Op bezoek in: Republiek Ecuador

Oppervlakte: 272.045 km² (6,7 x Nederland)
Inwoners: 13,6 miljoen
Hoofdstad: Quito
Munteenheid: Amerikaanse Dollar  -  1 EUR = 1,56 Dollar
Taal: Spaans
Godsdiensten: Rooms-Katholiek (95%)
Bijzonder: Panfluiten, geroosterde cavia's & de Andes
 
ECUADOR

Foutje... bedankt
ER | Quito  | 10 juli 2008
Het is tijd om verder te kijken dan de ‘mooie luchten’ van Argentinië. We worden bruut gewekt door de wekker om 07:00 wat niet zo lekker valt na dagen van uitslapen. We ruimen de laatste dingen op, eten ons ontbijt en gaan netjes langs de kant van de weg staan voor een taxi naar het vliegveld. We hadden, iets te laat, een airport-taxi gemaild, maar die hadden niet gereageerd. We wachten heel even of ze toch niet alsnog komen, maar na vijf minuten houden we een reguliere taxi aan die ons, bijna voor hetzelfde bedrag, naar het vliegveld brengt. De taxi’s in Buenos Aires zijn goedkoop en de 32 km lange rit kost ons P$75,- (€ 15,-). Inchecken gaat supersnel en we zitten – ietwat vroeg – klaar om te vertrekken naar onze eindbestemming, Quito in Ecuador.

We drinken nog wat en we betalen onze airpoirttax (weer US$36,- weggegooid) om het land te mogen verlaten. Via drie vluchten van LAN Airlines (Buenos Aires -> Santiago, Santiago -> Guayaquil, Guayaquil -> Quito) komen we aan in Quito en is het de bedoeling dat we worden opgewacht door iemand van Edu Amazonas waar we onze Spaanse les bij hebben geboekt. De ‘very nice Ecuadorian family’ – zoals wel twintig keer omschreven in de bijna tranentrekkende email om ons te overtuigen – zou op ons moeten wachten. We komen ongeschonden uit de strijd bij de douane en zijn weer een stempel rijker als we onze bagage al zien liggen. Dat is nog eens wat anders dan eerst vijf kilometer lopen op schiphol om bij bagageband 36 een uur te wachten op de bagage van 450 man uit een Boeing 747.

Buiten kijken we hoopvol uit naar Edu Amazonas, Frans & Marijke de Smit, maar tussen de vele bordjes en wachtende mensen zien we niets. We zijn redelijk snel uit het vliegveld dus wellicht zijn zij te laat en komen ze zo. Een uur later is onze hoop omgeslagen in wanhoop en na vijftien rondjes gelopen te hebben gaan we langs de tourist office. We krijgen veel informatie, mogen bellen naar het dichte kantoor van Edu Amazonas (nemen niet op dus) en weten waar alle bezienswaardigheden van Quito zijn, maar zijn geen steek verder. Wel komen we onder het wachten nog een aardige man tegen die gelijk tegen ons begint te praten. Hij is blijkbaar ook op iemand aan het wachten. Deze kleine ontmoetingen maken het wachten en het reizen zonder groep toch weer iets leuker. Elk nadeel heeft toch ook weer zijn voordeel.

We pakken een taxi naar een hostel, maar die is vol. Een politieagent – ze hebben hier speciale toeristenpolitie – stuurt ons een deur verder naar Hostel Nassau (alsof het de bedoeling was!) en de totaal-niet-Engelsprekende maar aardige gozer helpt ons aan een privékamer met douche en wc voor minder dan de prijs van de buurman. We gooien onze spullen neer en gaan erg moe slapen.

On top of the world
EC | Quito | 11 juli 2008
In Quito en in de Lonely Planet wordt je gewaarschuwd voor de enorme hoogte waar je op zit. We zijn van Buenos Aires (zeeniveau) naar Quito gevlogen wat op 2800 meter hoogte ligt. Vannacht en vanochtend hadden we allebei wat moeite met ademenen en af en toe voel je dat je iets grotere ‘happen’ lucht moet nemen. Om hoogteziekte te voorkomen moet je de eerste dag(en) niet zoveel doen en veel drinken. We beginnen de dag bij Magic Bean met een heerlijk ontbijt (eindelijk weer yoghurt!) en checken de email of we wellicht iets gemist hebben omtrent Edu Amazonas. We zien dat wij het goed hadden en dat de fout echt bij hun moet liggen en – na het uitchecken bij Hostel Nassau – lopen we door de stad naar het hoofdkantoor van Edu Amazonas.

 We zien dat Quito een erg rustige hoofdstad is met brede stoepen en een goede sfeer; dat ziet er goed uit. We worden op het hoofdkantoor ontvangen door de directeur en zijn ik-ga-proberen-iets-te-verkopen grijns veranderd al snel in een onderdanige blik als blijkt dat hij een fout gemaakt heeft. Hij had blijkbaar in zijn hoofd zitten dat we vandaag aan zouden komen i.p.v. gisteren. Als compensatie krijgen we diezelfde dag nog een gratis toer met een kabelbaan naar een mooi uitkijkpunt over Quito en omstreken en kunnen we de volgende dag mee naar Otavalo, een dorpje waar we toch al heen wilde. We halen de spullen op, die we hadden opgeslagen bij Hostel Nassau, lopen wat door de stad en vertrekken met een paar studenten naar de kabelbaan. We zijn omringd door Amerikanen en twee Spaanse leraressen en gaan na een steile klim met de bus – die het maar net aankan – in de Teleferico zitten. Deze skikabelbaan look-a-like brengt ons binnen 20 minuten rustig omhoog en ondertussen kan je al zien dat we een mooi uitzicht gaan hebben.

Bovenaan aangekomen lijkt het wel winter in Nederland; er staat een stevige, koude wind en we pakken ons dan ook dicht in. Van tevoren werd gezegd dat je 15 minuten kan lopen naar het uitzichtpunt. Wat ze even vergeten hadden te vertellen is dat dat eigenlijk een half uurtje is en dat het soms steil naar boven gaat. Nu lijkt een half uurtje niet zo vermoeiend, maar we zaten op 2800 meter (jeweetwel, waar gezegd werd dat je het rustig aan moet doen) en nu zitten we op 4100+ meter hoogte. Maar we laten ons niet kisten, we klimmen mee en komen bijna tot het eind. Gelukkig wil de rest van de groep ook niet meer dus onze trots wordt gered door de rest. We zien een zeer uitgestrekt Quito onder ons, omringd door een behoorlijke bergketen aan alle kanten; de Andes. We zien genoeg, maar om de bergen heen liggen allerlei wolken zodat we helaas niet tot de besneeuwde bergtoppen en de Cotopaxi vulkaan kunnen kijken. Die zien we nog wel ergens anders. Na een paar uurtjes houden we het voor gezien en gaan we dezelfde weg weer terug naar de school waar we onderweg nog snel even een nieuwe broek kopen voor Marijke. Ze is helemaal hip in haar Ecuadoriaanse spijkerbroek (overigens lijken de kleren hier westers, erg leuk!) voor US$20,-. We worden door de directeur naar ons gastgezin gebracht die ons hartelijk ontvangen. We krijgen een heerlijk diner en we praten nog wat met de dochter des huizes die een aardig woordje Engels spreekt. Na gedoucht te hebben gaan we lekker naar bed.

Alle kleuren van de regenboog
EC | Quito | 12 juli 2008
We worden rond 06:45 wakker en knappen onszelf een beetje op. Het bed slaapt heerlijk, maar er wordt nogal veel gehoest (een Campo Grande overblijfseltje) dus het was niet helemaal een lekkere nacht. Na het lekkere ontbijt lopen we naar school. Het is zaterdag dus er zijn vrij weinig mensen op straat en we merken dat het iets langer lopen is dan gedacht.

We wachten op onze medestudenten en dat blijken dezelfde mensen als gisteren te zijn dus dat valt mee. Samen met de directeur vertrekken we met een eigen bus naar Otavalo. Onderweg zien we de prachtige Andes aan ons voorbij komen. Vele hoge, groene bergen zorgen voor een mooi uitzicht en de steile bergen worden ook nog veel gebruikt voor akkerbouw. Zigzaggend door de bergen komen we uit bij een klein stadje waar we even stoppen om naar een klein winkeltje te gaan. Hier worden kaassticks gemaakt en we krijgen even uitgelegd hoe en wat. We proeven er ook heen, maar het is redelijk smakeloos. Gelukkig maken ze ook noga en een soort suikerbrood wat wel goed smaakt.

Verder rijdend stoppen we wat later bij een uitkijkpunt over een kalm meer. We zijn niet echt de enigen, want het kleine parkeerplaatsje staat vol met grote toeristenbussen. Ze hebben zelfs een lama neergezet voor de foto’s. Ach, we sluiten ons maar aan en maken wat mooie foto’s van de schitterende omgeving.

Niet veel later komen we aan in het drukke Otavalo en komen de kleuren ons tegemoet. De markt lijkt enorm op die van Chicicastenango (Guatemala); het zijn smalle straatjes, veel kleur in alle producten die verkocht worden en massa’s mensen. Er is zelfs een klein gedeelte waar gegeten kan worden en daar hangen dan ook de varkens, kippen en andersoortig vlees tentoon wachtend op hun grill. Het is bijzonder lastig om jezelf te dwingen niet de halve markt op te kopen, want vrijwel alles wat je ziet is leuk en heb je denkbeeldig al een plekje gegeven in je huis. We houden de schade beperkt en hebben na een paar uur een grote schaal, klein portemonneetje en een trui voor Marijke.

Bij een restaurant kopen we een brunch, welke bestaat uit vier kleine croissantjes die erg lekker zijn voor slechts 1,40. Helaas zijn wij met een groep vandaag – van de Spaanse school waar we lessen gaan volgen – en moeten we nog een uurtje wachten voordat we verder gaan. We dwalen wat rond en, terwijl het zachtjes begint te miezeren, bekijken we de rest van de ‘stad’ ook even. We rijden met de bus naar een plaatsje om te gaan lunchen en gelukkig zat deze lunch bij de toer, want hier had je niet veel geld voor willen uitgeven; vrijwel alles was niet lekker. We rijden door naar San Antonio, een klein plaatsje iets verderop welke bekend staat om het houtsnijwerk. We komen op een plein omringd door houtsnijwerkwinkels en iedereen kijkt zijn ogen uit. Wij kopen hier een stel kleurrijke vlinders die we ook al een plekje hebben gegeven in ons huis.

De groep gaat verder om te gaan slapen bij een haciënda (boerderij), maar wij willen morgen het oude centrum van Quito zien, dus worden we afgezet bij een busstop. De bus naar Quito komt nog geen minuut later en we stappen tevreden in. Helaas gaat de bus niet de aller-snelste weg terug en duurt het zo’n 3,5 uur – de heenreis was 2 uur – voordat we weer in Quito zijn. Met de taxi rijden we naar huis en eten we heerlijk bij onze gezellige en zeer zorgzame familie. Na deze vermoeiende dag houden we hier niet lang meer uit. We hebben ook het idee dat de hoogte, het tijdsverschil en iedere kleine inspanning hier veel extra energie kost.. We gaan lekker naar bed.

Kerkenpad
EC | Quito | 13 juli 2008
Lekker weer geen wekker nodig vandaag. We worden langzaam wakker en na het douchen, zitten we om 09:00 met z’n allen aan het ontbijt. Officieel zitten we bij een gezin met een thuiswonend kind, maar die is er zelden. In de praktijk komt de uitwonende dochter des huizes vaak langs inclusief dochtertje. Ook rent er nog een kleine schreeuwlelijk rond genaamd Tomas/Tommy die vooral lekker kan blaffen en achter z’n bal aanrent. Deze teckel doet uiteindelijk geen vlieg kwaad dus is vooral erg grappig!

We hebben een leuke wandelroute uitgestippeld vandaag waarbij vooral het oude centrum van Quito bezocht wordt. We lopen vanuit huis naar het nieuwe centrum en komen langs een exacte kopie van de Spaanse Trappen (in Rome). Hier staat het bouwwerk tussen twee wooncomplexen in en is het ook ‘thuis’ voor een tweetal zwervers; kortom, de charme is er een beetje vanaf.

We belanden in het Parque la Alameda. Het park is vrij klein, maar ziet er – in tegenstelling tot alle andere parken hier in Quito – gezellig uit. Het parkje is mooi opgezet met een vijver, mogelijkheid tot bootje varen en een bruggetje in het midden. Veel Ecuadorianen varen en hangen een beetje rond met de kinderen. We lopen door naar de Catedral die volgens de LP nog niet klaar is. Van de buitenkant is daar weinig van te zien, maar van binnen klopt dat aardig. Het enorme, statige bouwwerk is indrukwekkend, maar binnenin zijn er nog vele lege plekken die wachten op een mooi Bijbeltafereel. We kopen twee kaarsen en steken die aan bij het mooiste gedeelte om een sponsor te bekoren en om even stil te staan bij de mensen thuis.

