Op bezoek in: Australië

Oppervlakte: 7.682.300 km2 (185x Nederland)
Inwoners: 20,4 miljoen
Hoofdstad: Canberra
Munteenheid: Australische Dollar  -  1 EUR = 1,97 AU$
Taal: Engels
Godsdiensten: Rooms Katholiek (27%), Anglikaans (22,1%)
Bijzonder: Kangeroo's, Outback, Uluru (Ayers Rock), Great Barrier Reef
 
AUSTRALIË
Weer met z'n tweëen
AUS | Sydney | 28 december 2008
<Vervolg van Nieuw-Zeeland>

We komen lekker op tijd aan en moeten door de verplichte controle. We hebben aangegeven dat we dierlijke producten hebben, eten en nog wat andere dingen en hierdoor moeten we wat zaken laten zien bij de douane. We hebben echter geen onoverkomelijke zaken bij ons en kunnen gewoon doorlopen. We pinnen wat geld en laten ons naar ons hotel brengen met een shuttlebus.

We wachten even op onze receptionist die ‘een boodschap doet’ (later blijkt dat die snel terug moet naar zijn biertje) en we checken in in onze hotelkamer. Na een maand in een camper gezeten te hebben, ziet een hotelkamer inclusief eigen badkamer en koelkast er uit als een godsgeschenk. We hebben inmiddels aardig wat honger en gaan op zoek naar een restaurant. We lopen langs de baai, maar zien alleen maar sjieke (lees: dure) restaurants en gaan op zoek naar een Lonely Planet aanrader. We komen hierdoor in het bovenste gedeelte van ‘Kings Cross’ uit en gaan eten aan de straatkant bij een klein Italiaantje. We eten best lekker, maar hierna gaan we lekker terug naar de kamer. Reisdagen zijn op de een of andere manier altijd vermoeiend en we relaxen alleen nog even op de kamer voordat we enigszins op tijd gaan slapen.

Woolloomooloowattes?
AUS | Sydney | 29 december 2008
Heerlijk uitslapen vandaag en dat hadden we blijkbaar wel even nodig. Vandaag gaan we voor een lekkere wandeling in Sydney. We ontbijten best lekker in ons hotel en zijn onderweg. We lopen langs onze kleine Woolloomooloo baai door de Royal Botanical Gardens. Deze tuinen zijn al in 1816 gesticht en vormen vanaf dat moment al het grote rustpunt in de stad. Ook de tuin ligt aan een baai en vanaf het puntje hebben we een fantastisch uitzicht op het beste van Sydney! Gouverneur MacQuarie heeft hier uit een rots een stoel laten uithakken voor zijn vrouw zodat zij lekker kon zitten. Dit punt heet dan ook Mrs MacQuarie’s Point en nadat Marijke hier even in gezeten heeft, zien we voor het eerst het boegbeeld van Sydney; het Sydney Opera House. Achter het Sydney Opera House ligt de grote Harbour Bridge waarvandaan over een paar dagen het mooiste vuurwerkspektakel in de wereld zal plaatsvinden met oud en nieuw. Aan de linkerkant staan de hoge kantoorgebouwen op de achtergrond met nog een uitgestrekt groen op de voorgrond. We blijven even hangen en hopen dat we met oud en nieuw zo’n mooi plekje kunnen krijgen met uitzicht.

We zien meerdere pasgetrouwden hier hun foto’s maken en lopen door via de Botanische tuinen naar het Opera House. Onderweg zien we nog witte ibissen en lapwings, maar verreweg de leukste vogels zijn de bloedvleklori’s. Deze enorm luidruchtige papegaaisoort kletsen met elkaar tijdens het eten en ze springen van bloem naar bloem om hun voedsel te verkrijgen. Ze zijn mooi gekleurd met alle kleuren van de regenboog en zijn niet te bang om dichtbij te komen.

Aangekomen bij het Sydney Opera House zien we de ‘schubben’ van dichtbij. We boeken gelijk een rondleiding in het Opera House en tijdens het wachten op de start van deze rondleiding zien we nog wat van de ‘Circular Quay’ baai; de drukste baai van Sydney. Om 12:45 beginnen we aan de rondleiding en we krijgen een goede indruk van de moeilijke bouw van het gebouw. De enorme concertzaal is indrukwekkend mooi, maar het vele beton ook aan de binnenkant nog goed te zien hadden we niet verwacht. Desalniettemin een fantastisch bouwwerk dat zich toch mooi tot het symbool van Australië heeft geschopt (naast de kangoeroe?!).

We lopen verder rond Circular Quay heen en lunchen bij een woktent in de wijk ‘The Rocks’. We lopen hierna door de drukste winkelstraat waar het iets te druk is. We wilden eigenlijk de skytower op om een mooi plaatje van heel Sydney te hebben, maar daar is het zo druk dat je spontaan claustrofobisch wordt. Via de Town hall, de McDonalds en Woolworths voor wat boodschappen lopen we terug richting ons hotel. Marijke voelt zich niet zo heel lekker dus blijven we de rest van de avond lekker op de kamer.

Scheuren met die boot
AUS | Sydney | 30 december 2008
Dag twee van onze Sydney ontdekkingsreis. We slapen weer lekker uit en ontbijten goed voordat we weer op pad gaan. Als eerste een – voor ons – belangrijke taak van het wegbrengen van een tas. Wij hebben de laatste maanden in Zuid-Amerika en paaseiland, Tahiti en Nieuw-Zeeland een grote hoeveelheid souvenirs bij elkaar gesprokkeld. Dit is inmiddels 17 kg (!) en onze gedachtegang was dat we dit konden meegeven aan A&C vanuit Nieuw-Zeeland naar huis. Dit was dus bijzonder prijzig en gisteren zijn we snel even langs het postkantoor gelopen om te vragen hoe dat hier gaat en de prijs was erg goed. We sjouwen met onze tas door Sydney (28 graden) heen (pffffffff) en komen badend in het zweet aan bij het postkantoor. We sturen onze 17 kg voor AU$ 154 (€80,-) naar huis en zijn enorm blij met deze last van onze schouders.

We lopen richting de Circular Quay en kopen een dagticket voor de ferry’s. We lopen even heen en weer van en naar het Opera House om de wachttijd te doden en stappen uiteindelijk op de ferry. We scheuren met een noodvaart naar een rustige buitenwijk van Sydney, maar krijgen een fantastisch uitzicht op de hele stad. We besluiten om er niet af te gaan aangezien we nog meer willen zien van de stad en gaan (gelukkig een stuk rustiger) weer terug richting de stad. Onderweg stoppen we bij Fort Denison (een uit de kluiten gewassen rots), de dierentuin en het pretpark. Wij gaan er pas af als we bij Darling Harbour zijn om deze gezellige buurt te bekijken.

We bekijken nog wat info bij de tourist information en lopen door naar de Chinese tuinen. We hebben geen zin om entree te betalen dus kijken snel even naar binnen voordat we er een broodje eten. Doorlopend komen we via China Town weer in de grote straat terecht. We lopen wederom langs de mooie town hall en belanden in het enorme Victoria Building waar we een kwartiertje wachten totdat het 16:00 is. Elk uur vindt er een kleine opvoering plaats wat iets te maken zou moeten hebben met het koningshuis. De nogal lugubere voorstelling dateert duidelijk uit het de 18de eeuw en is simpelweg oubollig te noemen, maar wel grappig. We gaan naar ‘The Rocks’ voor een gezellige tent en komen uit bij een echte Duitse biertent. Ze hebben ook best lekker eten en het heerlijke weer maakt het plaatje compleet.

We lopen via een andere kant de Botanische tuinen in en zien prachtige bloemen en mooie uitzichten. Tevens zijn er nogal veel vogels, want naast de bloedvleklori’s van gisteren zien we nu ook grote geelkuifkaketoe’s die helemaal niet zo bang zijn. Er zitten er een hoop op de grond en als we beide gestrekt op de grond liggen, komen ze helemaal naar je toe; supercool!

Hierna relaxen we nog lekker op de kamer en gaan we lekker slapen. Op naar een lange dag morgen..

Knallend 2009 in
AUS | Sydney | 31 december 2008
We staan voor de wekker nog op en douchen en ontbijten redelijk snel. We lopen een klein stukje naar de ingang van de Botanische tuinen en zijn rond 09:15 ter plekke. Op de een of andere manier zijn we voorgedrongen – horen we later van een Nederlandse familie – maar we staan wel lekker vooraan. Uiteindelijk, vooral met alle veiligheidscontroles, duurt het nog ruim twee uur voordat we naar binnen mogen. Het complete oud en nieuw gebeuren in Sydney is tot in de puntjes geregeld wat er op neer komt dat op alle ‘mooi uitzicht plekken’ er ‘managed sites’ zijn gecreëerd waar een grote hoeveelheid regels aan verbonden zijn. We mogen geen alcohol meenemen, geen opengemaakte flessen, maximaal 20.000 mensen en daarbinnen nog maar twee keer 3.000 mensen in twee afgesloten gebieden, etc etc. Wij hebben gekozen voor de Botanical Gardens vanwege het prachtige uitzicht op de Harbour Bridge en de Sydney Opera House. De Harbour Bridge zal compleet dichtgaan en gebruikt worden om vuurwerk vanaf te steken.

Het is ongelooflijk heet en daardoor is het wachten iets minder leuk. Al snel vormen we een Nederlandse kolonie – we gokken dat van alle aanwezigen hier 60% Nederlands en Duits is – en brengen we een hoop uren kletsend, lezend en wachtend door. We hebben wel geluk dat we zo vroeg zijn, want hierdoor kunnen we in het afgesloten gedeelte van maximaal 3.000 mensen zitten en is het niet zo opgepropt als je zou verwachten op deze superplek. Rond 16:00 begint de vliegshow die eerlijk gezegd niet zoveel voorstelt. Drie antieke vliegtuigen vliegen hun rondjes met rook en soms komen er wat teksten in de lucht te staan. Als ’s middags de hele locatie is afgesloten zien we dat het enorm druk is en iets te druk in de ‘normale’ ruimte.

We eten en drinken wat bij de aanwezige stands en als de zon ondergaat hebben we een fantastisch uizicht op de skyline met mooie silhouetten. Rond 21:00 krijgen we een klein voorproefje van vuurwerk; het familievuurwerk. Dit vuurwerk is dus speciaal voor de kinderen zodat zij eventueel al naar bed kunnen en toch vuurwerk hebben gezien. Hierna volgen er verlichte boten en is het nog maar even wachten..

Met een beetje zenuwen wachten we op het aftellen en dan om 11:59:50 verschijnen de 9..8..7..6..5..4..3..2..1..0. Het duurt vijf seconden, maar dan barst er een enorm schouwspel van vuurwerk los. Het is echt ongelooflijk mooi, divers, perfect op elkaar afgespeeld en bijna onwerkelijk om bij te zijn. Iedereen kijkt ademloos en meerdere malen wordt er geloeid, geklapt en ge’oeh’d en ge’aaaaaah’d bij de schoonheid ervan. Het was een lange wacht, maar de 12 minuten durende knalfestijn was het toch wel waard! In totaal gaat er 5000 kg vuurwerk de lucht in en kijken er zo’n 5 miljoen mensen live.

Zodra het afgelopen is, gaan we gelijk richting het hotel. De sites worden allemaal om 12:30 afgesloten en we zijn verplicht weg te gaan. De zon heeft ook zijn tol geeist en met hoofdpijn, maar bijzonder tevreden, gaan we lekker 2009 in.

All is quiet, on new years day
AUS | Sydney | 01 januari 2009
Dat is even wennen, vanaf nu 2009 schrijven ipv 2008. Als we wakker worden realiseren we ons dat het nog steeds geen 2009 is in Nederland. We ontbijten even en vlak na 10:00 – middernacht in Nederland – gaan we wat mensen opbellen en kunnen we vrolijk meedelen dat wij in ons korte broekje hebben zitten zweten heel de dag wetend dat het zo’n -5 graden is in Nederland.

