Op bezoek in: Federale Republiek Brazilië

Oppervlakte: 8.511.965 km² (205x Nederland)
Inwoners: 190 miljoen
Hoofdstad: Brasilia
Munteenheid: Braziliaanse Real  -  1 EUR = 2,5 BRL
Taal: Portugees
Godsdiensten: Rooms-Katholiek (74%), Protestant (15%)
Bijzonder: Iguaçu, Capoeira & Carnaval
 
BRAZILIË
Come fly with me..
BR | Rio de Janeiro | 19 juni 2008
We komen aan in het donker en worden keurig opgewacht door onze ‘El Misti’ taxi om ons naar het hostel te brengen. We scheuren door de straten van Rio en direct valt op dat roken, bellen en scheuren over de snelweg hier wèl mag, het een beetje een stinkstad is en dat er nogal wat gespuis rondloopt op straat (iets waar je overigens uitvoerig voor gewaarschuwd wordt in de Lonely Planet). We lopen het ‘El Misti Hostel’ binnen en we komen in een backpackers walhalla waar iedereen lekker lounged, niet zoveel uitvoert en geniet van het leven zonder al teveel zorgen.

 We checken in ons hotel met gratis draadloos internet en drinken onze eerste Caipirinha op de kamer alvorens lekker in slaap te dozen.. het is voor ons gevoel 2 uur ’s nachts.

 
Fietsen naar de hemel
BR | Rio de Janeiro | 20 juni 2008
We zijn erg vroeg wakker, onbedoeld vasthoudend aan de Europese tijd, en gaan dan ook maar vroeg beginnen deze dag. We douchen als eerste en zijn bijna als eerste bij de ontbijttafel. Het eten is lekker en gevarieerd en na deze goede start besluiten we te gaan fietsen vandaag. Allereerst is het wellicht leuk te vermelden dat het momenteel winter is in Brazilië. Voor degene die denken dat dat kou en regen met zich meeneemt hebben het ‘helaas’ mis. Regen wordt zondag verwacht, maar nu puffen wij door 25-30 graden heen in een scherp zonnetje. Onze fietstocht begint erg goed. We proberen wat straten over te steken, maar de aanhoudende golf van auto’s – die allemaal niet langzaam rijden en ook niet echt in één rechte lijn – maakt dit een life or death ervaring. Op een gegeven moment staat Frans tussen twee onmogelijk over te steken autobanen, heeft Marijke al de tunnel gevonden waarmee je eronder door kan (he, da’s handig!) en schreeuwende Brazilianen die allemaal willen helpen aangeven wat Frans nu moet doen. Na een kwartier (!) staan we allebei aan de overkant en kunnen we aan onze ontspannen fietstocht beginnen. ’s Ochtends gaat het nog wel en rijden we langs boulevards, parkjes en hebben vrijwel continu uitzicht op Sugar Loaf Mountain en natuurlijk ‘Cristo’; het grote Jezusbeeld dat heel Rio overkijkt. Fietsend langs de stranden valt al erg op dat de mensen hier sportief zijn en ook alles eraan willen doen om er goed uit te zien. We zien volleyballers, massagetafels, zonaanbidders, hardlopers (in overigens zeer weinig kleren) en diverse mini-fitnessgebieden; en dat allemaal op vrijdagochtend!

We fietsen uiteindelijk naar het centrum van de stad en hoewel we een beetje verkeerd rijden, komen we er uiteindelijk via diverse oude straatjes wel. We zien veel Portugese architectuur en mooie gebouwen, maar de Brazilianen hebben er een gewoonte van gemaakt er enorme, moderne wolkenkrabbers naast te zetten, ongetwijfeld om de ruimte zo efficiënt mogelijk te benutten. Dit maakt het allemaal een stuk minder interessant. We lopen door de straten van het erg drukke centrum en belanden in het Confeitaria Manon waar ze allemaal erg lekkere dingen in de vitrine hebben staan! We doen ons tegoed aan een lekkere chocoladetaartje en een gevuld croissantje (maar met wat?!). Via de erg mooie Igreja de NS de Candelária (Kathedraal) wandelen we terug naar de fiets en doen een poging Riotours te vinden om te kijken of we nog wat leuks of spannends kunnen boeken in Brazilië. Dit faalt hopeloos, met name omdat het erg druk in het centrum is, de straten wat onoverzichtelijk zijn en het kantoor verplaatst is. Dan niet. We fietsen een gedeelte terug langs de boulevards alvorens de drukte weer in te duiken om naar de kabelbaan te fietsen die ons naar Cristo moet brengen. Gelukkig wisten we niet van tevoren dat we een bergje op moesten fietsen in de drukkende hitte anders hadden we het vast nooit gedaanJ.

We komen aan bij het treintje en gaan moe maar voldaan zitten. Via de bijzonder steile helling gaan we met een redelijk tempo naar boven en zien al snel dat we erg hoog zitten. Aangekomen bij Cristo hebben we echt een adembenemend uitzicht rondom van heel Rio de Janeiro en mogen we geluk hebben dat het onbewolkt is. Het imposante beeld vergt nogal wat uitdagingen bij het willen maken van een foto, maar als je maar geduld hebt.. We genieten van het uitzicht en gaan via dezelfde weg weer terug naar beneden via het mooie bos wat Cristo omringt.

We gaan lekker wat eten bij een tentje langs de straten van Rio en worden bijzonder vriendelijk geholpen aan lekker eten en drinken voor € 8,40. Het laatste stukje fietsen gaat door de drukke avondspits wat het lekker avontuurlijk maakt. Wij maken nu ook deel uit van – wat Lonely Planet noemt – Raving Maniacs die rondrijden in de stad.

’s Avonds zijn we zo moe dat we niet veel verder komen dan de douche en de kamer. We zorgen ervoor dat alles veilig op de laptop staat en gaan lekker slapen. Zoals aangegeven, zegt de Lonely Planet dat je op moet passen in Rio voor dieven, maar tot nu toe zien we niet veel meer dan erg vriendelijke mensen die je allemaal willen helpen als je er niet uitkomt (lees: Als Frans weer wat doms doet) . We zijn er inmiddels ook achter dat we niet echt hosteltypes zijn. Het komt wellicht door een Travel Channel uitzending die we ooit gezien hebben van een verveelde backpacker die blijkbaar iets te lang al aan het ‘rondreizen’ was en alleen maar aan het klagen was over zijn medebackpackers, steeds weer dezelfde verhalen en altijd maar letten op het budget. We hebben een beetje de indruk alsof deze types allemaal in ons hostel zitten (vast niet waar, maar…) en wij hebben niet echt de noodzaak om continu op de centen te letten. Natuurlijk zijn we blij als we ‘binnen budget’ blijven, maar we worden ook heel blij van lekker eten en lekker drinken en een eigen douche. We gaan het voortaan proberen bij goedkope hotels, iets wat sowieso binnen Zuid-Amerika goed te doen zou moeten zijn.