Wat erg leuk aan deze kerk is, is dat je bijna overal kan komen. We klimmen naar boven in het voorste gedeelte en kunnen boven de kerk zelf in alle torens komen tot aan de top. Grappig om te zien zijn de dieren die aan de zijkanten uitsteken. Bij de Notre-Dame in Parijs zijn dit vooral Gargoyles, maar hier zoeken ze het wat lokaler op. De zijkant wordt versierd met gordeldieren, schildpadden, krokodillen, miereneters en wolven. Het is zo lelijk dat het weer grappig is! De Kathedraal zelf staat al op een heuvel en als je dan ook nog eens helemaal in de torens kan klimmen, heb je een geweldig uitzicht over Quito en omstreken.

We lopen verder naar het oude gedeelte – ook weer een UNESCO plek. We eten en drinken eerst wat in een behoorlijke goedkope tent en gaan op kerkenjacht. Onze voorbereiding blijkt niet feilloos; alle kerken zijn dicht tussen 12:00 en 15:00/16:00; oeps. Het Monastery of San Francisco is wel open en hoewel het wordt gerestaureerd is er een dienst. De kerk ziet er – voor wat we kunnen zien – ongelooflijk mooi uit evenals het omliggende plein wat er erg mooi bij ligt. We lopen wat rond in de omgeving en komen uit bij La Compaña de la Jésus. Voor deze kerk moeten we het belachelijke bedrag van US$2,- pp neertellen wat een beetje tegenstrijdig en duur is voor een kerk. De kerk is wel erg mooi met 7 ton bladgoud (!) versierd wat voor ons veels te overdadig zou zijn, maar hier erg mooi gevonden wordt. De ecuadorianen beschouwen dit als hun mooiste kerk en dat is wel voor te stellen.

Verderop betreden we de Iglesia la Merced die dan weer tegenvalt (heeft veel minder goud) en we gaan verder naar het Plaza de la Independencia waar het een drukte van jewelste is. Iedereen schijnt hier te willen zijn – ook al is de ker k dicht – in het mooie, typisch Spaanse, pleintje inclusief straatartiesten. We lopen door en wachten tevergeefs op het openen van de St. Domingo kerk die aangegeven staat als een ‘spooky’ kerk. We zijn benieuwd, maar zijn er inmiddels ook wel achter dat als de openingstijden officieel half vijf zijn dit eigenlijk betekent dat de kerk ergens tussen half vijf en half zeven open gaat. We nemen de trolly (bus aan rails) terug naar onze straat en hiken (ga maar eens een steile straat omhoog op 2850 meter) terug naar huis.

We chillen wat en eten rond 19:00 weer heerlijk. We praten wat met de familie en rennen achter de hond aan alvorens lekker in slaap te sukkelen.

Hablamos Español
EC | Quito | 14 juli 2008
Vandaag is een bijzondere dag. We zijn precies een maand onderweg en gaan vandaag onze eerste Spaanse les krijgen. We hebben ooit eens een stelling gelezen – op een ex-wereldreiziger’s website – dat een wereldreis maken ook hard werken is, maar voor ons valt het tot nu toe mee. Wellicht komen we daar later op terug. Vandaag echter moeten de hersencellen weer flink aan het werk worden gezet en dat wordt met gemengde gevoelens afgewacht.

We worden rustig wakker en gaan rond 09:00 ontbijten. Die ochtend doen we rustig aan met een beetje voorbereiden op de les, kaarten en met de hond spelen. Na de lunch gaan we via de bank (even wat dollars inslaan met de huidige voordelige koers) naar school waar we om 13:40 beginnen. De lerares heeft al snel door dat we al wat woorden kennen en we gaan de rest van de les in een moordend tempo door ons boek heen. Bij het beëindigen van de les geeft ze aan dat we snelle leerlingen zijn en hoewel we denken dat ze dat wel vaker zegt – om de moed erin te houden – gaan we toch met enige trots richting de bus.

De bus is een fenomeen op zich in Quito. Er rijden er enorm veel en voorop de bus staan alle wijken/stops aangegeven en, naast de chauffeur, is er altijd een extra schreeuwlelijk die bij de ingang van de bus staat om de wijken/stops hard te gillen naar iedereen die het horen wil (en blijkbaar geen zin heeft om te lezen). Vooral als het spits is – en wij stoppen onze lessen altijd middenin de spits – wil iedereen als eerste weg zijn en ontstaat er een stofwolk van bussen en auto’s in het centrum van Quito. Als je de bus daadwerkelijk in wil, moet je ook over speciale vaardigheden beschikken. Je moet mee kunnen rennen met de bus, op het goede moment kunnen springen in de bus, de snelheid inschatten als je er weer uit wil en kunnen lopen in een bus die binnen vijf meter gas kan geven, remmen, weer gas kan geven en nog even snel naar links manoeuvreert. In de afgelopen maand hebben we heel wat inefficiëntie gezien (altijd een doorn in het oog van goedgeorganiseerde westerlingenJ), maar deze bus wordt op de meest efficiënte manier gebruikt die we ooit gezien hebben.

De gehele avond bestaat verder uit overschrijven, leren en oefenen van het zojuist geleerde en tussendoor wordt er nog gegeten en gedouched.

Vol = Vol
EC | Quito | 15 juli 2008
Na het wakker worden zitten we rond 09:00 weer aan het ontbijt. Daarna moet er toch echt weer geoefend worden met het Spaans, maar als je ziet dat je steeds meer woorden begint te herkennen is dat toch leuk om te zien! 

Om 12:30 gaan we weer lunchen en daarna begeven we ons weer op weg naar school. Op school krijgen we weer een enorme hoeveelheid aan informatie waarbij we ons allebei afvragen of we dit ooit goed onder de knie krijgen. Op de weg terug gaan we nog even langs Rainforestur om te kijken of er een goede deal is die Canopy mixt met een bezoek aan het Cotopaxi nationaal park. De verkoper is echter een onderuitgezakte player die meer interesse heeft in het verdienen van het grote geld dan het helpen van twee zielen aan een leuke dag dus dit zien we niet zo zitten; we kijken morgen wel naar een andere en eventueel onze eigen Edu Amazonas, want ze hebben naast de Spaanse school ook een reisbureautje.

We gaan op weg naar onze bus en merken nog een belangrijk verschil op tussen Ecuador en Nederland; een goede tip voor mensen die hierheen gaan: Auto’s hebben hier altijd voorrang. Je kunt rechtdoor op dezelfde weg gaan als voetganger of van rechts komen, maar de auto’s hebben nu eenmaal meer kracht en gaan dus voor. Maar bussen zijn toch groter? Ja, maar auto’s kunnen beter manoeuvreren en hebben veel meer trekkracht dan de bus – die veelal vrij oud zijn en al helemaal veel moeite hebben met steile hellingen. Dus, huur een auto en wordt gelukkig in Ecuador!

We relaxen en dineren om 19:00 en het wordt nog redelijk ‘laat’ als Yvette blijft (de oudste dochter van deze familie) incl Andrea – haar dochter – en we nog even doorpraten over hoe Ecuador zich heeft ontwikkeld de laatste jaren en hoe moeilijk het is om in Europa te komen voor niet-Europeanen. We doen nog snel even wat oefeningen voor het naar bed gaan en dan gaan we heerlijk slapen.

Mucho cansado
EC | Quito | 16 juli 2008
We worden rustig wakker en gaan na het douchen weer aanschuiven bij de familie. Na het ontbijt besluiten we de lunch over te slaan van ‘thuis’ en gaan we richting de stad. We willen even de opties bekijken van toertjes met Canopy en naar Cotopaxi. We bezoeken een paar bedrijfjes, maar er zit nogal wat prijsverschil tussen de een en de ander. Uiteindelijk vragen we het gewoon bij ons eigen taalbureau/reisbureautje en die geeft een aardige prijs waar we maar op in gaan. We hebben dringend wat afwisseling nodig van onze Spaanse lessen. We zien de vooruitgang en begrijpen steeds meer en meer, maar het is behoorlijk aanpoten met vier uur lang nieuwe dingen horen, alleen maar Spaans praten en dan ook nog eens behoorlijk wat huiswerk maken.

Na weer een snelle les met veel inhoud gaan we moe maar voldaan naar huis met de formule 1-bus en we wagen ons leven weer eens als we willen uitstappen. Na het eten zijn we hele avond met z’n tweetjes op de kamer; heerlijk.

Oh ja, het is zomer
EC | Quito | 17 juli 2008
We worden heel laat wakker (heeeeerlijk dat slapen) en zijn maar net op tijd voor het ontbijt. We krijgen elke dag ongeveer hetzelfde:
1 bordje met vers fruit (banaan, meloen, ananas of
1 glas vers geperst sap (sinaasappel of passievruchten)
Gebakken eitje met een broodje
Koffie/Chocolademelk

Heerlijk ontbijtje dus. De zon is inmiddels flink door komen zetten wat uniek is deze week. Het is vollop zomer in Quito, maar de hele week hebben we al ‘last’ van wolken en heel af en toe een klein regenbuitje. De temperatuur is – vooral ’s avonds – ietwat aan de koude kant, maar verder altijd wel aardig. Nu ineens schijnt de zon dus fel en kan je niet eens meer behoorlijk buiten zitten zonder weg te koken. Aangezien we erg hoog zitten, verbrand je sneller dus insmeren maar!

Ons gastgezin heeft een terras bovenop het huis en vandaar kan je een groot gedeelte van Quito zien met daarachter weer vele bergen. Veelal dus in de wolken, maar aan het einde van de week komen ze toch een beetje tevoorschijn. Na wat bakken en de lunch begeven we ons weer naar school.

Daar worden we weer volgestampt met woorden, grammatica en gesprekken; we moeten zelfs ons eigen kikkerlandje uitleggen aan een Duitse die liever over Nieuw-Zeeland praat dan over haar eigen land (en terecht). Thuis praten we met de familie en na het diner worden we gevraagd of we de avond erop Pizza willen eten bij een tent in Quito; tuurlijk! Die avond wordt er huiswerk gemaakt, en dan gaat de tijd snel.

Veel Spaans, Lekker eten, lekker drinken
EC | Quito | 18 juli 2008
Na het ontbijt begeven we ons snel weer naar de stad. We willen kijken of we wat kunnen kopen voor de familie als dank voor de gastvrijheid, maar het valt niet mee iets passends te vinden. Liever niets dan iets nutteloos en doms geven dus kiezen we daar maar voor. Met een paar heerlijke broodjes voor een bespottelijk lage prijs begeven we ons even naar het park om in een mooie Spaanstalige ambiance er nog een paar woordjes in te krijgen en gaan we weer Spaans praten de hele middag. Er zit een soort verzadiging in aan het einde van de middag; we kunnen weinig meer opnemen en onze hersentjes zijn gewoon moe en hebben geen zin meer. We nemen afscheid van onze lerares – want die gaat niet mee naar de kust – Inez en krijgen ons reisprogramma voor de volgende week; ziet er goed uit!

We gaan naar huis en gaan in onze mooiste kleren samen met Yvette en Maurice (dochter van ons gastgezin en bijbehorende man) naar een gezellige pizzatent. Het was erg gezellig en ondanks een kleine taalbarrière leek het toch redelijk moeiteloos te gaan. Ook de 3 liter bier persoonlijk taps – bijgenaamd giraffe – en de enorme Pizza’s droegen mee aan een geslaagde avond. Maurice en Yvette zijn erg begaan met Ecuador en willen vooruitgang die ze nu hopen te zien in de huidige president Correa – bijgenaamd ‘riem’ aangezien Correa ‘riem’ betekent in het Spaans. Er worden vele (grond-)wetten aangepast naar een eerlijker beleid en ze zijn erg geïnteresseerd hoe Nederland het heeft ingericht.

We worden netjes thuis weer afgezet en gaan heerlijk slapen.

Adrenaline
EC | Cotopaxi NP / Quito | 19 juli 2008
We staan erg vroeg op om onszelf klaar te maken voor een dagje hiken en canopying. Om 07:00 staan we klaar en wel voor de deur en worden we opgehaald door iemand van Tierra del Volcan. Helaas rijden we eerst een paar rondjes door Quito en zitten we opgezadeld met 6 jonge Amerikanen in een busje. We rijden niet echt ver, want we krijgen een lekke band, maar voor ons betekent dit een lekkere broodjesstop; geen probleem dus.

