld worden, de drugshond wordt langs alle tassen geleid en onze paspoorten worden gecontroleerd. Door dom geluk mogen we als allereerste en kunnen we gelijk van de boot af en zijn we eindelijk in Puerto Natales. De conclusie van de Navimag boot is simpelweg dat het verstandig is om van tevoren goed te bekijken – indien mogelijk – wat voor weer het is. De bootreis is een stuk leuker en beter als het mooier weer is. Mocht het weer niet zo goed zijn is het nog steeds een leukere weg dan met de bus (36 uur in één ruk), maar wel een flink stuk duurder..

Als we van de haven weglopen worden we aangesproken door een wel erg spraakzame meid die ons naar een hostel wil leiden. We hebben geen idee waar we heen moeten dus klinkt het wel aardig. We lopen naar het centrum en nemen een kamer bij haar in hostel Knudsen en gaan gelijk het dorpje in om wat zaken te doen. Puerto Natales is niet veel, een dorp eigenlijk, en het is vrij rustig op straat. Binnen een paar uur hebben we een toer geboekt naar Torres del Paine voor de volgende dag, een busticket naar El Calafate de dag erna, een vliegticket voor 12 november en eten we heerlijk bij een barbecuerestaurant. We proberen onze vrienden van de boot te vinden, maar zien helaas niemand. De rest van de avond relaxen we op de kamer en kijken we een film op tv.

Blauwe torens
CH | Puerto Natales | 25 oktober 2008

We moeten weer vroeg op, want vandaag staat – wat sommige mensen noemen – het mooiste park van Zuid-Amerika op het programma. We ontbijten enigszins lekker in ons hostel en voordat we hiermee klaar zijn, staat onze gids voor vandaag al klaar. We stappen in en rijden wat rondjes door Puerto Natales om nog wat mensen op te halen. Helaas oninteressante mensen vandaag met wederom veel Israëliërs. We rijden langs de kust richting het park en zien als eerste condors over ons heen zweven. Als we even stoppen in een nietszeggend plaatsje om wat eten in te slaan, zien we iedereen van de boot weer staan en is het weer even gezellig. We nemen een afscheidsfoto en wisselen emailadressen en zijn weer onderweg. We zien een enorme hoeveelheid schapen, een paar flamingo’s, struisvogels en een paar vossen tevergeefs achter een haas aanzitten.

Voordat we het park echt ingaan, komen we al aan bij Lago Sarmiento met op de achtergrond de Torres del Paine. Torres del Paine staat letterlijk voor ‘Blauwe Torens’ en de belangrijkste bezienswaardigheid van dit park – in totaal 181.000 hectare - zijn dan ook de scherpe punten (torens) van de bergen. Tevens zijn ze verschillend gekleurd door de magmastromen vele honderden jaren geleden. Hier lopen ook veel Guanacos wat ook weer een lamasoort is. Het ‘blauw’ staat hoogstwaarschijnlijk voor de zuiver blauw gekleurde meren die het park rijk is. Na een half uurtje doorrijden komen we aan bij een kleiner meer waar de micro-organismen en algen het rijk voor zich alleen hebben. Ook hier hebben we weer een (beter) uitzicht op de drie torens, maar de wolken komen er helaas half voor te hangen. Direct hierna komen we dan eindelijk bij de ingang en betalen we 15.000 Chileense Pesos (€ 18,-)  om naar binnen te mogen.

Als we daarna doorrijden naar de voorkant van de belangrijkste bergen in dit park is het uitzicht pas echt adembenemend. De zon is doorgekomen, de wolken zijn hoog genoeg, het meer is redelijk rustig en we hebben een vrij uitzicht op de mooiste punten/bergen van het park. Niet lang erna stappen we uit om een klein rondje te lopen in het park. De puntige bergen toren nog steeds boven alles en iedereen uit, maar een superblauw meer is hier de aandachtstrekker. Doordat ijswater en gletsjerwater hier aanwezig is, is alles veel helderder blauw dan normaliter. We komen bij een watervalletje uit welke behoorlijk wat geluid maakt als al dat water naar beneden stort.

We rijden naar onze lunchplek en zien de eerste hotels verschijnen. Eerst de peperdure hotels die aan het gletsjermeer liggen en een fantastisch uitzicht hebben op de bergen. Even later komen we aan bij een kleine kampeerplek en eten we onze lunch. Direct erna lopen we via het bos en een kiezelstrand naar Lago Grey waar de gletsjer in de verte te zien is. Gelukkig zijn er diverse ijsschotsen vanaf gebrokkeld en zien wij onze eerste ijsbergen in ons leven. Ze zijn groot en maken het water enorm koud! We lopen wat rondjes en gaan weer terug naar de auto. We gaan alweer onderweg terug naar Puerto Natales en stoppen nog eenmaal bij een mooi uitkijkpunt voor een overzichtelijk plaatje. We hebben enorm veel geluk en er hangen nergens wolken in de weg; uniek volgens onze gids. De grot met een beerachtige reconstructie slaan we even over. We voelen er weinig voor om voor € 4,- pp een lege grot te gaan bekijken en drinken een lekkere cappuccino in de tussentijd. Een half uurtje later zijn we terug in Puerto Natales.

’s Avonds bekijken we de foto’s en na het eten komen we de kamer niet meer uit.

3 Keer Argentinië is scheepsrecht
CH | Puerto Natales | 26 oktober 2008

Nog vroeger dan gisteren helaas. We staan op rond 06:00 en pakken de laatste spullen in. Aan het ontbijt blijkt dat we helaas als eerste opgehaald worden om naar El Calafate te gaan en stappen we voor 06:45 al in de bus. We rijden wat rondjes door Puerto Natales om wat mensen op te pikken en zijn onderweg naar El Calafate, Argentinië!

ARGENTINIË

We rijden richting het Torres del Paine park en zien weer dezelfde mooie bergen als gisteren voor ons. Bij de afslag naar het park stoppen we echter bij de douane van Chili om onze stempels te halen. Hier worden we niet gecontroleerd, blijkbaar vinden ze het niet belangrijk wat je het land uit neemt. Een half uurtje verderop halen we onze stempels bij de Argentijnse douane en we zijn weer in Argentinië. Het landschap wordt kaler naar mate we El Calafate naderen, maar als we er echt zijn, blijken we aan het meer te zitten met in de verte weer besneeuwde bergketens. Op het busstation vragen we de mogelijkheden voor een plaats te slapen, maar blijkt het behoorlijk aan de prijzige kant te zijn hier. We nemen geen enkele aanbeveling en nemen onze gok bij een – in Lonely Planet staande – Hospedaje. Deze bij-de-familie-zijnde optie is veelal goedkoop en klopt ook nu weer. We blijven slapen bij Hospedaje Alajandra voor 80 pesos/nacht. We hebben weliswaar een gedeelde badkamer, maar er is verder niemand dus de drie douches, drie wc’s en twee ligbaden (!) zijn voor onszelf.

We lopen door het dorpje en zien een enorm toeristisch gebeuren voor ons. 99% van de winkels is gebouwd voor toeristen: Souvenirwinkels, toerbureaus, autoverhuurbedrijven en restaurants die veels te duur zijn voor de lokale inwoners. We eten bij een hippe tent die er erg westers uitziet en gaan op onderzoek uit hoe we naar de naburige Perito Moreno gletsjer kunnen. We kunnen zelf naar Perito Moreno met openbaar vervoer, maar we willen hier ‘iceclimbing’ doen of in ieder geval op een gletsjer lopen om te kijken hoe dat is en gewoon omdat het ons leuk lijkt. We controleren dus de prijzen en de toertjes bij de diverse bedrijven en we schrikken een beetje van de prijs; 400 peso's (€ 92,-) pp voor een normale rit naar de gletsjer en twee uur op het ijs lopen. De tocht van 7 uur op het ijs lopen is nog 120 peso's duurder en ook niet meer beschikbaar voor morgen. We gaan voor de ‘minitrekking’ optie die twee uur op het ijs lopen inhoudt en een uitgebreid bezoek aan de gletsjer. 800 peso's lichter gaan we even relaxen op de kamer; het is zondag en siësta tijd dus alles is dicht. Aan het begin van de avond internetten we even, doen we wat boodschappen en gaan we eten bij restaurant Upsala wat superlekker is. Eindelijk kunnen we meedelen dat de lekkerste biefstuk ooit in Argentinië te krijgen is. Hierna gaan we lekker in bad liggen en kunnen we heerlijk slapen.

Whisky on the rocks
AR | El Calafate | 27 oktober 2008

De wekker gaat niet eens zo vroeg, maar we kunnen er maar niet uitkomen. Met moeite slepen we onszelf het bed uit en maken zelf ontbijt klaar. Rond 10:00 staan we klaar om opgehaald te worden en dat gebeurt dan ook met een erg grote bus. De enige aanwezige vier mensen zijn allemaal Nederlands dus voor het eerst sinds lange tijd hebben we weer de Nederlandse taal om ons heen. We halen kriskras door El Calafate een bus vol mensen op en zijn na een half uur eindelijk uit het dorp om richting de gletsjer te gaan die maar 80 km verderop is. We kopen een entreeticket voor het nationale park (40 ps pp) en na wat zigzaggen over wat bergen zien we de enorme Perito Moreno gletsjer voor ons liggen aan twee kanten door meren geflankeerd.

We worden losgelaten met een kleine uitleg en hebben zo’n twee en een half uur om rond te lopen en alle uitkijkpunten rustig te bekijken alvorens we naar de boot toe moeten. Het weer begint goed, maar wordt al snel druilerig waarna ook dat weer ophoudt en af en toe de zon tevoorschijn komt. We horen vaak het ijs kraken wat komt door de constante groei van de gletsjer; twee meter per dag. Deze groei brengt ook afbrokkelingen en eens in de vier/vijf jaar zelfs een kleine explosie teweeg. Na een half uurtje rondlopen stellen we ons strategisch op en wachten op een paar flinke stukken die naar beneden in het meer vallen. Dit gebeurt meerdere keren en gaat elke keer gepaard met een paar enorme knallen. Veelal zijn het ook meters ijs wat in één keer in het water dondert waarbij het lijkt alsof een heel huis instort. De gletsjer is 5 km breed en zo’n 60 meter hoog en verplaatst zich anderhalve meter per dag; 400 m per jaar.