Met een parasol houden we het vol
BR | Rio de Janeiro | 21 juni 2008
We staan weer redelijk vroeg op en schrijven alles eens rustig op. Na het douchen en ontbijten doen we tevergeefs poging om naar de Correios (postkantoor) te gaan. We vinden het makkelijk, maar kennelijk worden er geen zaken gedaan op zaterdag; even niets terug naar huis sturen dus! We lopen door naar het strand en na een poosje komen we aan bij, zo blijkt later, ‘Strand Leme’ waar wij dachten dat het Copacabana was. De fout is makkelijk gemaakt wetende dat deze twee stranden overlopen in elkaar en we feitelijk aan hetzelfde strand liggen.

We huren twee stoelen en een parasol voor de dag om het nog een beetje dragelijk te houden. Het is nog steeds winter, maar met 33° op de temperatuurmeter geloof je dat gewoon niet. Het is redelijk rustig, maar het wordt stilaan drukker naar mate de tijd verstrijkt. De golven zijn hier echt fantastisch, lekker hoog en hebben een enorme kracht. Als je er horizontaal induikt kom je er tien meter verder verticaal weer uit! We proberen de vele verkopers te negeren – al maken ze het je moeilijk – en liggen rustig alvorens de wind flink begint op te steken. Vast een voorteken van het aankomende ‘slechte’ weer. We lopen terug en eten bij Giraffas onze lunch en belanden weer terug in het hostel waar we proberen de EK-wedstrijd van Nederland te kunnen zien. Dit blijkt niet te kunnen en we lopen richting de eettent van gisteravond wetende dat ze daar wel voetbal uitzenden. In een barretje/eetcafé kunnen we teleurgesteld kijken hoe Nederland verliest en we ‘druipen’ af terug naar het hostel.

We douchen en relaxen op de kamer om bij te komen van een toch weer volle dag.

Ik voel nattigheid ..
BR | Rio de Janeiro | 22 juni 2008

We worden vandaag wakker gesnurkt door een nieuwe bewoner van ons hostelletje en prijzen onszelf gelukkig dat we beiden niet snurken. Het continue gezaag heeft een ongekend volume en zorgt ervoor dat het bijna-wakker-worden proces bruut versneld wordt. Dan maar weer vroeg opstaan, douchen en ontbijten. We lopen naar de Shopping Mall van Botafogo omdat we gelezen hebben dat het uitzicht wel mooi is vanaf de bovenste verdieping en dat klopt wel aardig. Het is bewolkt, maar toch kan er een mooie panorama van gemaakt worden. We proberen de dag te beginnen op het strand omdat heel Rio daar geacht wordt aanwezig te zijn. We nemen de bus naar Copacobana en worden er weer aan herinnerd dat er alleen maar  ‘Raving Maniacs’ aan het stuur zitten. We schudden en rammelen naar Copacobana en denken dan ook maar aan God als we weer veilig de bus uit kunnen stappen. In dit gelovige land is het opvallend dat zondag meer mensen op het strand te vinden zijn dan in de kerk. Helaas verregent dit idee letterlijk, want de miezer wisselt af met echte regen en vice versa waardoor de korte broek, shirtje zonder mouwen en straffe wind het allemaal niet zo leuk meer maken. Wel zien we het bekendste strand van de wereld, Copacobana, leeg op een zondag wat uniek is!

We druipen af met eenzelfde stadsbus en zien gelijk weer die extreme vriendelijkheid van de mensen. Als een paar verloren zielen staan we naïef bij een busstation te wachten op een bus die enigszins onze kant op gaat, maar uiteraard weten we bij de meeste plaatsnamen echt niet of we die nu wel of niet kunnen hebben. Opeens stopt er een bus met een naar-wij-dachten verkeerde bestemming erop en de buschauffeur vraagt waar we heen willen (ziet hoogstwaarschijnlijk ons voor hulpeloze zielen aan – iets waar hij gelijk in heeft). We schreeuwen door de ochtenddrukte Botafogo en hij maant ons in te stappen. We schudden en hobbelen inderdaad richting ons hostel en stappen vlakbij uit. Met een vingerwijzing wijst de buschauffeur ons de goede kant, tevreden dat hij weer iemand heeft kunnen helpen. Dat zie je in Nederland toch niet meer gebeuren.. We gaan ons dan maar bezatten (koffie en verse sinaasappelsap!) in het lokale restaurant.

We chillen op de kamer en merken na een paar uur dat het regenen gestopt is. We lopen naar Pão de Açúcar (Suger Loaf Mountain) en belanden na een kleine wandeling bij de kabelbaan die er naar boven gaat. We merken dat de prijs behoorlijk omhoog is gegaan de laatste paar jaar (is nu R$ 35 p.p.), maar er is maar een manier om naar boven te komen dus..

We stijgen naar het eerste plateau en zien direct een erg mooi uitzicht over Rio met een optrekkende mist. Het is nog steeds heel erg bewolkt, maar dat maakt het allemaal een beetje mysterieus, best leuk dus! Na een tijde foto’s schieten en genieten van het uitzicht stijgen we door naar het hoogste plateau en zien een nóg mooier uitzicht en nog meer. Rio is behoorlijk bergachtig met daaromheen nog meer bergen. We zien geheel Rio inclusief Copacobana, het centrum en het zustereiland aan de andere kant van het kanaal. Echter, het leukste wat we vanaf hier kunnen zien is Cristo, het Jezusbeeld, wat over Rio de Janeiro waakt. Zo op de achtergrond met Rio de Janeiro ‘onder’ zich, is het een fantastisch plaatje om te zien. We zijn laat in de middag en besluiten te blijven totdat de zon onder gaat. Niet omdat we graag het licht zien verdwijnen, maar omdat we verwachten dat de vele lichtjes en de verlichte Cristo ook nog weer een leuke extra dimensie geeft.. en dat is zo. We proberen alle functies van het fototoestel en videocamera uit en genieten volop.  

Uiteindelijk gaan we toch maar naar beneden en lopen we terug naar het Hostel. We lopen direct door naar de straat waar we eergisteren ook gegeten hadden, omdat we daar lekker gegeten hebben; we belanden zelfs weer in hetzelfde restaurantje met de uiterst vriendelijke ober. We bekijken onze geschoten plaatjes en filmpjes in het Hostel en na alles op internet gezet te hebben, gaan we slapen.