Het duurt bijzonder lang voordat we op gang komen vandaag, want er is uiteraard niet zoveel open en te doen op nieuwjaarsdag. We spelen een potje pool in ons hotel en gaan lunchen vlakbij ons hotel in Kings Cross. ’s Middags wordt het grootste gedeelte besteed aan uitrusten, website bijwerken en opruimen. Het is nog steeds erg heet als we tegen het einde van de middag nog een flink stuk gaan lopen. We lopen wederom door de Botanische tuinen aangezien dit de handigste manier is om naar het centrum te komen. We gaan expres even langs bij onze wachtplek van gisteren die er nu eng stil uitziet. Gisteren nog 20.000 op een kluitje, nu niemand meer.

We lopen nog een laatste keer langs het Opera House en gaan nu even een drankje drinken bij de bar ervan aan de baai. We lopen verder en belanden op de Harbour Bridge tijdens de zonsondergang en die is bijzonder fraai. Zodra de zon echt onder is, zitten wij op een dakterras aan het diner te genieten van de laatste beelden van Sydney. Ook leuk zijn de vleerhonden (grote versies van vleermuizen) die in hordes tegelijk boven ons vliegen. We eten lekker, maar het uitzicht maakt het helemaal bijzonder. Gelukkig is het ook een stuk rustiger nu met mensen en kunnen we weer normaal lopen door de stad. Teruglopend naar het hotel ’s avonds moeten we omlopen aangezien alle parken al dicht zijn. Tijdens dit omlopen zien we wel onze eerste levende possums (vele doden op de weg in Nieuw-Zeeland gezien) aan de bomen plakken.

Eenmaal thuis bellen we nog even met het thuisfront en gaan we lekker slapen. Onze laatste nacht in een hotel voorlopig dus we genieten er even van.

Blauw van de mensen
AUS | Sydney/Blue Mountains | 02 januari 2009
Om 07:15 gaat de wekker alweer. We werken nog wat bankzaken af en ruimen de laatste beetjes op voordat we naar het ontbijt gaan en uitchecken. We lopen een klein stukje naar Travellers Autobarn waar we, tegelijkertijd met onze wereldticket – al een camper geboekt hebben. We regelen wat papierwerk en een uur later zijn we met onze ‘Chubby’ onderweg.

We hebben een kleinere camper in Australië dan in Nieuw-Zeeland wat zijn voor- en nadelen heeft. Het eerste voordeel valt al snel op, we zijn wendbaarder en hij trekt sneller op. We rijden door de drukste winkelstraat van Sydney – op de een of andere manier de handigste weg – en rijden richting het westen. We gaan een tolweg op en belanden op een drukke weg richting de Blue Mountains. Het schiet allemaal niet zo op en na een paar uur zijn we in Glenbrook. Hier eten we wat bij een banketbakkerijtje en doen nog wat boodschappen. We halen wat ijs voor onze koelbox (geen koelkast meer, maar een hittebestendige koelbox in deze camper) en komen niet veel later aan bij de Wendworth Falls.

Het is bijzonder druk met vooral veel Aziaten. Na Auckland en Sydney valt het enorm op hoeveel Aziaten er hier wel niet zitten. In Auckland hebben we het verhaal gehoord dat vooral veel arme Aziaten naar het rijke zuiden vertrekken op zoek naar een beter leven. We hebben ze allemaal gevonden. We parkeren de auto en lopen een klein stukje naar het uitkijkpunt. Hoewel de ravijn en het uitkijkpunt mooi zijn, is het te druk om ervan te genieten. Als we even later in Katoomba aankomen bij ‘Echo’s Point’ en de ‘Three Sisters’ is het zelfs nog drukker. We rijden een rondje om ergens een plek te zoeken voor onze kleine camper en staan in colonne voor het mooie uitzicht.

We zijn het een beetje zat en willen naar een camping. Dit blijkt niet zo makkelijk te zijn, want we zien weinig keus en de keus die er is, is al vol. Enigszins teleurgesteld verlaten we de Blue Mountains op weg naar de kust wetende dat daar meer keus is. We stoppen in Penrith en gaan hoopvol naar de tourist information. Die wijst ons gelukkig de weg naar een campsite en al snel komen we daar aan. Als we in de office stappen zien we hoe klein de wereld echt is. Binnen staat Kelly – ex-collega van Marijke – al in te checken en hoewel we wisten dat ze hier in de buurt zou zijn, is het toch ongelooflijk toevallig dat we allemaal hier staan. Ook zij vonden de Blue Mountains iets te druk en konden niet anders vinden dan dit. We checken ook in en kletsen even bij voordat we boodschappen gaan doen en gaan eten bij een Iers restaurant/pub aan de overkant.

Hierna zijn we moe van een lange dag filerijden en gaan we vrij snel slapen.

Waarheen leidt/lijdt de weg?
AUS | Lake MacQuarie | 03 januari 2009
We hopen op een iets betere dag vandaag, maar dat valt al snel weer in duigen. Na het ontbijt checken we uit, nemen afscheid van Kelly en Rik en gaan op weg naar het noorden. Het is nog steeds erg druk overal en het lijkt alsof iedereen op vakantie naar het noorden is. Dit is ook wel zo, want het is een soort zwarte zaterdag hier in Australië en het schiet allemaal voor geen meter op.
Onze oplossing is simpel; we nemen een provinciale weg. Langzamer, maar mooier rijden we richting Newcastle (de Engelsen waren niet zo creatief: We komen vandaag langs Liverpool, Windsor en Newcastle en zijn echt niet in Engeland). We lunchen onderweg bij een van de rustpunten langs de weg, maar als we gedwongen weer de snelweg op moeten is het weer raak.

Moedeloos zijn we het zat en stoppen we bij een klein plaatsje vlakbij Lake Macquarie. We hebben geen zin meer en weten niet eens wat we allemaal gaan zien en doen in Australië, tijd voor wat vooruitkijken. We pakken alle boekjes en adviezen van medereizigers bij elkaar en zijn een uur bezig om te bekijken wat we allemaal willen gaan doen in de komende drie weken. Hieruit blijkt – wat we eigenlijk al gehoord hebben van andere wereldreizigers – dat we in het minst interessante gedeelte zijn van het oosten. We beslissen wat we wel gaan doen en niet gaan doen en hebben een route voor de komende tijd. Dit betekent wel dat we nog twee dagen flink door gaan rijden en dus niet zoveel boeiende dingen gaan doen en zien. Hierna wordt alles beter..

Gerustgesteld gaan we onze tent eens opzetten en lekker eten maken. De kampeerfaciliteiten zijn slechter dan in Nieuw-Zeeland en hebben helaas geen keuken tot onze beschikking. Onze gaspit doet het echter prima en we maken een lekkere ‘chicken tonight’ klaar. Hierna frissen we onszelf op en zijn we lekker even samen.

Snel weg
AUS | Lake MacQuarie/Coffs Harbour | 04 januari 2009
Een flink stuk rijden dus vandaag. We verlaten onze rustige rivierplaats en verruilen deze voor de Freeway 1. Ze hebben één verschrikkelijk grote snelweg gebouwd om heel Australië (!) heen en die volgen wij een tijdje om snel meters te maken.

We gaan eraf bij Port MacQuarie om eens even te gaan kijken hoe het strandleven van de Australiërs is. Genoeg mensen die hier op het strand liggen en ook nog een aantal surfers erbij om het plaatje af te maken.  We eten even een boterham en lopen over het strand om vervolgens weer verder te gaan. Het wordt heter naar mate we naar het noorden gaan en dat merken we goed zowel buiten als binnen de camper. De airconditioning maakt overuren en we hopen dat onze koelbox het een beetje uithoudt met een paar ijsklontjes en ijskoelers.

Ons eindpunt vandaag is Coffs Harbour waar we een klein wandelingetje willen doen morgen. We doen nog even boodschappen en gaan op zoek naar een camping. Vlak voordat we in de stad zelf zijn, zien we een kampeerplek en gelukkig is er nog plek genoeg. We checken in en gaan gelijk even eten maken. Met onze éénpittige gasbrander eten we weer heerlijk en genoeg om nog even een wandeling te maken. We gaan naar de stad, nadat we voor niets door het bos zijn gereden op zoek naar een mooie plek, en daar blijkt het kermis bij de haven te zijn. We lopen naar de haven en zien een aardige haven, maar niet echt plek om te lopen. De kermis laten we ook voor wat het is en helaas is er verder geen nachtleven in Coffs Harbour.

Thuis gaan we dan maar even lekker wat voor onszelf doen voordat we gaan slapen.

I wanna be a hippie and I wanna get stoned
AUS | Coffs Harbour/Jacobs Well | 05 januari 2009
We worden wakker gemaakt door de zon die door onze camper heen brand. Dan staan we mar op en ontbijten even. We rijden naar Coffs Harbour en wandelen door de Botanic Gardens en langs de begraafplaats (we kiezen altijd de meest gezellige route). Het slootje waar we langs lopen, heeft geen stromend water en dat is duidelijk te merken ook aan de stank.

De hele wandeling valt een beetje tegen en het is zo heet dat we kiezen voor de airco optie. We rijden door en stoppen uiteindelijk alleen om wat te eten aan de waterkant en om te tanken. Vele kilometers later komen we uit vlak voor Byron Bay bij een uitzichtpunt op Cape Byron. We kunnen de hele baai goed zien en met de zon er mooi op ziet het er mooi uit. Hierna rijden we de stad in en bij de Tourist Information vragen we naar de ‘Australian Zoo’ – van wijlen Steve ‘Crocodile Hunter’ Irwin – en die blijkt iets boven Brisbane te zijn; dichtbij genoeg voor morgen.

Als we door Byron bay lopen en rijden, zien we dat dit een grote hippie stad is geworden compleet met dreadlocks, wijde hippebroeken en allerlei manieren om je ‘innerlijke zelf’ te kunnen vinden. Wij hebben onszelf al lang door en vinden het veels te druk in hier en willen zo snel mogelijk weer weg. Gek genoeg vind men het nodig absurde prijzen te vragen voor alles; inclusief een camping voor AU$ 40,- met alleen een grasveld waar we gisteren nog AU$ 20,- betaalden voor een camping met alles erop en eraan.

We rijden nog in Byron Bay naar de vuurtoren en lopen een rondje over het drukke strand. Veel mensen genieten hier even van hun vakantie of vrije uurtjes en Marijke dijkt nog even lekker de zee in. Hierna zijn we onderweg om buiten de stad een camping te vinden. We rijden uiteindelijk nog een klein uurtje voordat we in ‘Jacobs Well’ terecht komen. Een gat aan de kust, maar hier is het lekker rustig en zijn nog wel aardige Australiërs te vinden. Waarom ‘nog wel’? Omdat de bekende ‘Laid Back’ mentaliteit van de Australiërs ons nog behoorlijk tegenvalt. In de – door buitenlandse toeristen – drukbezochte gebieden is het meer ‘irritant traag’ en geheel zonder enige interesse hoe je geholpen wordt terwijl je toch echt een betalende klant bent. Vreemd..

We douchen gelijk even onze zweet van vandaag eraf en zetten nog een was aan terwijl we eten maken. Dit smaakt wederom heerlijk en ’s avonds blijven we nog zo lang mogelijk buiten genieten van het heerlijke weer. We krijgen een prachtige zonsondergang voorgeschoteld met oranje wolken voor een heldere, blauwe lucht en hiermee hebben wij genoeg meegemaakt voor vandaag.

!Crikey!
AUS | Jacobs Well/Gympie | 06 januari 2009
Aangezien we gisteren nog zo ver door zijn gereden, hoeven we vandaag voor het eerste stuk niet zoveel meer te rijden. We verlaten het rustige Jacobs Well en rijden richting Brisbane. Deze enorme stad aan de oostkust doorkruisen we met onze snelweg naar het noorden en
zien enorme wolkenkrabbers en een druk centrum. We rijden door en zo’n 75 kilometer boven Brisbane zien we enorme advertenties van The Australian Zoo – Home of the Crocodile Hunter. We gaan eraf en na ruim 10 kilometer op de ‘Steve Irwin’s Way’ gereden te hebben, komen we bij de ingang.