We nuttigen nog een cappuccino in het restaurant en na een laatste blik vanaf dit punt op de gletsjer stappen we in de bus. Zeven kilometer verderop wachten we even op de boot waarmee we naar de overkant gaan aan de kant van de gletsjer. We varen vlak langs de gletsjer en dan pas kan je echt goed zien hoe hoog het allemaal wel niet is. De gletsjer kan zo’n 60 meter hoog zijn (boven water), maar is onderwater nog veel groter. Aan de overkant krijgen we handschoenen en lopen we een kwartiertje door het bos waarna we uitleg krijgen over de vorming van gletsjers. Grappig om te weten dat de Perito Moreno gletsjer op dezelfde hoogtegraad zit als Londen en dat simpel en alleen door de ligging van dit gebied hier gletsjers ontstaan. Doordat er een constante westenwind vanuit de oceaan landinwaarts waait en door de aanwezige bergketens de neerslag enorm is, valt er een immense hoeveelheid sneeuw wat uiteindelijk (samengeperst) een gletsjer maakt.

We krijgen ijslopers (ijzers met puntjes aan de onderkant) aan en lopen twee uur over de gletsjer heen. We zien vele gaten met kraakhelder, blauw water en zien hier en daar wat kleine baden. Ook zien we krappe geulen waar je soms wel en soms niet doorhaan kan lopen en bovenaan zien we puntige pieken en blauwe ijsblokken. We lopen ook door een nauw stuk ijs waar we maar net tussendoor kunnen en iets verderop hebben we hele kleine geultjes door het ijs heen. Alles is vrieskoud en voordat ook wij bevriezen is het einde alweer in zicht. We krijgen nog een whisky (of water) met – uiteraard – ijs (van de gletsjer) als afsluiter en kunnen onze sneeuwschoenen weer uit doen.

We lopen terug door het bos naar het beginpunt en nemen een lekkere koffie wachtend op de boot. De zon breekt eindelijk echt door en dit is prachtig om te zien boven en op de gletsjer. Met de boot maken we dezelfde overtocht en we zitten direct in de bus onderweg naar El Calafate. We droppen weer een hoop mensen af en rond 20:00 zijn we weer terug bij onze hospedaje. We gaan eten bij een restaurant aan de overkant en dit valt vies tegen. De ober Gelukkig konden we gratis onze website nog uploaden zodat we nog iets positiefs kunnen vermelden over deze tent. Thuisgekomen doen we niets meer en ploffen we neer van deze lange dag.

Stofje in de wind
AR | El Chalten | 28 oktober 2008

We checken uit hospedaje Alajandra en gaan nog een rondje lopen door El Calafate voordat de bus vertrekt. We pinnen weer wat geld, nemen een heerlijk ontbijt en doen nog wat boodschappen. Om 12:45 nemen we onze intrek in de bus en zijn we op weg naar El Chalten. Het landschap waar we doorheen rijden is bergachtig met meestal bruine, stenen bergen. Vlak voordat we in El Chalten aankomen gaan twee bergketens naar elkaar toe en El Chalten blijkt tussen een vrij nauw gedeelte te zitten tussen deze twee bergketens in. We stappen uit en direct weer naar binnen bij ons hostel. Tijdens het kleine stukje lopen ervaren we al de enorme wind die hier waait. Onophoudend, sterk en veel windvlagen er nog eens extra bij.

We eten bij het restaurant tegenover ons hostel en dit valt vies tegen..doen we ook niet meer. We lopen – beter gezegd: vechten tegen de wind in om vooruit te komen – naar Tourist Information en Parkbeheer voor de beste informatie over de trekkingmogelijkheden in de omgeving. We krijgen informatie en uitleg en zelfs de weerverwachting voor morgen. Tevens een tip om nu gelijk naar het uitkijkpunt te gaan 45 minuten hogerop gelegen. Dit doen we gelijk en 30 minuten later kijken we naar het Fitz Roy gebergte met puntige toppen; soortgelijk aan de ‘Torres’ van Torres del Paine. Ook hier weer is de wind dusdanig sterk dat je er bijna tegenaan kunt ‘staan’. We gaan naar beneden en willen gaan eten, maar de siësta is nog niet over dus we moeten nog even geduld hebben. Na wat boodschappen doen en wat relaxen, eten we bij een klein restaurantje iets verder in de straat en de erg behulpzame man en (kook-)vrouw maken er een lekker maal van. We eten heerlijk en tafelen nog even na voordat het tijd is om in de koude, gure wind naar huis toe te lopen en te gaan slapen.

De wraak van Patagonië
AR | El Chalten | 29 oktober 2008

Om 07:00 gaat de wekker en nadat we ons opfrissen maken we nog snel even wat broodjes klaar. We hebben besloten een rondje te doen langs meerdere uitkijkpunten met zicht op ‘Fitz Roy’ en ‘Cerro Torre’. Twee bergen die vooral erg puntig zijn en er letterlijk en figuurlijk tussenuit springen. Het is nog wat bewolkt als we weglopen, maar hopen dat de wind deze wegblaast. Het eerste stuk is omhoog, maar voor de rest is het redelijk vlak allemaal met af en toe dalen en stijgen. We komen na 1,5 uur aan bij het uitkijkpunt van Fitz Roy, maar de helft zit nog in de wolken. We blijven even wachten of het beter wordt, maar dat wordt het niet en lopen verder. Sterker nog, de rest van de dag wordt het alleen maar slechter en slechter. We komen hier en daar wat mensen tegen en eten en drinken onderweg op meerdere plaatsen. We lopen veelal door de vallei omringd door hoge bergen en zien nog een grote gletsjer vlakbij. Vandaag geen gletsjer en we lopen van uitkijkpunt naar uitkijkpunt zonder de ‘grote’ blikvangers te zien. Het landschap is echter ruig, mooi en erg onaangetast door de mensheid. Afgezien van wat weg  bewijzering is er niets te zien van de mensheid wat uniek is tot nu toe.

In totaal lopen we ongeveer 7,5 uur waarbij het laatste stuk weer in de wind was en motregen bij is gekomen. Doodmoe ploffen we neer in onze kamer waar gelukkig niemand is en gaan uitgebreid douchen en uitrusten. We eten bij dezelfde tent als gisteren wat weer lekker is en nemen een cappuccino toe in het restaurant tegenover ons hotel. We vinden El Chalten niet zo heel erg leuk mede door de enorme wind die er altijd lijkt te waaien en de constante motregen die er in de lucht hangt. Het mag dan wel mooi tussen de bergen liggen, maar het dorpje zelf is puur opgezet voor toeristen en heeft totaal geen charme. De rest van de avond blijven we lekker in de warme, windvrije kamer.

Ken ik jou?
AR | El Calafate | 30 oktober 2008

Lekker uitslapen vandaag, want we hoeven pas om 13:00 in de bus te zitten. Alle kamergenoten zijn al redelijk vroeg de deur uit en wij pakken alles op het gemak in. We proberen ergens te ontbijten, maar dat is een uitdaging in dit dorpje. Hoewel er diverse advertenties met ‘Desayuno’ op de huizen staan, zijn de restaurants veelal gewoon dicht (?). Uiteindelijk vinden we bij een bakkerszaakje een plek om te eten. We checken uit en doden wat tijd met een spelletje en rond 13:00 zijn we op weg terug naar El Calafate. Zodra we de nauwe bergketen bij El Chalten uit zijn, wordt het weer direct beter en zien we weer blauwe luchten. Het duurt zo’n drie uur voordat we weer in El Calafate zijn en we lopen direct weer naar Hospedaje Alejandra waar ze gelukkig nog wel een plekje hebben. Grappig om te zien dat we hier twee en een halve dag nog waren en beide eigenaren ons niet meer herkennen.

We lopen een beetje door het stadje en moeten nodig even internetten. We willen hierna door naar ‘beneden’ en proberen een goedkope accommodatie te zoeken in Ushuaia waar we een paar dagen zullen verblijven. Om de een of andere reden zijn alle hotels hier zo’n 50% duurder dan in de rest van Argentinië. We zijn een tijdje bezig en sturen wat emailtjes naar wat hotels en doen wat boodschappen.

Als we teruglopen naar onze hospedaje komen we de navimag groep weer tegen en we gaan een uurtje later even lekker wat drinken met z’n vijven. Vlak na middernacht lopen we binnen bij onze slaapplaats en vallen we neer.

CHILI

Hier ben ik eerder geweest
CH | Punta Arenas | 31 oktober 2008

Vroeg eruit, want we moeten om 08:30 in de bus zitten onderweg naar Chili. Voor de zoveelste keer moeten we de uitgebreide formulieren invullen om Chili in te mogen komen. Het klinkt omslachtig, maar dit is echt de meest handige route voor ons momenteel. Bij de douane blijkt hier geen scanner aanwezig te zijn dus wordt alle bagage (!) van iedereen opengemaakt en een hand diep in alle bagage gestoken door de douane. We zijn vergeten onze alpacakleden aan te geven en we moeten onze honing inleveren (allebei producten van beesten dus niet toegestaan) en zijn ons beleg kwijt voor onze broodjes. Onderweg hebben we veel wind en hier en daar een flinke plensbui en als we in Puerto Natales aankomen houdt net de regen even op. Frans sprint naar Buses Fernandez om de bus, die vijf minuten later vertrekt, nog te halen en dit lukt gelukkig. We gaan gelijk door naar Punta Arenas waar we een paar dagen willen blijven. Wederom regen en wind, maar ook hier is het weer net droog als we aankomen. We lopen wat rondjes op zoek naar een normaal hotel voor een normale prijs, maar ook hier is het om onduidelijke reden behoorlijk aan de prijzige kant. We vinden uiteindelijk in Hostal Fitz Roy een tweepersoonskamer met gedeelde badkamer voor ‘maar’ 20.000 pesos (€24 p/n). Gelukkig staat de verwarming te loeien in de grote ruimtes en hebben ze een lekker bad/douche. We gaan gelijk eten en eten best lekker in de stad, maar als we teruglopen zien we een compleet uitgestorven stad voor ons. ’s Avonds blijkt het eten van Marijke niet goed te vallen en gaan we erg vroeg in bed liggen.