Weg van de snelweg
BR | Ilha Grande | 23 juni 2008

Het is weer eens vroeg (hmm, misschien moeten we wat later naar bed) als we wakker worden en we kruipen langzaamaan uit bed naar de douche. Vandaag flink inpakken, want we gaan eindelijk door naar onze volgende bestemming. Eerst lopen we langs de Correios (postkantoor) om een pakje af te leveren. Dat gebeurt hier niet zo vaak en de formulieren worden erbij gehaald (want dan komt alles wel goed). We kiezen een doos en gooien wat spullen erin die we niet (meer) nodig hebben. Een tip voor alle toekomstige wereldreizigers die dit wellicht lezen:

Dubbelcheck vier of vijf keer of je alles hebt en alles mee wil nemen. Natuurlijk is dit handig om er zeker van te zijn dat je echt alles hebt, maar het is ook voor het reduceren van je bagage. Pak alles in een week van tevoren en dan ontdek je hoogstwaarschijnlijk dat je rugtas heel vol zit en dat het toch wel zwaar is; daar moet je straks mee lopen! Zo hebben wij nutteloos twee badlakens meegenomen (ja, die grote en relatief zware jongens) en veels teveel shirtjes. We sturen dit dus, samen met wat bonnetjes, de eerste backup van onze foto’s/filmpjes/teksten en het eerste souvenirtje terug naar Nederland. Het gaat nog aardig goed, maar je staat toch al snel een half uurtje alles in te vullen, in te pakken, betalen en nog een keer in te vullen. Voor € 34,- zijn we 2,6 kilo lichter en hebben we eindelijk ruimte in onze rugtassen.

We wandelen via de bank terug naar het hotel waar we uitchecken bij ‘El Misti Hostel’. Aan de andere kant van de straat staat een oplettende taxichauffeur al klaar en we vliegen door de straten van Rio naar het ‘Rodoviaria Estaciao Novo Rio’ (busstation). We doen een rondje van de zaak op het busstation totdat we er blijkbaar weer zo hulpeloos bij staan dat er iemand naar ons toe komt om te vragen waar we op zoek naar zijn. We kopen een kaartje bij Costa Verde (groene kust) busmaatschappij die ons naar Ilha Grande zal brengen. Na een klein half uurtje stappen we al in (bus gaat elke 40 minuten, kost R$ 31 pp)  en zijn we onderweg. De eerste paar kilometer rijden we door de Faveles (sloppenwijken) en daar is het echt armoe troef. Vele, vele krotten, half afgemaakte stenen huizen en golfplaten moeten doorgaan voor bewoonbare onderkomens en de vuilnisbelten op straat maken het ook al niet veel beter. Graffiti is ook een pest zo blijkt. Alle bruggen, huizen en zelfs kerken zijn besmeurd met alle onzinnige zaken. We hebben zelfs mooie graven a la Cuba gezien (zie de Cuba-reis) met graffiti; heiligschennis en asociaal lijkt ons. Soms bedenk je nog wel dat we heeeeeeel veel geluk hebben om in Nederland geboren te worden!

Na die paar kilometer wordt het direct groen en dat houdt niet meer op. De naam van onze busmaatschappij is gemakkelijk te herleiden naar de groene omgeving waarin we terecht komen met mooie bergen en uiteindelijk dus de kust. Het regent af en aan en dat maakt het uitzicht helaas minder goed. Na 3 uur komen we aan in Angra dos Reis en nemen de taxi naar de haven. Dit blijkt een regelrechte tourist trap te zijn aangezien we bij een haven worden afgezet waar een zeilboot ons naar Ilha Grande zal brengen. Leuk allemaal, maar deze heren willen R$ 20 (heen) en R$10 (terug) van ons terwijl de ferry het voor R$ 13 heen en terug zou doen. Vreemd. Uiteindelijk worden we verwezen naar vier aanlegplaatsen verder waar onze ferry dan wel van vertrekt. We lopen in colonne (we zijn niet de enige die niet graag in de maling wilden worden genomen) en in de regen naar een piepklein verkoopkantoortje om kaartjes te komen voor onze veerboot. De herriemaker vertrekt om 15:30 elke werkdag en is vrij lelijk, maar hij gaat van a naar b en dat is het enige wat telt.

We komen na 80 minuten aan op Ilha Grande en lopen snel langs alle verkooppraatjes..de verkeerde kant op; oops. Het is al donker en nadat we een paar pousada’s (pension) ondervraagd hebben voor een tweepersoonskamer, belanden we in Pousada Ilha Grande (Deze hebben de originaliteitprijs niet gewonnen) voor R$50 p/n. Een beetje aan de hoge kant, maar de prijzen zijn verhoogd, we willen een eigen kamer met lekkere, warme douche en we zijn het lopen een beetje zat.

We stieven direct door naar een eetgelegenheid en komen uit bij de familie Deuse waar we vriendelijk geholpen worden en heerlijk eten. Na het eten wacht een heerlijke, warme douche en chillen we op de kamer om uit te rusten van een reisdag. We doen nog een spelletje en relaxen onszelf in slaap. 

Heuveltje op, heuveltje af
BR | Ilha Grande | 24 juni 2008

Voordat het stukje van vandaag begonnen wordt, eerst even een nieuw werkwoord introduceren. Het ‘lonelyplanetten’ is in de reiswereld inmiddels wel een begrip, al staat het woord nog niet in de dikke Van Dale. Bij het zoeken naar informatie over de wereldreis ben ik al diverse malen tegengekomen dat de Lonely Planet zowel een voordeel als een nadeel kan zijn. Voordeel omdat alles erin staat wat je wilt weten, nodig hebt en tips om het allemaal nog leuker te maken, maar ook een nadeel omdat veel mensen natuurlijk uiteindelijk hetzelfde gaan doen. Dan nu de 24ste..