We zijn nog geen vijf minuten in het park of we zien overal al de ‘aanwezigheid’ van Steve. Vooral zijn stopwoordje (Crikey!) komt overal in terug en we lopen de kans niet voorbij om even met Steve op de foto te gaan (nou ja, zijn foto op een bord dan). Uiteraard zijn er vele dieren uit Australië te zien en heeeeeel veel krokodillen, maar er zijn natuurlijk ook de gebruikelijke toppers zoals olifanten en tijgers. Via de komodovaranen en enorme krokodillen, komen we uit bij twee enorme schildpadden. We luisteren even mee met de beheerder van de krokodillen en lopen daarna door naar de Tasmanische duivel. Deze met uitsterven bedreigde diersoort is niet al te mooi om te zien, maar loopt wel aardige rondjes en heeft een scherp bekkie.

Via wat vogels komen we uit bij de Koala’s. Gelukkig zijn ze op ooghoogte gepositioneerd zodat we ze goed kunnen zien. Koala’s zijn erg goed in helemaal niets doen en nemen de vreemdste houdingen aan op en rondom de boom om maar lekker comfortabel te kunnen liggen. Ze zien er ongelooflijk knuffelbaar uit terwijl de nagels van alle koala’s behoorlijk lang en scherp zijn. Hierna gaan we voor een van de hoogtepunten van de Australian Zoo; het Crocoseum.

Steve’s gedachtegang is dat hij graag wilde laten zien aan iedereen hoe dieren denken en leven. Niet alleen vanachter een hek kijken naar een lui beest, maar echt daadwerkelijk actie zien. We zitten in een – voor een dierentuin – gigantische arena en als we binnenkomen is onze gastheer net begonnen met zijn show. Hij warmt ons even op met wat spelletjes en dan komen de olifanten binnen voor een voederactie. Hierna worden er legio slangen naar binnengebracht waaronder een enorme anaconda die in het water krioelt en door het publiek lopen nog vele slangen rond met bijbehorende dierentuinmedewerkers.

Na de slangen komen de papagaaien en andersoortige vogels. Vooral de enorme Stork – een grote versie van de ooievaar – maakt indruk, maar het rondzwerven van allerlei vogels tegelijk is ook erg gaaf. Hierna wordt de spanning opgebouwd voor het hoogtepunt; de krokodillen. We tellen met z’n allen af en dan komt Terri en Robert Irwin – vrouw en zoon van – en Wes naar binnengerend met in hun kielzog een enorme krokodil. De gebruikelijke crocodile hunter trucjes worden tentoongesteld en ze maken er een leuke show van. Na ruim een kwartiertje krokodillenplezier volgt er nog een klein praatje over hoe de dieren gered dienen te worden en is het afgelopen.

Via de echidna (tja, een soort uitvergroot stekelvarken?!) komen we bij de kangoeroes. Niet alleen zijn er vele in Australië zelf, maar hier mogen we ook gewoon bij de beesten komen. We zoeken er een paar op die het niet erg vinden om even aangeraakt te worden en zitten even rustig bij de verschillende skippy’s. Hierna lopen we langs de tijgers, olifanten en puffen we even uit op een bankje. Via nog meer koala’s en kangoeroes komen we in de vogels van de amazone terecht, maar daarna houden we het voor gezien. Een erg leuke dierentuin die een andere aanpak als normaal heeft!

We hebben niet zoveel zin meer om door te rijden dus gaan we op zoek naar een camping. Via een truckers restaurant voor wat extra lunch, rijden we uiteindelijk nog ruim 75 kilometer, maar dan hebben we een mooie gevonden in Gympie. We duiken gelijk het zwembad in en na het douchen maken we nog iets te eten klaar. Aangezien we vannacht niet zo heel goed geslapen hebben – het is hier zo heet! – vallen we rond 21:00 als een blok in slaap.

Groen als gras
AUS | Hervey Bay | 07 januari 2009
Als je vroeg naar bed gaat, word je ook vroeg weer wakker. We ontbijten buiten in de schaduw en zijn iedere keer weer blij als de wolken voor de zon gaan. Rond 09:30 zijn we weer op weg en zonder een noemenswaardige stop komen we vlak voor het middaguur aan in Hervey Bay.

Niet alleen wordt het steeds warmer naar mate we naar het noorden gaan, het wordt ook nog eens steeds tropischer. Er zijn nauwelijks bergen hier (langs de kust in ieder geval), maar we zijn al vele bananenplantages voorbij gereden alsmede een hele verscheidenheid aan palmbomen. We checken in bij een camping aan de kust en gaan gelijk even een kijkje nemen bij de zee. Het strand ziet er hier nog niet heel uitnodigend uit, maar we zien in de verte bij Hervey Bay zelf dat er wel echt een zandstrand is.

We boeken een Fraser Island toer voor over twee dagen – morgen zat al vol – en gaan rustig de dag uitzitten. Hoewel Fraser Island ook zelf te boeken is met een gehuurde 4x4, is dit een riskante en prijzige aangelegenheid. De vergunningen om op het eiland te mogen rijden zijn kostbaar en het rijden op een zandstrand met een auto kan gevaarlijk zijn. Bovendien zijn alle reparaties altijd voor eigen rekening.

We kaarten verder wat, lezen wat en douchen voordat we naar het dorp zelf gaan. We internetten even om bij te blijven en eten ons avondeten bij ‘Simply Wok’. Eenmaal terug op de camping zorgen we er zorgvuldig voor dat we enigszins verlost zijn van alle muggen en zandvliegen en nadat we zoveel mogelijk wind door de camper hebben laten waaien, gaan we slapen. Het is nog steeds erg heet en hebben zeker geen laken nodig om onder te slapen, maar aangezien er toch een aantal vliegen in zijn geslaagd om binnen te komen, slapen we niet echt lekker. Ook begint het enorm te regenen en dat dreunt lekker door op ons campertje. Als we om iets voor drieën dan ook nog eens een gillend iemand horen vlakbij, schrikken we wakker. Het blijkt niets te zijn, maar de schrik zit er even goed in en het duurt nog lang voordat we weer in slaap komen.

Lekker rondjes rijden
AUS | Hervey Bay | 08 januari 2009
We worden moe wakker en dat is nooit goed. Gelukkig staan er geen activiteiten geplanned voor vandaag, maar we besluiten aan de ontbijttafel wel dat we voortaan in airco kamers willen gaan slapen. Budgetreizen is aardig, maar het moet wel leuk blijven.

We doen extreem rustig aan vandaag en bedenken dat we vanmiddag naar Bundaberg gaan. Dat ligt ruim een uur rijden naar het noorden en hoewel we daar toch al voorbij zouden komen, hebben we nu een extra dag te besteden vanwege het wachten op de Frasier Island toer. We relaxen totdat het rond de klok van tweeën is en gaan op weg naar Bundaberg. We rijden door een flink stuk groen en het lijkt alsof we een van de weinigen zijn die zich op de weg bevinden. Als we bij Bundaberg aankomen stoppen we gelijk bij de tourist information. Dit blijkt slim te zijn, want blijkbaar is dit de enige plek waar we een schildpaddentoer kunnen boeken; dit doen we dan ook gelijk voor zaterdagavond. Als we even door alle folders en boekjes kijken, zien we ineens dat we ook vanaf hier al naar het zuidelijke Great Barrier Reef kunnen. We bekijken de opties en boeken ook gelijk zo’n toer voor dinsdag. We hadden gehoopt vanavond al gelijk naar de schildpadden te gaan – daarom hebben we ook 120 kilometer gereden – maar dit is blijkbaar een populaire aangelegenheid. Bovendien is het streng gereguleerd door de overheid en mogen er maar maximaal 300 mensen per avond/nacht naar de schildpadden kijken; een goede regel lijkt ons.

Tevreden met de boekingen, maar jammer dat we vandaag niet zoveel hebben kunnen doen, rijden we weer terug naar Hervey Bay. We rijden even langs de McDonalds voor wat avondeten en gassen weer richting het zuiden. Het begint stevig te gieten onderweg, maar dit zwakt alweer af tegen de tijd dat we in Hervey Bay zijn. In Hervey Bay rijden we langs de Woolworths supermarkt voor nog wat kleine boodschappen en op de camping bouwen we de camper om om slaapklaar te zijn. Nog even douchen en we gaan lekker slapen.

F***
AUS | Hervey Bay-Fraser Island | 09 januari 2009
Vroeg op vandaag. Het was weer lekker heet vannacht dus zijn we sowieso al redelijk vroeg wakker. Toch douchen we snel en zijn we klaar om rond 07:20 opgehaald te worden voor onze Fraser Island toer.

We pikken nog wat andere mensen op en rijden naar de haven die iets buiten de stad ligt. Onder het genot van country muziek – onze chauffeur lijkt zelf een country artiest en kan het ook niet laten om achter iedere zin ‘Folks’ te zeggen (A&C!) – worden we uit de bus gezet en op een ferry geladen. In een half uurtje tuffen we naar Fraser Island en nemen we plaats in een geprivatiseerde,  militaire 4x4 om het eiland goed mee te kunnen verkennen.

Fraser Eiland is het grootste zandeiland ter wereld, maar veel bijzonderder is de mix van ecosystemen op het eiland. Niet alleen zijn er meerdere zoetwatermeren op het eiland, vooral het tropisch regenwoud op een zandeiland is een raadsel voor hedendaagse onderzoekers. We gassen langs Central Station direct naar het strand. Op het strand lijkt het wel een snelweg en men noemt het ook als zodanig; ‘Highway 1’ op Fraser Eiland. Tevens stijgen en landen vliegtuigjes op hetzelfde zand! Wat we alleen niet begrijpen is dat deze ’75 mile beach’ maar 58 mijl lang is..maar goed. We stoppen als eerste bij Eli Creek waar we er even uitgaan om in het kleine stroompje te lopen. We kunnen ook voor AU$70,- een vliegritje over het eiland doen, maar vinden dit wat overdreven.

Het is hier nog vrij druk met mensen en we lopen met een hoop vanaf een punt in het bos het riviertje door totdat we bij de zee komen. Ook dit vormt weer een afwijkend verschijnsel; het zoete water wordt naar het zoute water gebracht en zorg ervoor dat vooral garnalen hier goed gedijen. Iets verderop ligt het Maheno scheepswrak wat in 1935 verloren is gegaan aan de oostkust van Fraser Eiland. Het ligt er behoorlijk fotogeniek bij en we maken dan ook aardig wat fotootjes. Weer iets verderop liggen de Coloured Sands. Dit is een soort heuvelachtig duingebied met allerlei kleuren zand. Dit heeft alles te maken met de verschillende metalen die in het zand verwerkt zitten en maakt een bijzonder plaatje.

We keren om en gassen het hele stuk terug over het strand naar het Eurong Beach Resort voor een buffetlunch. Na drie kwartiertjes stappen we allemaal weer braaf in en rijden we dwars door het eiland heen naar Central Station. Rijdend over het eiland valt het op dat de vegetatie vaak veranderd, maar altijd een zandondergrond heeft. Er staan enorme bomen – Central Station was het dorpje compleet gebouwd voor de houtindustrie – en alles is groen in dit gedeelte van het eiland. We stappen uit en wandelen langs Wanggoolba Creek waar we wat uitleg krijgen over de boomsoorten en de geschiedenis van het eiland. Als laatste stoppen we bij Lake McKenzie waar we een uurtje hebben om te relaxen en aan het ‘strand’ te liggen. Het weer is echter een beetje grauwig geworden en hoewel het net nog niet regent, lijkt het voorderest bijzonder deprimerend. We rusten wel even lekker uit en Marijke gaat nog even in het meer zwemmen voordat we het stuk weer terugrijden naar de ferry. Een uurtje later zijn we naar de overkant overgestoken en afgezet bij onze camping.