Jonge Amerikanen zijn eigenlijk het ergst van het gehele volk. Alle standaardzinnetjes en opmerkingen die Amerikanen eigenlijk altijd wel hebben, hebben zij opgepikt en gebruiken ze zelf ook; iedereen spreekt hetzelfde. Voorbeelden: Oh My God hebben we zeker een keer of twintig gehoord. Oh, that is SO cool minstens net zo veel en als klap op de vuurpijl – en dit is een invuloefening – is er altijd nog de I’m really afraid to do <vul een willekeurig werkwoord in>, but I’m just gonna do it. Het lijkt wel alsof ze allemaal als mietjes geboren worden, vervolgens zeggen dat ze niets durven, dan toch altijd doen en dan als een soort held omschreven willen worden.

We rijden naar Machachi, een dorpje 1,5 uur van Quito en hoewel het normaliter een vrij slaperig dorpje is, is er vandaag een speciaal feest ter ere van de Mariachi’s (al snel genoemd Mariachi Machachi). Dit zijn eigenlijk een soort cowyboys, gekleed in mooie, zelfgemaakte klederdrachten die hoog in de Andes leven. Ze komen allemaal bijelkaar in Machachi en dat geeft een stoer, kleurrijk beeld. We gaan de Andes nog een stukje hoger in om na vele kringelbochtjes te eindigen bij onze Haciënda. Op 3000 meter gelegen heeft deze een uitzicht over diverse vulkanen en zitten we echt midden in de Andes; een fantastisch uitzicht.

De organisatie hapert iets, maar na een tijdje gaan wij op pad om een stuk te lopen/hiken met een privegids. Hij vertelt over de bomen en planten en we lopen gewillig achter hem aan. Onderweg glibberen we nog naar beneden naar een waterval en stijgen we nog eens een stukje om uitgeput boven te raken. Na 2,5 zijn we weer terug en krijgen we een verschrikkelijke lunch voorgeschoteld. Het is zelfs zo erg dat Frans last van z’n maag krijgt.. Als de eigenaar vraagt waarom we ons eten niet hebben opgegeten vertellen we dan ook graag dat het niet te eten was. Misschien kan onze Europese maag het allemaal niet aan of misschien zijn we verwend bij onze familie in Ecuador. 

We rijden een stukje met de auto om bij de Canopyploeg uit te komen. We krijgen onze spullen aan en hiken nog een 45 minuten voordat we aan het echte werk beginnen. We staan voor een immense afgrond (zeker 80 meter) waarboven een staalkabel gespannen is en van ons wordt verwacht hier vanaf te sjeesen. Na de uitleg, twijfels en enige angst gaan we naar beneden en dat is gaaf! We hebben een pakket van vijf gekocht dus we gaan nog vier keer naar beneden sjeesen en de laatste twee keer mogen we Freestyle. Het is de bedoeling dat je normaliter in een specifieke positie gaat om draaien te voorkomen en om goed af te kunnen remmen en eventueel meer snelheid te maken, maar bij Freestyle heb je een paar seconden om zo gek te doen als je zelf wil; hihi.

Vol met adrenaline stappen we weer in de auto en beginnen we aan een lange terugrit terug naar Quito. Daar komen we rond 18:30 aan en kunnen heerlijk van een warme douche genieten. Die avond gebeurt er verder weinig; alles opladen, douchen en samen zijn.

Een dubbele dag..
EC | Quito | 20 juli 2008
Vandaag is een hele bijzondere en dubbele dag en worden we door een heel scala aan emoties heen gesmeten. We starten zonder wekker vandaag in de wetenschap dat onze gastvrouw heel vroeg vandaag naar het ziekenhuis is geweest om ‘een bobbel’ te laten controleren. In potentie kan dit een groot probleem zijn en moest dit HEEL snel behandeld worden. Tegen de tijd dat wij aan het ontbijt komen, zijn ze alweer terug met de mededeling dat het een cyste is die nog verder onderzocht moet worden. Wij eten ons ontbijt en gaan richting het oude centrum. Vorige week zijn we ook al geweest, maar door onze slechte planning waren de kerken na het middaguur dicht en hebben we wat gemist.

We nemen de trolly naar Plaza de Santo Domingo en stappen vlak voor de bijbehorende kerk uit. Volgens de LP een griezelige kerk, maar als wij binnenkomen zien we een normale kerkdienst in een prachtige kerk met alleen een iets minder interessant plafond. We lopen verder naar het Plaza de San Francisco en met een mooie, bijna blauwe lucht is deze nog mooier dan vorige week. Helaas is de kerk nog steeds Under Construction en niet mooier dan vorige week. Wederom lopen we verder naar het Plaza de la Indenpendencia waar het weer een drukte van belang is. We lopen de Iglesia de el Sagrario binnen en ook deze is weer schitterend met vooral ook veel (blad-)goud overal.

We lopen langs het presidentieel paleis waar Marijke solliciteert voor paleisbewaker, maar dit is geen succes. Vlak ernaast zit een heerlijke cafetaria waar je heerlijke, verse sappen kunt kopen en we zitten aan een krakkemikkig tafeltje onze jus d’orange te drinken.

Als we teruglopen naar het Plaza de la Independencia zien we een internetcafé en daar duiken we snel even in om de website bij te werken. Ook lezen we vele leuke mailtjes van veeeel mensen die Frans gefeliciteerd hebben met zijn verjaardag!!!

We zijn blijkbaar erg druk met de website bezig, want ondertussen wordt onze daypack gestolen.

Je wordt enorm gewaarschuwd in de Lonely Planet en we zijn ook door diverse mensen al gewaarschuwd dat het erg snel kan gaan, altijd op moet letten op je spullen en beter niet in al te drukke plaatsen al te lang kan blijven hangen. Toch krijgen we het makkelijk voor elkaar om onze daypack te laten jatten en zijn we een aantal waardevolle spullen kwijt waaronder de videocamera. We zijn boos (vooral op onszelf), gefrustreerd en hebben vooral geen zin in al het papierwerk die we hier weer aan kwijt zullen zijn. We lopen naar het politiebureau dat dicht is en lopen weer terug naar de plek des onheils om een willekeurige politieagent aan te spreken en te vertellen dat we bestolen zijn.

Na wat heen en weer geloop zitten we in een politieauto – we lijken wel criminelen! – op weg van Quito old town naar Quito new town. Na een tijdje zijn we in new town en gaan we terug naar old town om van politieauto te veranderen – nu zitten we in een politieauto met tralies ertussen, we worden steeds crimineler! – en rijden we van old town naar new town (snapt u het nog?). We belanden bij de toeristenpolitie en die spreken gelukkig .. geen Engels. We krijgen een formuliertje waarop gelukkig alle vragen in het Spaans en Engels staan en we beginnen maar te schrijven.

Na twintig minuutjes staan we buiten met een ingevuld aangifteformulier en gaan we op zoek naar vervangende zaken. Met nieuw gekocht eten en drinken gaan we even rustig in het parkje zitten en relativeren we alles een beetje. Ook gaan we weer een beetje genieten van de zonnige dag en Frans zijn verjaardag. We hebben ‘gelukkig’ alleen maar vervangbare zaken verloren (behalve dukkie..:() en hebben toevalligerwijs de avond ervoor alle foto’s en filmpjes op de laptop gezet.

We gaan naar huis om het even lekker rustig aan te doen, douchen en alles in te pakken voor de reis vanavond naar de kust. We eten nog een laatste keer bij onze familie en die hebben hun best gedaan om er een speciale avond van te maken met zelfs ijs toe; een vrij dure aangelegenheid in Ecuador. Frans wordt gefeliciteerd en we nemen nog wat foto’s van elkaar ter herinnering. Hoewel je na een week veel waarde hecht aan je eigen vrijheid, was het toch erg gezellig en deed het een beetje aan thuis denken. Met de Honda van de familie rijden we rustig naar het busstation vanwaar we vertrekken naar Alandaluz, vlakbij Puerto Lopez aan de kust.

We zijn ruim op tijd – zoals ook de bedoeling was – en al snel komt ook onze Amerikaanse medestudent, Tom, aangereden. Tom komt aan met een zonnebril wat opvalt als het al donker is, maar het is niet zonder reden. Als hij z’n zonnebril afzet blijkt dat hij een enorm blauw oog heeft. Hij moest twee straten lopen naar zijn hotel ’s avonds laat en is tijdens die zeer korte wandeling gepakt door 3/4/5 mannen die hem in elkaar geslagen hebben en hebben beroofd van zijn horloge, geld, creditcard en telefoon. Ook hier wordt je voor gewaarschuwd, maar je verwacht niet dat twee straten zelfs al teveel is. Ineens zijn we ‘blij’ dat wij nog in goede gezondheid verkeren en ‘alleen maar’ wat spullen kwijt zijn.

We wachten echter op onze lerares die veels te laat is en tien minuten voor tijd pas aankomt; we zagen de bui alweer hangen. We stappen in onze bus en tot ons verdriet is het geen superslaapbus zoals we in Brazilië en Argentinië gewend waren; dat wordt proppen. We vertrekken in de avond richting de zon.

En we gaan toch weer verder
EC | Alandaluz | 21 juli 2008
We zijn uren bezig om een beetje een houding te verzinnen waarin we iets van slaap kunnen krijgen, maar het lukt allemaal niet erg. Rond 06:30 komen we aan in Puerto Lopez vanwaar we de discobus nemen naar Andaluz. Vreemd dat de chauffeur en bijrijder het nodig vinden om voor 07:00 al een keiharde Latijns-Amerikaanse rapmuziek aan te zetten. Op de beat van de muziek schudden we zo uit de bus en zijn we in ons vakantiepark aanbeland. Het is een bijzonder mooi park met ecohuisjes die vrij groot zijn en erg goed met de natuur geïntegreerd zijn. Enige nadeel is dat de huisjes wat muf ruiken en het toilet niets meer dan een gat is waarop je met je bob de bouwerschep de behoeften moet afdekken. We ontbijten snel en gaan slaperig naar de kamer terug.

We kunnen blijkbaar niet ruilen met een andere kamer en gaan via de douche in de hangmat en vandaar in bed om wat slaap in te halen. Rond het middaguur lunchen we en hebben we aansluitend onze Spaanse les met onze nieuwe lerares; Veronica. Veronica geeft meer les alsof we kinderen zijn en dat kan handig zijn om te leren, maar is soms ook wat overdreven. Als we in een kringetje handjeklap moeten spelen om woordjes te leren gaat het iets te ver en kappen we dat maar af.

Na de Spaanse les gaan we eten en dat is helaas identiek aan de lunch; we kiezen wel wat anders van de kaart en betalen het verschil bij. Aansluitend krijgen we een Ecuadoriaans kaartspel voorgeschoteld wat vrij ingewikkeld is, maar wel grappig. Rond 21:45 geloven we het wel en gaan we de binnenkanten van onze ogen bekijken op de kamer.

Rico, no loco
EC | Alandaluz | 22 juli 2008
De klamboenetten hangen niet voor niets in de kamer. Hoewel we weinig tot geen vliegende mormels gezien hadden in de kamer voordat we gingen slapen, waren ze er weldegelijk met als gevolg dat midden in de nacht de klamboe naar beneden moest. Met wat extra bulten schuiven we aan bij het ontbijt en beginnen we onze Spaanse les erna. Vandaag herhaling van de verleden tijd en alle uitgangen onthouden is nogal een uitdaging.

’s Middags, na de lunch, is het de bedoeling om te vertrekken naar Playa los Frailes, maar het weer is niet echt goed te noemen. Voor een strand hoop je op zon en we kijken al 1,5 dag naar een groot, grijs wolkendek. Als onze Amerikaanse medestudent terugkomt van dat strand vertelt hij dat het weer daar wel aardig is en dat we maar moeten gaan; ok. Om 14:30 stappen we in onze privétruck en krijgen we gelijk de mededeling dat het park om 16:00 dicht gaat en het een half uur rijden is; we vragen ons eigenlijk gelijk al af waarvoor we de moeite dan nog nemen, maar goed. Na wat hobbelen over een soort-van-asfaltweg komen we aan bij de entree van het park en wordt gevraagd US$12 neer te tellen pp voor toegang tot het park. Hmm, 1 uur strand met niet echt veel zon voor US$24,-; dat denken we toch even niet. We vertellen onze chauffeur vriendelijk dat hij met dezelfde noodgang weer terug kan gaan, want we zijn niet gek.

Dit is al de zoveelste keer dat het mis gaat met ons en Eduamazonas. Op de website staat dat bij het Sunny Coast programma elke dag een halve dag excursie hebben en een halve dag Spaanse les. Dit bezoek aan het strand voor een uur noemen ze hier dus een excursie. Tevens heb ben we maandag ook al niks gedaan, want toen was de optie om in de buurt door de tuinen te wandelen. Vervolgens doen we vrijdag ook niks omdat we dan ’s middags richting Puerto Lopez moeten om de bus te halen. Blijven morgen en overmorgen over. Morgen verwachten we (toch nog) een leuke dag dus we zullen zien…

Even verderop stappen we uit bij het enige stadje in de omtrek; Puerto Lopez. Puerto Lopez is niet meer dan een gat waar toevallig de bus stopt vanuit Quito (en ongetwijfeld wat andere belangrijkere steden) en aan het strand ligt. Deze combinatie is genoeg om veel backpackers aan te trekken dus de ‘boulevard’ is meer gevuld met blanke gringo’s dan Ecuadorianen.

