Op bezoek in: Unie van Myanmar

Oppervlakte: 678.500 km≤ (20x Nederland)
Inwoners: 54 miljoen
Hoofdstad: Naypyidaw (maar voor normale mensen gewoon 'Yangon')
Munteenheid: Kyat  -  1 EUR = 1200 MMK
Taal: Birmees
Godsdiensten: Boeddhisme (89%), Islam (4%), Christendom (4%), e.a.
Bijzonder: Gouden boeddha's, 1000 pagodas van Bagan, weg naar Mandalay & U bein's Bridge
 
MYANMAR
Myanmar (nog steeds beter bekend als 'Birma') is een apart land. Het agressieve militaire regime is al sinds 1962 aan de macht en heeft de leider van de democratische partij - die in 1989 bij officiŽle verkiezingen met ruim 82% meerderheid won - onder huisarrest gezet. Hoewel die leider, Aung San Suu Kyi, de Nobelprijs voor de vrede heeft gewonnen in 1991, is ze officieel gearresteerd. Het militaire regime misbruikt meerdere etnische minderheden en gebruikt heroÔne en opium om wapens te kunnen betalen. Met India en China als grootste vrienden van het land - beide worden omgekocht met goedkoop hout en mineralen - wordt er binnen AziŽ niet over gepraat. Hoewel de VN en de Europese Unie proberen sancties door te voeren, zet dit geen zoden aan de dijk. Een paar voorbeelden van hoe het regime te werk gaat:
- Universiteiten worden verboden als er een hint van opstand is
- E-mail is dichtgezet door de overheid. Het is officieel niet mogelijk om met het buitenland te communiceren
- Alle banken zijn onder controle van de overheid. Als het zo uitkomt worden alle spaartegoeden bevroren en vernietigd - en is ook gebeurd
- Als er gedemonstreerd wordt - met de monniken voorop - wordt het vuur simpelweg geopend om de demonstratie te beŽindigen.
 
 
Wakker worden, wakker worden, wakkerwakkerwakker worden.
MYA | Yangon | 15 maart 2009
<Vervolg van Thailand>
Na een uur landen we op Yangon international airport en staan we al snel in de rij bij de immigratie. Wij hebben in Bangkok al een visum gehaald dus geen problemen verder voor ons zolang we voor 14 april 2009 maar weer weg zijn uit het land. We pakken de tassen op en lopen naar buiten waar we al snel een taxi kunnen krijgen voor US$ 5 naar het 15 kilometer verderop gelegen centrum. Myanmar gaat nogal vreemd met haar geld om. Dure dingen worden al snel in Amerikaanse Dollars weergegeven terwijl alle normale dingen in 'Kyats' betaald moeten worden. Omwisselen is helemaal lachen. Bij guesthouses en hostels krijg je zo'n 1200 Kyat voor 1 euro en 1000 voor 1 dollar voor grote briefjes (100 ofzo). Als je kleinere briefjes hebt daalt de koers ineens en krijg je minder Kyats. Op het vliegveld - door de regering vastgesteld - krijg je ineens maar 450 kyats voor 1 euro (?). Op straat op de zwarte markt, die overigens naar jou toekomt in plaats van andersom - kan je meer krijgen, maar die staan bekend om het uithalen van allerlei trucjes (verkeerd tellen, slechte biljetten, wegrennen, etc.) dus zien we niet zo zitten.
 
Het is nog vroeg als we aankomen bij ons hotel voor vandaag zijnde 'The White House'. Nee, we hebben geen aspiraties om president te worden van dat verschrikkelijke land, maar dit klonk als de beste keus. We krijgen bij aankomst een 'grand tour' van maar liefst zes kamers en kiezen er een met airco en privťbadkamer voor US$15,-. We gaan gelijk op pad nu het nog niet zo gek warm is en doen een voorgestelde wandelroute om de stad beter te leren kennen. Tijdens het lopen vallen er al een heleboel zaken op. Er zijn heel weinig toeristen. Dit is de officieuze hoofdstad (toeristen worden niet toegelaten in de nieuwe hoofdstad) en het startpunt van alle toeristen om Myanmar te ontdekken. Toch komen we zelden blanken tegen en dat is een welkome afwisseling na Thailand. Er is veel armoede te zien. Alle wegen en stoepen liggen zo'n beetje open, iedereen verkoopt wel iets op straat, er komt geregeld een zeer onaangename geur voorbij waaien, bedelaars komen naar ons toe, de mensen hebben duidelijk niet veel in huis en zo nu en dan zien we echt een gigantische grafbende op straat. Er zijn wel veel mensen, maar iedereen probeert te verkopen (dus zit ook niet de hele dag op z'n krent niets te doen) en met weinig blanken wordt je af en toe nog aangekeken met een blik van 'wat doet die blanke hier' en dat is precies wat we willen. Het gehele plaatje doet ons een beetje aan Bolivia denken en dat vinden wij wel plezierig.
 
We lopen langs alle kraampjes en komen al snel uit bij de Sule Tempel die tevens als rotonde fungeert. We gaan niet naar binnen, want men vraagt relatief veel Kyat en we zien vast wel genoeg tempels van binnen later in Myanmar. Wel ziet het complex er leuk uit met veel goud en is sowieso de mooiste rotonde die wij ooit gezien hebben. Direct ernaast is het statige stadhuis met daar tegenover de Immanuel kerk in de steigers. Beide zijn niet zo heel mooi en gek genoeg vinden we een naastgelegen koloniaal, duidelijk Engels, gebouw wel mooi, maar die staat niet eens aangegeven in de Lonely Planet. Het Independance monument is niet meer dan een lange paal in een park en slaan we verder over. Doorlopend langs het, slecht onderhouden, hooggerechtshof willen we wat drinken, maar er is niet zoveel. We stappen naar het eerste beste kraampje langs de kant met vage sodadrankjes en willen de 'star' wel proberen. Echte Coca-Cola is slechter verkrijgbaar en sowieso relatief duur. De oplossing voor colajunkies is simpel, namaakcola. De star smaakt min of meer hetzelfde en op een hete zomerdag is een koud drankje al snel goed. We lopen nog langs een mooi hotel en de ambassade van Engeland, maar nergens mogen foto's van gemaakt worden alsof het staatsgeheimen zijn. We lopen door de achterbuurten van Yangon en zien nog veel meer armoede in deze buurten dan normaal al op straat. Ook zien we een flatgebouw wat zo slecht is bijgehouden dat er struiken uit groeien!
 