’s Avonds maken we zelf eten klaar wat best lekker is en ruimen we op voor de volgende dag. Het is gelukkig niet zo heet als normaal hier dus stellen we plannen nog even uit om een motel te gaan zoeken. Als we willen gaan slapen krijgen we een privéshow ‘hoe niet om te gaan met elkaar’. We slapen geregeld met onze achterklep open – heerlijk voor een extra windje – en direct achter ons ligt een stel die (het liefst zo hard mogelijk) elkaar eens flink verteld wat ze ervan vinden. Het vocabulair verraad dat het stel niet al te oud is – en hopelijk niet al te lang nog bij elkaar is – want vrijwel alle zinnen bevatten een vervoeging van het woord ‘Fuck’. Dumb Fuck, Fucking Dumbass, Fuck you, I don’t give a fuch en Motherfucker komen allemaal langs en na zo’n twee uur geschreeuw vallen wij in slaap.

Waar is iedereen?!
AUS | Bundaberg | 10 januari 2009
We slapen heerlijk uit en zijn uitermate blij met het huidige klimaat. Het ziet er weliswaar dreigend uit en is minder mooi voor de foto’s, maar we puffen niet meer bij iedere stap die we nemen. Het stel van gisteravond was vanochtend om 07:15 aan het lachen met elkaar, maar daarna hebben ze weer ruzie gekregen met het bijbehorende taalgebruik(?!). Wij snappen er niets meer van, maar als we om 10:00 helemaal opgeruimd zijn verlaten we het toneelstukje op weg naar het noorden.

We stoppen in Childers wat echt een rustig plattelandsdorpje is inclusief plattelandswinkeltjes. Leuke naaiwinkeltjes, kleding voor de wat rijpere mensen en antiekwinkels overal, maar wij vinden nog een leuk tentje om buiten even een drankje te drinken.

Verder rijdend komen we weer uit in Bundaberg. We rijden door naar het centrum en zoeken een geschikte plek om onze camper neer te zetten. Het is nog steeds geen heet weer dus wederom proberen we het toch nog in de camper. Tevens hebben we een klamboe gekocht om de muggen buiten te houden dus met hernieuwde moed proberen we het nog een nacht.

We belanden in het centrum bij een camping die erg goedkoop is en dus ook nog eens centraal ligt. We installeren ons en gaan even een rondje lopen. Het dorpje is dooier dan doods, maar uiteindelijk vinden we iedereen in een enorme – airco – shoppingmall.

Wij sluiten ons aan bij de winkelende menigte en doen onze eigen inkopen. Een nieuw Lonely Planet ‘South East Asia on a shoestring’ – onze huidige is vier jaar uit en we hebben in Zuid-Amerika ontdenkt dat dat niet altijd even handig is – en een setje kleren voor Marijke rijker, doen we boodschappen voor het eten en lopen we weer terug. Eenmaal terug op de camping relaxen we even en dineren we voordat we onderweg zijn naar ‘Mon Repos’. Klinkt Latijns, maar dit is een strand waar de enorme ‘Loggerhead’ schildpadden ieder jaar komen om hun nest te leggen en waar een paar maanden later hele lieve, kleine schildpadjes uit klauteren om hun heil te zoeken in de grote, boze zee.

Als we voorin de rij staan merken we dat het niet uitmaakt waar je in de rij staat aangezien de groep al vast staat bij de boeking. Hoe eerder je boekt, hoe eerder je aan de beurt bent. Dit is een beetje jammer, want we weten dat we laat geboekt hebben en vrezen hier nog wel even te staan. De wandelingen beginnen pas om 19:00 (dan is het donker, de schildpadden doen dit alleen in het donker) en de groepen mogen maar 60 personen groot zijn. We zijn met driehonderd en de groepen gaan pas weg als er een schildpad gezien is. Direct om 19:00 wordt echter de eerste groep al opgeroepen om naar het strand te gaan en als er vier mensen niet zijn op komen dagen mogen de eerste vier van de rij de groep opvullen; he, dat zijn wij! We lezen dat we eigenlijk pas in groep vier zaten en dat had ingehouden dat we minimaal vier uur hadden moeten wachten ervan uitgaande dat er altijd schildpadden waren geweest; wat een geluk!

We lopen in colonne het strand op en komen al snel bij de schildpad aan. We hebben een unicum, want deze schildpad is een nest aan het graven om de eieren in te liggen in een reeds bestaand nest. Dit heeft men nog nooit gezien en onze eigen toergids/ranger is ervan onder de indruk. Dit betekent helaas wel dat het oude nest, en daarmee de eieren, langzaamaan geruïneerd wordt en dat is natuurlijk zonde. Als halverwege de schildpad bedenkt dat er ‘iets’ mis is en ermee kapt is er eigenlijk alleen meer schade aangericht dan een nest gelegd. De schade wordt gemeten en geregistreerd en wij gaan weer terug naar het bezoekerscentrum wachtend op de volgende.

Dit is tien minuten later al en een kwartier later staan we dan ook alweer bij de volgende schildpad. Deze graaft lekker door en gaat er eens goed voor zitten. Een gemiddelde van 127 eieren per schildpad (!) wordt gelegd en we kijken zo’n tien minuten naar een hardwerkende schildpad die eieren zo groot als pingpongballen het nest in poept. Hierna wordt alles netjes afgedekt met zand en als de schildpad weer op adem is, begint de moeizame weg terug naar de zee en is het afgelopen. Erg leuk om een keer mee te maken en te zien!

Wij zijn pas om 21:30 echt klaar en wensen alle andere groepen veel succes de rest van de nacht terwijl wij iets na 22:00 terug op de camping zijn. We zijn door het dorpje gereden en hoewel het zaterdagavond is, is het compleet uitgestorven. We kijken nog een aflevering van ‘The Wire’ en gaan slapen.

1770 redens voor luxe
AUS | Town of 1770 | 11 januari 2009
We kunnen weer uitslapen, maar aangezien om 07:15 de zon lekker fel begint te schijnen in onze camper, zijn we toch vroeg wakker. Dan maar douchen, ontbijten en opruimen op een laag tempo. Zodra het 10.00 uur is en we echt uit moeten checken, rijden we weer richting het noorden. Helaas rijden we een flink stuk om vooral omdat het overal vrij slecht aangegeven staat waar we heen moeten. Na ruim 1,5 uur stoppen we even in ‘Gin Gin’ om te lunchen en een uurtje later zijn we gelukkig al in onze bestemming; Town of 1770.

We checken even of onze boottoer van morgen doorgaat bij de plaatselijke vvv en dat moet geen probleem zijn denken zij. We gaan op zoek naar accommodatie, want we vinden het te heet om in de camper te slapen. We rijden wat rond door Agnes Water en Town of 1770 en komen uit bij een park met allerlei soorten huisjes. De eerste nacht een studio van AU$ 77 en de volgende twee nachten in een kamer met gedeelde faciliteiten voor AU$ 50 p/n. Helaas is onze studio nog niet klaar en moeten we een paar uur wachten. Gelukkig hebben ze een zwembad ter beschikking en kunnen we even bij lezen in onze boeken. Marijke neemt een duik en terwijl Frans een thriller leest, leest Marijke zich alvast even een beetje in voor Indonesië.

We lopen even naar het strand waar we een breed zandstrand zien die vrijwel leeg is; heerlijk die rust. We checken in en laden heel veel spullen vanuit onze camper in de studio en genieten van een echt bed en airco! We maken zelf lekker eten klaar en de rest van de avond is het meest noemenswaardige de douche. Voorderest genieten we van luxe!

Lekker golven breken
AUS | Town of 1770-Lady Musgrave Island | 12 januari 2009
Vroege wekker wederom, want we moeten naar de haven. We ontbijten snel even wat en rijden naar de haven die vlakbij is. We registreren onszelf en rond 08:00 gaan we de ‘Spirit of 1770’ op om naar de Great Barrier Reef te gaan.

Het Great Barrier Reef is het grootste levende organisme op aarde en vanaf de ruimte te zien. Dit is al bijzonder genoeg, maar het is ook nog eens een van de zevend natuurwereldwonderen alsmede een speeltuin voor een ongelooflijke hoeveelheid en diversiteit aan vissen. We gassen lekker rond op het water als we ruim een uur lang over de golven stuiteren om bij ons eiland te komen. Dit kost behoorlijk wat mensen hun maaginhoud en zelfs Frans houdt het dit keer niet allemaal binnen. Kotszakjes zat gelukkig en dat is maar goed ook; ongeveer de halve boot gaat over zijn nek.

We komen rond 10:00 aan bij het Lady Musgrave Island. Nadat iedereen rustig even bijkomt van de bootreis over de ochtendthee, begeven we ons naar het ponton wat een stuk stabieler in de lagune ligt. Lady Musgrave Island is een van de weinige reefs waar een eiland bij zit; zeker in het zuidelijke gedeelte. Dit maakt het een vrij afgesloten lagune waar je tevens kunt overnachten. Wij blijven maar een dagje en gaan gelijk onze snorkelspullen ophalen en in het water.

Het is nog een beetje troebelig en dit komt vooral door de wind en de vloed die er nog is. We zien toch wel al veel, mooi koraal en de bijbehorende exotische vissen. Een heel kleurenscala aan vissen zwemt hier rond variërend van heel klein – we zien diverse scholen met honderden guppies – tot heel groot. Hoe groter de vissen, hoe trager ze over het algemeen rondzwemmen. Na een half uurtje komen we weer boven en drinken we even wat met z’n tweeën en bekijken we iedereen eens even op het dek. Als we even niet meer weten wat we willen doen, horen we achter ons het vertrek aangekondigd worden van de halve onderwater boot. Hier gaan we gelijk inzitten en zien we het rif en koraal vanaf een comfortabel bankje. Na veel koraal en nog veel meer vissen, zien we een enorme schildpad voorbij zwemmen. We zwemmen een tijdje met hem/haar mee en het is vooral erg leuk om te zien dat de grote, logge, onhandige, slome schildpadden toch ergens sierlijk in kunnen zijn; zwemmen!

Hierna is het tijd voor lunch. In de brochure stond trots vermeld dat deze inclusief garnalen is en dat is niet overdreven. We eten best lekker met veel salades en als we klaar zijn gaan we snel het water weer in om weer te snorkelen als het lekker rustig is. Het wordt steeds beter met het zicht naar mate de dag vordert, alleen blijft Frans maar moeite houden met een wat overmatige waterinname. Toch is het weer mooi om te zien en wederom een half uurtje later zitten we aan boord bij een klein bootje om naar het eiland te gaan. Als we op het eiland aankomen horen en zien we heel veel zwarte vogels. Het blijken de zwarte ‘nobbies’ te zijn die hier her en der hun nest hebben gebouwd in de bomen. Als we rondlopen blijken dit er erg veel te zijn en het leuke voor ons is dat veel van deze vogels net jongen hebben gekregen. Er zitten zo her en der allemaal snaveltjes uit de nesten te steken onwetend wat de wereld hen te bieden heeft. Zo nu en dan staat er een hulpeloos op de grond achtergelaten door alle familie. Wij vermoeden een kansloze aangelegenheid, maar kunnen niet helpen. Ook komen we langs een vrij grote spin waar we even mee op de foto gaan. Aan de andere kant van dit eiland zien we schildpadeieren die door de vloed zijn weggespoeld. Een schildpad heeft dus een nutteloze poging gedaan zichzelf voort te planten. Iets verder zien we een verloren schildpadje die net uit het ei gekropen is. Hij/zij is al dood, maar ziet er nog fantastisch uit; alsof die zo weer verder kan lopen. Leuk voor ons om een kleintje te zien, maar jammer dat het verder niets gaat worden met hem/haar.