We slapen uit (ongeveer voor het eerst deze vakantie) en zijn pas om 08:45 wakker (triest record he?)! We ontbijten enigszins lekker, want alleen maar jam op je brood ben je snel zat. Op dit eiland is nietsdoen uitgevonden. Er zijn hier geen asfaltwegen, geen auto’s, geen pinautomaten, geen bereik, niets. Wel valt op dat er, in het toeristische gedeelte, meer pousada’s dan normale huizen en ook zeer veel eet- en drinkgelegenheden. Een mooi voorbeeld dat dit eiland verlonelyplanet is. We lopen even rond het eiland om te kijken wat de opties zijn en iemand van het toeristenbureau meldt ons dat Lopes Mendes wel te lopen is en dat dat zo’n 2,5 uur moet gaan duren, prima. We kopen wat water en hebben nog banaantjes meegenomen van het ontbijt en gaan eens iets aan onze conditie doen (we doen dus niet helemaal mee met het ‘geloof’ van dit eiland). We lopen bijzonder mooi door het Atlantische regenwoud; iets wat Rio de Janeiro voor de kolonisatie ook was. Na een tijdje lopen merken we de rust en stilte en horen we alleen wat vogeltjes fluiten, je komt hier lekker tot rust. Opeens staat een stel voor ons stil en merken we dat er apen rondslingeren in het woud. Wij als apenkenners zien direct dat dit de zwarte-met-een-koala-achtig-uiterlijk-en-een-zwart-wit-gestreepte-staart-en-bakkenbaardenaap (Latijnse naam: Negro con Blanca Bakkus Apos) is. Na weer een tijdje klimmen en dalen komen we aan bij het eerste strand; Praia Palmas. Weinig volk, maar er lopen wat mensen niets te doen. Eén doet nog z’n best en maakt sieraden en we komen zelfs nog een Nederlander tegen die al 23 jaar hier woont; hij kon de drukte in Nederland duidelijk niet aan en wilde geen ‘nummer’ zijn. Denkend aan onze paspoort-, bankpas-, creditcard- en burgerservicenummers kan je hem geen ongelijk geven, maar 23 jaar nietsdoen gaat ons toch iets te ver. Ook hij geeft aan dat het toerisme de laatste jaren ‘niet leuk meer is’ en is de ‘drukke’ Vila do Abraão al ontvlucht om bij dit veel rustigere gedeelte te zijn. We drinken een colaatje en klimmen door naar het volgende strand; Praia Mangues. Hier zijn wel wat zaakjes, maar alles is gesloten. Het is laagseizoen, maar zo laag hoeft het nu ook weer niet. Wel lekker rustig en we bekijken het even allemaal alvorens door te lopen naar Lopes Mendes. Aankomend zien we als eerste een klein vuilnisbeltje, dat begint al goed. Lopes Mendes wordt gezien als het mooiste strand van Brazilië, opmerkelijk als je weet dat Brazilië zo’n 7250 kilometer kustlijn/strand in totaal heeft! Het is nog steeds niet het allerbeste weer en ondanks dat er geen regen valt zit de hele lucht vol met wolken. We lopen en zitten even op het strand en, naast een aantal (surfende) backpackers, is hier helemaal niemand. Ik zal een poging doen het mooie strand te omschrijven:

Denk aan ’s-Gravenzande aan zee. Haal alle toeristen en kuilen weg uit je hoofd. Haal de lawaaiige strandtenten ook weg. Denk aan zand dat zulke kleine korrels heeft, dat als je erop loopt het lijkt alsof je op sneeuw loopt en een paar millimeter wegzakt. Maak de golven twee/drie keer zo hoog als bij ons in Nederland. Maak van het helmgras palmbomen en andersoortige lange bomen. Leg een paar rotsen neer die een duidelijk begin en eindpunt van het strand definiëren en voila!  

Na een half uurtje houden we het voor gezien en beginnen aan de lange klim terug. Deze gaat een stuk sneller en uitgeput komen we aan bij ons hotel; zes brute uren later. Voor normale mensen was dit een normale trekking, maar voor randstadlui die niet veel gewend zijn viel het allemaal niet zo mee. Doodmoe weten we nog maar een redmiddel, de warme douche! Hierna eten we heerlijk bij een tentje om de hoek en komen we bij van ons trekkingsavontuur.

Met de achtbaan terug in de tijd
BR | Paraty | 25 juni 2008

Vandaag gaan we maar weer eens op avontuur uit. We slapen uit, ontbijten bijna lekker en halen nog even snel wat te drinken erbij voor op de veerboot en in de bus. Met een rustig gangetje gaan we weer terug naar Angra dos Reis en lopen we – zo ver is het niet – met onze zware tassen naar het Rodoviária (busstation). Na ruim een half uurtje stopt de bus, beter bekend als achtbaan, om ons naar Paraty te brengen. We rijden weer door erg mooie, groene, bergachtige gebieden en kronkelen een beetje van beneden naar boven. De chauffeur racet erop los en af en toe stuiteren we met z’n allen lekker door de bus heen; blijkbaar heeft iemand wat tijd goed te maken.

Na zo’n 1,5 uur los gegaan te zijn in de bus, komen we aan in Paraty. Het is een rustig dorpje wat al in 1650 gesticht is als tussenstop tussen de goudmijnen en Rio. Er is weinig veranderd sinds die tijd en dat maakt het dorpje dus zo leuk. Het gehele oude dorpsgedeelte is een nationaal monument verklaard door Unesco omdat dit een belangrijk voorbeeld van Portugese kolonische architectuur is. Wij wandelen een beetje rond en vragen hier en daar om de prijs voor een tweepersoonskamer. Ook hier merken we weer een fikse prijsstijging sinds onze LonelyPlanet van een paar jaar geleden en na een paar keer gaan we maar onderhandelen, met succes. Voor R$50 p/n vinden we een ensuite tweepersoonskamer bij Pousada Marques bij een alleraardigste ‘moeder’. Het ziet er goed uit en we zijn – zo te zien – alleen in dit pension.

We checken daarna de bussen een beetje uit (om weer weg te komen ooit) bij het busstation en internet en komen erachter dat het allemaal niet zo handig op elkaar afgestemd is. Dan maar naar de supermarkt om eten en drinken in te slaan. Ze hebben veel en het is sowieso altijd grappig om door een buitenlandse supermarkt te lopen. Hier staan veel meer fruitsapjes dan bij ons, de bloemkolen zijn hier groter (?), er zijn meer hoeveelheden fruit te koop en er wordt erg veel vlees en vis ingevroren. Na even wat geprobeerd te hebben op de kamer en wat uitgepakt te zijn, lopen we weer naar het centrum om te kijken of er ergens wat te eten valt. In het historische centrum zijn de prijzen evenzo historisch hoog, waardoor ze vrijwel allemaal afvallen. Wij hebben wel trek in een burger en hadden al een tent gezien op de heenweg vlakbij ons hotel. Vlak voordat we er zijn ontdekken we echter een klein zaakje buiten het centrum met goede prijzen. De ambiance is aardig, maar het eten is echt heerlijk! We denken hier morgen weer te zitten.