We zijn weer terug in ons hotel waar we eigenlijk even bij willen komen van het vroege opstaan en de hitte van Yangon, maar de elektriciteit is uitgevallen. Dit gebeurt wel vaker, maar ons hok (zonder ramen helaas) is erg donker en zonder airco niet echt aangenaam. We gaan gelijk maar weer weg op weg naar de markten. We gaan eerst even lunchen bij een pizzatent en hoewel dit vrij duur is, smaakt de pizza bijzonder goed! De markten zijn voor het merendeel voor de lokale mensen en dat is een leuke afwisseling van de puur toeristische prullariamarktjes die we de laatste tijd tegen zijn gekomen in AziŽ. Tevens zijn de souvenirs die ze hebben niet echt onze smaak. Leuke, kleurrijke parasolletjes, overdadig versierde potjes en duizenden Boeddha's kunnen we wel missen. Via alle drie de markten die binnen ons bereik zijn, lopen we terug en zien we nog een lokale lekkernij van de Birmezen; gegrilde sprinkhanen. Wij durven niet en vluchten naar ons hotel.
 
Nog steeds geen elektriciteit aldaar en we koken inmiddels een beetje van binnen van de hitte. We frissen ons enigszins op - al kunnen we niet langer dan tien minuten van die frisheid genieten - en gaan op zoek naar een tent waar stroom, koud drankje en airco is. We zoeken even, maar vinden er een. We blijven een uur of twee hangen en eten uiteindelijk daar ook een klein diner. In de avond lopen we terug en zien we dat de inwoners van Yangon vooral 's avonds op straat leven, want het is erg gezellig en overal wordt gegeten. Wij bidden allebei naar hogere sferen dat ons gedeelte van de stad inmiddels ook weer stroom heeft en dit blijkt gelukkig ook zo te zijn. De airco gaat aan en we relaxen even voordat we lekker in slaap vallen.
 
Eindelijk weg uit die warmte
MYA | Yangon/Bagan | 16 maart 2009
We worden niet al te laat wakker en ruimen gelijk even op. We gaan alweer weg uit Yangon, want ons idee is om op een strak tempo door Myanmar te gaan. Niet dat we per se snel weer weg willen, maar het is overal behoorlijk heet en het wordt alleen maar heter. We willen naar het noorden en dat gaat alleen met nachtbussen dus checken we vandaag alweer uit. We ontbijten op ons dakterras met een leuk uitzicht over Yangon en zijn daarna op weg naar de hoofdattractie van Yangon; Shwedagon Paya. Met een taxi crossen we naar de ingang waar we US$5 pp betalen om naar binnen te mogen en met de lift komen we uit bij het centrale punt van de Shwedagon Paya.
 
De gehele tempel zou volgens legende 2500 jaar oud zijn - maar archeologen zeggen rond de 1000 - en bestaat uit 83 gebouwen. De centrale gouden koepel is maar liefst 98 meter hoog en is overal vanuit Yangon te zien. Naast vele Boeddhisten zijn we veel Birmezen lopen die bidden, lekker zitten maar ook gewoon zitten te kletsen met elkaar. Het is een gezellige bedoening hier en het geheel straalt ondanks de vele mensen toch veel rust uit. We zien erg veel standbeelden van Boeddha's uiteraard en hebben ook de eerste Boeddha met een BigMac gezien (zie fotosite)! De vele gebouwen en Boeddha's zijn allemaal overdadig versierd; veelal met goud, maar ook zijn er aantal niet-zo-goed-passende versieringen. De knipperende neonverlichting rondom de Boeddha's zijn niet echt mooi te noemen en ook is er een tempel geheel versierd met glasstukjes. Al met al is het natuurlijk wel een indrukwekkend en fantastisch complex wat ook nog eens goed bijgehouden is. Jammer voor ons erg goed want de gouden koepel wordt momenteel bijgewerkt dus is een groot stuk afgedekt. We zien gelukkig nog steeds genoeg en hebben af en toe een mooie zonnige glinstering in het goud.
 
We drinken buiten wat en pakken een taxi terug. We frissen ons nog even op en gaan lunchen bij dezelfde pizzatent als gisteren. We moeten lang in de bus zitten en kunnen wel een goed gevulde maag gebruiken. Hierna lopen we terug en pakken we een taxi naar het busstation. Hier aangekomen zien we wat een complete chaos dit busstation is. Het is eigenlijk meer een klein dorp met honderden plekken waar bussen kunnen stoppen en slecht aangegeven - bijna alles staat alleen in het Birmees - waar wat is. Gelukkig hebben wij al bustickets gekocht en zet onze taxichauffeur ons af bij die busmaatschappij. Dit hadden we echt nooit kunnen vinden dus we bedanken de chauffeur met veel glimlachjes. We zijn een beetje vroeg, maar aangezien de elektriciteit weer uitgevallen was in Yangon en we hier wel in de airco kunnen zitten, is dat niet zo erg.
 
Rond 15:00 zijn we onderweg naar het noorden. We gaan rond de 400 kilometer rijden vandaag, maar gaan daar 16 uur (!) over doen. De bus zit helemaal vol en de stoelen kunnen niet helemaal naar achteren. We verwachten een niet zo goede nachtrust te hebben, maar zullen het wel zien. Als we uit Yangon zijn, zien we een grote leegte in het land ontstaan. Er zijn weinig mensen op het platteland en ook niet zo heel veel dorpjes (in vergelijking met bijvoorbeeld India en IndonesiŽ waar altijd en overal mensen bleken te zijn). We stoppen iedere twee uur wel om wat te eten, naar de wc te gaan en de benen te strekken. De avond valt en we maken ons op voor de nacht.
 
Gaap
MYA | Bagan | 17 maart 2009
Van slapen komt niet al teveel helaas. We hebben teveel ruimte om ons op te vouwen en te weinig ruimte om uitgebreid te liggen. Tegen het einde van de busrit vallen we het meest in slaap hoogstwaarschijnlijk omdat we tegen die tijd helemaal op zijn. Om 03:15 gaan we eruit voor een ontbijt (lekkere tijd..) en iets na zessen staan we stil vlak voordat we Bagan in gaan. Alleen de toeristen moeten US$10,- pp betalen voor de entree van het gehele park rondom Bagan. We tekenen onze naam en land van herkomst op een leeg vel papier; het ziet eruit alsof iemand dit in z'n eigen zak gaat steken, maar later komen we erachter dat we weldegelijk een authentiek ticket hebben. Niet veel later stappen we uit in Nyaung U. Huh?! We gingen toch naar Bagan? Ja, maar iedereen is gedwongen uit Bagan gezet toen de regering andere plannen had met de stad (en veel geld wilde verdienen met dure hotels en restaurants) en heeft een ander dorpje in het leven geroepen genaamd 'New Bagan'. De backpackers blijven echter in Nyaung U hangen omdat dat dicht bij het vliegveld en het busstation is (begrijpt u het nog?).