Eenmaal terug bij de boot en de ponton snorkelen we nog een keer, maar Frans houdt het al snel voor gezien na de zoveelste slok zeewater. Marijke zingt de maximale tijd uit en terwijl Frans nog even de vissen lokt met voedsel kan Marijke goed alle vissen onderwater bekijken. We nuttigen onze middagthee en maken ons klaar voor de terugrit. Gelukkig gaan we iets langzamer terug en stuiteren en hobbelen we lang niet zoveel als de heenweg. Ook krijgen we nu een dvd op om onszelf rustig te houden (ofzo?!). Als we bijna terug zijn minderen we drastisch vaart, want het is eb en dat maakt het wat ingewikkeld om aan te meren. Na 18:00 zijn we er eindelijk en we rijden gelijk naar het dorpje om wat te eten. Dit doen we bij de Thai – de enige die open is.. – en hierna checken we in bij hetzelfde park in een ander kamer dan gisteren. We douchen even het zout van onze lijven en smeren een paar verbrande delen van ons lijf in voordat we moe en voldaan in bed belanden.

Omhoog met die handel
AUS | Town of 1770/Marlborough | 13 januari 2009
We slapen heerlijk uit en bedenken ons of we wel zin hebben om te surfen vandaag. We hadden het idee een surfcursus te doen vandaag, maar we zijn een beetje verbrand, hebben niet zoveel zin om iets te ondernemen en hebben inmiddels vernomen dat het behoorlijk lang duurt voordat je überhaupt kunt surfen. We slaan even over en melden bij de receptie dat we eerder weg willen; geen probleem.

We moeten een flink stuk omhoog nog willen we bij Cairns belanden. Ons plan vandaag is halverwege van Town of 1770 en Arlie Beach te belanden. We berekenen dat dit ergens bij Marlborough (sigaretje?) moet zijn en dat wordt ons doel. Onderweg tanken we een paar keer, zien we het weer veranderen naar nog iets slechter (maar dus ook wat kouder, jippie!) en zien we eindelijk van dichtbij wilde kangoeroes langs de weg. We stappen uit en willen even een kijkje nemen, maar de kangoeroes hebben hier niet zo’n zin in. Wel fantastisch om dat gespring te zien als ze weghoppen.

We nemen een snelle hap bij een wegrestaurant als lunch en zijn rond 15:00 in Marlborough. We zien gelijk een kampeerplek langs de weg en checken gelijk in. Het ziet er wat deprimerend uit (zo leeg..), maar het is goedkoop en we hebben toch niets nodig vandaag. De rest van de middag lezen we wat en ruimen we eens goed onze camper op; geen overbodige luxe.

We draaien een was en proberen die buiten te hangen, maar het regent zo nu en dan en er is nogal wat planning nodig om alles een beetje droog te krijgen. Dan maar met de droger’s hulp erbij. We maken zelf lekker eten en ’s avonds relaxen we in het erg lege park.

De depressie tegemoet
AUS | Arlie Beach | 14 januari 2009
We slapen lekker uit en gaan de 10:00 checkuit tijd die in heel Australië als harde tijd wordt aangehouden niet halen vandaag. Het is toch zo leeg hier dat we ervan uit gaan dat dit niet zo’n probleem is. We douchen samen in de mannendouche – niemand die het ziet – en ruimen lekker op met een zonnetje.

We gaan vandaag onderweg naar Arlie Beach. Dit is de plek om naar Whitsunday Islands te gaan. Een specifiek stuk Great Barrier Reef met witte stranden, veel koraal, veel lagune’s en ook nog eens vrij dicht bij de het vaste land.

Als we lekker doorrijden komen we helaas in een flinke bui terecht. We zien dat we de regen inrijden en hopen maar het voor beste qua opties voor de Whitsundays. Als we bij de tourist information aankomen vlakbij Arlie Beach zien we legio mogelijkheden wat we allemaal kunnen doen in de regio en hebben we een weersvooruitzicht; ook geen overbodige luxe. We ploeteren door alle foldertjes heen en vragen om hulp van de aanwezige medewerkster. We kiezen uiteindelijk voor een tweedaagse cruise naar meerdere eilanden van de Whitsunday’s en zijn onderweg naar Arlie Beach.

Als we aankomen is het droog, maar dit duurt niet zo gek lang. We checken eerst in bij een campsite en omdat het weer niet zo gek warm lijkt, kiezen we toch weer voor een kampeerplek waar we met onze camper kunnen staan. We shoppen even in Arlie Beach en drinken wat bij de lokale pub, maar zien dat Arlie Beach in zijn geheel is overgenomen door toeristen; inclusief de McDonalds. We dineren lekker bij een lokale held onder het genot van een hele cd Greenday. Als we richting het park gaan om ons bedje op te maken, giet het enorm en dat maakt het allemaal iets ongemakkelijker voor ons. Als daarbij ook nog eens de warmte in onze camper niet wil vertrekken en op de een of andere manier toch nog veel muggen om ons heen zitten (ondanks onze klamboe?!) zijn we het meer dan zat. Vanaf nu – zonder condities – altijd in een motel of backpackerskamer.

We proberen te slapen en zien de nacht met argwaan tegemoet.

Vijf maal is waterrecht
AUS | Arlie Beach | 15 januari 2009
We slapen bijzonder slecht en staan om 09:15 al bij de receptie voor een upgrade. We boeken onszelf om naar de Fully Self-Contained Unit met alles erop en eraan en gaan daar eens even lekker van genieten. We douchen lekker in onze eigen kamer (superluxe voor ons gevoel) en ruimen alles een beetje in en op.

Als we klaar zijn iets te gaan ondernemen, rijden we eerst naar Arlie Beach om alles nog even goed te bekijken en de afbetaling te doen van de boot voor morgen en overmorgen. We kopen allebei nieuwe slippers aangezien we allebei een paar hebben die niet meer verder willen op wereldreis en aangezien het weer enorm aan het gieten is, rijden we naar Bowen.

Bowen ligt ‘op een half uur’ van Arlie Beach en door een grote wolkbreuk komen we krap een uur later (he?) aan in Bowen. In de tussentijd hebben we op de radio al vernomen dat er een paar wegen gesloten zijn hier en daar en dat het lastig is om naar het noorden te rijden. We hebben erg veel regen de laatste paar dagen, maar dit lijkt te komen door de nasleep van een cycloon en global warming. Helemaal bovenin onze huidige staat Queensland is een paar dagen geleden een cycloon voorbij geraast en hoewel we die gelukkig gemist hebben, wordt de cycloon gevolgd voor een flinke depressie en vallen er bakken uit de hemel. Als we richting de enige bioscoop rijden die Bowen rijk is stranden we voor maar liefst vijf toegangswegen; allemaal overstroomt.

Niets aan te doen, we kopen dan maar een film en bier en rijden terug naar onze gezellige unit. Wat te doen op een regenachtige dag? Niets! We maken ons eigen eten klaar, kijken lekker een film en gaan heel vroeg slapen om de nacht van gisteren in te halen.

Zij gaan wel!
AUS | Arlie Beach/Ingham | 16 januari 2009
Vroeg wakker, want we willen gaan varen vandaag. Voor 07:30 hebben we gedouched, alles opgeruimd en wat ontbijt genomen. Als we bijna weg willen rijden zien we ineens een geel stickertje op onze ruit vastgeplakt met onze bootnaam en een telefoonnummer. We zien de bui al hangen en als we even later in de haven het nummer bellen horen we dat de reis afgemeld is. Teleurgesteld kijken we toe hoe andere mensen wel gewoon op de boot stappen en richting de Whitsundays gaan terwijl wij een beetje pissig worden dat we niet van tevoren te horen hebben gekregen dat het geen gegarandeerde trip was.

We krijgen al het geld terug – wel goed voor budget zo.. – en drinken even wat bij de lokale bakker buiten. We zijn al vroeg op pad dus kunnen we ook wel lekker meters maken zo. We willen vandaag naar Ingham rijden. We kruisen Townsville en aangezien ons bioscoopavontuur van gisteren niet zo goed verlopen is, kunnen we het in Townsville (best een grote stad) nog een keer proberen.

We rijden het merendeel in regen, maar het ziet er soms in ieder geval wat beter uit dan de afgelopen paar dagen. We stoppen bij de Tourist Information van Prosperpine om onze aanbetaling terug te vorderen en rijden in een flink stuk door naar Townsville. Als we daar aankomen, kunnen we gelukkig nog even lunchen in de stad en naar de nieuwste film van Jim Carey in de bioscoop. Gek genoeg ziet de enorme stad er bijzonder rustig uit voor een vrijdagmiddag, maar wellicht hebben we een verkeerd moment gekozen!?

Na de erg leuke film rijden we nog een laatste 100 kilometer naar Ingham waar we rond 18:00 aankomen en inchecken bij een motel die adverteert met gratis wireless internet; altijd goed. We krijgen de belofte morgenvroeg kangoeroes te zien vanuit ons raam wat erg goed verkoopt en nadat we boodschappen hebben gedaan bij Coles maken we zelf een lekkere cordon blue klaar. De rest van de avond rusten we uit van een lange dag reizen.

Kleintje Kangoeroe
AUS | Ingham/Yungaburra | 17 januari 2009
We zijn vroeg wakker en kijken geregeld uit ons raam op zoek naar kangoeroes. De eerste paar keer zien we niet zoveel, maar daarna zien we veel koppies boven het hoge gras uitsteken. Vooral een ontmoeting tussen een paard en een kangoeroe is grappig om te zien; beide weten even niet wat ze moeten doen. Als we helemaal opgeruimd en uitgechekt zijn, lopen we nog even naar achteren. Een paar kangoeroes schrikken van ons en komen voorbij gerend op zoek naar beschutting. Verderop zien we tientallen skippies rondhuppelen en is het jammer dat ze over het algemeen zo schichtig zijn.

We gaan onderweg naar de Wallaman Falls en komen terecht in de omringende landbouwgronden van Ingham. We zien de gevolgen van de eerdere overstromingen van gisteren en eergisteren die een kleine ravage hebben aangericht. Nog steeds staat veel grond onder water en we zien de aanwezige dieren het er maar het beste van maken. Als we bijna bij een kleine klim zijn, zien we langs de kant wel erg veel kangoeroes zitten en staan. Blijkbaar is dit hun lekkere plaatsje in de schaduw en wij kunnen van relatief dichtbij vanuit de auto veel dieren zien. Wat heel erg leuk is, is het feit dat meerdere kangoeroes jongen bij zich dragen voorop in hun buidel; superleuk om te zien!

Als we iets verderop de klim willen beginnen naar de falls blijkt de weg gesloten te zijn – hoogstwaarschijnlijk overstroomd. We rijden het hele stuk weer terug en stoppen weer eventjes bij de kangoeroes voordat we wederom naar het noorden crossen. Het weer is vandaag erg goed, in ieder geval in deze omgeving. Als we in Cardwell stoppen om te lunchen is het superheet en hebben we een mooi uitzicht over de oceaan en omringende eilandjes.

Verder rijdend zien we alweer dreigende wolken en tegen de tijd dat we een kleine omweg maken voor een park, beginnen de spetters alweer. We rijden door vele bananen- en suikerrietplantages – met bijbehorende lelijke suikerrietfabrieken – en komen uit bij het Paronella Park. Dit is een vreemd verhaal en een leuke afwisseling van alles wat met Australië te maken heeft. Na de eerste wereldoorlog ging een Catalaanse Spanjaard zijn heil zoeken in het beloofde land. Hij verwierf rijkdom door suikerrietplantages en begon in de jaren dertig met de bouw van een kasteeltje met bijbehorende mooie tuinen. Het hele complex is bijzonder met meerdere kasteelachtige constructies, vele plantensoorten en romantische hoekjes. Een van de hoogtepunten echter is de krachtige waterval waarbij een mooi uitzichtpunt gebouwd is. We krijgen een toertje inbegrepen bij de prijs en lopen hierna nog wat rond, voornamelijk bij de schildpadden, een enorme aal en de vele vissen die een riviertje in het park bezit.