Hierna regent het weer lekker dus snellen we terug naar het hotel om allerlei bezigheden op de kamer te doen. We draaien een wasje (valt nog niet mee die handwas), pakken onze tassen uit, doen een paar spelletjes, lezen en vallen uiteindelijk in slaap..

St(r)a(n)d
BR | Paraty | 26 juni 2008

We slapen weer lekker uit en onder de deur komen sterke zonnestralen onze kamer binnen; dat biedt hoop. We komen er nu echt achter dat elektrische douches niet ons ding zijn; we hebben drie standen: 1)  Lauw, hier heb je vrij weinig aan. Wellicht een lekkere stand als het heel de dag 40+ is geweest, maar dat is nu simpelweg niet het geval. 2) Fria. Dit is gewoon koud! 3) Cuente. Dit is super-superheet en verbrand je levend onder. Waar moet je dan onder douchen….? Stuur uw antwoord naar fsmit@hotmail.com en wie het goede antwoord weet, krijgt te zien welke avonturen Dukkie allemaal beleefd heeft in Paraty!

Maar goed, we stappen naar buiten en zien een stralende dag. Iets wat erg leuk om te zien is na veel druilerige dagen. We hebben onze was buiten opgehangen in de stralende zon in de hoop dat het dan snel zou drogen. We ontbijten lekker en we merken dat het er erg relaxed aan toe gaat in onze pousada. De hele familie loopt rond en ontbijt lekker mee. Na een rustig opstarten daarna zijn we door Paraty gaan lopen. Het is allemaal niet zo groot hier, maar wel erg oud. Het hele dorp is in 1650 ‘bedacht’ en het lijkt er soms wel op dat er niets veranderd is sinds die tijd. Hier en daar wordt er gelukkig al gerestaureerd – want dat is echt wel nodig – wat het helemaal nog een ouderwetse look geeft. We lopen langs de kerken die allemaal bedoelt zijn voor andere bevolkingsgroepen (één voor de slaven, één voor de vrijgevochtenen en één voor de rijke elite), maar deze zijn helaas nog niet gerestaureerd en zien er soms vervallen uit, evenals de omgeving. Het valt op dat we nergens in kunnen, hier is het huis van God blijkbaar niet altijd open. We wandelen over de brug naar het strandgedeelte van Paraty en daar blijf je gemakkelijk plakken. Er is vrijwel niemand, het uitzicht is prachtig – De oceaan inclusief eilandjes met bijna overdreven veel groen – en we bestellen een lekkere, verse, grote Suco de Laranja (sinaasappelsap) en Suco de Maracúja (passievrucht). Zoals jullie zullen merken; we onthouden alle belangrijke woorden in het Portugees. Na een klein uurtje strompelen we dan maar weer verder naar de haven van Paraty en de oude stad. We komen langs vele ateliers en souvenirwinkeltjes; eentje heeft echt hele leuke souvenirs en we kunnen ons hier niet inhouden. We zien een onwijs leuke hangstoel gemaakt van stof die erg mooi in onze (hopelijk) toekomstige tuin zou kunnen gaan hangen. Het is een vreselijk onhandig ding om te kopen, maar we hebben het er wel voor over.

Via de BestBurger en de supermarkt (wat zijn die melk/fruit drankjes toch lekker zeg!) lopen we terug naar het hotel waar we blij worden van al onze droge kleren die hebben liggen bakken in de zon. We ruimen een beetje op, doen een spelletje en genieten van de rest. We internetten nog heel even om onze Pantanaltour te bevestigen en gaan uiteindelijk, via de bank, wederom naar Trapiche waar we de avond ervoor ook lekker gegeten hebben. Het is eindelijk ‘normaal’ voedsel voor een betaalbare prijs. Na het eten lopen we nog een rondje door Paraty in de hoop dat er wat verlicht is en het een mooi plaatje kan geven. Kennelijk wordt er hier nog niet aan Marketing Management gedaan, want er valt niets meer te zien nadat het donker is geworden. We maken de balans op van Paraty en kunnen alleen maar concluderen dat het een goede stopover is tussen Rio en Sao Paolo. Het oude, koloniale centrum is mooi, maar zal je niet langer dan een dag kunnen boeien – en dan moet je nog rustig aan doen – maar het strand er omheen, het mooie uitzicht op de zee en de eilandjes en de rustige sfeer die er hangt zijn toch wel een stop waard. Helaas kan niet iedereen dit waarderen, want Marijke vindt de in-de-originele-staat-behouden straten – jeweetwel, die Unesco bekroond heeft tot werelderfgoed – niets meer dan kut- kut- kutstenen. Ze lopen inderdaad niet lekker en zijn schots en scheef, maar asfalt bestond toch echt nog niet in 1650.

Busje komt zo..
BR | Onderweg | 27 juni 2008

We staan met de wekker op, want we moeten op tijd zijn voor de bus. We douchen wederom met de elektrische douche en dat valt niet mee. We pakken de tassen weer in, ontbijten en betalen de pensioneigenaar. We vertrekken om 09:45 – iets te laat – richting Sao Paolo met een hoop dwazen, Amerikanen (he, da’s toch hetzelfde?), Engelsen en normale Brazilianen. De bussen van Reunidas zijn luxe en we zitten erg ruim; we krijgen zelfs twee leuke films voorgeschoteld! We doen er zes uur over en dat valt saai te noemen, zelfs al heb je soms een mooi uizicht over groene bergen en kustgebieden. Dan maar even over de medepassagiers: Eén is er verkleed als robocop. Hij heeft een beschermplaat rond zijn buik en rug, een megagrote koptelefoon en heeft als tik dat alle aircofans boven iedereen in de bus aanstaan en vol blazen. Twee andere hebben de neurotische tik mee te zingen wat de hele bus kan horen en de ander beukt alles mee wat ook de hele bus kan horen. Eén van de Amerikanen is zó verkouden dat ze elke 10 seconden en kleenexje volsnuit en een ander blijft maar overgeven. Die laatste is erg zielig, want tijdens vooral de eerste stop kon je de depressiviteit van het gezicht aflezen.

We stoppen lang en moeten tijdens de eerste stop een Portugees van ons afslaan die maar blijft praten over dat hij geld nodig heeft om te drinken. Wij begrijpen het niet, of willen het niet begrijpen, en willen zijn drankprobleem liever niet financieren. Als hij verder lopend blijft zeuren tegen alle omstanders, heeft hij de eigenschap iedereen om zich heen te zien ontsnappen in de bus, auto of winkel.