We krijgen een tout die met een hotel van maximaal US$12,- te huur rondloopt en dat is goedkoper dan onze eerste keus van de Lonely Planet. We gaan even kijken en zien een grote kamer met airco; we nemen hem. We krijgen zelfs een gratis ontbijt voor vandaag en dat is altijd meegenomen. Aangezien we gebroken zijn van een nacht vrijwel niet geslapen, vallen we als een blok in slaap op de kamer. Ergens rond het middaguur komen we hier weer uit en frissen we ons op om de enige tempel van dit dorpje te gaan bekijken. We huren een fiets en nadat we hebben gelunched bij een restaurant om de hoek, rijden we naar de Shwezigon Tempel. Dit is vooral een grote, gouden stoepa a la Shwedagon tempel in Yangon alleen dan iets minder mooi bijgehouden. Hier omheen staan lang niet zoveel tempels als in Yangon dus het complex steekt wat af bij wat we gisteren hebben gezien. Wel is het hier erg rustig en dat heeft toch ook wel wat.

De rest van de dag hangen we wat rond in onze kamer. Ook hier weet men heel goed wat stroomuitval betekent, want dit gebeurt vandaag ook alweer twee keer. Het lijkt hier echter wel korter te duren dan in Yangon dus dat beschouwen we maar als pure winst. Ook hier heeft iedereen een generator alsof het de normaalste zaak van de wereld is. We gaan alleen nog naar buiten om te dineren en dit doen we bij een hoog aangeschreven Indisch restaurant en we moeten toegeven dat dit erg lekker smaakt. De tent adverteert met 'Niet goed, niet betalen' en dat moet je maar durven. We hebben echter niemand weg zien lopen zonder te betalen dus dat zegt genoeg.

We huren een paard en wagen voor morgen en gaan lekker slapen in een normaal bed. 

Met 1 PK
MYA | Bagan | 18 maart 2009
Als de wekker gaat om 05:15 worden we al snel aardig wakker. We kleden ons aan en gooien wat water over ons heen en zijn klaar voor de paard-en-wagen. We stappen op en zijn onderweg naar het westen. Direct valt op dat de Birmezen het niet zo erg vinden om vroeg op te staan, want er zijn er al een hoop op. De eerste barbecues (het is nog voor zessen 's ochtends!) staan al klaar voor het ontbijt en de Boeddhisten zijn al op zoek naar hun eten voor het ontbijt (Boeddhisten zijn afhankelijk van giften van mensen voor hun ontbijt en gaan dit elke ochtend halen bij hun). Binnen het half uur komen we aan bij een van de vele tempels van Bagan en klimmen we naar boven voor een mooi uitzicht.

De '1000 pagodes van Bagan' kwamen vaak voor op lijstjes van 'de Zeven Wereldwonderen'. Tijdens de 7worldwonders.com verkiezen zijn ze echter niet uitgekozen hoogstwaarschijnlijk omdat er te weinig mensen op de hoogte zijn van dit fenomeen. Onbekend maakt onbemind en aangezien er maar weinig toeristen naar Myanmar komen, zijn wij juist benieuwd hoe het met het land is. De '1000' tempels waren er in werkelijkheid 4467 (!) in een gebied van 42 km≤, maar na een aardbeving in 1975 zijn er nu nog maar ruim 3000 te vinden in Bagan. Alle tempels zijn gebouwd tussen 1057 en 1287 tijdens een enorme religieuze periode en zijn allemaal anders. Wij gaan de hoogtepunten bezoeken, maar beginnen eerst met een zonsopgang. Althans dat dachten we. Er hangt een dikke mist boven Bagan en de zon zien we uiteindelijk pas doorkomen als die al vrij hoog staat. Voor het uitzicht maakt het niet zoveel uit, we zien nog steeds honderden stoepa's boven de bomen uitsteken en dat is hoe dan ook indrukwekkend. Na een uurtje geloven we het wel en gaan we verder naar specifieke tempels.

Het is niet nodig en ondoenlijk om alle specifieke tempels op te schrijven. Het zijn er zoveel en na een poosje is het moeilijk om ze uit elkaar te halen. We ontbijten al snel in een kraampje langs de kant en daar nemen we een Samusa. Het is een gefrituurd goedje met aardappel en uien erin; het lijkt een beetje op een loempia. Best lekker, maar het is nog steeds morgen en 's ochtends loempia's eten.. We bezoeken nog een hoop tempels en drinken wat bij een restaurant. We rijden langs het nieuwe paleis in Old Bagan waar vooral het commentaar van onze gids grappig is: 'Not necessary for tourists'. We vragen wat door en hiermee bedoelt hij dat deze tempel vrij nutteloos is opgezet en ook nog eens US$5 extra kost wat geheel naar de overheid gaat. Het meest indrukwekkende aan de tempels is simpelweg de hoeveelheid en de diversiteit. Iedere keer als we op een hoge tempel staan kunnen we dit weer zien en genieten we even van het uitzicht.

We rijden terug naar ons hotel en gaan gelijk even lunchen en ook hier valt weer op hoe lief de mensen zijn. Het halen en doen alles voor je en hebben een echte lach op hun gezicht als je vriendelijk terug doet. Hierna is het tijd om even rustig aan te doen. We relaxen een paar uurtjes op de kamer voordat het tijd is om te eten. We hebben vanmiddag niet zo heel lekker gegeten en willen vanavond wel graag lekker eten. We kiezen dan toch maar weer voor de IndiŽr en eten net zo lekker als gisteravond. We willen nog even internetten en zien dat we toch kunnen e-mailen in tegenstelling tot wat ons verteld wordt in de Lonely Planet en internetten een half uurtje. Helaas is het internet net zo onvoorspelbaar als het stroomnet en na de derde keer dat het uitvalt, hebben wij geen zin meer. We lopen terug naar onze kamer, zetten we de wekker voor de vroege ochtend, ruimen op en werken de administratie bij voordat we gaan slapen.

Monywaandalay
MYA | Bagan/Mandalay | 19 maart 2009
Als we vroeg wakker worden hebben we wederom geen stroom en hebben we al snel door dat het vandaag zo'n dag wordt waarop alles een beetje tegen zit. We pakken onze spullen met moeite in het donker van de nacht in en zitten even later aan het ontbijt. De toast wordt op haardvuur gemaakt wat niet bevorderlijk is voor de smaak en een eitje kan er vandaag ook niet vanaf. We lopen naar het busstation waar we een oude rammelbak zien staan. Dit blijkt onze bus van vandaag te zijn en we zijn benieuwd of we Mandalay wel gaan halen vandaag. We vertrekken iets te laat met een volle bus, maar al snel blijkt de bus nog veel voller te kunnen. Binnen een paar kilometer halen we nog zoveel mensen op dat alle stoelen, het gangpad, de entree en het dak ook helemaal vol zit met mensen. We wisten al dat we geen luxe airco bus hadden en in een lokale bus terecht zouden komen en het is wel een leuke ervaring. Helaas zijn de tweepersoons banken gemaakt voor twee Birmezen en daar passen geen twee Westerse konten op. We zitten behoorlijk opgepropt en dit begint na een uur al irritant te worden..
 