Geen gat in de hand
CH | Punta Arenas | 01 november 2008

We slapen heerlijk uit en eten een lekker ontbijtje beneden met de rest van de aanwezige mensen. We blijven even hangen, maar zodra het lekker weer is gaan we naar buiten. We lopen een rondje en kopen alvast een busticket voor de 4de om naar Ushuaia te gaan. We lopen door naar het Plaza de Armas en zien weer eens een aardig centraal plein met een paar mooie gebouwen eromheen. De kerken vallen – van de buitenkant – een beetje tegen, wellicht was het geld op bij de Spanjaarden toentertijd. 

We pakken een collectivo – gewoon een taxi, maar met een standaard route – naar de ‘Zona Franca’. Dit is een zone net buiten de stad die belastingvrij is; overgebleven uit een oude handelsroute. Er staan een hele rij met veels te grote winkels vol met allerlei zaken voor een erg goedkope prijs. We zien erg veel leuke spullen voor maar weinig geld, maar we kunnen alle souvenirs nu al niet meer dragen. Met wat moeite weten we ons los te rukken van alle leuke spullen en gaan we een cappuccino drinken met een appeltaartje. Veel winkels gaan alweer dicht voor de siësta en na nog een klein beetje winkeltjes kijken, geven wij het ook op. De wind is zo heftig dat we het relatief kleine stuk niet terug willen/kunnen lopen en we nemen wederom een collectivo naar huis. We relaxen nog even op onze kamer en gaan even boodschappen doen.

We hebben gelukkig weer een goede keuken tot onze beschikking en koken lekker zelf weer een enorme hoeveelheid groenten die nog steeds altijd missen op de menukaarten van alle restaurants. Hierna doen we niet veel meer.

Waar blijf-tie nou?!
CH | Punta Arenas | 02 november 2008

We slapen lekker uit en ontbijten wederom lekker. Onze hosteleigenaar heeft er zin in en maakt zelfs pannenkoekjes klaar! Nadat we hiermee klaar zijn blijven we hangen met een Duitse medetoerist die in ons hostel zit. Vandaag komt haar vriendje aan en tot die tijd moet ze de tijd doden in Punta Arenas. De stad is niet erg veel, maar de begraafplaats is ons aangeraden (?) en het Regionale museum zou vandaag gratis zijn. We wachten op mooi weer en begeven ons naar buiten richting begraafplaats. Daar aangekomen blijken ze hier ook enorme bouwwerken gemaakt te hebben in vroegere tijden en ze worden ook nog eens goed bijgehouden. Het geheel doet ons denken aan de begraafplaatsen in Havana, Cuba en de Recoleta begraafplaats in Buenos Aires waar ze ook grote graven hadden. We lopen een rondje en lopen richting het museum, maar die blijkt toch niet gratis te zijn vandaag. De eerste vijf meter die we illegaal naar binnen waren gelopen, waren niet zo bijster interessant dus we besluiten alle drie het weinige entreegeld niet eens te willen betalen om naar binnen te gaan.

Als we thuis zijn gaat de Duitse haar geliefde ophalen en relaxen wij op de kamer. Als ze terugkomt van het vliegveld blijkt dat daar niemand was en ze wordt wat bezorgd. Via onze internet kunnen we ook het vliegtuig niet traceren en de komende uren worden alle mogelijkheden even doorgenomen met wat zenuwen op haar gezicht. Zo rond 19:00 komt hij echter toch aan en is de lach weer op haar gezicht; ze had de verkeerde vlucht in haar hoofd..

We willen weer lekker thuis eten, maar een vriendenclub heeft de keuken overgenomen. Het duurt zo lang dat we maar uit eten gaan bij een restaurant om de hoek. We eten lekkere garnalen en een helaas droge zalm en ’s avonds drinken we nog wat met het Duitse stel.

Waggelen maar!
CH | Punta Arenas | 03 november 2008

We slapen heerlijk uit en zijn nog maar net op tijd voor het ontbijt. We eten lekker en beginnen rustig aan eens met het opruimen van al onze spullen en reorganiseren de boel. We lopen buiten nog een rondje want het is zowaar lekker weer en de stad ziet er niet zo verlaten bij als de afgelopen paar dagen. Rond 16:00 worden we opgehaald door Paine tours en zijn we onderweg naar ‘Sone Otway’. We rijden een uurtje door een enorm uitgestrekt gebied waar erg veel niets is voor zover we kunnen zien. Er zijn wat struikjes, er struinen wat schapen rond en af en toe huppelen er konijnen in het rond. Vlak voordat we aankomen zien we nog wat struisvogels en overbehaarde schapen vlak voor ons. We zijn bij Sone Otway gekomen om pinguïns te zien. Dit is blijkbaar een bekend broedgebied en we zien dan ook al snel meerdere gaten in de grond waar de eieren en pinguïns verstopt zitten.

We lopen een rondje van een uur en vinden vooral bij de kust erg veel pinguïns rondwaggelen. Er verder vandaan komen hier en daar wat pinguïns uit de holen en gaan dan uitgebreid het gebied scannen wat er allemaal te zien en te doen is. Bij de zee zijn de pinguïns klaar met jagen en vormen ze groepjes waarmee ze terug naar de holen gaan. Het is vooral erg grappig als ze één voor één in een slootje donderen om er daarna weer moeizaam uit te kruipen.

We drinken nog een lekkere warme chocolademelk en rond 20:00 worden we netjes afgezet bij het hostel. Hier maken we lekker eten klaar en drinken nog wat op de kamer en houden het voor gezien.

Dit is het einde
AR | Ushuaia | 04 november 2008

Een vroeg ontbijt, maar wel een lekker met een eitje deze morgen en we checken uit bij ons hostel. Gelukkig kunnen we de souvenirtas achterlaten en hoeven we die niet in Ushuaia heen en weer te sjouwen. We zitten om 08:00 in de bus en dit keer is het niet een hele mooie, maar de gedachte ‘als die maar rijdt’ houdt ons staande. We rijden door het uitgestrekte Tierra del Fuego (vuurland) en dat blijkt een ideale plek te zijn om schapen te hoeden. We zien grote hoeveelheden schapen rondhuppelen en af en toe een wolfabriek ertussen. Na vele uurtjes gassen beginnen we wat olie en benzine te ruiken, maar..het zal er wel bij horen.

ARGENTINIË

We halen onze stempels bij de douane van Chili en een paar minuten later halen we weer wat stempels bij de Argentijnse grenspost. De chauffeur probeert ondertussen driftig de olietoevoer te  maken, maar na tweemaal stilgestaan te hebben geeft hij het op. Gelukkig kunnen we doorrijden (?) en kunnen we in Rio Grande overstappen op een andere, nieuwe bus. Na ruim 12 uur zijn we dan echt in Ushuaia en worden verwelkomd door een miezerig regenbuitje. Wel hebben we vlak voor Ushuaia een echte sneeuwbui gehad en dat is dan wel weer leuk om te zien. We pakken een taxi en gaan direct naar het eerder gereserveerde Bed & Breakfast Tzion. Het ziet er allemaal erg mooi uit en is ook vrij nieuw en ondanks dat het boven budget is, kunnen we lekker relaxt alles neerzetten en zelfs in een mooi bad! We hebben een gedeelde badkamer, maar aangezien we de enige zijn, hebben we de badkamer voor onszelf, heerlijk!

We zitten op een klein heuveltje en we lopen direct naar beneden om te gaan eten. We komen uit bij een Ierse pub waar we lekker eten en drinken. Onderweg terug lopen we langs de supermarkt en aangezien we doodmoe zijn van een lange busdag, gaan we thuis lekker slapen.

¿Vliegende Pinguïns?
AR | Ushuaia | 05 november 2008

We slapen lekker uit en zitten na een lekkere douche rond 10:00 aan het ontbijt. Het is uitgebreid en echt lekker; verreweg het beste ontbijt deze vakantie! We gaan vandaag even goed bekijken wat we allemaal gaan doen, nadat we wat kleine praktische zaken geregeld hebben. We herbevestigen ons andere hotel voor de laatste 4 dagen in Ushuaia en halen een ‘Einde van de wereld-stempel’ bij het postkantoor (toch leuk om die bladzijdes in het paspoort vol te krijgen). We gaan naar de tourist office en de park administratie voor wat uitgebreidere informatie en we lopen in een hele rustige sneeuwbui. Een erg leuk gezicht en aangezien er geen wind is, ook nog eens leuk om in te lopen.

We kopen direct een ticket voor een boottochtje over het ‘Beagle Kanaal’ en kopen onze lunch bij de supermarkt. We eten deze op ons gemak op de kamer en wachten rustig af totdat we de boot op mogen. We zitten op de ‘Ushuaia Explorer’ zijnde een forse boot die de krachtige golven van twee oceanen kan bedwingen. Beetje overdreven, want we gaan alleen maar een rondje varen om vier eilandjes heen op zoek naar vogels, zeeleeuwen en een vuurtoren. Als eerste komen we aan bij de ‘cormorants’. Deze vogels lijken in alles op pinguïns, maar deze kunnen wel vliegen. Ze broeden hetzelfde, lopen hetzelfde en zijn net zo zwart-wit als de pinguïns. Het stinkt enorm, maar de vraag is of dit van de cormorants zijn of de aangrenzende zeeleeuwen die we aan de andere kant al zien.