Een uur later dan verwacht komen we aan in Sao Paolo. We zitten in een enorme file (fileleed was al aangekondigd door de Lonely Planet) en als we er dan eindelijk denken te zijn, blijkt dat we op het verkeerde busstation – Tietê - zitten. Via de tourist office belanden we in de Metro en met een keertje overstappen zijn we op het goede busstation. We kopen kaartjes bij Andorinha en eten wat in een of andere burgertent. We hebben zelfs livemuziek, maar die speelt zo hard dat je elkaar niet kan horen.. Het is enigszins lekker en we wandelen naar de goede plek voor onze bus naar Sao Paolo en wachten. Dit wachten duurt erg lang aangezien er een boel vertraging is; file! Uiteindelijk nemen we – 1,5 uur te laat – onze intrek in onze executivo bus en kunnen we de slaap in gaan zetten.

The discovery channel
BR | Pantanal | 28 juni 2008

Het slapen gaat enigszins goed. Marijke kan wel aardig slapen, maar Frans is net iets te lang, maar we worden beide zo nu en dan even wakker. Wel is het de mooiste bus die we ooit gezien hebben en hebben we zeeën van ruimte. We komen uiteindelijk 2 uur te laat aan, maar we kunnen hier het klokwerk een uur terugzetten. We worden opgewacht door Gil, een enthousiaste Braziliaan die ons verwelkomt namens Pantanal Discovery en brengt ons naar zijn kantoortje waar nog twee Nederlandse meiden zitten te wachten; Iris & Janne-kee. We betalen de Pantanaltour, kopen nog snel water en nemen een snelle hap bij de lokale ‘snackbar’. Niet veel later zitten we met z’n vieren, nog twee Tsjechen en de chauffeur in een minibusje op weg naar het Pantanal vanaf Campo Grande. Het blijkt iets langer dan dat we verwacht hadden en na een uur of 5 – inclusief stop – komen we aan bij onze huisjes aan de rivier. De huisjes zelf zijn het best te omschrijven als ‘oude zooi’ en we bedenken zelf dan maar dat het de bedoeling is dat je veel buiten bent. Het is wel ruim opgezet en het uitzicht op de rivier is fantastisch.

We gaan even aan de waterkant zitten waar de natuur al duidelijk zichtbaar wordt. We zien veel vogels om ons heen vliegen – en horen er nog veel meer – en er wordt succesvol op pirañas gevist. Uiteindelijk komt de Amerikaanse Adrienne erbij en kaarten we nog een tijdje voordat het eten om 19:00 geserveerd wordt. Het avondeten is inbegrepen, evenals het ontbijt en de lunch, en nadat we bijna lekker gegeten hebben kaarten en drinken we nog even verder in de grote kantine. We maken het niet te laat om wat van de gemiste uren van afgelopen nacht in te kunnen halen.

Crocodile hunter!!
BR | Pantanal | 29 juni 2008

We staan met een wekker op en moeten nog even wennen aan de kou die we hier ineens hebben. Het was gisteren wel lekker weer en dat zal het vandaag overdag wel weer worden, maar ’s nachts koelt het flink af en hebben we meerdere dekens nodig om het warm te krijgen. We ontbijten ook weer enigszins lekker en lopen naar onze paarden muilezels toe. Blijkbaar gaven paarden teveel ongelukken dus is deze pousada overgestapt op muilezels die makkelijker handelbaar bleken. Voor ons betekent dit dat we op makke lammetjes zitten die zo makkelijk handelbaar zijn, dat het al snel saai wordt. We lopen door het Pantanal en zien qua wildlife niet zo heel veel. Veel vogels onderweg, maar niet meer dan dat we ook ‘gewoon’ bij de pousada kunnen zien, maar we lopen wel door een mooi, uitgestrekt groengebied van de Pantanal.

De twee uur durende tocht duurt iets te lang voor het leuke volgens ons en onze billetjes hebben ook wat moeite met deze beesten. Het doet ons nu een beetje terugdenken aan de kamelenrit in India en dat was gewoon ronduit pijnlijk. We chillen wat bij de waterkant, want de zon is lekker opgekomen, het is heerlijk weer, en de vogels fluiten en vliegen om ons heen. We lunchen met pirañas en gaan weer lekker terug naar buiten. Achter onze paalwoningen kijken we ook nog even rond en daar vliegen vele groene parkieten en slingeren wat apen rond. In de pantanal zitten alleen brulapenen die kunnen een grote bek opzetten als ze zich bedreigd voelen. Deze geven echter geen krimp en kijken weer terug naar ons (wie kijkt nu naar wie?!).

We stappen rond 14:00 op een boottocht en gaan met twee boten de rivier af. Het is een enorm brede rivier met aan beide kanten groen in allerlei vormen en zo nu en dan een zanderige waterkant. Vooral op die zanderige waterkanten krioelt het van de kaaimannen die de zon gebruiken om hun lichaamstemperatuur omhoog te krijgen. De bootman legt op een gegeven moment nog aan en pakt een wat kleinere kaaiman. Deze laat hij trots zien terwijl wij het wat discutabel vinden waarom hij het beest niet gewoon z’n gang laat gaan. Frans pakt het beest nog op en daarna wordt hij weer vrijgelaten. Zodra we (te) dichtbij komen, schieten ze in het water en ben je ze direct kwijt onder water. We zien vele vogels voorbij vliegen in allerlei soorten en maten, maar een paar schieten er uit qua bijzonderheid. Hoog in de boom zitten toekans met hun herkenbare, rode snavel. De mooie ooievaar zit stilletjes op het nest terwijl de levenspartner aan het eten is. Bij het afwisselen worden de mooie, grote vleugels gespreid en is het een prachtplaatje om te zien.

Tussendoor stoppen we nog bij een klein strandje en kunnen we zwemmen. Iets waar je wel een paar keer over nadenkt om te doen als je in diezelfde rivier net honderden kaaimannen hebt zien zitten en je weet dat er pirañas in zitten. Toch gaan we in de rivier staan voor wat afkoeling alvorens verder te gaan met de boottocht. Ook hier weer hoog in de bomen zitten nog wat apen rustig te vlooien en alles te bekijken. Tevens zijn er nog otters die stiekem een kijkje nemen met een paar oogjes boven het water. We eindigen met een varaan die wat onwennig hoog in de boom zit om de laatste zonnestralen nog op te kunnen vangen.

Als we terug komen gaan we dan toch maar een keer onder de koude douche staan – kort – en na even buiten gezeten te hebben gaan we even kaarten met z’n allen. We kletsen, kaarten, dineren wat af totdat het tijd wordt om de dag achter ons te laten en gaan lekker slapen.