We shoppen bij de plaatselijke supermarkt en drinken/eten op het (gratis!) strand onze snacks op. We krijgen een schouwspel te zien van meerdere pelikanen die op een erg grappige manier aan hun eten komen. De grote vogels rusten uit dobberend in de zee om op krachten te komen, vervolgens stijgen ze op en vliegen/zweven ze sierlijk door de lucht. Als ze denken dicht in de buurt te komen van hun avondmaal, stijgen ze hoger in de lucht voor een fikse ‘aanloop’. Als ze daadwerkelijk een prooi in het zicht hebben laten ze zich verticaal vallen – de grote vleugels worden dan dicht tegen het lichaam aangehouden zodat het meer een raketvorm heeft – en duikt het de zee in om, hopelijk, met een vis weer boven te komen. Het hele geheel klinkt mooi, maar de pelikanen zijn iets te groot om het serieus te nemen. Het lijkt er meer op dat de dieren tegen een horizontaal raam opvliegen en alsware een soort Sado Masochisme het leuk vinden om elke keer weer met een grote smak zichzelf te pijnigen.

We gaan op zoek naar een internetcafé om wat zaken te checken en dat is niet gemakkelijk in dit stadje. Het stadje is nog bezig met het verlonelyplannetten en is nog niet volledig ingesteld op toeristen. Na een tijdje vinden we er toch een en zoeken vooral naar een geschikte slaapplaats in Baños waar we na de kust en Quito naar toe willen. Wederom is het erg leuk om alle felicitaties te lezen van vele mensen, maar wij hebben besloten dat Frans niet de 20ste juli jarig was, maar de 29ste jarig is. Afgelopen zondag was zeg maar niet de topdag van deze vakantie en we verwachten de 29ste lekker rustig in een fantastische omgeving relaxed in natuurlijke warmwaterbaden te zitten. We gaan alle mailtjes dus hergebruiken op de 29ste en Marijke gaat Frans een lekkere massage geven om het toch nog te vieren. Frans wordt tenslotte toch 30!!!!!!!!!!!!!

Op de boulevard drinken we nog een lekker verse jus d’orange en eten we een tosti alvorens de bus terug op te zoeken. Tegen de hele bus zeggen we dat we er bij Alandaluz uit willen en dat is geen probleem. In Quito hadden we al gemerkt dat er twee types busstops zijn; in Puerto Lopez is dit niet veel anders. Aan de ene kant heb je verkeersborden waar Parada op staat die iedereen negeert en aan de andere kant heb je het piepsysteem.

Het piepsysteem is, denk ik, uitgevonden door een ICT’er. Als ICT’er zijnde heb ik al bij aardig wat grote bedrijven gewerkt en overal is het eigenlijk hetzelfde met systemen. Er zijn veels te veel (verouderde) systemen in omloop waarvan er een hoop zijn waar niemand wat vanaf weet. Aangezien men bang is dat ‘iets’ niet meer werkt als het uitgezet wordt, wordt dit dus niet gedaan. Sterker nog, men wil er koste wat het kost alles aan doen om te voorkomen dat het niet uitgaat, stuk gaat of andersoortig er ook maar iets mee gebeurt. Voor ICT’ers een doorn in het oog, want eigenlijk weten ze niet wat ze moeten doen, maar als het fout gaat moeten ze het wel oplossen. Oplossing hiervoor: piepsysteem. Gewoon de systemen uitzetten, één voor één en bidden richting Mekka dat niemand gaat zeuren ( piepen!) om iets wat normaal wel of niet gebeurt.

Het piepsysteem is type twee busstop in Ecuador. De buschauffeur heeft als taak zo snel mogelijk door te rijden naar het eindpunt om vervolgens zo efficiënt mogelijk de bus ingezet te hebben. De bijrijder heeft als taak iedere passagier in de gaten te houden, met name of ze al betaald hebben. De passagier heeft als taak bij de uitgang te gaan staan als die er ongeveer uit wil en precies aan te geven (piepen!) wanneer die er echt uit wil. Conclusie: Je mag eruit wanneer je wil, dus waar heb je in godsnaam busstations voor nodig.

Na twintig minuten wordt er van voren hard ‘Alandaluz’ geschreeuwd; voor ons het sein om naar voren te waggelen. We worden netjes afgezet en gaan richting onze lerares om eens flink te klagen. Zij kan er ook niet zoveel aan doen dat het allemaal niet zo vlekkeloos gaat, maar eens goed vertellen wat je ervan vindt is soms al genoeg om het van je af te praten. We eten een heerlijke fruitsalade en een biertje en relaxen verder de hele avond met z’n tweeën op de kamer.

Mooie boobies
EC | Alandaluz | 23 juli 2008
We worden vroeg wakker voor het ontbijt en we zijn benieuwd naar de hoofdact van vandaag; “Isla de la Plata”. Isla de la Plata – een eiland enkele tientallen kilometers voor de Ecuadoriaanse kust - heeft een hoop geschiedenis om zich heen. Het wordt onder andere het Galapagos for the poor genoemd, omdat een trip erheen redelijk goedkoop is (in tegenstelling tot de duizenden euros die je voor de Galapagos Eilanden kwijt bent) en er dieren zijn die ook daar te vinden zijn. Tevens is er een piratenverhaal waarbij gezegd wordt dat er een boel goud nog steeds verstopt is op het eiland wachtend om gevonden te worden. We vertrekken zonder haak en papagaai naar het eiland, maar zijn ervan overtuigt om de schat te gaan vinden. We rijden naar Puerto Lopez waar we bij het reisbureautje uitkomen waar Edu Amazones de toer geboekt heeft. Ook hier is de organisatie ver te zoeken, maar na een fix aantal vragen belanden we op een boot die richting Isla de la Plata gaat.

De hoofdact blijkt niet de hoofdact te zijn. Lang voor het eiland zien we een tweetal bootjes stilliggen in het water en aangezien we rondom alleen maar meer water zien, moet er ‘iets’ aan de hand zijn. Tussen juni en oktober paren de bultrugwalvissen voor de kust van Ecuador en zijn ze veelvuldig en relatief makkelijk te zien. We zien diverse malen twee walvissen samen boven het water komen om sierlijk te eindigen onder het water met hun staart en af en toe probeert het mannetje indruk te maken op zijn aanstaande partner door te springen in het water. Nodeloos te zeggen dat dit springen van een tientallen meter lang dier enorm gaaf om te zien is! We bekijken er diversen en varen met onze speedboot door naar het eiland. De golven zijn soms hoog en meerdere malen bonken we met een enorme knal op het water. Erg leuk, maar het kan pijnlijk zijn als je niet goed zit.

We komen aan in colonne bij het eiland en beginnen na een korte uitleg met een van de twee routes. We gaan op zoek naar ‘boobies’. Met een vogelsoort die zo heet, is het wachten op flauwe grappen, maar even later zien we dat de boobies zichzelf ook niet al te serieus nemen. Er staan er twee naast elkaar een beetje om elkaar heen te draaien en het zouden normale meeuwen kunnen zijn – qua hoe ze eruit zien – maar ze hebben zeer opvallende, blauwe voeten. We blijken naar een soort paringsdans te kijken, maar het gaat allemaal uiterst traag en er gebeurt nauwelijks iets. De romantiek is ver te zoeken en als dan ook nog eens tientallen mensen naar je aan het kijken zijn, kunnen wij ons voorstellen dat de zin ver te zoeken is.

Verderop het eiland komen we bij een ontzettend grote frigate-kolonie. Dit zijn zwart-witte, grote vogels waarbij de mannetjes een rode keel hebben. Als ze indruk willen maken op de vrouwtjes – of aan het vechten zijn/territorium aan het verdedigen zijn – blazen de keel enorm op waardoor ze een enorme keel krijgen; grappig om te zien! Via de ene soort boobies lopen we naar de andere; de gemaskerde (de naam is te danken aan de zwarte rand om hun ogen) boobies, maar die zijn allemaal druk bezig met het beschermen van hun eieren. Een voor een zitten ze ons aan te staren (wie kijkt nou naar wie?!) maar willen ze niet bewegen, omdat hun ei dan open en bloot ligt. Zorg dat je niet in de buurt van snavel komt en je kan erg dichtbij komen.

In de verte zien we diverse walvissen spelen/indruk maken wat superleuk om te zien is. We lopen het hele stuk terug en belanden via de boot in het water om even te snorkelen. Er is een klein stuk koraalrif rondom het eiland en dat herbergt ook mooie vissen. We laten het echter bij even zwemmen, want willen liever de walvissen zien. Onderweg terug naar het vaste land zien we er wel een paar, maar het is wat minder dan de heenreis.

We stuiteren terug over het water en na even snel geinternet te hebben, rijden we terug naar het hotel. We eten met z’n vieren en spelen scrabble met Spaanse woorden wat nogal een uitdaging is. Niet veel later is het genoeg voor vandaag. 

Nog een xtje
EC | Alandaluz | 24 juli 2008
Geen wekker vandaag; heerlijk. We ontbijten laat en zijn rond 10:30 klaar om weg te gaan naar een Canopytour. Dit hebben we een paar dagen geleden al gedaan,  maar we hadden de keuze tussen een dagje strand of Canopy en aangezien het regent heb je niet zoveel aan strand. We gaan daarom maar weer aan wat staalkabels hangen! Na een fikse bergrit belanden we in een rustige, bergachtige en erg mooie omgeving. Er is een hotel opgezet met een enorme tuin waarin ook de Canopykabels zich bevinden. We hijsen ons in de vereiste outfit en lopen richting de eerste kabel iets verderop. Meteen na de eerste kabel hebben we de smaak weer te pakken. Het is minder hoog dan die van een paar dagen geleden, maar toch wel weer een leuke ervaring. Bij de derde lijn mogen we weer ‘freestyle’ gaan wat betekent dat we allerlei gekke trucen kunnen uithalen. Na de Canopy krijgen we nog een kleine toer door de achtertuin, maar die is niet veel anders dan het westland; alleen dan zonder kassen.

We rijden terug achterin de truck voor een mooi uitzicht – maar het zit niet zo lekker.. – en na de lunch gaan we snel douchen om schoon aan Spaanse les te beginnen. Een hoop nuttige uitgangen weer en we schuiven direct aan bij het diner. Na het diner nog een Ecuadoriaans kaartenspel en we houden het voor gezien voor vandaag.

Finito en terug naar Quito
EC | Alandaluz | 25 juli 2008
Beetje vroeger vandaag, want we hebben een vol programma. We ontbijten met z’n tweeën, want onze twee partners in crime zijn weer eens te laat. Tegen het einde van ons ontbijt zijn ze er eindelijk en Marijke houdt het gelijk voor gezien, want ze heeft geen zin meer in en is erg moe van de afgelopen twee weken. Frans blijft hangen voor een spelletje ganzenborden (Spaanse les!) waarbij het de bedoeling is om de vragen te beantwoorden in het Spaans. Na 1,5 uur is het genoeg en zijn we officieel klaar met twee weken Spaanse les. We ruimen alle spullen op en kaarten even om wat tijd te doden. Niet veel later vertrekken we alvast naar Montañita dat als optie aangegeven was voor vandaag. We zijn helaas iets meer kwijt dan verwacht in de bus en we stoppen op wat vreemde plekken onderweg, maar na iets meer dan een uur stoppen we in backpackers heaven.

Waarom Montañita nog een Spaanse naam heeft is ons een raadsel. Als we aankomen zien we direct al vele dreads lopen wat al duidt op de aanwezigheid van iets-te-lang-blijven-hangen westerlingen die niet veel meer doen dan chillen, wat drinken hier en daar en vooral erg veel lamlendig praten met andere dreads. Montañita staat bekend om de goede surf die het strand heeft en je ziet dan ook regelmatig surf types lopen die koste wat het kost met ontbloot bovenlijf willen tonen hoe goed ze eruit zien hoewel het niet echt warm is. We eten wat bij de plaatselijke eettent en lopen richting het strand. Ook hier weer een paar die hards die proberen de zon af te dwingen, maar hij komt echt niet. Teruglopend in het dorp is het eigenlijk paar straten met een marktje van veelal nutteloze spullen en er is niet veel meer te doen.