Na wat doortuffen op het water zien we de ‘einde van de wereld-vuurtoren’ (Les Eclaireus). We varen een rondje en zien een piepklein eilandje met een nog kleiner eilandje ernaast en een wijde zee voor ons. Hierna stoppen we alleen nog bij nog een eilandje waar ook cormorants en zeeleeuwen zitten. Vooral het elegante vliegen van de cormorants die de wind proberen te bedwingen ziet er leuk uit. Ook hebben we een mooi uitzicht op Ushuaia en omgeving vanaf het water en is het grappig te zien dat aan de overkant – erg vlakbij – alweer Chili zit. De laatste tijd weten wij nauwelijks in welk land we zijn omdat we zo vaak wisselen van land. Wij willen dan ook voorstellen om Patagonië gewoon een afzonderlijk land te maken met eenmaal een grenscontrole van beide landen – als ze dat zo leuk vinden – en dan zijn een hoop mensen van veel gezeur en tijdrovende grenscontroles af.

We lopen wat door het dorp heen op zoek naar een eettent, maar het is te vroeg en we belanden wederom bij de Ierse pub die als enige open is. We eten allebei een hamburger en gaan terug naar ons hotel.

Uitzicht op het einde
AR | Ushuaia | 06 november 2008

We moeten uitchecken vandaag aangezien we eigenlijk bij een ander hotel geboekt hadden, maar die alleen maar vanaf vandaag beschikbaarheid had. We eten nog een heerlijk ontbijt, betalen en nemen afscheid en lopen twee blokken verder naar ‘Casa de Tere’. Dit blijkt een wat minder gestructureerd onderkomen te zijn dan gedacht en we moeten een half uurtje wachten voordat we erin kunnen. Tevens is het geadverteerde internet er niet en lijkt niemand te weten of we de keuken wel kunnen gebruiken; ook iets waarmee geadverteerd werd. Frans wordt er een beetje chago van, maar gaan maar gewoon lekker buitenlopen op weg naar de gletsjer.

We hadden eigenlijk gepland vandaag te gaan lopen in het nationale park ‘Tierra del Fuego’, maar omdat we iets te lekker in ons bed lagen (lees: lui) zijn we daar eigenlijk te laat voor. Wel is het mooi weer en veranderen de plannen in het lopen naar de Martial Gletsjer. Deze is zeven kilometer vanaf het centrum en dan nog een stukje omhoog over een berg. Helaas zeggen ze er niet bij dat dit bijna alleen maar omhoog is, maar we laten ons niet zo snel uit het veld slaan!

We lopen dwars door de stad en dan over een kringelweg omhoog naar de skilift. We hadden gehoopt de skilift te nemen, maar die is in reparatie.. jammer. We lopen over een brede doorgang wat in de winter een skipiste is, maar nu gewoon een grindweg. Net wanneer het een beetje saai begint te worden, moeten we door een meer bosachtig gebied waar de sneeuw nog is blijven liggen en dit is echt heel erg mooi. Hierna komen we op de besneeuwde berg waar het lastiger lopen is, maar de uitzichten fenomenaal. Niet alleen zien we een lekker zonnetje op de bergen, maar aan de andere kant hebben we ook nog een mooi vergezicht op Ushuaia, de baai met alle eilandjes en Chili.

We lopen naar de gletsjer en komen onderweg maar twee mensen tegen en dat zijn uiteraard Nederlanders. Die Nederlanders zitten ook overal! Samen met de man van het stel lopen we nog omhoog, maar de gletsjer zelf is wat teleurstellend. We zijn verwend bij Perito Moreno en deze ijzige laag hoog bovenaan de berg is simpelweg wat minder prachtig.

We spelen nog wat in de sneeuw – we kunnen tot over onze knieën in de sneeuw staan! – en lopen hetzelfde stuk weer naar beneden. Eenmaal op de slingerweg aangekomen nemen we een verkeerde afslag (het leek echt op een kortere weg..) en lopen weer terug naar de kringelweg. Nadat we weer een stuk op de goede weg zijn, zijn we moe van het lopen en nemen we de eerste taxi naar het centrum. We internetten heel even en doen boodschappen voor het avondeten. We hebben gemerkt dat alles in Ushuaia duur is en zijn zo’n vier keer zoveel kwijt voor uit eten dan zelf maken (naast het feit dat het lekkerder is en we gezonde groenten binnen krijgen).

We rusten onze voeten uit, gaan lekker douchen en maken ons eten klaar. Hierna relaxen we op de kamer.

Tussen de druppeltjes door
AR | Ushuaia | 07 november 2008

Als we één ding geleerd hebben deze vakantie, is het wel dat we enorm goed kunnen slapen. We slapen lekker uit en worden glimlachend wakker als we het buiten pijpenstelen horen en zien regenen. We hadden van tevoren een beetje naar de dagen gekeken – samen met de weersverwachting – en bedacht dat vandaag een nietsdoen dagje zou kunnen worden en dat komt erg goed uit. We ontbijten rustig, douchen rustig en zijn na het middaguur pas klaar met alle standaard zaken.

’s Middags doen we als enige nuttige nog een poging om tickets te kopen voor de terugreis naar Punta Arenas. We moeten helaas weer terug naar Punta Arenas aangezien daar ons vliegtuig vertrekt naar Santiago de Chile. Dit hadden we ook vanaf Ushuaia kunnen doen, maar was drie keer zo duur. Men eist een paspoort dus halen we de tickets pas een paar uur later op. Tussendoor doen we nog even boodschappen voor lunch en diner en relaxen we lekker op onze kamer.

Nadat we ’s avonds lekker voor onszelf koken gaat de dag rustig naar een einde.

Geen vuur te zien in het mooie vuurland
AR | Ushuaia | 08 november 2008

Wederom een actief dagje vandaag. We gaan lekker ontbijten en zijn redelijk vroeg bij de grote parkeerplek die hier fungeert als busstation. We pakken het eerste de beste lijnbusje en voor 100 pesos kunnen we heen en weer met z’n tweeën. We gaan vandaag naar het Nationale Park ‘Tierra del Fuego’ (vuurland). Hoewel dit park bijzonder uitgestrekt is, gaan wij alleen maar het gebied rondom Ushuaia bezoeken; nog steeds groot genoeg. Na 12 kilometers komen we al aan bij ons beginpunt en we beginnen gelijk te lopen. We hebben gekozen voor de kustroute en al snel lopen we langs het enorme Lapataia meer over de rotsen en door de bomen heen. We hebben een fantastisch uitzicht over het meer, de achterliggende witte bergen van Chili en uitgestrekte zogenaamde ‘evergreen’ bossen.

Binnen een uurtje stoppen we al meerdere keren om te genieten van het adembenemende uitzicht en schieten we eigenlijk voor geen meter op. We hebben daarbij ook nog eens een mooie blauwe lucht met een warm zonnetje, exact het tegenovergestelde van gisteren. We hebben geluk! Als we even stoppen voor een korte lunch, schrikken we een valk af die vlakbij nog op een boom gaat zitten. We zien diverse eenden, ganzen en er hobbelen nog wat konijnen en paarden rond hier en daar. Het tweede stuk wordt meer gekenmerkt door wat drassigere paden en de zon gaat zo nu en dan weg. De geplande drie uur voor deze wandeling wordt dan ook ruim vier uur, maar het was wel erg mooi.

Via de grote weg, die dwars door het park loopt, komen we uit bij het restaurant waar we een verdiende appeltaart en cappuccino nuttigen. Marijke kan al aardig wennen aan de koffiesmaak en wellicht kan ze wel echt koffie drinken aan het einde van deze vakantie. We lopen nog een extra route – wel iets kleiner – om naar een actieve beverkolonie te gaan. We zien iets verderop wel een chaos van omgekapte bomen en hevig verstoord landschap, maar de bevers zijn blijkbaar op non-actief gesteld. We zien een enorme beverdam waarvan het maar moeilijk is om te bedenken dat deze niet door mensen is gemaakt, maar helaas zwemmen de daders er niet rond. In 1940 zijn er 20 paar bevers van Canada geïmporteerd binnen vuurland en sindsdien zijn er ruim 75000 aangezien er geen natuurlijke vijanden van de bevers aanwezig zijn. De lokale regering heeft geen idee wat ze met de kwestie aan moeten.

Als we vlak bij het einde van onze wandeling zijn, schrikken we een enorme buizerd op. Het enorme gevaarte houdt ons nauwlettend in de gaten, maar is niet snel onder de indruk. Zijn silhouet en vleugel spanwijdte zijn indrukwekkend en we hebben medelijden met iedere konijn die hier rondhuppelt. We proberen de vogel aan het vliegen te krijgen en dit lukt uiteindelijk en geeft ons een mooi beeld van zijn grootsheid.

Bij het eindpunt hebben we nog een uitzichtpunt en wachten we een half uurtje op ons busje wat ons netjes weer terug naar Ushuaia brengt. Daar aangekomen lopen we langs de supermarkt en maken we thuis weer lekker eten klaar. Moe, maar voldoen storten we neer op bed en gaan we lekker slapen.

Het einde is in zicht
AR | Ushuaia | 09 november 2008

We worden wakker met zonnestralen, maar al snel worden de wolken grijzer en komt de regen weer neer. Niet erg, want ook vandaag staat er niet veel op het programma. Het is onze laatste echte dag in Argentinië en dat is wat vreemd. Aangezien we helemaal aan het begin van onze reis ook al snel in Argentinië waren (Iguazu watervallen en Buenos Aires), lijkt het erop alsof we al heel lang en veel in Argentinië geweest zijn. Morgen gaan we echter met de bus terug naar Chili en komen we niet meer terug in Argentinië.