Dierenmanieren
BR | Pantanal | 30 juni 2008

We starten wat sloom op, maar na het simpele ontbijt kunnen we op de open jeep stappen om een lekker stukje te gaan rijden. Hoog in de jeep kijken we neer op het moeras wat we in langzaam tempo voorbij rijden. We zien nog véél meer kaaimannen die nog moeten opwarmen voor de dag en stappen zelfs uit om de beesten van dichtbij te bekijken. In tegenstelling tot krokodillen, die je zullen aanvallen, vluchten kaaimannen alleen maar weg (behalve een moeder die de kleintjes moet beschermen) dus echt gevaarlijk is het niet. Iets later is het erg aandoenlijk om een moeder met een aantal hele kleine kaaimannetjes te zien.

Na een pitstop zien we een miereneter die onverstoorbaar op zoek gaat naar mieren terwijl wij er bijna naast staan; hij/zij zal wel honger hebben. Iets verder weer ligt de < grote rodent > in de zon en stappen we uit om wat te gaan wandelen. Dit mondt uit in het spectaculairste zicht van vandaag; twee mooie, blauwe papagaaien. Naast elkaar zittend beschermen ze beide hun nest en brullen even later als het te driegend wordt voor ze. Het zijn prachtige beesten die met uitsterven werden bedreigd. Nu zijn alle dieren in het Pantanal beschermd en wordt er gecontroleerd. Onderweg terug wederom een toekan hoog in de bomen en krijgen we de verschillende delen van het Pantanal goed te zien.

We rijden weer een flink stuk alvorens even te gaan lunchen. Het is inmiddels behoorlijk broeierig en ons meegebrachte eten was ook niet alles. Dan maar weer verder; we rijden een stuk terug en gaan weer lopen. We zien al snel een gordeldier die niets in de gaten lijkt te hebben van onze aanwezigheid. Voorderest was het een leuke wandeling met veel geluiden, maar weinig show. We scheuren wat sneller terug over de zandweg dan de heenweg en komen aan het einde van de middag aan.

Even relaxen met z’n allen alvorens snel te douchen en de kletsruimte weer in te gaan. We drinken, praten en kaarten wat voordat we redelijk lekker eten. We sluiten de avond af met onze Italiaanse vrienden en onze nieuwste aanwinst, een Spaanse.

Ff wachten nog...
BR | Pantanal | 1 juli 2008

We staan op en eten weer hetzelfde, enigszins teleurstellende ontbijt; niets aan te doen. Gewapend met een bak rundvlees en een opgewaardeerde bamboestok als hengel lopen we naar de waterkant om op pirañas te gaan vissen. Frans vangt er al snel – half- één, maar daar bleef het gedurende twee uur bij. Marijke geeft het na een uur al op en Frans gaat nodeloos door totdat ook hij inziet dat het vrij kansloos is. Om ons heen vangt de gids uiteraard genoeg (voor lunch) en hier en daar een toerist. We komen er in ieder geval achter dat vissen niet een nieuwe hobby van ons zal worden.

Rond 10:00 ruilen we het vistenue in voor badkleding en gaan we tuben. Het concept is supersimpel; pak een rivier met een lekker stroompje, pak een vrachtwagens binnenband en een motorboot die je stroomopwaarts kan brengen. We scheuren over het water totdat we ‘losgelaten’ worden. Marijke gaat als eerste en kan met moeite in haar band komen. De rest volgt ook wat onwennig, maar dat kan te maken hebben met het feit dat overal kaaimannen zitten we gaan tuben/zwemmen in de rivier waar we net op pirañas hebben gevist; ach.

Zeer rustgevend stromen we terug naar onze pousada en genieten we van de rust, het koele water en het niets hoeven doen. We continueren het niets doen gewoon op de pousada als we weer terug zijn en – afgezien van lunch – gebeurt er weinig meer dan relaxen, zonnen, lezen en opruimen. Voor de lunch hebben we de ‘zelfgevangen’ pirañas weer en daarna kan het inpakken weer beginnen. We hebben besloten toch terug te gaan naar Campo Grande om vanaf daar een nachtbus te pakken naar Foz de Iguacu in het zuiden van Brazilië.

Om 13:50 staan we klaar om met een busje naar het grote busstation gebracht te worden om naar Campo Grande te gaan. We gaan echter niet en moeten nog een uurtje wachten totdat een minibusje ons in een keer naar Campo Grande brengt; ook goed. Er komt echter geen minibusje en we gaan toch met een jeep naar het grote busstation een uur later; okay. Daar aangekomen is er geen minibusje en moeten we nog een half uurtje wachten; prima. Iets later komt er geen minibusje meer en moeten we wachten op de grote, normale bus naar Campo Grande; grmpf. Het ‘half uurtje’ wordt drie uur later en eindelijk stappen we om 16:10 de Andorinha bus binnen die ons voor R$50,- pp naar Campo Grande brengt.
We checken in bij het Youth Hostel die verrassend goed is met de prijs en kamers (R$55,- p/k). De kamers zijn klinisch, saai, simpel en redelijk klein, maar de warme douche is fantastisch, we hebben eindelijk weer een tweepersoonsbed en internet is gratis. We vallen om in bed en de dag is voorbij.

Nog ff wachten
BR | Campo Grande | 2 juli 2008

We worden redelijk vroeg wakker en na weer een heerlijke douche controleren we de busreizen naar Foz de Iguacu als nachtbus. We kiezen voor de bus van 18:15 naar Foz de Iguacu bij Nova Integração die direct naar Foz de Iguacu zal gaan en ’s ochtends vroeg aankomt. De rest van de dag wordt maar moeizaam gevuld door kaarten, praten met onze Amerikaanse vriendin – Adrienne – en door de stad Campo Grande lopen. De stad heb je al snel gehad helaas, want Campo Grande heeft niets te bieden aan de geïnteresseerde reiziger – hoe veelzijdig je ook bent – en zelfs winkelen is niet leuk als je op een budget leeft. We eten wel bij een soort Van der Valk vreettent waar ze een heerlijke pizza maken en bakken. Om 17:30 gaan we netjes klaar staan op het busstation, maar daar blijkt dat de bus verlaat is naar 20:00 volgens de businformatie bij de bussen zelf. We lopen naar boven waar de kaartjes geboekt zijn die melden dat de bus alleen om 18:15 gaat vandaag (?!). Het wordt 18:45 en de bus is er nog niet (goh..) en we lopen weer naar boven. Nu gaat de bus toch om 20:00 en is verlaat door ‘omstandigheden’. Het is niet al te fijn om met je hele hebben en houden op een louche busstation te zijn waar Lonely Planet van meldt dat er allerlei crimineeltjes actief zijn en een halve hoerentent rondloopt. Ze zijn blijkbaar vrij vandaag, maar iedereen wordt met argusogen aangekeken als ze dicht in de buurt komen van ons draagbare huis. Het wordt 20:00, 20:15, 20:30 en nog steeds geen bus.. nog maar eens vragen dan. ‘Nog 10 minuten’ wordt er hoopvol (naïef?) gezegd. Om 20:50 is de bus er dan eindelijk en nemen we onze intrek in de slaapbus om vervolgens na twee kilometer alweer te stoppen voor een dinerstop en het schoonmaken van de bus van een half uur (grmpf). We vertrekken drie uur te laat, gaan vervolgens nog een half uur stoppen in Campo Grande en later blijkt dat de bus toch niet direct gaat..tja.