We lopen naar het niet toeristische gedeelte en daar zien we de lelijkste kerk ooit met spaanplatten als dak. We doen wat inkopen en besluiten te kaarten met een biertje totdat we Veronica en Tom tegenkomen. Een paar uur later hebben we elkaar gevonden en gaan we weer terug naar het hotel om de spullen op te halen. Het gaat allemaal vrij langzaam en dat heeft als gevolg dat we de laatste bus naar Puerto Lopez hebben. Dit laat ons ook niet veel tijd over om te eten alvorens we de bus in moeten naar Quito. We lopen langs stroomdraden vol met vogels en zetten ons neer bij een restaurant voor een snelle hap. Wij zijn als eerste klaar en gaan alvast richting de bus om te voorkomen dat die wegrijdt; we blijken niet echt een upgrade te hebben gehad en zitten in een ‘iets’ betere bus dan de heenweg die ook nog eens niet zo lekker ligt. We hebben geen plek meer voor onze tassen dus die moeten de bus in; iets wat niet makkelijk is aangezien de tassen eigenlijk al niet door het gangpad heen passen. We zeuren even, maar we willen toch graag weg hier dus gaan we maar zitten. Ook krijgen we te horen dat er een staking is en dat het nog wel eens wat langer kan gaan duren; zucht. We slapen voor geen meter..

.. En filmen maar weer
EC | Quito | 26 juli 2008
Sneller dan we verwacht hadden zijn we weer terug in het kloppende hart van de Ecuadoriaanse Andes, Quito. We nemen afscheid van onze lerares Veronica en medestudent Tom en we delen een taxi met een gozer uit Quebec - hij weigert zichzelf een Canadees te noemen, hij gelooft in een onafhankelijk Quebec – die dezelfde kant op moet. Wij bellen aan bij Hotel Nassau waar we twee weken geleden hulpeloos ’s avonds laat nog succesvol probeerden een kamer te krijgen toen we waren vergeten door Edu Amazonas. Het is rond 06:30 en helaas bellen we het halve hotel wakker (moet je maar niet op je doorpost zetten dat je 24 uur per dag open ben). We krijgen een tussenkamertje, want een paar uur later is er pas een tweepersoonskamer beschikbaar met douche; geen probleem. We eten een heerlijk ontbijt bij de Magic Bean en proberen wat naar huis te sturen, maar een postkantoor vinden in Quito schijnt erg lastig te zijn. Die in de Lonely Planet bestaat niet meer en in een nieuw overzichtskaartje van Quito staat ook al het verkeerde adres.

We geven het op en gaan echt nuttige dingen doen, slapen. We hebben slecht/nauwelijks geslapen vannacht in de bus en we zijn doodop. Een paar uur later worden we wakker geklopt door de eigenaresse dat de tweepersoonskamer beschikbaar is; mooi!

We douchen rustig aan en gaan shoppen vandaag. Geheel niet in stijl van een echte budget-backpacker hadden we al nagevraagd bij diverse mensen waar de grote shoppingmalls zijn en na een wandeling van een half uurtje zijn we aanbeland bij een enorm complex waar vele – veelal dure – ketens hun waar proberen te verkopen. De rijke Ecuadorianen lopen hier ook rond met een handjevol toeristen erbij om het compleet te maken. We zijn op zoek naar een outdoorwinkel en een mooie, vervangende videocamera en die zijn alleen te krijgen in dit soort shoppingmalls. Winkels genoeg, maar de outdoorwinkels hebben niet wat we willen, dat wordt geen trui vandaag. Wel vinden we een geschikte camera! We lullen wat van de prijs af en zorgen voor zekerheid omtrent het voltage-verschil (in Ecuadoor hebben ze 110 volt en wij in Nederland 220, ook de rest van Zuid Amerika heeft 220) en kopen onze mooie, nieuwe Sony DC-SR45.

Voldaan stappen we uit het airco rijkeluiscomplex en stappen we op een bus die naar ons hotel toe gaat waar we even later alle opties eens even rustig gaan bekijken van onze nieuwe aanwinst. Aangezien we eigenlijk geen idee hebben hoe en wanneer we naar Baños moeten komen, gaat Frans even alleen naar het busstation; Marijke voelt zich ook niet helemaal lekker. Op het busstation zijn er opties genoeg en de eerste de beste Quito->Baños optie klinkt gelijk goed; US$3,5 pp voor 176 kilometer rijden doen we het voor. Op de terugweg doet Frans even boodschappen voor het avondeten, want in Quito is het niet echt een lolletje om ’s avonds over straat te lopen. We horen steeds meer verhalen van berovingen en hebben geen zin om weer spullen kwijt te raken.

Met een film (16 blocks), croissants, een kaasbroodje en yoghurt drink maken we er een gezellige avond van.

Eggmaster M
EC | Quito | 27 juli 2008
We hebben een zekere tijdsdruk dus checken uit bij ons hotel, laten onze bagage er achter en eten wat bij de broodjeszaak om de hoek. We lopen naar Avenida America waar volgens de Lonely Planet de bussen naar “Mitad del Mundo” vandaan zouden moeten gaan. Na een kwartier wachten vragen we het aan een lokale vrouw en die meldt dat dit niet het geval is en dat we via de busterminal moeten gaan in het noorden. We lopen naar het busstation vlakbij onze school, want daar hebben we ook al bussen gezien die erheen gaan. Dit blijkt ook niet zo te zijn en we moeten op de ringweg komen voor de gewenste bussen. Op de ringweg houden we inderdaad al snel een bus aan die gelukkig naar het midden van de wereld gaat, 22 kilometer boven Quito. Het is erg gezellig (lees: als sardines in blik) in de bus en we zijn blij dat we er weer uit kunnen na een uur.

We kopen de entreetickets en lopen naar het standbeeld. Het is grappig opgezet met overal de boorden van Latitude 0°-0’-0” wat aanduidt dat dit het midden van de wereld is. Als absoluut nulpunt wordt hier een groot massief bouwwerk aangehouden waar een museum in gevestigd is en waar je bovenop kan komen met een lift. Denkend dat dit interessant is betalen we
6 US$, maar het valt allemaal bitter tegen. Het uitzicht is niet bijzonder en het museumpje herbergt een aantal Indianenstammen van Ecuador op display, maar is erg minimaal. Verder is er eigenlijk weinig te doen, want het is allemaal supertoeristisch - er rijdt zelfs een treintje rond op 1 vierkante kilometer! – en de omringende stalletjes zijn gevuld met merchandise die iets met ecuador of het midden van de wereld te maken hebben. We eten even wat en lopen buiten het park op zoek naar het Inti ñan museum. Om de hoek vinden we het museum en vanaf een afstandje ziet het er al tien keer leuker uit dan het midden van de wereld park. We moeten met een groep mee voor de uitleg en dat is eigenlijk ook wel nodig en interessant. Verreweg het leukste onderdeel zijn de diverse experimenten die je alleen op de evenaar kunt doen. Allereerst wordt er hier medegedeeld dat het midden van de wereld park niet echt het midden van de wereld is (?), maar dat dat in dit museum is. Hoewel dit erg lijkt op een ja/nee verhaal waar je nooit uitkomt, wordt dit bewezen met de draaikolktest.

Op het noordelijk halfrond is alles tegenovergesteld aan het zuidelijk halfrond. Zomer in het Zuidelijk halfrond is onze winter, wind draait de andere kant op tov de halfronden, etc. We hebben een bak met water en – voor het gemak – een aantal blaadjes. We zetten de bak precies op de evenaar en laten het water weglopen in de goot. Aangezien er geen krachten linksom of rechtsom zijn (op de evenaar heffen deze elkaar op) zien we geen draaikolk wat nog eens extra goed zichtbaar is als de blaadjes erin worden gegooid; die blijven gewoon liggen.

We zetten de bak twee meter verder op het zuidelijk halfrond en doen hetzelfde. Hier hebben we een draaikolk die met de klok meedraait. Nogmaals hetzelfde, maar dan vier meter verder op het noordelijk halfrond hebben we een draaikolk die tegen de klok indraait. Leuk om te zien! Lijkt ons ook wel het echte bewijs dat dit het midden van de wereld is. Verder zijn er meerdere tijdsindicatoren te vinden die met de zon goed aangeven hoe laat is. Ook leuk is een ei rechtop zetten op een spijker. Hoewel dit ook buiten de evenaar in principe te doen is, is het veel makkelijker op de evenaar. Marijke waagt een poging en hoewel de eerste niet goed gaat, gaat de tweede wel! Marijke is officieel gekroond tot ‘The Eggmaster’! Als laatste trucje moet je met de ogen dicht, armen wijd en kleine stapjes precies op de evenaar lopen. Doordat je spieren iets aan kracht verliezen (je bent ook 1 kilo lichter op de evenaar!) is dit nauwelijks te doen en lijkt het net alsof je dronken over een visdraadje moet lopen.

We lopen verder naar een lemen hut die nog origineel is en dateert van de tijd voordat het museum hier geplaatst is. Het is erg leuk om te zien en lekker koel van binnen. Er zwerven ook cavia’s rond die nog afstammelingen zijn van de cavia’s die ooit bij het huis hoorden. Bij feesten en partijen worden ze echter gegrild.. Iets verderop krijgen we een kleine uitleg over een aantal beesten die in de Amazone leven en kunnen we met een soort Indiaanse blaaspijp pijltjes schieten op een boom. Frans blijkt een goede Indiaan.

Als we klaar zijn haasten we ons naar de weg waar we al vrij snel een bus terugvinden naar Quito. Deze blijkt echter niet dezelfde weg terug te gaan als heen en we worden afgezet bij een busstation in het noorden; ver buiten de stad. Op aanraden van een lokale vrouw stappen we in een andere bus die wel de stad in gaat, maar ook deze gaat niet helemaal de goede richting op. Als we enigszins in de buurt zijn nemen we een ‘taxi’ (gewoon een gezin die iets bij wil verdienen) naar ons hotel om vervolgens een andere taxi naar het grote busstation te nemen.

Keurig op tijd vertrekken we naar Baños en zit ons Quito avontuur er na lange tijd op. Vooral het laatste gedeelte schiet niet zo heel erg op aangezien we erg vaak stoppen om meer mensen op te pikken, maar in de avond komen we toch nog vroeg aan. We lopen naar ons geboekte hotel en we blijken in een ander hotel gestationeerd te zijn dan gedacht. Maakt niet uit, als het maar een privékamer is met douche. We eten bij een heerlijke Italiaan om de hoek en eindigen moe in ons hotel Santa Cruz.

Racen maar
EC | Baños | 28 juli 2008
Achter ons hotel leeft een haan. We zijn bang voor Indonesië aangezien daar de moslimgebeden al rond 05:00 beginnen, maar van een haan word je ook niet vrolijk! We zijn dus erg vroeg wakker en eten na een douche een uitgebreid ontbijt bij Santa Cruz. We lopen eerst naar Basilica de nuestra Senora de Agua Santa. De kerk is aardig maar wat vooral opvalt zijn de schilderijen overal in de kerk. Men gelooft dat Senora de Agua Santa hier wonderen verricht en talloze ‘onverklaarbare’ dingen worden aan haar toegeschreven. Ook een opvallend schilderij, een verveeld kijkende Jezus Christus (?).

Rondom Baños is veel te doen qua activiteiten en we willen even weten wat precies de opties zijn en wat het ongeveer kost. We halen bij de Tourist Information een kaart van Baños en omstreken en beslissen dat ons vooral het Quad/Buggy rijden het leukst lijkt. Vlak bij ons hotel vinden we een tweepersoons buggy die we voor vier uur kunnen huren (40US$) incl benzine en een map. We gaan gelijk weg en rijden vandaag de watervallenroute. Baños is omringd door bergen en vulkanen en dat zorgt voor mooie vergezichten en blijkbaar een hoop watervallen. We karren met een gangetje van maximaal 50 over de straten van Baños en gaan richting Puyo. Na een waterkrachtcentrale en één waterval heeft onze buggy echter geen zin meer en stopt die met vooruitgaan; oops. We staan precies na een tunnel en dat is op z’n zachtst gezegd wat gevaarlijk. Niet veel later remt er een bus keihard als die ons ziet en daarachter staat er nog een terwijl wij nog achteruit proberen te geraken in een inham. Het gaat allemaal net goed – afgezien van een boze buschauffeur – en we gaan kijken of we iemand kunnen bellen. Iedereen is hier echter zo arm dat niemand een telefoon heeft en een groepje Ecuadorianen die wat rijker zijn en een mobiele telefoon hebben, hebben geen bereik.

We gaan maar op de bus wachten richting Baños, maar al snel weet Marijke een lift aan te houden die ook naar Baños moet. Weer iets nieuws voor Frans die nog nooit gelift heeft. We lopen naar onze buggyman en delen hem mede dat hij z’n buggy kan ophalen een paar kilometer verderop. Wij krijgen een nieuwe, betere en gaan opnieuw beginnen. Het eerste stuk is op asfalt wat niet al te spannend is, maar bij tunnels moeten we langs de bergrand rijden; erg leuk! We hebben een paar plassen, één hele diepe, en worden hier en daar wat nat, maar dat mag de pret niet drukken. We zien vele watervallen langs de weg waar we altijd voor stoppen, maar de echte klapper zou de “El Pailon del Diablo” moeten zijn. We moeten een stukje naar beneden lopen door een groene, dichtbegroeide omgeving en belanden vijftien minuten later vlak voor de waterval. Hij is inderdaad een stuk krachtiger en dus imposanter dan de eerdere watervallen langs de weg en ook leuker omdat je zo dichtbij kan komen.