We rijden door veel kleine dorpjes waar men duidelijk niet veel blanken ziet, want we worden vaak aangestaard. Ook is het overal een stuk droger dan rondom Bagan. Het dorre landschap is niet zo heel mooi, maar desondanks wordt er volop geploegd met de ossenkarren. Als we bij Mandalay in de buurt komen wordt het weer wat groener en zien we heuvels verschijnen. Net als de rest van de land, heeft iedere zichzelf respecterende berg of heuvel wel een stoepa, Boeddha of een klooster. Het is wel heel grappig om echt overal die stoepa's in het land te zien. Myanmar adverteert met 'The land of Gold' en dat is zeker de waarheid. Onze busrit wordt helaas nog verlengd met een extra 1,5 uur en aangezien de zon inmiddels ook volop aan het branden is op onze niet-airco bus, zijn wij er eigenlijk al lang klaar mee. Als we aankomen in Mandalay staat een hele horde aan potentiŽle taxichauffeurs ons dusdanig op te wachten dat ze alle uitgangen blokkeren. Ze beginnen lekker tegen je aan te kwekken als je moe de bus uitstapt en alleen maar wilt strekken en dat is extra vermoeiend. We pakken de eerste de beste tuktuk chauffeur en zijn tuktuk lijkt - zo mogelijk - nog dichterbij zijn eind dan onze bus van daarnet. In een traag tempo tuktukken we de laatste 10 kilometer naar de stad en trekken we in 'Nylon Hotel' waar we voor US$ 12 een kamer hebben met airco, fan, badkamer incl. badkuip en een heerlijk tweepersoonsbed!
 
We willen gelijk even eten, maar onze eerste keus heeft alleen een buffet en daar zijn wij niet zo van. We lopen naar een Chinees restaurant en eten heerlijk en hebben eindelijk de oplossing voor een mindere dag. Lekker eten en drinken gevolgd door samen douchen en in bad zitten! Hierna doen we natuurlijk niet veel meer.
 
Overbrugging
MYA | Mandalay | 20 maart 2009
We kunnen weer een keertje uitslapen en dat doen we dan ook met erg veel plezier. We ontbijten met een uitzicht over Mandalay en zien een vieze, drukke stad met weinig mooie dingen. Na het ontbijt gaat Frans in z'n eentje even een rondje stad doen met als hoogtepunt het Mahamuni paleis. Het lopen is op zich al een leuk avontuur. Overal krijg je een vriendelijk 'hello' naar je toegestuurd en veel mensen kijken je nog aan alsof ze nog nooit een blanke hebben gezien. Doorlopend komt hij langs een slootje waar letterlijk meer afval in ligt dan water. In die gigantische puinhoop weten mensen toch nog zichzelf en kleren te wassen, maar je vraagt je af hoe schoon het echt allemaal wordt.
 
Ook loopt hij een klein rondje langs verscheidene gebedsplaatsen. Het is vrij grappig om een katholieke kerk, een moskee, Boeddhistisch paleis, Hindutempel en een Chinese tempel te kunnen zien binnen vier straatblokken. Aankomend bij de Mahamuni tempel had Frans verwacht te moeten betalen aangezien er een US$10,- ticket nodig is voor de meeste toeristische trekpleisters. Er is echter niemand te zien, dus loopt hij gewoon door. Binnen in een zijtempel is een groot reliŽf te zien van zuidoost AziŽ met allerlei Boeddhistische foto's erbij. Aangezien alles in het Birmees is, gokken we dat het een landkaart met daarop aangegeven waar het Boeddhisme allemaal is doorgedrongen. Verder lopend is het grote gebouw met daarin Myanmar's bekendste Boeddha. Er liggen vele mensen te bidden wat het moeilijk maakt om dichtbij te komen, maar duidelijk is te zien dat mannen (alleen mannen mogen bij de Boeddha komen) nog steeds bezig zijn met het toedienen van extra bladgoud op de Boeddha. Voor ons ongelooflijk om te zien dat een land wat zo arm is, toch nog zoveel geld en moeite steekt in hun geloof.
Iets verderop staan er Boeddha's voor iedere dag waarop mensen water gooien. Ook staan er nog zes figuren die als oorlogsbuit meegenomen zijn uit Angkor Wat in Cambodja. Blijkbaar is het normaal om alle beelden volledig aan te raken, want iedereen loopt langs en zit overal aan.
 
Teruglopend loopt Frans nog langs een man die gitaren maakt en stapt in een tuktuk terug naar het hotel. Marijke heeft in de tussentijd heerlijk gerelaxed thuis en kan er weer tegen aan. We gaan gelijk even lunchen en hierna gaat Marijke direct in bad. Hierna is het tijd om op weg te gaan naar Amarapura. We lopen naar een pickup plaats waar gedeelde taxi's vandaan vertrekken naar Amarapura en worden gedirigeerd naar onze taxi. We wachten even totdat de taxi vol zit, maar al snel blijkt dat dat niet gaat gebeuren. In plaats daarvan rijden we 10 meter tegelijk en stoppen weer om de taxi vol te krijgen. Dit gaat een tijdje zo door totdat we buiten de stad zijn en enigszins doorrijden. Na drie kwartier moeten we uitstappen en worden we de richting opgestuurd naar de brug. We lopen nog een stuk door kleine dorpjes en hoewel dit erg leuk is om te zien, is het ook schrijnend. We zien zelfs mensen wonen naast de vuilnisbelt. Na een tijdje zijn we bij de waterkant en zien we de U Bein brug.
 
De U Bein brug is de langste teak-houten brug ter wereld met 1,2 kilometer - alhoewel we hier en daar ondersteuning van beton zien - en is ruim 180 jaar oud. We kunnen een bootje huren voor de zonsondergang, maar zitten liever lekker aan de kant met uitzicht op de brug en een lekker drankje erbij. De zonsondergang zit er helaas niet echt in. Het is - eigenlijk al sinds Bangkok - mistig en de zon is al sneller verdwenen achter de wolken dan dat die onder gaat. Toch zijn we goed op tijd voor een paar mooie plaatjes. De brug wordt gewoon nog gebruikt en het langsgaan van het dagelijks leven is eigenlijk wel het leukste van dit alles. Vele monniken, mensen die met de fiets lopen en stelletjes die op de paar rustpunten zitten maken een mooi plaatje. Na een tijdje houden we het voor gezien; het begint donker te worden en we moeten nog terug. We lopen hetzelfde stuk terug waar we de taxi weer terugnemen naar Mandalay. Deze taxi is een stuk voller en dan begint het op te vallen dat mensen niet naast ons willen zitten. We kunnen niet vragen waarom, maar op een gegeven moment gaat iedereen juist dichter, krapper tegen elkaar aan zitten waardoor wij zeeŽn van ruimte hebben. Vreemd!
 