Van Iguacu naar Iguazu
BR | Foz de Iguacu | 3 juli 2008

We slapen klote in deze bus die iets minder luxe is als de eerste slaapbus en ’s ochtends blijkt dat we, zoals verwacht, veel later in Foz de Iguazu zijn dan gehoopt en als we dan dus ook nog eens moeten overstappen zien we onze watervaldag van vandaag in het water vallen. In de bus ontmoeten we (weer) een Portugees/Frans stel die we kort in het Pantanal al gezien hadden en zij hebben nog wat tips voor ons en houden ons gezelschap tijdens het laatste gedeelte; tevens is het handig om een Portugees sprekend iemand erbij te hebben aangezien niemand hier Engels spreekt.

We komen aan in Foz de Iguacu in 11:00 en eten onze brunch om onszelf op te maken voor een aantal korte ritjes. Met de stadbus rijden we naar het centrum van Foz waar we de bus naar Argentinië zoeken. Deze komt een half uur later en we richten ons op de grensformaliteiten. We halen een stempel bij de Braziliaanse grens en wachten weer een half uur. We geven een paar keer gas en halen een andere stempel bij de Argentijnse grens, onze backpacks worden gecontroleerd en we zijn in Argentinië!

<--- Lees verder bij Argentinie-->
 

Hoogtepunt

Rio de Janeiro

Dieptepunt

Campo Grande. Het lijkt wel alsof het eeuwen duurt om er te komen en als je er eenmaal ben, kom je er bijna niet meer weg.

Hotel

50 real (tweepersoonskamer incl douche & ontbijt)

Cola/Bier

1,50 / 2,00

Bank

We hebben bij meerdere banken zonder problemen

Post

We hebben post verstuurd in Rio de Janeiro zonder problemen. Voor 34 Euro waren we 2,4 kilo lichter. Het pakketje kwam al na zo'n 15 dagen aan in Nederland.

Tips

  • Huur een fiets in Rio de Janeiro. De stad is te groot om te lopen, de metro gaat lang niet overal heen, de bussen stinken en zijn gevaarlijk en fietsen is lekker ontspannend. Blijf niet te lang in de stad met de fiets; dat is wat ‘uitdagender’. Ga liever naar de vele boulevards!

Een paar dingen die ons opvallen aan Brazilie:

Taal
We begrijpen niets van de taal die hier gesproken wordt. Het Portugees lijkt wel een mengsel van vaag Spaans en Arabisch (tsja, ga dat maar eens bij elkaar verzinnen). Als het geschreven staat is er heel soms iets van te maken als het lijkt op een bekend Spaans woord of in heel sporadische gevallen Engels woord. We doen dan ook weinig moeite om dit eigen te maken, omdat we relatief kort in Brazilie zijn en met handen en voetenwerk kom je er altijd wel. Het is onhandig als er iets niet helemaal goed gaat en je kan maar niet begrijpen wat er aan de hand is (Campo Grande, drie uur wachten op ‘iets’?!). Het brengt echter ook soms leuke ‘gesprekken’ teweeg waarbij beide partijen, elkaar niet begrijpend, moeten lachen om de ludieke situaties die ontstaan.

Waarom is Brazilie Portugees en de rest van Zuid-Amerika overwegend Spaans?
Een paar maanden nadat Columbus teruggekeerd was van zijn reis naar ‘De nieuwe wereld’, gaf de – in Spanje geboren – paus Alexander VI Spanje een belangrijk aandeel in de macht over die nieuwe wereld. De paus beval dat alle nieuwe landen ten westen van 408 km links van de kaapverdische eilanden van Spanje zouden zijn en alle nieuwe landen ten oosten daarvan van Portgual. In Portgual werd koning John II hierdoor boos en lobbyde voor uitbreiding. Op 7 juni 1494 werd uiteindelijk de Treaty of Tordesillas getekend waarbij de 408 km veranderde in 1510 km waardoor een flink stuk van het huidige Brazilie in Portugese handen kwam.  

Map of the Treaty of Tordesillas

Afvalscheiding
Op een paar plekken in Brazilie is afvalscheiding geïntroduceerd. Vreemd genoeg hebben we dit vooral gezien op de erg toeristische gedeeltes (wat je toch doet vermoeden dat het meer een publiciteitstunt is..) zoals Cristo, Suger Loaf Mountain en de grote busstations van het land. Echter, hebben we meerdere malen puinhopen op elkaar gezien en veel mensen gooien hun afval nog gewoon op straat. Zonder een flinke mentaliteitsverandering, lijkt de sporadische afvalscheiding dus nutteloos.  

Televisie
Op Ilha Grande was dit het ergst. Bedenk dat Ilha Grande een tropisch eiland is waar het vrij vaak heerlijk toeven is. Er zijn geen auto’s, pinautomaten en je hebt nog legio plekken op het eiland waar je niet veel mensen zal tegenkomen. Het is een soort paradijsje ‘vlakbij’ het grote, boze Brazilie waar alles een paar tandjes langzamer gaat en je niet snel zorgen om iets hoeft te maken. In ons hotel waren de eigenaren en een soort van bewaker continu bezig met televisie kijken. Als er geen voetbal op tv was, werd er een dvd aangezet en zo nu en dan het journaal. Altijd en altijd stond de tv aan en zaten ze gebiologeerd als een soort zombies achter de buis. In de rest van Brazilie was het niet veel minder en je vraagt je af waar die verslaving vandaan komt.


 

Reis terug naar Spanje

Naar fotoalbum

Reis verder naar Argentinië

 
© de Smit | www.wereldwijd.org | 2008-2009 | Alle rechten voorbehouden | Contact |