Het stuk terug omhoog duurt wat langer en aangezien de weg afgesloten is voor de allerlaatste waterval gaan we terug naar huis. Thuis frissen we ons op en lopen een rondje door Baños en doen boodschappen bij de lokale supermarkt. We eten weer lekker bij de Italiaan, want dat beviel prima de vorige avond; ook de lasagne van vanavond is erg lekker. We kijken Blade Trinity thuis en gaan lekker slapen.

Vaak naar de Baños
EC | Baños | 29 juli 2008
De nacht is niet zo goed bevallen. Reizigersdiarree is eigenlijk onvermijdelijk, zeker bij lange reizen. Marijke is er ongeveer net klaar mee dankzij de Imodium en Frans begint nu hetzelfde te krijgen. Baños betekent officieel badkamer, maar wordt vooral gebruikt om ‘WC’ aan te geven. Feit wil dat bij diarree de wc je beste vriend is en we blijven dus lekker een dagje thuis om bij te komen.

’s Avonds gaat Marijke nog eten bij de Italiaan en Frans gaat mee voor de gezelligheid. We kopen nog twee films en gaan snel terug naar huis (lees: naar de wc). Na de film ‘Knocked up’ gaan we slapen.  

Imodium
EC | Baños | 30 juli 2008
Het is nog steeds niet alles met de darmen van Frans dus nog maar een dagje luieren voor hem. Marijke heeft de was weggebracht, boodschappen gedaan zodat zij wel iets kon eten, naar andere hotels in Baños gekeken voor het geval we willen verkassen en een lekker boek gelezen in de zon. Marijke eet weer bij de Italiaan en Frans zit erbij met zijn lekkere cola. We lezen nog wat en gaan lekker slapen.

Toch niet
EC | Baños | 31 juli 2008
’s Ochtens lijkt het beter met Frans zijn buik. Hij heeft nog steeds geen honger dus aan het ontbijt is Marijke de enige die eet. We bellen eerst Frans zijn moeder, want zij is nog jarig geweest en toen lukte het niet te bellen. We wilden ook nog naar een Spa in Banos en gaan een poging wagen. Daar aangekomen blijkt het nog steeds niet alles met de maag van Frans dus we keren terug naar het hotel. Marijke eet bij Café Hood lekkere Taco’s en Frans zit erbij met zijn lekkere water. We kijken de film ‘Night at the Museum’ en gaan lekker slapen.

Komt een man bij de dokter
EC | Baños | 01 augustus 2008
We zijn vroeg wakker en douchen snel. Nog steeds is het geen 100% bij Frans en Marijke laat gelijk een dokter bellen. Die is er na een kwartier al en gaat overal op het lichaam wat simpele testen doen en is er al snel achter wat het is: Salmonella. Salmonella kan je krijgen van onvoldoende verhitte eieren, kip of vlees en rauwe groenten en fruit. Het is een vrij standaard bacterie bij pluimvlee (bestaat ook ‘gewoon’ in Nederland) en als wij goed nadenken kan het eigenlijk alleen maar het ontbijt van de eerste dag zijn in ons huidige hotel. Al snel blijkt dat een infuus nodig is aangezien Frans ook een beetje uitgedroogd is. Voor normale mensen zonder angst voor prikken is dit geen probleem. Voor Frans echter is dit een nachtmerrie! Met het infuus wordt nog wat antibiotica naar binnen geholpen en twee pillen worden geslikt. De eerste liter vocht druppelt in rap tempo in een half uurtje naar binnen, terwijl de dokter een bakkie doet. Vervolgens gaat de tweede liter vocht aan het infuus welke in 2 uur leeg moet zijn. Na twee uurtjes komt de dokter met assistente terug om te kijken hoe het gaat en een nieuwe zak vocht aan te sluiten. Deze druppelt weer iets sneller en zou in een uurtje leeg moeten zijn. Het kan Frans echter niet snel genoeg gaan met zo’n naald in zijn arm. Eindelijk is de laatste zak leeg en dan is er geen dokter…grmpf.

We laten de dokter (meerdere malen) bellen, en eindelijk komt die aan en haalt de naald eruit. Grappig om koud water uit je lijf te zien komen waar je bloed verwacht. De hele linkerarm is koud van het koude water en moet een beetje bijkleuren. We krijgen instructies wat te doen en vooral niet te doen en moeten nog een trucklading aan pillen halen. Frans krijgt diarreeremmers, glucosesappen en antiobiotica en moet de komende vijf dagen rustig aan doen met al het eten.

Wij vinden het al lang best, als het maar over is. We betalen de rekening van US$189,75 (slik) en hopen dat alle ellende nu over gaat. We gaan rustig aan een rondje lopen door de stad en kopen bustickets voor morgen naar Riobamba (wegwezen hier!), halen de pillen op bij de Farmacia, kopen de nieuwe Batman en eten lekker bij Café Hood. Met voorzichtige slokjes eet Frans een beetje pompoensoep en Marijke schrokt een lekkere pannenkoek weg met fruit en honing.

Thuisgekomen zijn we doodop van een stressvolle dag. Na een poosje komt Marijke wat Nederlandse meisjes tegen en geniet Frans van zijn laatste restje hoofdpijn en glucose-oplossing. We kaarten nog wat en geloven het wel voor vandaag.

Vol goeie moed
EC | Riobamba | 02 augustus 2008
Op tijd wakker want we moeten verder met inpakken. Een poging om te douchen wordt er maar nauwelijks gedaan, want het is weer niet alles met de douche. We sluiten alles af, betalen de rekening en zijn op weg naar het busstation. Ho(s)tel Santa Cruz staat in de Lonely Planet, maar van de eieren is Frans hoogstwaarschijnlijk ziek geworden en we hebben bijna iedereen horen klagen over de slechte douche; het is geen aanrader! Onderweg zien we, de in Ecuador bekende, gegrilde cavia’s aan het spit hangen en we kunnen ons niet voorstellen dat hier veel (lekker) vlees aan zit. We zijn ruim op tijd en om iets over 11:00 komt de bus de straat in rijden voor Riobamba. We stouwen de spullen ergens bij en gaan zitten en komen na zo’n 3,5 uur aan in Riobamba. Er is een kortere weg, maar door modderverplaatsingen is die nu al vier/vijf jaar dicht. Met de taxi rijden we naar het treinstation, want daar vlakbij zit ons geboekte hotel Tren Dorado. Dit blijkt een superhotel te zijn. Voor US$10,-  (dat is een nadeel als je laat bellen, je onderhandelt niet) pp/pn hebben we een kleine, maar knusse kamer met een superdouche die gelijk warm wordt en we zitten midden in het centrum met alles voorhanden.

Frans zit op een strikt dieet dus we bekijken de opties. ‘Bruin brood’ is een van de weinige dingen die wel mag, maar buiten Nederland eten niet veel landen dit. Ook hier wordt het wel gebakken, maar niet veel en bijna overal is hij niet zo lekker. We vinden gelukkig een goede bakker vlakbij het treinstation en kopen een paar broodjes. We lopen langs het treinstation zelf, want dit is in principe het beginstation voor de trein ‘Nariz del Diablo’. Dat klinkt eng, maar het leuke van deze trein is tweeledig: Het rijdt door een supermooi landschap en kronkelt langs een berg naar beneden waar je later een uitzicht op hebt. Deze berg lijkt op een neus en wordt dan ook de Neus van de Duivel (Nariz del Diablo) genoemd. Het tweede leuke aspect is dat je zowel in als op de trein mag zitten! We hadden al gehoord dat er wat uitdagingen zijn en dat blijkt correct. Het gehele eerste gedeelte van Riobamba naar Alausi is gesloten door aardverschuivingen. We kunnen met de bus mee naar Alausi, daar opstappen en alsnog het leukste gedeelte van de treinreis doen; doen we!

We lopen een rondje door Riobamba. Het is een vrij grote stad, zeker voor deze regio, maar de bijzonder efficiente (Spaanse) aanleg van de stad zorgt voor een rustige sfeer. Bij het Parque Sucre eten we ons broodje op en even later bij het Parque de Maldonado is goed te zien dat ook hier weer een typisch Spaanse stadsplanning aan te pas is gekomen. Een mooi standbeeld van de stichter van de stad, een catedraal, het gemeentehuis en het plein verder afgemaakt met koloniale huizen. Via de Basiliek en de groenten- en vleesmarkt (al het vlees hangt lekker te waaien in de zon en wind), lopen we terug naar ons hotel om een lekkere verse tomatensoep te eten.

De rest van de avond doen we niet veel meer met als hoogtepunt Batman II; the Dark Knight.

Kedeng, kedeng
EC | Riobamba | 03 augustus 2008
De wekker gaat enorm vroeg; iets over vijf. Op dit niet christelijke uur gaan we douchen en maken we een broodje klaar voor onderweg. Om 06:00 zitten we al in een bus richting Alausi met nog een aantal versufte toeristen en wat lokale mensen. Het is al licht als we vertrekken en de gehele weg naar Alausi zien we prachtige bergruggen voorbij komen waarbij vooral de kleur groen opvalt. Zoveel groen zie je nauwelijks meer; de Andes is hier op z’n best! Na zo’n 1,5 uur komen we aan en dan begint het betere duw- en trekwerk. De trein Nariz del Diablo gaat niet dagelijks en men heeft ook niet echt een idee om welke tijden die nu eigenlijk gaat; dat wordt ter plekke vastgesteld. Dit zorgt er natuurlijk voor dat je stipte Europeanen zenuwachtig maakt en dan is het dringen geblazen. We zijn ongeveer als eerste uit de bus en sluiten dan ook als eerste aan bij de reeds aanwezige rij. We zien de 08:00 trein aan onze neus voorbij gaan en even later blijkt de 09:30 te zijn ingenomen door twee groepsreizen. Wij worden op de 11:00 trein gezet en zijn na zo’n lange tijd wachten allang blij dat we überhaupt een kaartje hebben.

We drinken en eten wat bij het treinstation en lopen een klein rondje in Alausi; een leuk plaatsje om te zien, maar is er is niet zo heel veel te doen. Aangezien we echt bovenop de trein willen zitten, en we vast niet de enige zijn, gaan we op tijd weer terug en daar blijkt net een trein aangekomen te zijn. We springen erop en zitten, samen met een oplettende Belgische, als eerste op de trein rond 10:00. Het is vast niet onze trein, maar de organisatie is zo hopeloos dat dat niemand opvalt. Na nog wat mensen stouwen vertrekken we dwars door het stadje naar de bergen.

Al snel zien we ook hier een fantastisch mooie bergketen en hebben we hele mooie vergezichten van de omgeving. We bungelen zo hier en daar recht boven de afgrond, maar het treintje houdt het goed vol en heeft een lekker tempo. We kringelen om een berg heen om af te dalen en uiteindelijk zitten we in het dal, recht naast een riviertje. Als we op het eindpunt zijn, zien we dat de berg waar we omheen kringelden, de Neus van de Duivel is. Okay, we hebben wel een beetje fantasie en geloven erin. Het blijkt ineens de bedoeling te zijn om halverwege te wisselen van plek. Dit klinkt enigszins logisch, maar de man die het van ons eist hoort niet bij de organisatie. We geloven niet zomaar alles natuurlijk. Daarbij moesten we US$1 betalen pp voor een kussentje en nu hoeft dat ineens niet meer voor de mensen die boven komen. Dit alles besluit ons om gewoon te blijven zitten. Er wordt wat gezeurd hier en daar, maar wij zijn domme toeristen die geen Spaans begrijpen dus kunnen we lekker blijven zitten.

Ongeveer 100 meter op de terugweg gaat het helaas fout. We moeten omhoog, maar we gaan nogal schokkerig en onhandig omhoog. We stoppen en er wordt wat aangeklooid, maar al snel blijkt dat deze trein nergens meer heen gaat. Voor ongeveer een uurtje zitten de conducteurs en machinisten te kloten, maar dan geven ze het op en melden ze dat een andere trein ons komt halen. Een klein half uurtje later stappen we op een andere trein en zijn we onderweg terug.