We ontbijten en wachten even totdat het weer droog is. We lopen een rondje langs de waterkant en eindigen bij het museum ‘Casa de Gobierno’. Denkend dat dit het ‘Einde van de Wereld’ museum is, kopen we een kaartje en dan blijkt dat we verkeerd zitten, maar…het ticket is geldig voor beide museums. We lopen een rondje in dit museum en vinden het een beetje saai. We lopen twee blokken verderop naar het ‘Fin del Mundo’ museum en deze is gelukkig wat interessanter. Indrukken van de oorspronkelijke bewoners van Tierra del Fuego zijn er te zien (naakte mensen die rondlopen in gebieden waar het altijd waait en vaak regent snappen we niet zo goed) evenals verhalen over de eerste kolonisten en ontdekkingsreizigers. Ook is er een leuke display over alle vogels die in dit gebied voorkomen. Het is wel een beetje klein en de twee museums zijn maar net de 20 pesos waard.

We willen boodschappen doen, maar zijn even vergeten dat het zondag is en dat alles dicht gaat en/of is en zijn gedwongen boodschappen te doen bij het benzinestation. We pinnen precies genoeg om de hotelrekening te betalen en gaan lekker naar huis – het begint alweer te regenen. Thuisgekomen gaan we de rest van de lekker relaxen en opruimen. We betalen de rekening en maken lekker eten klaar, maar verder genieten we van elkaar en onze heerlijke kamer.

Uitzicht op het einde
AR/CH | Ushuaia/Punta Arenas | 10 november 2008

Oef..dat valt niet mee.  Om 04:00 precies gaat de wekker en dat is erg vroeg! We strompelen uit bed en maken nog wat te drinken en te eten klaar in de keuken. Rond 04:30 zijn we buiten om een vervolgens een half uur later in de bus te zitten van Techni-Austral op weg naar Punta Arenas. We hebben de – ongeveer – 12 uur durende busrit al een keer gehad en hebben er eigenlijk niet zo’n zin in. Wel weten we nu dat het voorlopig de laatste lange busrit is van onze vakantie. We gaan veel vliegen de komende tijd en hebben eigen campers gehuurd in Nieuw-Zeeland en Australië.

We komen al snel aan in Rio Grande waar we moeten overstappen op een (gelukkig mooiere) nieuwe bus. Als we even aan het wachten zijn, genieten we van een flinke Patagonische wind en kou en willen we heel graag toch de andere bus weer in. Wederom een paar uur later halen we een exitstempel van Argentinië – onze laatste stempel van Argentinië deze reis – en een entreestempel van Chili. Het valt ons op dat onze rugzak volledig gecontroleerd wordt, maar onze grote backpacks helemaal niet?! Dit is ons nog nooit overkomen in Chili en aangezien dit nu de vijfde keer is dat we het land ingaan, voelen we ons expert op dit gebied. Later horen we dat er een soort van staking aan de hand is en dat de douane expres zaken niet doet; lijkt ons een groot gevaar voor Chili, maar goed.

CHILI

Wederom een paar uur later moeten we een half uurtje wachten op de ferry die ons naar het vaste land van Chili brengt om vervolgens rond 17:45 aan te komen in Punta Arenas. Gelukkig hadden we al gereserveerd bij het hostel waar we eerder ook al verbleven en is dit hostel twee blokken verder. We checken in en rusten uit van een vermoeiende reis. Je zit alleen maar 13 uur in de bus en toch ben je kapot als je aankomt?! Vreemd, maar de douche is lekker en het hostel vertrouwd. We doen snel wat boodschappen bij de megasupermarkt en koken heerlijk voor onszelf. Ook komen we het Duitse stel tegen wat er de vorige keer ook al was en we wisselen verhalen uit.

We maken ons bed op met onze Alpacakleden (er is geen kachel in onze kamer) en vallen als een blok in slaap.

Laatste winterdag
CH | Punta Arenas | 11 november 2008
Vandaag staat minder dan niets op het programma. We vliegen morgen pas naar Santiago de Chili en hebben alles al een beetje gezien in en rondom Punta Arenas. Tevens is het typisch Punta Arenas weer – extreem winderig met lekkere windstoten en meerdere malen op een dag druilerige regen.

We ontbijten aardig (speciaal voor Armand) en doen alle ochtendrituelen rustig aan. ’s Middags gaan we even bekijken wie er allemaal online is op ‘skype’ (programma wat we gebruiken om met mensen te bellen en te chatten) en chatten even met Daan. Verder bellen we met het thuisfront en komen we de rest van de tijd door met een beetje internetten – voorbereiden van het verdere verloop van de reis – en spelletjes doen.

’s Avonds koken we uiteraard weer lekker zelf en kaarten we wat uurtjes weg met het Duitse stel. We proberen wat leuke filmpjes te uploaden, maar gaat niet zo voorspoedig als we gehoopt hadden. Hopelijk gaat dit alsnog snel lukken! We gaan weer lekker slapen.

Pruttel, pruttel, Borrel, borrel
CH | Punta Arenas/Santiago de Chili | 12 november 2008
Lekker laat wakker en na het heerlijke ontbijt (we hebben inmiddels zelf chocoladepasta en pindakaas gekocht!) douchen we en checken we uit. We doen nog wat kleine boodschappen en wachten een paar uurtjes voordat we met de shuttlebus naar het vliegveld kunnen.

We kaarten de wachttijd weg en om 16:30 stijgen we op richting het noorden; Santiago de Chili. We krijgen te horen dat we helaas nog twee tussenstops hebben dus we geven een paar keer gas en dalen alweer. Vlak voordat we de eerste keer de landing inzetten, begint er een enorme turbulentie op te spelen. We worden flink heen- en weergeschut en worden af en toe uit onze stoel gelanceerd. Toch landen we prima en zien we een gat van een dorp voor ons waar we alleen maar koeien zien. Toch stappen er opvallend veel zakenlui uit en in, vreemd. Het tweede stuk is prachtig om te zien. We krijgen een lange witte bergketen te zien. Iets verderop zien we de Chaitén vulkaan uitbarsten. Dit is voor ons vrij bijzonder om te zien aangezien we (1) ten eerste nog nooit een uitbarstende vulkaan hebben gezien, maar ook (2) omdat deze vulkaan al aan het uitbarsten was voordat we weggingen en er toen sprake was van evacuatie en mogelijke onbereikbaarheid van bepaalde gebieden. Hier werden we een beetje zenuwachtig van toentertijd, maar zoals we er nu overheen vliegen zien we eigenlijk alleen een dikke, vette rookwolk die naar Argentinië toe blaast. We dalen in Puerto Montt en zien tot onze verrassing een mooie dag in wat wij in al die dagen dat we hier waren nauwelijks hebben gezien! Dat maakt ons beeld van Puerto Montt toch weer iets positiever.

We stijgen weer op en zien nu een dalende zon die een mooi, rood wolkendek verlicht. Met een sterk ‘schijnende’ maan erboven is het een mooi plaatje. We komen iets te laat aan rond 21:30 en nadat we onze bagage opgehaald hebben, pakken we een minibusje die ons voor 10.000 Ps (€ 12,-) naar ons hostel brengt. We komen aan in een soort ‘warm bad’ waar we gelijk pizza aangeboden krijgen, verplicht worden om straks verse caipirinha mee te drinken en te praten over waar we vandaan komen en wat we allemaal van plan zijn. Eerst rusten we heel even uit met een kleine douche, maar al snel zitten we beneden aan de caipirinha – gemaakt door een echte Braziliaanse – en vertellen we ons verhaal en horen de rest aan. Na twaalven storten we neer op bed.

Oeoeoeoe, das jammer
CH | Santiago de Chili | 13 november 2008
We slapen lekker uit, want dit hostel is uiterst relaxt met ontbijt- en uitcheck-tijden. Na een lekkere douche zitten we rond 10:30 aan een lekker ontbijt. We checken uit en kunnen onze souvenirtas hier achterlaten; we komen de 16de terug hier. We lopen naar de metro om de hoek en na drie haltes kunnen we bij ‘Condor’ busbedrijf een retourtje kopen naar Valparaiso. We kunnen ook gelijk instappen en zijn dus al snel onderweg. We rijden door grote wijnvelden vlak boven Santiago en nadat we een aantal bergen zijn gepasseerd, verandert langzaam het weer naar meer bewolking en is het iets kouder.

Na zo’n twee uur komen we aan in Valparaiso en bevestigen direct onze retour drie dagen later. We pakken een taxi naar ons reeds gereserveerde hostel ‘Milhouse’. We hebben deze gekozen omdat deze zo goedkoop was en bij aankomst blijkt ook waarom; het is allemaal een beetje vergane glorie.. al lang vergaan. We krijgen wel een goede uitleg van de behulpzame eigenaar en checken in onze tweepersoonskamer.

’s Middags gaan we een rondje lopen op zoek naar eten en gezelligheid. Eten vinden we al snel bij een tent om de hoek, maar het eten is niet zo heel lekker. Toch knap hoe ze zalm zo makkelijk kunnen verpesten. Wel valt op dat het leven hier erg goedkoop is. Hoe meer we doorlopen, hoe meer we zien dat Valparaiso niet echt onze stad zal zijn. We hadden er een hele andere voorstelling van gemaakt en zijn een beetje teleurgesteld. We komen in het shopping gedeelte uit en daar verblijven we even alvorens terug te keren naar het hostel.

We relaxen wat en kijken kabeltv (zorro!) en willen gaan dineren een aantal uur later, maar hier blijkt het weer niet normaal te zijn om om 22:00 pas te gaan eten. We zien vele gesloten restaurants, maar op een wat groter plein is nog een bar open die ook eten heeft. We eten snel en lopen door een donkere, lege straat terug naar huis om te gaan slapen.