We rijden door naar Babinda waar we hoopten te overnachten. Er is echter nog minder dan niets qua faciliteiten en gaan gelijk maar door naar de ‘Boulders’. We lopen een paar honderd meter door de jungle naar deze bezienswaardigheid en zien een riviertje met enorme rotsblokken in en om de rivier. Het geheel ziet er wel rustgevend en mooi uit. We lopen terug en gaan op zoek naar een slaapplaats en een supermarkt. Beide blijken een enorme uitdaging te zijn om dit uur en zijn we niet zo gewend in dit land. We vinden niets in Babinda en rijden naar Gordonvale. Hoewel dit er ook iets te rustig uitziet gokken we het erop en vinden gelukkig een open supermarkt. We doen boodschappen voor twee dagen en rijden door op zoek naar een slaapplaats. De avond valt en we rijden in de ‘Tablelands’ richting Atherton. Hier wilden we sowieso heen, maar eigenlijk morgen pas. We slingeren door de bergen heen en zodra we een beetje hoog komen, gaat het ook nog eens flink onweren en gieten. Uiteindelijk zien we in Yungaburra een hotel/motel, maar dit blijkt – al lange tijd – vergane glorie te zijn. Gelukkig zitten er aan de overkant twee motels en we vragen bij een de prijs; 98 AU$ is normaal gesproken veels teveel, maar we zijn moe en behoorlijk zat en nemen de kamer.

We checken in, maken nog lekker eten klaar en slapen vroeg. We besluiten ’s avonds nog dat we van deze enorme kamer (grootste kamer tot nu toe tijdens onze gehele reis, met keuken, douche, toilet en vier bedden!) nog een dagje extra gaan genieten.

Waar zijn we nou?!
AUS | Yungaburra | 18 januari 2009
We melden rond 09:00 dat we nog een nacht willen blijven en zijn blij dat we eindelijk een dag hebben zonder veel kilometers, regen en eventuele teleurstellingen. We werken veel administratie bij (schrijven, financiën, cd’s backuppen, etc) en lezen om heel wat uren door te komen.

We gaan ons eens even voorbereiden op Azië en halen al onze boeken – die Armand en Charlotte hebben meegedragen vanuit Nederland – naar boven om onszelf eens goed in te lezen in het hele continent. We hebben nog een open stukje tussen Indonesië en Thailand wat opgevuld moet worden op de een of andere manier en we weten na heel wat gelezen te hebben wel meer, maar hebben nog geen keuze gemaakt.

We maken zelf heerlijk eten klaar en relaxen heel wat uurtjes weg zo. We zijn weer rustig en uitgeslapen en klaar voor het vervolg van Australië.

Droog!
AUS | Yungaburra/Cairns | 19 januari 2009
Met pijn in ons hart verlaten we onze superkamer en gaan we op weg om de Tablelands te bekijken. De tablelands zijn een verzameling bergen bij elkaar met veel watervallen, kraters, regenwoud en heel veel exotische diersoorten. We beginnen na het ontbijt en na het uitchecken vlakbij bij de ‘Curtain Fig’. Het is feitelijk niet meer dan een ‘Strangler Tree’ die we in de amazone zijn tegengekomen, maar het maakt hier een veel bizarder gezicht. Deze curtain fig begint met het verstikken van één boom en verzamelt daarna nog een aantal bomen bijelkaar om een compleet ‘Gordijn’ van wortels te vormen. Leuk om te zien en ook de omgeving is leuk. Hoewel we niet de ‘Boomkangoeroe (?!)’ zien, zitten we inmiddels diep in het regenwoud.

Vanaf Rockhampton – wat op de steenbokskeerkring ligt – zijn we officieel al in de tropen en dat is goed te merken ook. In het noordoosten maken ze er zelfs ‘Wet Tropics’ van en die naam is geen overdrijven; het is errug nat!

We lopen terug naar de auto en zijn weer op weg, we rijden naar de Tarzali Lakes om de Platypus te zien. In ons boekje staat dat we bij de Tarzali Lakes gegarandeerd de Platypus te zien krijgen, maar dit is blijkbaar met uitzondering van (huh, gegarandeerd?!) het paarseizoen en de heftige regenval die er de afgelopen tijd is gevallen. We zien dus geen enkel beest en da’s jammer. De platypus is een soort bever met een enorme platte bek, maar we zullen het nooit weten.

Doorrijdend komen we langs de Millaa Millaa lookout waar we een mooi uitzicht hebben over de uitgestrekte velden en heuvels van de Tablelands. Door de landerijen rijden we naar nationaal park ‘Mt Hypipamee’ waar we naar de Krater gaan en naar de Dinner Falls (waar we dus ook avondeten verwachten). Als we hier uit de auto stappen, hebben we een waar concert van allerlei soorten beesten bij elkaar. De enorme geluiden komen overal en nergens vandaan en we voelen ons een beetje indringers op het gebied van de dieren. Nadat we de krater gezien hebben – ‘not just a hole in the ground’ – lopen we richting de Dinner Falls. Plotseling zien we een glibberig ding de heuvel afrollen en dat blijkt een slang te zijn. Het 1,5 meter lange gevaarte is gelukkig banger voor ons dan wij van hem/haar (hoewel..) en krioelt naar een schuilplaats toe. Iets verderop staan we bij de dinner falls, maar helaas geen avondeten te vinden.

Doorrijdend komen we door Atherton wat iets kleiner is dan gedacht. We stoppen langs de weg om wat te eten en te drinken en komen uit in Kuranda waar we even gaan rondlopen. Het rustige dorpje is compleet verlonelyplanet inclusief toeristenbussen met hordes Aziaten. De bijbehorende souvenirwinkeltjes zien er allemaal onecht uit en we kopen uiteindelijk niets. Vlakbij Kuranda liggen de Barron Falls waar we een canopy wandeling kunnen maken door de bomen. Als we bij de Barron Falls aankomen, is ook hier duidelijk te zien dat het flink geregend heeft. De waterval is enorm en overal en nergens spuit water naar beneden.

We vervolgen onze weg en komen aan de andere kant van de bergen uit bij het ‘eindpunt’ van onze rit waar we dus eigenlijk al drie weken naar toe rijden; Cairns. De stad is lang niet zo groot als gedacht en da’s mooi. We gaan even wat motels langs voor wat prijsvergelijkingen, maar boeken gelijk een enorme kamer langs de weg aan de noordkant van Cairns. We hebben wederom een fully selfcontained unit waar we kunnen koken en met toilet, douche, groot bed en veel ruimte. We gaan gelijk door naar de tourist information en na wat brochures doorgeworsteld te hebben samen met de erg behulpzame medewerker, kiezen we voor een tweedaagse cruise met de ‘Vagabond’. Na onze toer naar het great barrier reef met een enorme boot met honderden toeristen, willen we nu een wat meer relaxte en minder drukke aangelegenheid. Op de vagabond kunnen maar 11 mensen en gaan we naar een gebied waar de minste mensen zijn; goede deal dus!

We nemen nog wat extra informatie mee en boeken thuis telefonisch een onderwatercamera bij ‘Wet Rez Cameras’. Een erg goede tip lijkt ons; onderwatercamera’s (die wegwerpdingen) maken eigenlijk altijd vrij slechte foto’s en je hebt daarbij ook nog eens een goede, volle zon nodig, mag niet meer dan drie meter verwijderd zijn van de vissen die jou eng vinden en er zit meestal geen flits op. Met onze gehuurde onderwatercamera kunnen we flitsen, 12 megapixels foto’s maken en hoeven we niet dichtbij te zitten (40 AU$ p/d).  

’s Avonds ruimen we op, maken we lekker eten klaar en bekijken we wat we morgen willen doen. Het plan is om naar Daintree National Park te gaan inclusief Cape Tribulation.

Marijke-moet-maar-ff-kijken-dag
AUS | Cairns | 20 januari 2009
Als ’s ochtends de wekker gaat, hebben we niet per se zin in een autoritje van 2,5 uur enkele reis en weer terug. Als het dan ook nog eens flink gaat gieten, hebben we eigenlijk al besloten dat we misschien vandaag toch maar niet naar het noorden gaan rijden. Geen probleem, dat betekent dat we nog zat andere dingen kunnen dingen in Cairns. Tevens wordt vandaag de ‘Marijke moet-maar-ff-kijken-dag’ en terwijl Frans twintig activiteiten verzint, gaat Marijke de volgorde bepalen.

We doen lekker rustig aan en gaan even naar de stad voor wat leuke dingen en praktische zaken. We gaan eerst even langs de bioscoop om kaartjes te kopen voor Madagascar II en gaan tijdens het wachten op die film even lunchen bij een Frans tentje aan de straat. Als we de bioscoop binnenlopen hierna blijkt het lekker rustig te zijn en ook nog eens wijds opgezet; we hebben alle ruimte om lekker te hangen. De film is erg grappig en zodra we klaar zijn met de bios gaan we op zoek naar een kapper. Frans’ haar is nu echt niet meer om aan te zien en bij de kapster melden we dat er flink wat af moet. Voor AU$ 15 is Frans klaar en kunnen we zonder onszelf te schamen weer over straat lopen.

We gaan even op zoek naar een mooie Didgeridoo, maar willen er wel graag één die echt authentiek is. Het schijnt zelfs zo te zijn dat Aziatische winkeltjes – en die zijn er hier een hoop – ze in Indonesië laten maken en hierheen verschepen. Dit blijkt geen makkelijke opgave te zijn en gaan eerst maar even internetten. We doen er erg lang over, want we hebben een hoop te doen op het internet. We hadden in onze wereldticket geen plek meer voor een ticket van Indonesië naar Thailand en willen ook weten wat een leukere/betere/goedkopere optie is. Na een aantal goedkope Aziatische vliegmaatschappijen opgezocht te hebben, kiezen wij voor Denpasar (Bali) naar Kuala Lumpur voor een citytrip opgevolgd door Kuala Lumpur naar Bangkok. Helaas hebben we onze paspoorten niet bij ons dus kunnen we nog niet boeken, maar de keuze is gemaakt. Ook boeken we accommodatie in Alice Springs voor over een paar dagen en zien we dat een accommodatie op Bali reserveren, niet zo handig is.

We lopen nog wat rond op zoek naar een leuke Didgeridoo, maar zien niets wat we echt willen. We halen onze gehuurde digitale onderwatercamera op voor de twee dagen op het Great Barrier Reef en krijgen hier nog flink wat instructies bij. Aan de overkant blijkt de beste Didgeridoo zaak te zijn van Cairns en de vriendelijke verkoper weet goed hoe hij zijn spullen moet verkopen. We kiezen allebei een Didgeridoo uit en we krijgen les van de verkoper om te leren spelen. Feitelijk komt het erop neer dat je je lippen moet tuiten en een baby nadoen om geluid uit het ding te krijgen. Het lukt nog vrij aardig, maar we zijn natuurlijk wel gekomen om er een te kopen. We kiezen de mooiste uit en laten deze gelijk opsturen naar Nederland.

We doen nog snel even wat boodschappen en rijden terug naar ons motel. We koken lekker eten en relaxen de rest van de avond.

Vagabond
AUS | Cairns | 21 januari 2009
Vroeg op, want we zijn onderweg naar het reef. We zetten de auto weg in een schaduwplekje en zijn om 07:45 bij onze ‘Vagabond’ boot. We zijn de laatste dus zodra wij aan boord zijn, gaan we weg. We hebben expres gekozen voor een zeilboot met zo weinig mogelijk mensen en dit brengt gelijk een soort van rust over ons heen. We gaan met een slakkengangetje – vergeleken met de vorige rit naar het reef naar Lady Musgrave – Cairns uit en zodra we genoeg wind hebben, gaan de zeilen omhoog en zeilen we daadwerkelijk weg.