Als we aankomen blijken er al wildwestverhalen verzonnen te zijn wat er allemaal aan de hand is, maar niets van dat alles. We zitten even relaxed bij de treinrestauratie en daar komen de Nederlandse meiden uit Baños erbij zitten die een ier en een schot hebben opgepikt ergens. Zij wachten allemaal nog op de trein. We drinken, eten en kaarten wat totdat wij teruggaan richting Riobamba. Voor US$1,5 pp zijn we 1,5 uur later op het grote busstation van Riobamba waar we kaartjes kopen voor Cuenca de volgende dag (US$6 pp).  

We nemen de taxi terug en lopen vanaf het treinstation naar de broodjeszaak om wat inkopen te doen. Verder door de drukste winkelstraat gaan we op zoek naar eten. Na wat afdankertjes vinden we een Chinees waar we lekker eten! Als we thuiskomen doen we niet veel meer behalve lekker relaxen.

Lekker Ande(r)s
EC | Riobamba/Cuenca | 04 augustus 2008
Met een uiterst sloom tempo worden we wakker en maken we ons klaar om te vertrekken. Marijke voelt zich ook niet helemaal fris dus we nemen de volle tijd om uit te mogen checken en zijn vlak voor 12:00 beneden om uit te checken. We nemen een taxi naar het busstation en wachten geduldig op onze bus naar Cuenca. Op het drukke busstation zijn ook weer traditionele geklede mensen te zien die we steeds meer zien naarmate we naar het zuiden toe gaan. We stappen ruim voor tijd in en we blijken een bijzonder mooie bus te hebben met ook nog eens een geweldig uitzicht, want we zitten voorin. We betalen dan ook wel iets meer, maar aangezien er geen concurrentie is op deze lijn hebben we geen keus.

We rijden door hetzelfde mooie landschap als de dag ervoor en eindigen weer in Alausi. Dit keer gaan we door en blijken we naar de bergketen aan de overkant te gaan. Er wordt hard gewerkt aan de weg die blijkbaar breder moet met vernieuwd asfalt. We koken weg in de hete zon, maar even later zitten we middenin de wolken en dan is het ineens nattig met koude temperaturen. Naar mate we bergen oversteken zitten we soms in en soms net onder de wolken, maar het uitzicht wat we zo nu en dan hebben is fantastisch. Het laatste stuk krijgen we nog een film getrakteerd Hostage, en rond half zeven, wat later dan gedacht, komen we aan bij het busstation in Cuenca. Het is donker en we hebben massa’s spullen bij ons dus we nemen direct een taxi naar hotel Milan die we gisteren al geboekt hadden.

We zitten direct aan het Plaza de San Francisco met bijbehorende kerk die mooi verlicht is in het donker. We eten wat bij de buren - want we hebben nog geen idee waar wat is – en gaan onze kamer onderzoeken en maken het niet laat.

Eerste tekenen van de Inca
EC | Cuenca | 05 augustus 2008
Wederom een langzame start vandaag; wat is het toch rot om op vakantie te zijn. We worden wakker met de psalmen die uit de kerk komen en tegelijkertijd wordt er vuurwerk afgestoken. Beetje vreemd moment van de dag en de autoalarmen vinden het ook erg vervelend. Iedere keer als er een vuurpijl afgaat, gaat er een alarm van een auto af. We zien dat het San Francisco plein tegenover ons vol begint te stromen met koopwaar, want blijkbaar is er niet alleen donderdag en zaterdag markt zoals de LP ons vertelt.

We ontbijten op de bovenste verdieping, ietwat aan de karige kant, maar we hebben toch niet veel honger. We maken een wandelroute voor vandaag om het koloniale – ook UNESCO erfgoed – Cuenca eens goed te gaan bekijken. We beginnen bij onze ‘eigen’ kerk tegenover ons hotel. Een vervallen kerk die ook van binnen zijn beste tijd heeft gehad. Grenzend aan de kerk ligt het San Francisco plein waar we even overheen lopen om te kijken of er wat interessants te kopen valt, maar dat valt wel mee. Via de bloemenmarkt – waar prachtige bloemen te koop zijn; veelal in stukjes gearrangeerd – komen we bij Catedral de la Inmaculada. Dit immense bouwwerk heeft maar liefst drie blauw koepels op het dak en nog twee torens aan de voorkant staan. De torens zijn niet afgemaakt met een punt; een beeld dat ook in Nederland veelal voorkomt. Het is wel enorm en ook van binnen is het grootst aangekleed. Met geïmporteerd marmer uit Italië is de balzaal van de kerk groot genoeg voor duizenden mensen.

Deze kathedraal ligt aan het Plaza Abdon Calderon die erg rustig is ingericht met vele bomen, zitplaatjes en kleine paadjes. Een rustpunt midden in de stad die veelal opgestopt zit met auto’s en bussen. Via de tourist information lopen we door naar het postkantoor om even te vragen wat het kost om een flink pakket te versturen. De prijzen zijn goed, dus we gaan er voor. Via de Pichinca Bank (onze favo bank in Ecuador – de enige die geen toeslag eist voor buitenlandse kaarthouders) lopen we terug om het geld veilig op te bergen en ons pakket klaar te maken. We hebben in Brazilië al een hangende stoel gekocht en die zak hebben we gevuld met alle bonnetjes tot nu toe, nog wat kleine souvenirs en vijf backup cd’s van onze foto’s en filmpjes. We lopen terug naar het postkantoor met de zak, maar stoppen eerst even bij een gezellig eettentje voor de lunch. Wat zijn die verse sappen toch lekker.. Voor US$69,- versturen we zo’n 5,4 Kg naar Nederland. Het gaat hier een stuk sneller dan in Brazilië en de man vertelt er ook nog eens bij dat het maar 15 dagen gaat duren.

We lopen door naar beneden waar we uiteindelijk bij de Rio Tomebamba uitkomen. Het is een klein riviertje wat vrij snel stroomt en er loopt een klein straatje langs. Het zou de bedoeling moeten zijn dat mensen nog hun kleren te drogen leggen langs de rivier, maar dat zijn blijkbaar lang vervlogen tijden. Kasten van huizen, voor Ecuadoriaanse begrippen, staan naast de rivier – dus die zullen echt geen zon nodig hebben om hun kleren te drogen – en er staat sowieso niet heel veel zon bovenaan de hemel dus geen kleren te zien. Aan het einde van dit straatje zou onze eerste Inca-ruine te vinden moeten zijn. Nieuwsgierig als we zijn lopen we richting het bouwwerk en om de hoek zien we het liggen. Omringd door huizen en aan een drukke weg mist het de ambiance van de Inca’s en is het al nauwelijks te bevatten dat zo’n oud bouwwerk eigenlijk alleen maar in de weg staat voor vooruitgang. De plek is ook niet veel bijzonders en een paar bouwwerken zijn te herkennen in echte vormen.

We lopen verder onderweg naar het Plaza de San Sebastian, maar voordat we daar aankomen lopen we door een overdekte markt voor de lokalen. Het begint met een fruitmarkt – waar we gretig gebruik van maken, heerlijke druiven, appels, bananen en nog veel meer! – en eindigen in de vleesmarkt waar alles, zoals gebruikelijk, gewoon buiten hangt te hangen wachtend op een nieuwe eigenaar. Verderop op het San Sebastian plein – met bijbehorende kerk – hangt een serene rust. Alhoewel, men vindt het nodig om een ‘rustgevend’ muziekje uit luidsprekers te doen komen. We rusten thuis wat uit en houden een lekkere siësta.

’s Avonds willen we naar de Italiaan gaan, maar onderweg zien we Café Austria waar we denken een betere keuze te kunnen maken en dat klopt! We eten allebei een heerlijke Goulash op Oostenrijkse manier klaargemaakt. Die avond laten we het heerlijke eten zakken.

Oud, Inca-oud
EC | Cuenca | 06 augustus 2008
We komen zo laat uit bed dat ons originele plan – naar National Park Cajas – in duigen valt, want we zijn te laat voor de bus. Maakt niet uit, we gaan gewoon ontbijten in de snikhete zon boven Cuenca en wijzigen de plannen naar Ingapirca. Ingapirca ligt op zo’n 70 kilometer buiten Cuenca – weer terug de hoge Andes in – en is een Inca-site die een stuk groter moet zijn dan die in Cuenca zelf. Volgens de LP gaan er maar twee directe bussen, maar die gaan op onhandige tijden, dus we beproeven ons geluk op het Terminal Terrestre (grote busstation). We lopen de hele stad door om bij het busstation te komen en daar blijkt dat we nog een keuze hebben. Pak de bus naar Cañar en van daaruit rijden zat bussen naar Ingapirca. We stappen in en een kwartier later zijn we al op weg.

We rijden een stuk wat we al gereden hebben, maar het is een erg mooi stuk Andes gebergte dus geeft het prachtige uitzichten. Vlak na Cañar stappen we uit in een nietszeggend stadje en binnen een minuut staat er al een bus klaar die naar Ingapirca gaat. Daar aangekomen zien we de ruines al van een afstandje.  We zitten op 3300 meter en hebben een fantastisch uitzicht over de omgeving; niet verwonderlijk waarom deze plek is gekozen. Het mooiste gebouw wat nog te zien is, is de zonnetempel die gedeeltelijk overeind staat. De rest is verwoest door de Spanjaarden die systematisch alles van het Incarijk wilden vernielen. De fundamenten van Qolqas (ronde vormen die dienden als graanschuur) duiden erop dat deze plek een belangrijke pleisterplaats was voor het Incaleger om even bij te tanken. Ook zien we nog rituele baden enigszins in tact. Na twee uurtjes eten en drinken we even wat en gaan we met de directe bus terug naar Cuenca.

We komen rond 18:10 aan en kopen direct een kaartje richting Loja voor overmorgen. We lopen terug door de stad naar het hotel en gaan direct door naar Café Austria voor een heerlijke rollade en patat wat ook weer heerlijk smaakt. We eten vrij duur, maar het is erg lekker en een welkome afwisseling van het Ecuadoriaanse eten.

To walk, or not to walk
EC | Cuenca | 07 augustus 2008
Vandaag dan maar met een wekker wakker geworden al donderden de vuurpijlen van half zeven tot zeven ons ook wel wakker. We ontbijten snel en lopen naar de tourist information om even na te vragen hoe we ook alweer naar Nacional Parque Cajas komen. Onze info in de LP klopt niet meer en we blijken naar een nieuw busstation (sur) te moeten waarvan we het bestaan niet eens wisten. We lopen naar het nieuwe Cuenca en merken gelijk dat de rijkeren van het land hier gevestigd zijn. Op het busstation is het eigenlijk allemaal niet geregeld, maar als gewoon kijkend naar waar de bussen heengaan kom je er ook wel. We stappen in een Occidental Transporte naar Cajas en zijn onderweg! Weer rijden we door een mooi berglandschap wat langzaamaan verandert in een ander soort bergen. Het lijkt heuvelachtiger te worden en de uitgestrekt, lange berghellingen maken plaats voor bobbelige heuveltjes. Ook de begroeiing begint te lijken op helmgras in plaats van lange einden groen gras en bomen. We hebben een politiecontrole waarbij iedereen eruit moet en alles grondig wordt gecontroleerd, maar zonder kleurscheren kunnen we verder en komen we na twee uur aan bij de ingang van het park. Het is iets kouder dan dat we verwacht hadden en al bibberend lopen we het kantoor binnen waar we informatie kunnen krijgen. We zijn met twee Fransen hierheen gekomen en die hebben zich iets beter voorbereid en gaan na wat aarzelen beginnen aan een rondje Cajas. Er zijn echter ook al twee Israëliërs die het veels te koud vinden en na wat getwijfel sluiten wij ons aan bij de Israëliërs. In Cuenca is het heerlijk warm en in Cajas is het bewolkt (we lopen bijna in de wolken zo hoog zitten we), koud en winderig en we hebben weinig zin om US$20,- te betalen om een paar uur kou te lijden.

We maken wat (gratis) plaatjes van het mooiste meer van Cajas en gaan weer terug naar de kant waar de bus moet komen en wachten een half uur op een bus terug naar Cuenca. Deze bus is blijkbaar iets duurder, maar we krijgen er gratis entertainment bij. Het is in Ecuador gebruikelijk dat allerlei mensen allerlei dingen proberen te verkopen in de bus. Ze stappen op, schreeuwen wat rond, verkopen meestal wel iets, en stappen dan weer af op zoek naar de volgende bus. Dit keer hebben we iemand die met zijn ‘wondermiddel’ allerlei dingen kan voorkomen zoals kanker, prostaatproblemen, erectieproblemen, huidziektes, etcetc. Het blijkt ginseng te zijn, maar zijn betoog is bijna hartverscheurend te noemen zo serieus is hij. Toch trappen er altijd een paar in en na een half uurtje stopt die eindelijk met praten. Niet veel later scheuren we door Cuenca en stappen we uit in het oude centrum.