Snel de terugweg regelen
CH | Santiago de Chili | 14 november 2008
We slapen lekker uit en gaan eens op zoek naar ons ontbijt. ‘Een typisch Chileens ontbijt’ stond er als titel op de website van ons hostal en dat klopt; het is inderdaad niet te eten. We bekijken onze opties allemaal, maar helaas zijn de weergoden ons niet goed gezind. We hadden van tevoren gezien dat we een stranddag zouden hebben hier, maar dit blijkt achterhaald te zijn. Alleen maar donkere dagen met een te lage temperatuur. We zien geen enkele reden om hier langer te blijven dan nodig en besluiten morgen alweer terug te gaan naar Santiago. We boeken ons hostel een dag langer in Santiago, zeggen onze huidige af en moeten ons ticket gaan omruilen op het busstation.

We gaan eerst een wandeling maken door Valparaiso om nog even de toerist uit te hangen. We lopen naar een ‘ascensor’ (soort van kabelbaan omhoog; Valparaiso heeft veel heuvels en om te voorkomen dat je omhoog moet lopen, zijn deze geïnstalleerd) waarna we een mooi uitzicht hebben over de stad. Valparaiso is strategisch belangrijk vanwege de marine. Er liggen vele marineschepen voor de kust en het hoofdkwartier is vlakbij ons hostel. We drinken een colaatje en gaan weer verder. We lopen langs de boulevard en komen op de grootste straat uit van Valparaiso. Op weg naar het busstation – toch een aardig eind verder – komen we niets boeiends tegen. Alle gebouwen zijn oud, niet bijgehouden en in staat van verval. Er zwerven enorme hoeveelheden honden rond in de stad die elkaar aansteken met blaffen. Er zijn relatief veel zwervers die zo her en daar buiten op straat hun behoefte doen waardoor het vaak stinkt naar pis.

Wij veranderen onze retourticket en nemen een taxi naar een restaurant wat we gezien hebben. We eten heerlijk Mexicaans en doen wat kleine boodschappen. De rest van de middag en avond relaxen we lekker in ons hostel.

Lekker huiselijk (we're taking over this town)
CH | Santiago de Chili | 15 november 2008
We slapen best lekker en als we aan het ontbijt zitten, blijkt het ineens druk te zijn in het hostel. Tevens is de zon een beetje doorgebroken wat we eigenlijk een beetje jammer vinden; misschien hadden we toch moeten blijven?! We pakken alles in en willen – op aanraden van onze hosteleigenaar – taxi 8. We zien wel veel taxi’s ‘8’ voorbij rijden, maar die zijn allemaal vol. Als we al een tijdje aan het wachten zijn stopt een bus voor ons en de chauffeur vraagt of we naar het busstation willen en als we bevestigend antwoorden, zijn we op weg met hem.

Rond 12:00 zijn we op weg naar Santiago en rijden we door hetzelfde gebied als een paar dagen geleden. Het is nog steeds mooi en zelfs nog iets mooier met een mooi zonnetje erbij! Binnen twee uur komen we alweer aan en pakken we de metro naar ons hostel. We checken in en relaxen even in het hostel. We lopen naar het centrum en direct valt op dat het een stuk schoner is en superlekker weer! We lopen langs een festival voor de ‘Open Mind’ waar het vrij gezellig is, maar aangezien we honger hebben blijven we niet plakken. We moeten een flink stuk lopen voor de McDonald's, maar in het centrum vinden we er gelijk meerdere. We eten heeeeeerlijke McNuggets en nemen de metro terug naar het hostel. We doen nog wat boodschappen en komen de rest van de avond alleen de deur nog uit voor een burrito. We hebben wat mensen ontmoet in het hostel en  kijken met z’n allen (lekker huiselijk) ‘What happens in Vegas..’ en nog wat stukjes series hier en daar voordat we rond 23:00 het bed in vallen.

ZON ZON ZON ZON ZON ZON ZON ZON ZON ZON
CH | Santiago de Chili | 16 november 2008
Vandaag gaan we Santiago eens goed bekijken. We slapen uit en ontbijten lekker en gaan onze route plannen. Er zijn niet zoveel bijzonderheden in Santiago, maar het weer is wederom supergoed (eindelijk weer korte broekenweer!) We hebben inmiddels wat leuke tips van onze medebewoners gekregen.

We lopen een paar blokken om naar het centrum te komen en lopen door wat rustige zijstraten naar het Plaza de Armas. We zien veel grote statige gebouwen, maar ze zijn zelden echt mooi. Ook hier is het weer jammer om te zien dat oude gebouwen aan hun lot worden overgelaten in plaats van mooi opgeknapt worden. Er zal wel geen geld zijn.. Als we aankomen op het enorme Plaza de Armas zien we echter wel fantastisch mooi gebouwen overal rondom het plein met als uitschieters het postkantoor en de kathedraal. We drinken even iets bij de fontein en bezoeken de kathedraal die ook van binnen erg mooi is. Onze laatste Plaza de Armas die we op dit continent gaan bezoeken sluiten we af met een paar foto’s en we zijn weer op weg. We lunchen wederom bij de McDonald's (echt een welkome afwisseling) en komen uit bij de Mercado Central (Centrale markt). Hier wordt vooral erg veel verse vis verkocht en dat is een mooi plaatje om te zien. Het stinkt uiteraard enorm, maar de vis ligt er mooi bij en we zien meerdere soorten die we nog nooit eerder gezien hebben.

We kopen een fles Pisco Sour (in een paaseiland standbeeldvorm, erg leuk) en zijn onderweg naar een klein parkje. Op Cerro Santa Lucia is een uitkijkpunt gemaakt en tevens een tuin aangelegd met de mogelijkheid om lekker op het gras te liggen. Het valt op dat erg veel stelletjes deze plek gebruiken om eens flink te zoenen met elkaar; het lijkt wel alsof ze dit nergens anders kunnen doen. We blijven een uurtje en nemen de metro terug naar het hostel waar we even relaxen.

Als het etenstijd is, worden er boodschappen gehaald om met z’n allen te eten. Pannenkoeken vandaag – dat heb je met een Nederlands overwicht – en Marijke staat uiteindelijk ruim een uur pannenkoeken te draaien voor zeven man. We eten wel erg lekker met z’n allen en het is ook erg gezellig. Voor de meesten is dit de laatste avond hier; wij blijven nog een dagje langer. Vlak voordat het middernacht is, gaan we slapen.

Afscheid nemen bestaat niet
CH | Santiago de Chili | 17 november 2008
Weer slapen we lekker uit en ontbijten we best lekker. We checken hoe onze vlucht morgen zal vergaan en hoeveel we mee mogen nemen (40 kilo pp!!) en hoe laat we er moeten zijn. We bestellen alvast de taxi voor morgenochtend om 06:30 (oef) en ruimen alvast op.Als we klaar zijn om iets te gaan doen, lopen we naar het centrum in heerlijk weer. We gaan eerst even lunchen bij de Mac en zitten niet veel later bij de Starbucks aan de Frappaccino. We pakken de metro helemaal naar het buststation en lopen een klein stukje naar de hypermarkt die we gezien hebben. Een hypermarkt is een supergrote supermarkt en een blokker ineen en heeft maar liefst 105 (!) winkelpaden.

We zijn wel even zoet in de supermarkt en doen boodschappen voor paaseiland. Aangezien paaseiland zo afgelegen is, moet alles ingevlogen worden en komen er maar af en toe boten aan dus de prijzen liggen erg hoog voor veel producten. Als we klaar zijn pinnen we – hopelijk – genoeg Chileense pesos om de dagen in paaseiland door te komen (er is geen geldmachine daar..) en pakken we de metro terug.

Als we in het hostel zijn puffen we uit van deze bezigheden. Het is nog een stukje warmer dan gisteren en dan moet je niet teveel doen. We eten nog wel buiten de deur en hebben een lekkere ravioli voor ons neus. De rest van de tijd relaxen we en pakken we alles een beetje in voor de vlucht van morgen. Aangezien de wekker vroeg gaat, gaan we vroeg slapen.

PAASEILAND

Rapa Nui
CH | Paaseiland | 18 november 2008
Voor het eerst in lange tijd een wekker valt nooit mee. Om 06:00 loeit die al en, terwijl we proberen niet het hele hostel wakker te maken, ruimen we de laatste spullen op en lopen naar buiten waar de taxi al op ons wacht. Binnen een half uur zijn we al op het vliegveld waar we heel erg veel kilo’s inchecken voor onze vlucht. We bestellen een ontbijtje bij de Dunkin’ Donuts en gaan door de douane die uiterst laks te werk gaat. We zijn ook maar op een binnenlandse vlucht en de controle lijdt er blijkbaar onder.

We zitten goed op tijd in een enorm vliegtuig (boeing 767) en hebben opvallend veel ruimte, want we zitten bij de nooduitgang. Ook is er een entertainment systeem met spelletjes, veel films en series (zelfs compleet seizoen 1 van ‘Prison Break’). We krijgen te eten en te drinken en tijdens de tweede film wordt abrupt het systeem uitgezet, want we zijn er al. We zijn zo’n 3700 kilometer en vijf uur verder en op een van de meest afgelegen plekken ter wereld; Paaseiland! Als we dalen hebben we een gaaf uitzicht op het eiland en aangezien we nog een rondje vliegen zien we gelijk het eiland al van meerdere kanten. We landen op baan 1 (van 1) en zien dat we bij doorglijden simpelweg van het eiland afrijden. Ook zien we de eerste moai’s (paaseiland standbeelden) al vanuit het vliegtuig! Als we uitstappen merken we gelijk het fantastische weer. Het is iets kouder dan in Santiago en een lekker windje erbij. We zien bij de bagageband direct ‘Frans y Marijke’ staan van onze pickupservice en we krijgen een echte bloemenkrans om. Heerlijk om op een tropisch eiland te zijn! Nadat we de koffers hebben gepakt, zitten we in een pickup onderweg naar Camping Mihinoa. We checken in onze kamer, die er erg leuk uit ziet, en zien dat we een uitzicht hebben op de oceaan en dat we redelijk dicht bij de stad zitten. Verwacht niet veel van de ‘stad’; op het hele eiland leven momenteel zo’n 3700 mensen.