Als we terugzijn zien we gelijk alweer dat het erg donker is - dus geen elektriciteit - en we gaan gelijk eten bij onze Chinees. We eten wederom heerlijk en het is zelfs erg druk op dit uur. Hierna gaan we douchen, wassen en relaxen.
 
Nachtmerriebus
MYA | Mandalay | 21 maart 2009
Heerlijk dat uitslapen. Ergens in de nacht hebben we even stroom gehad en dus ook airco, maar die is alweer verdwenen als we wakker worden. We ontbijten even en bekijken onze opties voor vandaag. We kunnen nog wel wat zien in Mandalay, maar we zijn even Boeddha-moe dus besluiten weinig te ondernemen totdat we de nachtbus in gaan. Frans gaat even zijn haar laten knippen en dit kan gelukkig twee straten verder. Het wordt erg professioneel aangepakt en kost maar liefst Ä 0,41! We gaan nog even lunchen bij onze favoriete Chinees en eten ons buikje erg vol voor de nachtrit. 's Middags ruimen we op - helaas zonder airco dus al zwetend pakken we in - en besluiten we tegelijkertijd om het reisschema een beetje om te gooien. We zijn tot de conclusie gekomen dat AziŽ tot nu toe een paar mindere punten voor ons heeft. Het is vrijwel overal erg heet, we zien erg veel tempels die inmiddels behoorlijk op elkaar beginnen te lijken en hebben niet zoveel mogelijkheden om andersoortige activiteiten te ondernemen. We willen nog naar Laos aangezien we ons visum al hebben en omdat daar wel wat diversiteit te vinden is, maar Vietnam en Cambodja zouden we wel eens over kunnen gaan slaan. Voor Frans niet zo heel erg, want die is al een keer op vakantie geweest, maar voor Marijke een klein gemis. Wel scheelt dit een bijzonder heet Zuid-Vietnam en Cambodja. Ook merken we dat we een ritje naar Bangkok kunnen besparen en dat vinden we ook een pluspuntje; we kunnen hoogstwaarschijnlijk vanuit Noord-Laos zo China in. Daar is het een stuk minder heet en willen we nog genoeg dingen doen.
 
Na de lunch willen we nog even internetten. We hebben gelezen dat de regering o.a. Hotmail heeft dichtgezet, maar in de praktijk konden we overal inloggen. Helaas lijkt het erop alsof iedere bit door de regering gecontroleerd wordt, want het gaat bijzonder langzaam allemaal. We doen er 1,5 uur over om de website te uploaden; normaliter een taak van drie minuten. Ook schiet de internetverbinding er continu uit. Het zal wel iets te maken hebben met de stroomstoring, maar dit is de slechtste internetverbinding ooit. Rond 17:00 worden we opgehaald door onze gedeelde taxi en merken we dat we eigenlijk teveel hebben betaald voor onze ticket. We hebben dit keer niet echt rondgekeken voor de beste prijs en dat kost ons nu een paar dollar. Met een grote omweg rijden we naar het busstation waar we gelijk de bus in kunnen. Frans laat nog even het fototoestel liggen in de taxi (ugh), maar die wordt al snel weer gevonden (gelukkig zijn de birmezen een lief en niet-stelend volk!). We kopen nog wat kleins te eten en we zijn onderweg. We dachten bustickets gekocht te hebben voor de aircobus, maar airco wordt erg letterlijk genomen en alle ramen staan gewoon open. Voor de warmte hoeft het echter niet, het is al aan het afkoelen en we gaan ook nog eens naar een koel gedeelte in het land. De stoelen kunnen wel een beetje achteruit, maar al snel blijkt dat we geen enkele positie gaan vinden waarin we lekker kunnen slapen. Niet echt een verrassing, want dat doen we zelden in een nachtbus..
 
We stoppen nog ergens om de benen te strekken en zodat de rest kan avondeten en daarna wordt de asfaltweg ingeruild voor een stoffige bergweg. Het schiet allemaal voor geen meter op, maar we wisten al dat we er lang over zouden gaan doen. Al draaiend manoeuvreren wij ons in de minst slechte positie met de ogen dicht.
 
Nachtmerriebus
MYA | Inle Meer | 22 maart 2009
Ergens rond drieŽn wordt er weer gestopt voor ontbijt wat wij overslaan en niet veel later staan we stil op een kruising waarbij wij eruit gezet worden. We zijn met vijf toeristen in totaal en we willen allemaal naar Nyaungshwe wat bij het Inle meer ligt. Er staat een man ons op te wachten met een 'taxi' en daarmee gaan we de onderhandelingen aan. We betalen uiteindelijk 6000 voor de taxi die we delen met z'n vijven. Het zal ongetwijfeld een fantastisch gezicht zijn geweest; vijf blanke, lange Europeanen inclusief bagage opgepropt in een 20-eeuwse (kan ook 19de eeuws zijn geweest) roestbak van een Lada al hobbelend over het platteland van Myanmar crossen op weg naar een slapend stadje. Gelukkig is het donker en kunnen er geen foto's gemaakt worden van dit moment. We willen naar Queen Inn en hoewel de chauffeur het maar niets vindt (hoogstwaarschijnlijk vangt hij daar geen commissie voor), checken we in een privť bungalow. We weten nog wat van de prijs af te halen en storten snel neer op bed.
 
Ergens tegen het middaguur gaan de luiken weer open en krijgen we nog een gratis ontbijt van onze extreem lieve gastvrouwen. Het ontbijt is heerlijk met een bananenpannenkoek, honing en verse aardbeiensap wat allemaal alweer een tijdje geleden is. We douchen even en slenteren naar het dorpje wat niet veel meer is dan een paar straten gebouwd om de centrale markt. We drinken wat bij een restaurant en zien het dagelijks leven aan ons voorbij trekken. Nog nooit hebben we zoveel foto's gemaakt van mensen en dagelijkse dingen dan in Myanmar. Het is soms een levend Archeon wat natuurlijk zowel fascinerend als schrijnend is. Toch wordt er veel gelachen en lijken ze allemaal alsof ze er wel het beste van willen maken. We lopen nog even over het marktje, maar die wordt al afgebouwd en is ook niet zo heel bijzonder. Het leukste om te zien zijn de kleurige tassen die van de bergstammen vandaan komen.
 
We lopen nog een extra rondje in het dorp, maar het wordt er alleen maar rustiger op dus we lunchen nog even bij een ander restaurant. We gaan terug naar huis waar we nog even wassen en relaxen. We krijgen nog lekker verse aardbeiensap en vanochtend al thee wanneer we heerlijk op ons eigen terras zitten. Sowieso lijken we bij de liefste mensen te zitten van Myanmar, want ze doen echt alles voor ons. 's Avonds gaan we dineren bij een pizzatent waar we hoopvol op onze versgemaakte, houtoven pizza wachten, maar het valt behoorlijk tegen. Zeker voor de prijs die ze ervoor vragen, voelen we ons een beetje genaaid. De 'Golden Kite' is niet echt een aanrader dus! Als we teruglopen in het donker - geen stroom - komen we de Spanjaard tegen die in onze nachtmerriebus zat gisteren en we raken aan de praat. Hij moet nog eten en wij drinken nog een paar uur mee. Hij is ook een wereldreiziger met geen enkel plan voor de toekomst; da's ook een manier om weg te gaan! Hierna houden wij het voor gezien, maar we hebben nog een vraag aan de restauranteigenaar of de trekking moeilijk is en veel omhoog en omlaag is waarop zijn legendarisch antwoord is "If you go up, you go up and if you go down, you go down". We weten een hoop meer en gaan moe slapen.
 