We krijgen een introductiepraatje en uitleg hoe alles werkt en wat wel kan en wat niet kan. We zeilen een aantal uurtjes en onderweg zien we veel vliegende vissen en een paar spelende dolfijnen in de verte. Hierna komen we aan bij onze eerste duikplek. De Vagabond adverteert vooral met duiken, maar op alle plekken kan je net zo goed snorkelen. Het koraal zit dusdanig ondiep dat je alles goed kan zien en er is zelfs een plek waar je niet kan duiken, maar wel snorkelen. Zodra we bij de eerste koraalheuvel aankomen, zien we hoe ongelooflijk mooi het hier is. Op de een of andere manier is het hier vele malen mooier dan bij Lady Musgrave in het zuidelijke Great Barrier Reef en sowieso veel mooier dan het snorkelen wat we in de rest van de wereld hebben gedaan. Het koraal is heel kleurrijk – een teken dat het koraal hier nog gezond is – en de vissen zijn divers, kleurrijk en van alle soorten en maten.

We snorkelen zo lang mogelijk – blijkbaar iets te lang, want iedereen is al aan het eten als we terugkomen – en zodra we uitgegeten zijn en naar een tweede plek zijn gevaren, gaan we weer het water in om nog meer Reef te zien. Een paar opvallende dingen zijn:

Nemo’s familie tussen het koraal, Papagaaivissen, een schildpad en blauwe zeesterren. Na de derde snorkelplek geeft Paul de kapitein aan dat we hier blijven in ‘The Lagoon’ voor de nacht.

’s Avonds spelen we een soort van hints met z’n allen en aangezien vrijwel iedereen meedoet, duurt dit spelletje vrij lang. We drinken gezellig wat en gaan slapen. Helaas is het erg warm zonder enige wind en duurt het lang voordat we in slaap vallen.

Zoveel kleuren!!
AUS | Cairns | 22 januari 2009
Aangezien de eerste duik voor de duikers al om 06:00 is, zijn er behoorlijk wat mensen wakker rond 05:00. Wij zijn daardoor eigenlijk ook direct wakker en zitten na de koffie om 07:00 aan het ontbijt. Hierna gaan we naar twee andere snorkelplekken en vallen wij dus nog twee keer het water in. Beide keren zien we meer vissen, maar minder mooi koraal. De tweede plek – The Canyons – zit vol met kanalen door het koraal waar de grotere vissen doorheen zwemmen. Hier kunnen wij niet echt komen, maar we zien nog steeds genoeg om ons bezig te houden. We eten nog een lekkere lunch aan boord – al het eten was eigenlijk erg goed aan boord – en zijn onderweg terug.

Onderweg weinig opvallende dingen behalve nog meer dolfijnen en omstreeks 16:00 leggen we aan in de haven van Cairns. We nemen afscheid van een geweldige twee dagen op de Vagabond en geven gelijk onze camera af om de foto’s op DVD te zetten. We halen de camper op, doen snel boodschappen en halen de DVD op voordat we op zoek gaan naar een hotel. Ons vorige hotel was wel aardig, maar we hebben een goedkopere gezien. Helaas zijn alle tweepersoonskamers bezet, maar de moteleigenaar heeft nog wel een grote unit over voor AU$ 80,-. Als we direct aangeven dat dit te duur is, is deze ineens nog maar AU$70,-. Zo zitten we in een enorm complex (in Nederland zou je € 150.000 voor moeten betalen om te kopen) waar we in alle rust alles kunnen opruimen, uit de camper halen en uitrusten.

Zodra we alles in onze kamer hebben ingeruimd valt de stroom uit. Het duurt helaas zo’n 1,5 uur voordat deze weer terugkomt en tegen die tijd zijn we al in slaap gevallen. Blijkbaar hebben we teveel indrukken van het Great Barrier Reef en hebben we veels te weinig geslapen afgelopen nacht. Zodra de elektriciteit weer terugkomt bekijken we nog wat foto’s voordat we echt in slaap vallen.

Swiiiiiiiiiiing
AUS | Cairns | 23 januari 2009
We worden pas rond 08:30 wakker en hebben daarmee heeeeel veel uren geslapen. We staan rustig op, ontbijten even lekker met heerlijke broodjes en ruimen zo rustig aan wat dingen op. We moeten een gehele camper vol met zooi weer in drie a vier backpacks stoppen en dat is een uitdaging.  

We bellen ook even met Tourist Information om de ‘Swing’ te reserveren voor vandaag. We kijken nog even een filmpje op tv – Blood Diamond – en dan is het alweer rond 13:00 en worden we iets te laat opgehaald om naar iets boven Cairns te rijden. We komen aan op een heuvel midden tussen de bossen en zien een mooi aangelegd meertje met daarboven een Bungy Jump platform. Wij worden gelijk na inschrijven meegenomen naar de ‘Minjing Swing’ wat een mooie naam is voor heen en weer gesmeten worden door de zwaartekracht. We krijgen een pak aan en worden met z’n tweeen naar boven gehesen naar 45 meter. Het leuke/irritante hiervan is, is dat Marijke zelf aan een touw moet trekken om onszelf de afgrond in te laten vallen.. Nadat de eerste poging mislukt, gaat het bij de tweede wel goed en vliegen we met 120 k/u naar beneden en weer omhoog waar we af en aan een mooi uitzicht hebben op Cairns. We zijn onze magen even kwijt, maar iedere keer dat we heen en weer gaan, vinden we die ergens op de weg weer terug. We bungelen nog even rond voordat we losgelaten worden en weer veilig aan land staan. We drinken en eten even wat voordat we weer netjes afgezet worden bij ons hotel.

We maken de website af en gaan direct naar de tourist information. We hebben geen informatie meer nodig, maar de vorige keer gaven ze aan dat ze gratis internet hadden en dat hebben we wel even nodig. We boeken tickets bij AirAsia van Bali naar Kuala Lumpur en een paar dagen later verder naar Bangkok die we een paar dagen geleden al hebben opgezocht. Op de een of andere manier zijn ze nu goedkoper geworden en zijn we voor de vier tickets € 95,- in totaal kwijt, inclusief alle belastingen!

Verder gaan we de auto wassen en helemaal volgooien met benzine zodat we dit allemaal morgen niet meer hoeven te doen. Als laatste doen we supersnel nog wat boodschappen en gaan we lekker terug naar onze megakamer. We koken lekker eten en maken de auto helemaal schoon ’s Avonds hangen we wat voor de tv en pakken we alles in zodat alles klaar is voor morgen.

Van tropisch heet naar woestijn heet
AUS | Cairns/Alice Springs | 24 januari 2009
De wekker gaat rond 07:30 en we gaan eens even lekker douchen. Een snel ontbijtje en we gooien alles in de camper. Travellers Autobarn is niet ver en gelukkig zijn ze al voor 09:00 open; we hebben een vliegtuig te halen. We komen erachter dat we 4357 kilometer gereden hebben en snappen niet echt hoe we aan zoveel kilometer komen aangezien Sydney -> Cairns maar rond de 2300 kilometer zou moeten zijn. De controle van de auto gaat supersnel – je vraagt je af waarom je zo goed schoonmaakt als niemand er naar kijkt – en na een kwartier zitten we al in de taxi op weg naar het vliegveld. We kunnen gelijk inchecken en zitten zowaar op rij 1 met lekker veel beenruimte (geen business class hoor..).

We vermaken onszelf met een cappuccino en de tijdschriften/boekenwinkel en wachten tot 11:10 voordat we mogen instappen. De vlucht verloopt zonder problemen en met een half uur tijdverschil (?!) stappen we uit het vliegtuig en merken we direct dat het hier nog warmer is (we zitten in de woestijn zonder enige vorm van wind..), maar gelukkig wel een droge hitte. We pakken de bagage op en worden netjes meegenomen door de ‘Annie’s Place’ ophaalservice. We checken in en vragen gelijk naar de mogelijkheden om naar Ayers Rock en omstreken te komen.

We doen er uiteindelijk een uur over samen met de zeer behulpzame incheckdame (die toevallig ook werkt bij een toerbureau) om tot de voor ons beste keuze te komen. Een tweedaagse toer met een nacht in een motel waarbij we de zonsondergang van Ayers Rock, King’s Canyon, de Olgas en nog wat kleine zaken gaan zien. Een eigen auto – en daarmee ook verblijf in hotels/motels/resorts – is te duur en alle leuke driedaagse tours zaten al vol. Tevens hebben we hiermee nog een extra dag in Alice Springs en kunnen we lekker uitslapen en genieten van het heerlijke zwembad in dit hostel en dat klinkt ook niet verkeerd.

Marijke voelt zich niet zo lekker dus Frans gaat in z’n eentje boodschappen doen in de stad. Marijke vermaakt zich met wat spelletjes terwijl Frans door een uitgestorven dorp loopt. Het valt bijzonder op dat de vele op straat zijnde Aboriginals er een beetje slonzig bijlopen (lees: waggelen) en enigszins asociaal gedragen. In het winkelcentrum schreeuwen ze lekker naar elkaar wat heerlijk doorgalmt in het centrum en ze lijken allemaal te stinken naar zweet. Tevens is het algemeen bekend dat relatief zeer veel Aboriginals een drankprobleem hebben en zich maar moeilijk aan kunnen passen aan de Westerse levenswijze.

Zodra Frans weer terug is, gaan we beiden even zwembadhangen. We trekken wat baantjes, koelen af en douchen alle warmte eraf. Hierna gaan we eens even naar ons hostelrestaurant/bar en genieten van een lekker maaltje en een lekker biertje zijnde een heerlijke, koude Hoegaarden! ’s Avonds gaan we niet al te laat slapen in verband met het zeer vroege uur van morgenochtend.

Meer drinken
AUS | Outback | 25 januari 2009
De wekker gaat rond 05:15 en we staan al vrij snel beneden om de tassen veilig in te leveren in het hostel en om nog wat ontbijt te nuttigen. Rond 06:00 worden we opgehaald door ‘Emu Run Tours’ en nadat we nog wat mensen hier en daar opgepikt hebben, zijn we onderweg richting de echte outback.

Het duurt ruim twee uur voordat we bij Erldunda Station zijn en hier splitst de bus zich op. De meeste mensen gaan naar Uluru/Ayers Rock vandaag en een kleiner busje met maar zeven mensen – inclusief wij – gaan naar Kings Canyon. We krijgen een nogal zenuwachtig en snel gestreste vent mee die onze gids moet zijn van vandaag en gaan onderweg nog dieper de uitgestrekte vlaktes in. Het heeft meer dan gemiddeld geregend dus de woestijn ziet er nog redelijk groen uit. We zouden in theorie dromedarissen en kangoeroes kunnen zien, maar afgezien van een snelle glimp van een paar dromedarissen, zien we niet al teveel wilde dieren.

Verder is de outback heel veel niets en wordt het veelal gebruikt om vee op te laten grazen, maar de laatste tijd zijn ze aan het experimenteren met citrusvruchten. Vele kilometers verder komen we aan bij Kings Canyon en maken we onszelf op om een wandeling te gaan maken. We hebben wat vraagtekens bij het uur waarop we dit gaan doen (tussen 12:00 en 15:00) en met de hitte (35°, maar met de zon erop voelt het nog heter..), maar we zijn er nu toch.

We moeten al vrij snel een bergje beklimmen en dat is niet gaaf. We zweten liters uit ons lichaam en zowel Marijke als een wat oudere dame krijgen last van uitdroging. De oudere dame houdt het al snel voor gezien, maar wij gaan door. De kloof is mooi en erg uitgestrekt en er zijn nog meer leuke, rare dingen te zien zoals bomen die leven ‘uit’ de rotsen, vogels en een paar oases. Marijke raakt meer en meer uitgeput en gedesoriënteerd en pas wanneer we halverwege in een meertje kunnen zwemmen koelt ze echt goed af. De andere helft erna gaan we wat sneller doorheen als normaal om weer lekker snel de airco in te kunnen. Dit tijdstip is echt onverantwoord en dat blijkt ook als we terugkomen. De dame die teruggegaan was is over haar nek gegaan en was zo  uitgedroogd dat ze niet meer recht kon lopen. Gelukkig was ze goed opgevangen door de parkrangers.