We hebben honger en zijn kaartloos dus we gaan naar de grote straat om op zoek te gaan naar een eettentje en de tourist information. We eten een tosti en als we vragen waar de tourist information zit wordt er druk gebeld en gevraagd, maar uiteindelijk tekent onze serveerster zelf maar een kaart waar we heen moeten. De hele tijd dat we wachten op het eten en aan het eten zijn, valt op dat het tempo hier drastisch omlaag is gegaan ten opzichte van het vasteland van Chili. Sowieso is het nauwelijks Chili te noemen, want de mensen zien er niet Chileens uit, betalen liever in Dollars dan in Chileense Pesos en de officiële ‘Isla de Pascua’ benaming van Chili wordt hier niet gebruikt. Men zegt hier ‘Rapa Nui’ wat de Polynesische benaming is.

We lopen een rondje, doen wat boodschappen en halen een kaart op van het eiland met uitleg waar wat is. Ook informeren we bij Orca Dive wat een duik kost en zien we twee echte Moai’s uitkijkend naar de binnenlanden. De Moai’s zijn mysterieus en groot en erg fotogeniek. Niemand weet waar ze ooit voor neergezet zijn, maar de meest gangbare verklaring is dat de toenmalige inwoners ze neer hebben gezet omdat ze dachten dat het hun land beschermde tegen allerlei soorten gevaren.

Als we teruglopen, gaan we lekker thuis koken met het eten wat we meegenomen hebben uit Santiago en drinken nog een afzakkertje. De tijd is twee uur teruggezet tijdens onze vlucht, maar ons gevoel is niet teruggezet dus we gaan lekker slapen.

Verder dan je denkt
CH | Paaseiland | 19 november 2008
Als we wakker worden zien en horen we oceaan recht voor ons. Door het raam kunnen we de uitgestrekte zee zien en de golven beuken op de kust alsof het onweer is. Het eiland is ongeveer zo groot als Texel en ontdekt door de Nederlander Jacob Roggeveen die dit op 1ste paasdag 1722 de naam ‘Paasch-Eyland’ gaf.

We stappen uit onze kamer en we ruiken gras en zout water en voelen de wind overal waar we lopen. Het is bijna teleurstellend om zo lang onderweg te zijn, ver weg van de rest van de wereld, in het onmetelijke niets te zitten en vervolgens exact hetzelfde te ruiken als thuis in Nederland. We wonen – in Nederland - vlakbij het strand dus de geur van wind, zout water en (helm-)gras voelt meer als thuiskomen dan als op een exotische vakantie duizenden kilometers verderop.

Het bestelde ontbijt staat al klaar en hoewel dit best lekker is, is het voor 5.000 pesos toch echt veels te duur. We huren een fiets en gaan stoer op pad om een eerste rondje langs de zuid/west kant van het eiland te maken. We beginnen bij de Rano Kau vulkaan en die valt al bitter tegen. Het is een steile klim en hoger dan we gedacht hadden. Tel daarbij op dat het erg heet is en de zon volop schijnt zonder ergens schaduw te vinden en het is makkelijk te begrijpen dat het nogal een uitdaging is. Met tussenpauzes komen we er toch en zien we een prachtige krater voor ons. Met een kilometer breed en blijkbaar 280 meter diep. Wat wij zien echter, is een rustig blauw meertje binnenin de krater met veel groene waterbloemen. We rusten uit en daarna genieten we van een welverdiende, snelheidsduivelachtige afdaling en komen we aan in onze camping. We rusten uit, slaan provisies in en gaan weer op pad. Wij zitten aan de onderkant van de stad en vlak boven de stad staan al een aantal moai’s.

We beginnen bij Ahu Tautira waar we gisteren ook al voorbij gelopen waren. Deze alleenstaande moai staat aan het strand in de haven. Verderop staan wat kleinere stenen die allemaal een beeltenis voorstellen en twee losstaande moai’s waarvan er een al een hoofddeksel op heeft. Weer wat verder is een belangrijk centrum gelegen genaamd Tahai. Er zijn hier drie platforms waarvan er twee maar één moai hebben, maar de derde heeft er maar liefst vijf op een rij. Grappig genoeg is er ook een Moai bij die (gerestaureerde) ogen in het hoofd heeft. Rondom deze platformen zijn nog diverse ruines te zien van een paar tempelgebouwen.

Nadat we Hanga Kio’e zijn gepasseerd vinden wij het genoeg voor vandaag. We vinden het fietsen niet zo heel leuk op dit eiland aangezien er geen vlak stuk te vinden is. Het is alleen maar op en neer, het is erg heet en de wegen zijn erbarmelijk slecht. We keren om en gaan richting camping. Helaas verliest Frans z’n fototoestel en moet een flink stuk terug om deze op te halen. Gelukkig niets aan de hand, maar vermoeiend is het wel. We doen onderweg terug nog wat boodschappen en als we thuiskomen, storten we neer.

We zijn erg vies geworden en gaan gelijk douchen, opruimen en eten maken. Hierna doen we niet veel meer afgezien van het bekijken van een mooie zonsondergang en uitrusten.

De Beelden (Moai) van Paaseiland
Er zijn zo’n 400 complete moai overal op het eiland en bijna net zoveel nog bij de berg waar ze allemaal vandaan komen. Ze varieren van 2 tot ongeveer 20 meter hoogte en zijn allemaal uniek. Men vermoedt dat ze allemaal mannelijk zijn en zijn altijd maar tot de heupen gemaakt. De moai moeten allemaal voorouders voorstellen, zoals priesters en leiders, en zijn bedoeld om het land en de mensen te beschermen. Vrijwel alle Moai kijken land inwaarts; een klein aantal naar de zee. Archeologen vermoeden dat de eerste moai in 1000 na Christus is gemaakt en het gros uit de vijftiende eeuw komt.

Transport
Aangezien een moai tussen de 20 en 25 ton weegt, is het transporteren ervan een uitdaging. Hoewel men niet 100% zeker weet hoe ze het gedaan hebben, gaat men er nu vanuit dat boomstammen (om te rollen) en veel palmblad (om de Moai heel te houden) zijn gebruikt om ze van de berg naar hun uiteindelijke plaats te brengen. In 1955 is er bij wijze van een experiment een Moai recht op een heilig platform gezet op de manier waarop men nu denkt dat ze het vroeger gedaan hebben. Twaalf mannen deden er 18 dagen over (!) om één moai rechtop te zetten met het optillen en eronder schuiven van steeds meer stenen. Men heeft echter nog steeds geen idee hoe de ‘topknots’ (de hoeden die veel moai hadden) dan nog op de moai werden gezet.

Waar ging het fout?

In eerste instantie, denkt men, waren er meerdere onafhankelijke groeperingen op het eiland die zij aan zij leefden en werkten. Ergens in de 18de eeuw ging het fout aangezien archeologen ontdekt hebben dat vanaf die tijd ineens wapens gemaakt werden. Tevens vond een Spaanse expeditie in 1770 geen enkele moai op de grond, terwijl vier jaar later kapitein Cook vele omvergeduwde moai zag. Dit duit erop dat rivaliserende groeperingen de moai van de vijand omduwden. Een algemeen geaccepteerde uitleg is dat vooral door ontbossing de problemen zijn begonnen. Er waren geen bomen meer voor brandstof, vuur en kano’s en dit leidt uiteindelijk tot een hele variëteit aan problemen. Niemand weet het echter zeker..

Paradijs in het midden van niks
CH | Paaseiland | 20 november 2008
Rond 05:30 gaat de wekker en dat valt zwaar. We komen er uiteindelijk niet eens uit voor 06:00, maar we hebben gisteren laat nog begrepen dat zonsopgang pas vlak voor zevenen is. We kleden ons aan, pakken wat spullen en zijn op weg met de gehuurde scooter. We weten min of meer de weg, maar gelukkig zijn er twee Japanners van onze camping die ons voorgaan. We gassen door slapend Hanga Roa heen en we rijden een stukje langs de kust op weg naar de andere kant van het eiland.

We komen op tijd aan bij Ahu Tongariki en zien vijftien Moai op een rij staan op het heilige platform van 200 meter! Direct valt op dat het platform geplaatst is in een inham van het land; iets wat we vreemd vinden als de meest gangbare beredenering van deze moai’s juist is: Bescherming van het land. We blijven ruim een uur plakken en zien een mooie zonsopgang. Er hangen wel wat wolken, maar die worden mooi gekleurd en maakt het alleen maar leuker. Als de zon dusdanig hoog staat dat je niet eens maar naar het platform kan kijken, gaan we weg.

We rijden een klein stukje terug naar Rano Raraku. Dit is de berg waar alle moai uit gehakt zijn en dat is vrij snel te zien. Er staan, liggen en hangen vele moai vlakbij de berg, allemaal anders, en als we naar boven lopen zien we daadwerkelijk meerdere moai’s in een afrondende fase nog aan de berg vastzitten. De moai hier zijn exceptioneel fotogeniek mede omdat ze een mooi en duidelijk profiel hebben.