Pas op voor die waterbuffel
MYA | Inle Meer | 23 maart 2009
Iets voor zessen zijn we alweer wakker. We vragen ons af waarom alle leuke dingen altijd zo vroeg moeten zijn, maar we weten gelijk het antwoord al. Het is vaak zo heet 's middags dat men (zowel lokalen als toeristen) niet verder komt dan een beetje rondhangen in de schaduw. We krijgen weer een lekker ontbijtje en stappen stipt om 06:30 op onze boot. De zon is al op aan het komen, maar er is nog een behoorlijke mist aanwezig die veel van het bergzicht achter houdt. Wel geeft het een mystiek plaatje en is het alsnog prachtig om op het meer te zijn. Overal op het meer zijn kleine, lange houten kano's met vissers erop. Vrijwel iedereen vist met netten, maar een enkeling doet het nog op de ouderwetse manier met een hengel. De vissers staan bekend om hun 'Been-roeien' wat zoveel inhoudt als dat ze de peddel tussen hun arm en borst klemmen aan de bovenkant en in de knieholte aan de onderkant en geven daarmee kracht om te peddelen. Hoewel het er wat vreemd uitziet is het eigenlijk heel logisch als je erover nadenkt. Je hebt meestal meer kracht in je benen en om deze manier hebben ze soms twee, maar in ieder geval ťťn hand over om de netten binnen te halen en tegelijkertijd vooruit te roeien. Wel schijnt het heel vermoeiende te zijn. Onze Lonely Planet vertelt dat het been-roeien vooral als toeristische attractie wordt gebruikt en dat men dit alleen nog doet als de toeristen er zijn, maar dit is zeker niet het geval. We zien erg veel vissers die ons onmogelijk hadden kunnen zien aankomen, maar toch volop been-roeien. Ze doen het alleen niet constant aangezien het wordt afgewisseld met normaal roeien en zittend peddelen.
 
We crossen het halve meer over en hebben erg veel mooie plaatjes met de hardwerkende vissers en de opkomende zon. Aan de andere kant van het meer gaan we een stelsel van rivieren en sloten in en zien we het echte dagelijkse leven van de inwoners van het Inle Meer. We laten de boot achter op een gegeven moment en gaan een half uurtje lopen naar de lokale markt. Onderweg zien we erg veel leuke taferelen: Hout wordt verzameld in een baal en op het hoofd gezet voor transport, met een waterbuffel wordt het land omgeploegd, mandendragers (heeeeel veel manden) komen in colonne voorbij en natuurlijk veel 'hello' en zwaaien van veel mensen. Als we aankomen bij de markt zien we gelukkig dat het echt een lokale markt is. Er is geen souvenir te krijgen en het is vooral veel groenten en fruit wat er te krijgen is afgewisseld met een paar slippers, T-shirts en levensmiddelen. Direct naast de markt zien we een groepje mensen staan die een kansspel aan het spelen zijn. Drie grote dobbelstenen zijn voorzien van tekens en op die tekens kun je wedden. Het gaat er nog enigszins professioneel aan toe, want het is compleet met twee dames die het geld wegharken; identiek aan het casino in Nederland (waar je ook nooit wint). We wagen het er maar niet op, want we zijn bang dat er ter plekke regels verzonnen worden in ons nadeel. Alles gaat nog met de ossenkar en rieten manden en er straalt een zekere rust van de markt af; iedereen hangt een beetje rond en loopt rond om de boodschappen te doen.
 
We lopen hetzelfde stuk weer terug en eenmaal op de boot varen we naar een aantal shops. Een soort vaste prik dat je bij georganiseerde toertjes altijd langs een paar shops wordt gebracht - zodat de chauffeurs commissie kunnen vangen als wij wat kopen bij die shop - maar zo af en toe is het nog best leuk om te zien allemaal. Eerst gaan we naar een zilversmid die we wel over hadden kunnen slaan, want die hebben we al ergens op deze reis een keer gedaan en er wordt ook weinig enthousiast over vertelt. In de shop hebben ze wel aardige dingen, maar ze vragen Hollandse prijzen voor hun koopwaar; dat doen we dus niet. We varen verder en komen in een buurt met een soort rijtjeshuizen op water. Ook hier gaat men lekker z'n eigen gang en zijn er mooie dingen te zien en we stappen hier dan ook uit voor een demonstratie over weven. Er wordt katoen gemaakt en met katoen en zijde geweven en da's best leuk om een keer te zien. In de winkel hebben ze niets leuks dus we gaan weer door. We varen door en zien veel mensen zich wassen in de rivier. Dit gaat er nogal heftig aan toe soms en wat vooral opvalt is dat ze altijd nog kleren aan houden. Men wil perse niet naakt douchen dus de mannen hebben een korte broek aan en de vrouwen zelfs een soort badpak. Lijkt ons bijzonder onhandig wassen voor beide seksen, maar ze doen het allemaal. Het laatste fabriekje van vandaag is een sigarenmaker. Dit hebben we alleen in Cuba al een keer gezien, maar daar werd het als een staatsgeheim gezien en mochten er absoluut geen foto's en video's gemaakt worden. Hier is het geen probleem en we schieten erop los. We roken allebei niet dus kopen weer niets.
 
We hebben honger en dorst en worden afgezet bij een restaurant. Helaas hebben deze gelijk rijke toeristenprijzen toegepast dus nemen we de goedkoopste opties. Het smaakt best aardig, maar we hebben zeker beter gegeten. Hierna lopen we over een paar bruggen naar een tempel waar vijf gouden soort-van-Boeddha's staan gepresenteerd. Allemaal niet zo bijzonder, maar er lopen behoorlijk wat militairen rond gek genoeg. Onze gids vraagt of we nog Longnecks willen zien en wij zeggen twijfelend ja. We hebben ze in Thailand al gezien, maar ze komen eigenlijk uit Myanmar. Helaas worden ze soms 'weggepest' door de overheid dus we hadden niet verwacht dat we ze hier ook nog makkelijk zouden kunnen zien. Als we binnenkomen zien we een van de ergste dingen van de trip. Een perfect neergezet scenario met een wevende en spinnende vrouw en een glimlachend meisje. Het geheel ziet er uitermate nep uit en we bedanken ze dan ook snel dat we langs mochten komen en gaan weer weg. Het waren wel echte Longnecks, maar het is allemaal zo nep dat het niet eens leuk meer is.
 