We komen even lekker bij met een koud drankje en hapje en zijn onderweg terug naar Erldunda Station voor de overnachting. Dit duurt uiteraard wel weer even en als we aankomen hebben we rond de 900 kilometer gereden vandaag. Afstanden die hier heel normaal zijn en wat men ‘dichtbij’ noemt. Pffff.. .we checken lekker in in onze hotelkamer en gaan een verfrissend drankje drinken met z’n allen. Aansluitend dineren we en rond 21:00 zijn we helemaal kapot van het vroege opstaan, harde werken en zweten.

Vliegentuig
AUS | Outback | 26 januari 2009
De airco heeft iets te goed zijn werking gedaan vannacht; we werden wakker gemaakt door de kou! Toch hebben we lekker geslapen en zitten we rond 08:15 aan de ontbijttafel. De bus komt pas om 08:30 op z’n vroegst en wacht dan nog een half uur. We sluiten aan bij de bus om 09:00 en zitten met een boel mensen in de dagbus naar Uluru.

We rijden een aantal kilometers identiek aan gisteren, maar na de afslag naar Kings Canyon rijden we een flink stuk rechtdoor wat voor ons ook nieuw is. We stoppen eerst bij een soort tafelberg, Mount Conner, die de bekendheid niet gehaald heeft blijkbaar. Hierna is de eerstvolgende stop Ayers Rock. Rondom Uluru/Ayers Rock is een klein dorpje gebouwd voornamelijk rondom dure resorts heen. We stoppen even bij een resort om te lunchen en het visitors centre te bekijken Hierna rijden we naar de Aboriginal Cultural Centre. Gekgenoeg zien we geen enkele Aboriginal en kunnen we ook nog steeds geen vinger leggen op de cultuur van de Aboriginals. Gelukkig hebben ze wel koude drankjes en hebben we al een uitzicht op de grote, rode steen.

We gaan eerst nog even naar ‘The Olgas’. Dit zijn een hoop stenen bij elkaar die feitelijk diverser, groter en interessanter zijn dan Uluru, maar blijkbaar ook de grootse bekendheid niet gehaald hebben. The Olgas wordt gedomineerd door Mt Olga die met 546 meter nog hoger is dan Ayers Rock. We lopen een half uurtje heen en weer naar de Olgas, maar ook hier is het bloedverziekend heet en zijn de vliegen bijzonder irritant aanwezig. De vliegen willen graag op je zitten en dan bij voorkeur nog de natte gedeeltes. Dit betekent dat ze in je neusgaten gaan zitten, op je oogbol, op je lippen en gek genoeg in je oren. Gek worden we ervan en een half uurtje buiten zijn is dan ook meer dan genoeg.

We rijden terug naar Uluru voor twee wandelingen. Uluru is 9,4 km in omtrek, steekt 300 meter boven de grond uit en men vermoedt dat pas een derde/vierde zichtbaar is; het merendeel zit dus nog onder de grond. We hebben inmiddels ook begrepen dat de temperatuur in principe 41° is, maar als de zon erop staat voelt het nog wel wat heter. We puffen onszelf door de eerste wandeling heen en Marijke heeft hierna geen zin meer in wandeling twee. We zien Uluru van dichtbij en dat is wel heel leuk om te zien. Sowieso zijn er heel veel heilige plaatsen voor de Aboriginals en zijn er nog diverse rotstekeningen uit het verleden te vinden. De structuur van de rots is een rode bovenlaag met eronder een lichtere, crèmekleurige variant. Het rood van Uluru wat we altijd op de foto’s zien is dan ook maar een heel klein laagje rood en dit komt door de oxidatie van de metalen in de grond. Bovendien zitten er behoorlijk wat ‘gaten’ in de berg waar mooie verhalen omheen zijn gemaakt door de Aboriginals.

We rijden via een toiletstop naar de zonsondergangplaats waarbij we een mooi zicht hebben op Uluru en de barbecue wordt aangezet. We krijgen koude champagne bij aankomst en een half uurtje later kunnen we genieten van een lekker diner met uitzicht op Uluru. Frans maakt nog wat reclame voor Pith It (zie ‘sponsors’) en elke vijf minuten maken we een foto van Uluru met weer een net iets andere kleur dan voorheen. Rond 19:45 is het donker en rijden weg voor een lange reis.

Rond 00:45 zijn we terug bij ons hostel ‘Annie’s Place’ in Alice Springs en slaapwandelen we naar onze kamer. 00:46 liggen we in bed en gaan we lekker slapen.

Cultuurshock
AUS | Alice Springs | 27 januari 2009
Lekker uitgeslapen vandaag en dat hebben we wel verdiend na twee lange dagen. Zodra we wakker genoeg zijn gaan we douchen en lopen we naar de stad. We zien weer diverse Aboriginals een beetje doelloos rondstruinen en vermoeden dat ze hun eigen cultuur aan het verliezen zijn en tegelijkertijd niet aan kunnen haken bij de Westerse cultuur. We lopen door de shopping mall en doen wat boodschappen voor in het hostel en kopen nog een anti muggenspray, omdat die erg goed werkt en zijn weer onderweg terug. Alice Springs zelf is niet zo groot en boeiend en we hebben meer zin om lekker te relaxen in de airco of bij de pool, want het is weer lekker warm vandaag!

’s Middags ruimen we op en maken we alvast een pakket om op te sturen vanuit Indonesië. Dat lijkt nogal snel aangezien we dit vanuit Sydney ook al hebben gedaan, maar we willen wat boeken kwijt (Australie/Nieuw-Zeeland is dik en zwaar!) en we sturen meerdere kleren naar huis in verband met de sociale kledingvoorschriften in Azië (geen blote knieen en schouders). Afgezien van het diner komen we eigenlijk de kamer niet meer uit en aangezien iedere stap buiten direct wordt gevolgd door een zweetdruppel langs meerdere plekken op het lichaam, is dat wellicht ook maar beter. ’s Avonds kijken we nog een film die we eerder al gekocht hebben en gaan we relaxed slapen.

Het minder verre oosten
AUS | Alice Springs | 28 januari 2009
We slapen lekker uit en gaan eens even lekker uitgebreid douchen. Deze douche is in ieder geval goed en je weet maar nooit wanneer je weer onder een lekkere douche kan staan. We ontbijten met wat eerder gekochte spulletjes en rond 09:45 zitten we uitgecheckt en wel in de shuttle bus naar het vliegveld.

Bij het inchecken krijgen we gelijk te horen dat de vlucht vertraagd is naar Darwin. Dit geeft niet echt veel, want we moesten sowieso al ruim zes uur wachten op het vliegveld van Darwin voordat we door kunnen vliegen naar Denpasar, Bali. We staan op het punt om ’s werelds kleinste continent en tegelijkertijd ’s werelds op-vijf-na grootste land te verlaten en we zijn er niet zo rouwig om. We hebben uiteindelijk zeker meerdere leuke dingen gedaan in Australië, maar we hebben ook erg veel zin in Azië. Op de een of andere manier is het niet zo uitdagend reizen als je de taal kunt spreken en waarbij je van tevoren weet dat alles goed geregeld is. Het is niet zo’n ontdekkingsreis meer..

Voordat we mogen wachten op onze vlucht moeten we door de securitychecks en Frans wordt ertussenuit gepikt om een explosieventest te ondergaan. Gelukkig ontdekt niemand de c-4, tnt en dynamietresten en kunnen we rustig aan wachten. De vertraging wordt meer en meer, maar rond 12:30 kunnen we dan toch aan boord. We vliegen in twee uur naar Darwin en verloopt zonder problemen. In Darwin hebben we vervolgens wat problemen met een interessante plek vinden op het vliegveld. Er is niet veel – naast gratis internet! – en als we door de douane proberen te komen met onze muggenspray, moeten we terug om deze in te checken bij de bagage; anders zijn we deze kwijt. We gaan door meerdere securitychecks, maar komen uiteindelijk bij ongeveer hetzelfde punt als we al zaten.. er is verder niets op het vliegveld. We eten een broodje, doen wat spelletjes en lezen wat.  

Als het tijd is om te gaan boarden blijken we ineens niet meer door de douane te kunnen?! Samen met nog een stel staan we voor een gesloten deur aangezien wij de laatste internationale vlucht zijn van de dag. Het andere stel had al om hulp gevraagd en na een paar minuten komt een securitymedewerker kijken wat er aan de hand is. Tien minuten later kunnen wij als laatste in ons vliegtuig plaatsnemen, maar gaan we gewoon op tijd weg. Het lijkt wel alsof we in een splinternieuw toestel terecht zijn gekomen en aangezien we zijn overgeboekt van Qantas naar JetAir (zonder dat wij dit wisten overigens) krijgen we ‘gewoon’ alles gratis. Prima. We vliegen Darwin uit en nemen in een tropische regenbui afscheid van Australië.

<lees verder bij Indonesië>
 

Hoogtepunten

  • Australian Zoo (van Steven Irwin; bekijk zeker de Crocoseum show)
  • Sydney; het Oud & Nieuw spektakel is fantastisch om mee te maken
  • Great Barrier Reef; nog nooit zo’n mooie onderwaterwereld gezien

Dieptepunten

  • Het gehele stuk tussen Sydney en Brisbane
  • Camper, geen ramen met gaas ervoor en daardoor veel te heet ’s nachts.

Hotel

 Self Contained Units zijn populair in Australië. Je hebt niet alleen een privékamer met douche en toilet, maar ook een keukentje en een koelkast. Prijzen variëren tussen de 60 en …wat je maar wil.

Post

We hebben vanuit Australië zelfs twee postpakketjes opgestuurd.
* Vanuit Sydney hebben we 17 kg opgestuurd met de goedkope, zeepost. Dit heeft ons AU$ 154,85 (€77,43) gekost en duurt drie maanden.
* In Cairns hebben we een didgeridoo gekocht. Erg onhandig om mee te slepen en de verkoper had al een doorlopende deal met FedEx om didgeridoos overal ter wereld op te sturen (dit hebben we trouwens vaak gezien in Australië). We betaalden AU$ 400 (€200,-) voor zowel de Didgeridoo als het opsturen. De verkoper adverteerde met AU$ 90,- (€45,-)voor alleen het opsturen.

Eten

Veel vis en vlees. Het valt vooral op dat er veel garnalen er te krijgen zijn. In de outback natuurlijk veel vlees en geen vis.

Bank

Alle banken waren gratis voor Rabobank pashouders.

Tips

  • Bekijk bijzonder goed van tevoren wat je wilt zien en doen in Australië. Wij vinden bijvoorbeeld dat er niet zoveel te doen is tussen Sydney en Brisbane terwijl dit een flink aantal kilometers is. Zonde van de tijd dus!
  • De zomer in Australië is niet alleen heet, maar in Queensland ook erg nat! Daarbij komen we ook nog wel eens cyclonen voorbij waardoor de regen helemaal onophoudelijk doorgaat. Wellicht handig om rekening mee te houden qua timing.
  • Bekijk goed hoe laat je op de dag naar Uluru/The Olgas/Kings Canyon gaat bij zowel tours als wanneer je dit zelf doet. Niet alleen is het te heet en onverantwoord om dit overdag te doen, sommige zaken zijn gewoon gesloten na een bepaalde tijd als het heet is (zoals bijvoorbeeld de Uluru beklimming)

 

Reis terug naar Nieuw-Zeeland

Naar foto-album

Reis verder naar Indonesië

 
© de Smit | www.wereldwijd.org | 2008-2009 | Alle rechten voorbehouden | Contact |