We halen wat extra dollars voor een goede koers en zijn gaan lunchen bij Cafe Austria. Na het internetten komen we Eva (http://www.tmf.nl/kweekvijver/EvaJane10) tegen die nog maar net hersteld is van haar voedselvergiftiging en helaas moet meedelen dat Sabine d’r paspoort gestolen is en dat zij naar Quito is gegaan om een vervangende te halen. We spreken min of meer af om ’s avonds lekker te eten in Cafe Austria aangezien we daar al twee dagen lang goed eten zonder ziek te worden.

We relaxen de rest van de middag en zoeken een hotel in Loja. ’s Avonds eten we dus heerlijk weer bij Cafe Austria, het dagmenu, en drinken nog wat na met Eva.

Spa in Loja
EC | Cuenca/Loja | 08 augustus 2008
’s Ochtends, na het opstaan, kopen we wat broodjes en checken uit bij Hotel Milan. Het is op zich wel een aanrader, maar hotel Milan heeft een aantal eigenaardige eisen. Het ontbijt is inclusief, maar een eitje erbij kost 0,50 cent extra. Er is gratis internet, maar een half uur, anders moet je 0,50 cent extra betalen. Als je wast in de kamer en men komt erachter, moet je extra betalen…

We nemen een taxi naar het busstation en staan enigszins verbaasd als de taxichauffeur geen idee heeft waar het grote busstation is. We komen er toch en stappen vrijwel direct in onze Ejecutivo bus naar Loja. Onze buschauffeur rijdt weer als een maniak soms, maar we komen - met maar één opstopping bij wegwerkzaamheden – na vijf uur aan in Loja. Weer hebben we door fantastisch mooie Andes gebergten gereden en hebben nu wat foto’s genomen (niet gemakkelijk vanaf een hobbelende, rijdende bus!) om te laten zien. Het allerlaatste stukje in de bus zitten we in de regen en dat beloofd wat voor de komende dagen. We laten ons, door een taxi, naar ons hotel brengen en proberen de receptioniste – en even later de baas – ervan te overtuigen dat wij toch gebruik mogen maken van de promotie die op de website staat. De promotie geldt eigenlijk niet in het hoogseizoen, maar wij hopen dat ze liever een beetje geld krijgen dan een lege kamer hebben. Er wordt wat gerekend en gepraat en het kan! We zitten in Grand Hotel Loja (http://www.grandhotelloja.com) en natuurlijk zijn we vrijwel direct doorgegaan naar het Terraza Spa! Daar aangekomen zijn wij blijkbaar de enige die hier ooit gebruik van zullen maken, want het ziet er leeg en onopgeruimd uit. We halen wat hulp en binnen een half uur hebben we een schuimende Jacuzzi, Sauna en Turks stoombad alleen voor onszelf, heeeeeeeerlijk. We dobberen een uurtje rond en gaan van Jacuzzi naar Sauna naar Turks stoombad naar Jacuzzi en relaxen verder op de kamer.

’s Avonds eten we bij een fastfood McDonalds-achtige tent in Loja en lopen we wat rondjes door het nog drukke Loja. We merken dat Loja niet toeristisch is ingesteld en dat het een vrij westers stadje is. We zien geen enkele toerist en dat is op zich leuk, maar dit houdt ook in dat er weinig echt goede eetgelegenheden zijn. We zien vrijwel geen authentieke Ecuadorianen lopen (met lange sokken, traditionele klederdracht compleet met bolhoed) en sommige kledingwinkels kan je zo in Rotterdam plaatsen. Hierna gaan we lekker slapen.                                                                                                                                                                             

Weer regen op negen
EC | Loja | 09 augustus 2008
Vandaag is voor ons een heel bijzondere dag. We zijn een jaar getrouwd/geregistreerd partner en dat moeten we vieren. Het is een druilerige dag en we worden nog maar net op tijd wakker om naar het ontbijt te kunnen. Het ontbijt is helaas niet een viersterren ontbijt dus zijn we redelijk snel klaar.

Met wat Spaanse oefeningen wachten we tot het weer een beetje opgeklaard is en na een poosje kunnen we beginnen aan het grote Loja-onderzoek. Er is niet zoveel te beleven hier en de enige reden waarom we twee nachten blijven, is omdat we niet de hele dag in de bus willen zitten op onze trouwdag. We lopen naar de stadspoort die er nog mooi bijstaat en we lopen langs enkele pleinen van Loja waarvan de laatste de leukste is. Op het Plaza de San Sebastian staat een enorme klokkentoren, werkend fonteintje en een fraaie kerk. Ook is er weer een markt waar de kippen te koop hangen en we zien zelfs Andre Rieu te koop in een DVD-zaak!

We lopen terug naar het hotel en gaan de Spa weer lekker in. We vragen of deze aangezet kan worden – het duurt een half uur voordat alles vol is en de sauna goed werkt – en wachten op de hotelkamer met nieuwe afleveringen van ER. We lopen omhoog en zien dat het wel is schoongemaakt, maar niet is aangezet (?!) dus vragen we het nog maar een keer. Ineens blijkt er niemand meer te zijn en is het een probleempje om alles aan te zetten. We zetten onze chagrijnige gezichten op en dan gaat er toch iemand omhoog om een en ander aan te zetten. We wachten weer een drie kwartier, met weer een aflevering ER, en gaan weer omhoog. Nu hebben we weer het rijk alleen met een werkende sauna en jacuzzi; heeeeeerlijk.

Na een tijdje gaan we op zoek naar een restaurant wat niet makkelijk is in Loja. Zoals al gezegd is het hier niet echt toeristisch en dat blijkt maar weer als zelfs de restaurants gewoon dicht zijn. Na een paar rondjes lopen we maar weer terug om in ons eigen hotelrestaurant sjiek te gaan eten en het was wel lekker! We zijn tenslotte maar één keer één jaar getrouwd! Daarna doen we niet veel meer, want we moeten vroeg uit bed..

Busduf
EC | Loja | 10 augustus 2008
Om 05:35 gaat de wekker en dat valt niet mee.. We douchen en ruimen op en staan om 06:10 beneden om de rekening te betalen. In principe hebben we alles al betaald met onze korting, maar we hebben onverwachts gisteren gegeten in het hotel en dat moet nog betaald worden. Helaas komen er ingewikkelde, rekenkundige zaken naar boven drijven en de heren aan de balie komen met een ‘andere’ rekening op de proppen dan dat wij verwacht hadden aangezien wij gisteren voor de kamer minder betaald hebben dan de gebruikelijke prijs. We worden wat ongeduldig – onze bus gaat echt om 07:00 weg – en gelukkig hebben de heren het door en geven het na een paar pogingen op. We betalen de rekening, houden een taxi aan en al snel zijn we op het bus terminal. We zitten in eerste instantie aan de verkeerde kant, maar worden door een vriendelijke chauffeur naar de andere kant gedirigeerd. Rond 07:00 vertrekken we naar Loja en gaat ons Ecuadoriaans avontuur er bijna op zitten.

Het hele stuk in Ecuador zitten we nog in de Andes dus genieten we nog steeds van een mooi uitzicht. We stoppen twee keer voor ontbijt en lunch – helaas, want wij hebben veel eten en drinken bij ons en hadden liever doorgereden – en zijn na het middaguur bij de douane. Voor ons gaat het behoorlijk soepeltjes; we hebben alle papieren in orde en vliegen van de exitstempel in Ecuador naar een ingevuld ‘visa’-formulier in Peru. Men vindt Nederlandse toeristen blijkbaar leuk, want als we meedelen dat we Nederlanders zijn krijgen we gelijk Naranja Mechanica naar ons hoofd. Letterlijk betekent dit het Technische Oranje wat slaat op ons voetbalelftal. Men is hier ook gek op voetbal dus dat schept gelijk ‘een band’. We vergeten blijkbaar dat we ook nog bij de nationale politie een stempel moeten halen – geen idee waarvoor – maar dan zitten we weer klaar om verder te gaan. Helaas zijn wat Amerikaanse toeristen de visaformulieren ‘kwijt’ en wachten we nog een half uurtje langer bij de douane.. 

<lees verder bij Peru>

  Hoogtepunten

Canopy (1ste keer), Week bij de Ecuadoriaanse familie, Walvissen kijken aan de kust en het fantastisch mooie Andesgebergte.

Dieptepunten

Edu Amazonas, Gestolen tas in Quito en aan het infuus in Baños

Hotel

20 Dollar (tweepersoonskamer incl. douche)

Eten

Ecuadoriaans eten hebben we geprobeerd, maar vinden we niet zo lekker.. Gegrilde Cavia is de lokale hit, maar wij houden het wel bij Hamburgers.

Cola

US$ 0,60

Bank

Pichincha, na een grondige studie in Quito zijn we erachter gekomen dat deze bank als enige geen US$1,50 kosten in rekening brengt per pinbeurt

Post

Wij hebben een pakketje van 5,4 kg verstuurd voor US$70,- (voor dat geld mag je tot 6 kilo) in Cuenca

Tips

  • Het staat overal in iedere reisgids, maar let op je tas/spullen en ga niet laat over straat alleen lopen in de grote steden.
  • Leer zoveel mogelijk Spaans, de mensen vinden het leuk en je bereikt zoveel meer in dit land.

Overvallen/Berovingen:
Het is bijna niet meer te tellen hoeveel verhalen we wel niet gehoord hebben van overvallen of berovingen. Zelf hebben we dit natuurlijk ook meegemaakt, maar het is bijna schokkend om te horen hoeveel keer dit wel niet gebeurt. De overheid erkend het probleem wel en er lijkt echt wel wat aan te gebeuren, maar ze kunnen niet overal zijn. Op het plein waar onze tas is gestolen (notabene aangegeven door de Lonely Planet dat je op moet passen..) waren vele politieagenten aanwezig om een oogje in het zeil te houden, maar het heeft niet zoveel nut. Hou je tas vast in internetcafe’s, loop nooit alleen (dat is dus ook alleen met z’n tweeën) ‘s avonds laat over straat en weet altijd waar je spullen zijn.

Marketing:
Er zijn vele dingen te ontdekken aan Ecuador en vele mogelijkheden onbenut. Wij hebben vaak het idee gehad dat Ecuador een Marketing Manager nodig heeft. We zijn niet op de Galapagos Eilanden geweest wat erg toeristisch is; wellicht gaat het daar wel goed. Enkele voorbeelden:

·        
Bij het midden van de wereld hebben ze een monument opgesteld, op de verkeerde plek, met een aantal prullariawinkeltjes eromheen. Anderhalve kilometer verder staat een concurrerend museum, op de goede plek, die met leuke testen en een interessante omgeving het al een stuk beter doet. Dit museum is alleen onvindbaar zonder gidsboek.
·        
We zijn bij twee Incaruïnes geweest in Ecuador. Op beide plekken waren er geen gidsen, uitleg, achtergrondinformatie etc. te verkrijgen. Allemaal zaken waar in ieder geval toeristen echt wel wat voor willen neerleggen.
·        
In meerdere steden hebben ze in Ecuador een ‘Virgin’ van de stad als beschermheilige. In onze gidsboeken wordt echter iedere keer gezegd dat het gevaarlijk is om erheen te lopen in verband met verkrachtingen en berovingen.
·        
De treinrit in Alausi is totaal niet op toeristen ingericht terwijl die alleen maar voor toeristen gebruikt wordt. Hij gaat niet iedere dag, niemand weet hoe laat als die gaat en tickets kopen is een ramp.
·        
In Loja hadden we een viersterren hotel (niet identiek aan ‘viersterren’ in Nederland) met een Jacuzzi, Sauna en Turks stoombad. Iedere keer als we het wilden gebruiken moesten we het vragen, omdat we de enige waren die er gebruik van maakten. Alle middelen zijn er, maar geen toerist te bekennen.

Toeteren:
Men vindt toeteren in Ecuador heel leuk. Het heeft dan ook vele betekenissen is ons uitgelegd en zien we op straat gebeuren. Alle betekenissen op een rijtje:

·        
Rot op, ik wil er door (een goede bekende uit Nederland)
·        
Waarom rij je nou niet door, je ziet toch dat ik belangrijk ben (ook weer een goede bekende)
·        
Hé, lekker ding!
·        
Hallo, ik ben een taxi en zou je kunnen meenemen waar je maar heen wilt
·        
Ik wil zo graag naar huis, waarom staan we nou stil?!
·        
&^&%$%^&()*&%$#@@#$^&*))*^%$@#@
·        
Ja, ik heb je wel gezien, maar ik wil gewoon dat je uit de weg gaat
·         Ik heb lekker een auto dus ik ga eerst
·         Ik kom de hoek om. Ik zou kunnen remmen, maar ik wil graag de bocht door scheuren dus als jij even aan de kant zou willen gaan..graag

Reis terug naar Argentinië

Naar fotoalbum

Reis verder naar Peru

 
© de Smit | www.wereldwijd.org | 2008-2009 | Alle rechten voorbehouden | Contact |