We varen een flink stuk verder en zien onderweg een paar waterbuffels uitgelaten en gewassen worden. Eigenlijk wassen de buffels zichzelf, want ze gaan al lopend de hele rivier door en je moet er nog voor uitkijken dat ze niet voor de boot gaan slenteren. We parkeren de boot en lopen naar Indein. Onderweg laat Frans zijn afding kunsten nog zien waarmee we nog een leuke souvenirtje kopen voor 33% van de vraagprijs. Als we koude cola zien, gaan we even zitten, maar daarna zien we al snel de vele stoepa's om ons heen. Er is geen enkele moeite gestoken in het preserveren van deze stoepa's, want ze zijn allemaal kapot. Het mooie wat er nu nog aan is, is de immense hoeveelheid die ze gebouwd hebben. Het lijkt erop alsof ze wel 1054 kleine kerkjes allemaal naast elkaar hebben gebouwd. We lopen snel rond, maar gaan ook snel weer terug; stoepa's hebben we wel genoeg gezien de laatste weken. Via de floating garden (tja, landbouw in het water) komen we bij het 'Springende kat klooster'. Dit is eigenlijk te gek voor worden en moet je eerst zien om te geloven. Monniken - alhoewel we het nu gewoon een lokale zien doen - hebben de katten geleerd om door een ring te springen. Als beloning hiervoor krijgen ze brokjes en dat zorgt ook voor een voldoende hoeveelheid katten lijkt ons. Alle katten springen inderdaad door de ring heen, maar we snappen totaal het nut niet van deze rariteit. Grappig hoor, maar als er een bord naast staat wat uitlegt dat dit klooster is opgezet om te mediteren, assisteren en te leren zien we de connectie niet helemaal.
 
We varen terug en eenmaal thuis krijgen we gelijk weer een vers aardbeiensapje van het hotel. We douchen, wassen en relaxen een paar uur voordat het tijd is om te dineren. Onze Spaanse vriend zou komen, maar is iets te laat (nog steeds een echte Spanjaard!) waardoor we net aan het eten zijn voordat hij binnenkomt. We eten, drinken en praten een paar uur en aangezien de stroom weer verdwenen is, is de nacht extra donker en vertrekt Josť om te gaan internetten. We vragen waarom de stroom zo vaak afwezig is en men is blijkbaar verteld dat er 'niet genoeg' stroom is. Er is een soort rouleringssysteem bedacht met een aantal uren de ene kant van het dorp en een aantal uren de andere kant, maar ook dat werkt blijkbaar niet. Wij gaan maar lekker slapen.
 
Slenteren
MYA | Inle Meer | 24 maart 2009
Als we de slaap uit onze ogen hebben gewreven, komen we ons bed uit en ontbijten lekker voor ons huisje. Geen bananenpannenkoek vandaag, maar een echte Shan- (provincie waar we nu in zitten) 'noodle soup'. Best lekker en erg gezond is het allemaal, maar we weten nog niet of we aan een ochtend soep kunnen wennen. We doen wat dingetjes om en rond ons huisje en besluiten maar even te gaan internetten. We moeten nog steeds een ticket hebben om weg te komen uit Myanmar en willen de website uploaden. We lopen een flink stuk naar de andere kant van het dorp om erachter te komen dat er werkzaamheden zijn aan het glaskabelnetwerk en dat er traagheid kan ontstaan. Dat is niet overdreven, want na een half uur internetten hebben we krap drie mailtjes kunnen openen en geen informatie over een vlucht kunnen downloaden. We weigeren te betalen voor een dure internetverbinding die er niet is dus lopen gewoon weg. We lopen nog een extra rondje door Nyaungshwe om een snellere verbinding te vinden, maar die is er niet. We lunchen bij een 'Pancake Kingdom' maar eten geen Pancake, maar een lekkere tosti.
 
's Middags hadden we eigenlijk bedacht om een rondje te gaan fietsen, maar daar hebben we eigenlijk geen zin in dus doen we gewoon lekker niets. We hebben genoeg boeken, zitten heerlijk op onze eigen veranda, zien het dagelijks leven voorbij komen op de rivier en in onze guesthouse en krijgen lekkere, verse aardbeiensap. 's Avonds eten we weer lekker bij onze guesthouse en proberen we een beetje op te ruimen voor morgen.
 
Op naar het zuiden
MYA | Inle Meer/Bago | 25 maart 2009
Rond 08:00 hebben we de wekker gezet en zijn we dan ook wakker. We ontbijten even, pakken in en zijn rond 10:00 onderweg naar een pickup naar de T-splitsing waar we een paar dagen geleden zijn afgezet. We lopen een klein stukje en zien een overladen pickup staan, maar met wat fantasie kunnen wij er wel bij. Na een half uurtje staan we met een paar toeristen op de t-splitsing en gaan we vegeteren in een restaurant. We praten wat met de twee Zwitsers en twee Brabanders en eten nog wat lunch voordat we de bus in moeten. De bus zou er tussen 11:30 en  12:00 moeten zijn, maar komt uiteindelijk rond 12:30 aan. We stappen in en zijn onderweg voor een erg lange busrit. De wegen en de reistijd zijn allebei behoorlijk belabberd. Soms hebben we asfalt, maar het is zelden breed genoeg voor twee voertuigen waardoor we constant remmen en uitwijken en het asfalt is veelal slecht/niet onderhouden en hobbelen we al slingerend om de ergste gaten te voorkomen. Al snel komen we in de heuvels van Kalaw terecht en is er helemaal geen asfalt weg en rijden over een stoffig bergweggetje met zo'n 10 kilometer per uur.
 
We stoppen iedere twee uur wel en vrij vaak onderweg voor wat kleine dingetjes. We moeten vaak een soort tol betalen (vast voor het geweldige onderhoud wat er gepleegd wordt op het wegdek) en worden ook nog een keer gecontroleerd als we vlakbij de nieuwe hoofdstad zijn van Myanmar. We genieten nog wel van een lekker avondeten wat erg lijkt op de Nasi Goreng van IndonesiŽ wat ons klaar zou moeten maken voor de nacht. We hebben helaas niet zulke geweldige stoelen en kunnen niet echt lekker zitten en liggen.
 
Loading Page..
MYA | Bago/Yangon | 26 maart 2009
En van slapen komt dus ook werkelijk niets. Naar buiten kijkend zien we wel op ieder moment van de nacht ergens iemand zitten of iets doen en da's toch vrij opvallend in een behoorlijke duisternis en wetend dat de rest slaapt. We komen om 04:45 aan in Bago en zijn compleet uitgeput. We worden gelukkig tegenover onze eerste keus hotel afgezet en slenteren naar binnen om een kamer te regelen die ze nog wel hebben. We hebben een irritante tuktuk-chauffeur mee die ons graag wil rondleiden in Bago, maar wij willen eigenlijk niets zien in Bago. We gebruiken deze stop als tussenstop om morgen naar Kyaiktiyo te kunnen. We schrijven ons in en ploffen neer op bed.
 