Als we hier klaar zijn gaan we een flink stuk de andere kant op naar het enige echte strand van dit eiland ‘Anakena’. Als we aankomen, schijnt de zon lekker en tussen de palmbonen door kunnen we twee platformen zien van ‘Ahu Nau Nau’ en het kleinere ‘Ahu Ature Huki’. Op ‘Nau Nau’ valt het op dat bijna alle moai’s hoeden hebben, iets wat de meeste moai’s niet meer hebben nu. We blijven even hangen op het strand, maar al snel komt er een grote, donkere wolk boven ons hangen waar een beetje regen uit komt. Zodra dit afgelopen is, willen we op weg terug maar krijgen we de scooter niet meer gestart. Het duurt even, maar als we uiteindelijk gas bijgeven gaat het wel weer. We gaan naar het midden van het eiland waar nog een platform te vinden is met zeven moai. Een opvallende verschijning, want de moai’s staan eigenlijk altijd bij de zee, maar deze dus niet. Als we aankomen is er bijna niemand en als de laatste toeristen weg zijn, kunnen wij ons niet langer inhouden en gaan we allebei naast de moai staan. Beetje verboden, maar de foto is eerlijk gezegd erg grappig.

We rijden snel terug, want de donkere wolken hebben zichzelf vermenigvuldigd en het giet aardig door. Als we aankomen in Hanga Roa, doen we even boodschappen, boeken we een duiktrip voor morgenochtend en tanken we de scooter vol. We rijden nog even langs de souvenirshops, maar die vragen belachelijke prijzen voor kleine souvenirs. Tevens vind men het nodig hier om alles in US dollars te vragen en rekenen met een wel heel positieve (voor hen dan) wisselkoers. Hier doen we niet aan mee; we vinden een moai bij ons thuis toch ook niet echt passen. Als we thuiskomen maken we een lekkere lunch klaar met (enigszins) verse broodjes en houden we een onvervalste siësta.

Een paar uur later strompelen we uit bed en maken we een lekker maal klaar. De rest van de avond hangen we een beetje rond buiten en kijken we weer een mooie zonsondergang vijf meter vanaf onze camping.

Heel veel water
CH | Paaseiland | 21 november 2008
We slapen lekker uit en beginnen rond 09:45 met ons ontbijt klaar te maken. Hierna pakken we de spullen en zijn we onderweg naar ‘Orca Diving’ waar we een duik gaan maken. We hebben geen certificaat dus zijn we verplicht de ‘initiele’ duik te nemen waarbij we uitleg krijgen en een half uurtje onder water zullen blijven. We doen onze spullen aan, wachten even op de boot en niet veel later liggen we beide in het water. We hebben beide de grootste moeite om onze oren te klaren en doen hier alleen al 10/15 minuten over. Frans lukt dit wel, maar zijn masker zit niet goed en moet terug naar boven om het vervolgens vanaf het begin aan nog een keer te doen. Marijke kan niet naar beneden vanwege haar oren en blijft op een paar meter onder het water hangen. Frans krijgt een school vissen achter zich aan door middel van een plakkerig bol organisme (wat zijn we toch natuurkenners) en Marijke ziet drie schildpadden rondzwemmen. Afzonderlijk van elkaar zien we nog diverse soorten gekleurde vissen om ons heen, maar de meeste tijd van de duik zijn we beide bezig met klaren en andere dingen dan relaxt rondzwemmen.

Als we beide bovenkomen en ons verhaal aan elkaar vertellen, zal het er waarschijnlijk niet nog een keer van komen. Hoewel het verschrikkelijk mooi was, hebben we bijzonder veel last van onze oren en deden ze vaak gewoon zeer..erg jammer. We douchen en kleden ons om en lopen via de grote straat terug naar huis. We kopen in die straat nog wat broodjes voor onze lunch en na die lunch herhalen we de siësta van gisteren.

Na een paar uurtjes zien we dat het weer heerlijk weer is en gaan we een poosje buiten zitten. Het is – af en aan – superlekker weer op het eiland met een fantastisch uitzicht vanaf onze camping op de rotsen en een enorme hoeveelheid stille oceaan. We gaan heerlijk relaxt slapen.

Hangmathangen
CH | Paaseiland | 22 november 2008
Vandaag wordt een heerlijke luierdag. Het weer begint met ietwat bewolking, maar wordt al snel beter. Er staat weinig op het programma, maar toch zijn we – relatief – vroeg uit de veren. We willen het thuisfront bellen voor ons neefje dat jarig is en willen om 10:00 bij een internetcafé zitten. Het bellen wordt niets, maar chatten gaat goed. Marijke internet nog even door terwijl Frans wat boodschappen gaat doen. Tevens halen we een officiële stempel in ons paspoort met Paaseiland erop. Helaas vind men het hier nodig een dollar per paspoort te vragen voor een stempel, maar dat past een beetje bij het eiland. Alles wat niet origineel van dit eiland komt = duur.

Als we thuiskomen, brunchen we en installeren ons de rest van de middag in onze kamer en buiten bij de hangmat. Met een fantastisch uitzicht, een hangmat, een paar corona’s en een paar boeken kom je al snel uren verder. We koken nog wel zelf - een niet al te fantastische diepvriesmaaltijd - en gaan buiten zitten om de zonsondergang weer te zien. Hierna valt de dag langzaam uit.

Hangjeugd
CH | Paaseiland | 23 november 2008

Tijd om te vertrekken, maar toch niet helemaal. We worden wakker en hebben nog net tijd genoeg om te douchen en alles in te pakken. Rond 10:00 checken we uit en zetten we alle spullen klaar om weg te gaan. Helaas gaat onze vlucht pas om 22:00 en aangezien we zes uur later pas op tahiti aankomen, wordt dit een hele lange dag.

We halen een paar verse broodjes en gaan heerlijk ontbijten. We kopieren de dag van gisteren en gaan wederom bij de hangmat, mooi uitzicht, lekker zonnetje, boeken en spelletjes zitten. Als een Engels/Frans stel binnenkomt, kletsen we nog een uurtje weg en dan is het alweer tijd om te koken. We eten wederom niet zo heel best, maar we lezen gelukkig dat het eten in Tahiti erg goed (en duur) is. 

Rond 19:30 worden we weggebracht door onze camping en krijgen we een afscheidsketting cadeau met – uiteraard – een kleine moai erop. We checken in en hebben geluk, want er zijn nog twee plekken bij de nooduitgang beschikbaar. Klinkt eng, maar deze zijn altijd voorzien van extra beenruimte. We moeten nog twee uurtjes wachten en die doden we door wat kaarten, langs de douane komen en een beetje souvenirtjes kijken (en het kopen van een mooie sarong). We stappen in en zien dat het vliegtuig sowieso vrij leeg is. We hebben zeeën van ruimte en nadat we opgestegen zijn en lekker gegeten hebben (jaja, vliegtuigvoedsel wat lekker is!), gaan de lichten uit en is het tijd om te slapen. Marijke gaat uitgebreid liggen op drie stoelen, maar Frans kijkt alleen maar films en series om de tijd te doden.

<Lees verder bij Tahiti>

Hoogtepunten

  • Iguazu watervallen (Brazilië/Argentinië)!
  • Geheel Patagonië met als uitschieters Torres del Paine, Perito Moreno, Tierra del Fuego nationaal park en (de omgeving van) Bariloche!
  • Heerlijk gerelaxed in Mendoza!
  • Paaseiland!

Dieptepunten

Puerto Montt. Er is geen deprimerendere stad op aarde.

Hotel

Noorden & midden: 80 Ps voor tweepersoonskamer incl badkamer
Patagonie: 120 Ps voor tweepersoonskamer en soms incl badkamer.

Eten

Veel vlees uiteraard. Zodra je in Patagonie aankomt, komt er vaker vis op het menu zoals forel, zalm en krab.

Cola

4-6 Ps. Hoe meer je tegelijk koopt, hoe goedkoper.

Bank

‘Macro’, ‘Banco Tierra del Fuego’, ‘Banco Nacional de Argentina’ en ‘Rio Santander’ zijn gratis voor Rabobank pashouders.

Tips

  • Mocht het plannen van een reis een uitdaging zijn qua tijd: Ga snel door het noorden van Chili & Argentinië heen en blijf wat langer in het midden en zuiden.
  • Geheel Patagonië is duurder dan het midden en noorden van de twee landen. Waar je in het noorden met €30 per persoon/per dag uit kan komen, is dit onmogelijk in Patagonië
  • Let bij het plannen van een vakantie naar Chili & Argentinië niet alleen op het weer. De beste tijd om Patagonië en het midden van Argentinië/Chili te bezoeken is in de lente en zomer, maar dan kan je bijvoorbeeld niet meer skieen! Tevens leek ons de hondenslee wel leuk, maar tegen de tijd dat wij in Ushuaia aankwamen, was er geen sneeuw meer.
  • De Navimag bootreis van Puerto Montt naar Puerto Natales is een goede manier om naar het zuiden te gaan. Hij is echter niet goedkoop; controleer , voor zover mogelijk, het weer tijdens de reis. Mocht dit slecht zijn, is er relatief weinig te zien. Overweeg dan om toch maar met de bus te gaan.
  • Als je graag naar Antarctica wil, maar geen zin hebt in het betalen van duizenden euro’s, kan je het beste in Ushuaia een weekje boeken, wachtend op een goedkoop ticket. Er zijn zat toerbureaus die dit (vanaf november!) aanbieden. Ook kan je vliegen naar Antarctica, maar die zouden slecht(er) zijn voor het landschap.
  • Op paaseiland is eten schrikbarend duur. Met LAN (de enige luchtmaatschappij die naar Paaseiland vliegt) mag je 20 extra kilo’s meenemen naar en van Paaseiland. Koop eten op het vaste land (uiteraard wat even zonder koelkast en vriezer kan) en maak dit eten zelf klaar. Op deze manier kan je een boel euro’s besparen.
 
Reis terug naar Bolivia

Naar fotoalbum Chili of Argentinië

Reis verder naar Tahiti

© de Smit | www.wereldwijd.org | 2008-2009 | Alle rechten voorbehouden | Contact |