Hoewel Marijke al rond 09:00 wakker is duurt het tot 12:00 voordat Frans onder de levenden is waarna we gaan ontbijten. Dit doen we met een groot bord 'Fried Rice' wat een beetje rouw op je dak valt als je net wakker bent. Toch is het wel lekker en kunnen we er weer even tegenaan. Nog steeds hebben we geen vliegticket dus we gaan weer internetten. Weer is het bijzonder traag en bereiken we na ruim een half uur eigenlijk niets. We geven het op en gaan wel gewoon naar het vliegveld, want hier worden we een beetje chagrijnig van. Wat later besluiten we ook maar om de gouden rots van Kyaiktiyo over te slaan, want we kunnen het niet meer opbrengen om veel moeite te steken in nog meer onhandig transport en nog langer in Myanmar te zijn. We hebben vandaag bijvoorbeeld een hotel die alleen stroom heeft (als alles goed gaat) tussen 11:00 en 17:00 en daarna valt de stroom - en dus ook de airco - uit. Aangezien het hier krankzinnig warm is, is dat vooruitzicht geen pretje. We kunnen de warmte maar moeilijk aan en alle Boeddhistische dingen beginnen erg op elkaar te lijken.
 
We checken uit ons hotel en vragen of er nog een bus naar Yangon gaat. Dit kost maar liefst zeven telefoontjes en dan weten we uiteindelijk dat we nog mee kunnen met een bus. We worden goed geholpen en even later zitten we in een gedeelde tuktuk naar het busstation. Daar staat zijn vriend hem al op te wachten met onze tickets en na een lekker koud colaatje zijn we onderweg. Maar liefst vijf medewerkers zitten er in de bus en ze hebben allemaal een specifieke functie - al verdenken we ťťn iemand ervan zijn managersfunctie wel erg letterlijk te nemen door alleen maar te delegeren. Als we uiteindelijk zoveel mensen hebben opgepikt dat het hele gangpad weer vol zit, zijn we lekker onderweg. We stoppen nog even omdat er een vaas gekocht moet worden (?!), maar na zo'n twee uur worden we er in Yangon op een groot kruispunt uitgezet. We pakken een taxi naar het vliegveld en zien er vrijwel verlaten vliegveld voor ons met maar een maatschappij die vandaag nog naar Bangkok vliegt; dat wordt lastig. We vragen bij Thai Airways wat een lastminute kost en daar vragen ze nog US$ 197,- pp voor en dan moeten we ook nog eens twee extra uur wachten. Da's echt te gek voor worden en we proberen het internet op het vliegveld dan maar. Een goede wirelesverbinding, maar we kunnen geen pagina's opvragen; zucht. Teleurgesteld gaan we dan toch maar naar Yangon en we pakken een taxi naar een hotel die ons aangeraden is omdat ze een gratis vliegveld taxibusje hebben (Motherland Inn 2). Onze taxichauffeur vindt het maar niets, maar dat zal wel komen omdat hij halverwege pas vraagt waar we heen willen en aan de verkeerde kant rijden; tsja.
 
We checken in bij een heerlijk grote kamer met een erg groot bed en gaan gelijk maar weer internetten. Eindelijk krijgen we AirAsia geladen en boeken we gelijk een vlucht voor morgenochtend. We bekijken nog wat opties, maar de stroom valt weer uit en de verbinding wordt weer trager. We kijken morgen in Bangkok dan maar verder. We lopen terug en eten bij het hotel waar we weer wat mensen van de bus van gisteren tegenkomen en wat mee praten. Hierna douchen we en gaan we moe maar voldaan slapen.
 
Nooit gedacht, maar toch gekomen
MYA | Yangon | 27 maart 2009
We slapen echt heerlijk en dat kan geen kwaad na de nacht van gisteren. Om 06:00 worden we keurig gewekt en gaan we ontbijten. Hierna stappen we met alle tassen en heel veel mensen in onze vliegveldtaxi en scheuren we nog een laatste keer door Yangon. Rond 08:45 zitten we in het vliegveld en zit het Myanmar avontuur er alweer op!

<Lees verder bij Thailand>

Hoogtepunten

  • Inle Lake boottripje: De vissers op het meer en het meer zelf zijn echt schilderachtig leuk en mooi
  • De mensen van Myanmar in het algemeen. We hebben veel glimlachen naar ons gekregen en de mensen proberen er zeker het beste maar van te maken.

Dieptepunten

Het is zo heet en als de stroom om de haverklap uitvalt is die Airco ook niet zo nuttig.

Hotel

Met warm water en airco vanaf US$7,- . In Yangon betaal je al snel US$ 12 tot 15

Eten

Veel soepen met van alles erin. Veel groenten overal bij en natuurlijk veel rijstgerechten. Ook zijn er veel curries te krijgen door de buren; de IndiŽrs.

Cola

Coca Cola gaat niet goedkoper dan 700 Kyat. In restaurants maken ze er makkelijk 1500 van. Star Cola - goedkope Birma variant en nog net iets zoeter) is vaak maar 250/300 Kyat!

Bank

Geen enkele ATM aanwezig in Myanmar. De beste omwisselkoers is in Yangon. Je krijgt meer voor hogere biljetten dus bewaar die US 100,- biljetten voor Myanmar. Zorg wel dat ze er nieuw en onbeschadigd uit zien. Alle beschadigde biljetten worden NIET geaccepteerd!

Tips

  • Probeer echt in Januari te komen. Het weer is dan het beste en hoewel er airco aanwezig is, is deze behoorlijk onbetrouwbaar, want geen enkele airco staat op de generator die in Myanmar je beste vriend wordt.
  • De overheid vraagt vaak veel dollars voor het bezoeken van sites terwijl er soms makkelijk ergens gratis binnen te komen is. Hoewel een deel van het geld naar renovatiewerkzaamheden zal gaan, gaat het merendeel in de broeken van corrupte regeringsfunctionarissen. In Bago kregen we zelfs een aanbieding van een tuktuk chauffeur die ons gratis in alle sites kon krijgen. Na 16:30 stoppen alle ticketcontroleurs er sowieso mee!
  • Over alles valt te onderhandelen in Myanmar. De US$ 5 dollar taxi van het vliegveld naar centrum van Yangon is al jaren een feit. Als je aanhoudend bent krijg je dit toch al voor 4000 Kyat wat een stukje goedkoper is. Een souvenir wat 12000 Kyat is wisten we naar 4000 Kyat te praten.
 
Reis terug naar Thailand

Naar foto-album

Reis verder naar Laos

 
© de Smit | www.wereldwijd.org | 2008-2009 | Alle rechten voorbehouden | Contact |