Op bezoek in: Democratische Volksrepubliek Laos

Oppervlakte: 236.800 km² (7x Nederland)
Inwoners: 6,5 miljoen
Hoofdstad: Vientiane
Munteenheid: Kip  -  1 EUR = 11.300 LAK
Taal: Lao, Frans, Engels, e.a.
Godsdiensten: Boeddhisme (60%), e.a.
Bijzonder: Luang Prabang, Vientiane & '4000 lakes'
 
LAOS
Vriendelijk bruggetje
LA | Vientiane | 05 april 2009
<Vervolg van Thailand>
Aan de andere kant van de vriendschapsbrug vullen we de papieren in voor Laos en zijn we er dan echt. Een half uurtje later rijden we Vientiane binnen en staan we op het busstation vlakbij het centrum. We lopen naar ons gewenste hotel en checken in met onze nieuwe munteenheid; de kip (geen geintje)! Eén euro is ruim 13.000 kippetjes en we hebben gelijk door dat het hier vrij goedkoop is allemaal. Als we eenmaal even op de kamer zitten, vallen we een beetje in slaap - blijkbaar wat in te halen - en na ruim drie uur worden we weer actief.
 
We gaan op zoek naar een boekwinkel, maar op zondag is vrijwel alles dicht dus is het vrij nutteloos. We dineren bij een Mexicaan die het Chili gedeelte van Chili con carne wel heel serieus neemt en we gaan hierna even ons gehemelte afkoelen met een lekkere fruit juice. Hierna gaan we rondzappen, want we zijn duf en hebben kabeltv inclusief een aantal filmkanalen!
 
Boekwinkel in, boekwinkel uit
LA | Vientiane | 06 april 2009
Na heerlijk uitgeslapen te hebben, lopen we naar de Scandinavian Bakery waar we een heerlijk ontbijtje nemen. Laos is - samen met Vietnam en Cambodja - Frans geweest en dat is in Vientiane duidelijk te zien. Lekkere baguettes en croissants zijn er in overvloed en de straten worden zelfs 'Rue' genoemd. Toch zitten we bij een Scandinavisch tentje (geen Scandinaviër te vinden trouwens) te eten en het smaakt heerlijk. We willen een visum regelen dus pakken we een tuktuk naar de Chinese Ambassade. Deze blijkt iedere werkdag open te zijn, behalve op 6 april 2009..vandaag dus! Zonder opgave van reden staan we voor een dichte deur en moeten we het morgen maar weer proberen.  We worden weer netjes afgezet op het centrale plein van Vientiane en gaan dan maar op zoek naar een reisgids van China. We willen eigenlijk de Rough Guide omdat daar veel zinnetjes van plekken en bezienswaardigheden in het Chinees in staan, maar dit blijkt onmogelijk. We lopen bij vier boekhandels naar binnen en gaan nog langs de grote markt van Talat Sao, maar zien uiteindelijk alleen een gekopieerde Lonely Planet van China liggen. Deze is nog steeds vrij duur en sommige kaartjes zijn door het kopiëren niet meer leesbaar dus kopen we hem niet.
 
We gaan maar terug naar een eerdere boekhandel en kopen de Lonely Planet van China voor € 25,- en zijn blij eindelijk goed voor te kunnen bereiden op het immense land. We gaan terug naar onze hotelkamer waar we wat provincies alvast doornemen met de lekkere airco erbij. Na een paar uur hebben we honger en willen we gaan eten. Het restaurant van onze keus is nog niet open dus eten we nog een kleine snack bij de bakkerij waarna we nog even teruglopen naar ons hotel. Weer een paar uur later zitten we romantisch te eten bij 'Le Provincal'; inderdaad een Frans restaurant. Het eten smaakt goed en iets boven budget, maar we kunnen wel weer eens heerlijke genieten van een Hoegaarden wit biertje! 's Avonds relaxen we een paar uur voordat we lekker gaan slapen.
 
Kan het een beetje meer?
LA | Vientiane | 07 april 2009
We proberen het vandaag met een wekker. Rond 08:00 wrijven we het slaap uit onze ogen en lopen we naar het centrum. We huren een fiets bij de eerste de beste winkel waar dat kan en fietsen een paar meter verder wederom naar de Scandinavian Bakery waar we weer lekker ontbijten. Het is heerlijk weer in Vientiane en zeker als je fietst komt er een lekker verkoelend windje bij. We zagen temperaturen van ver boven de 30, maar we hebben niet het idee dat dit klopt. Tevens hebben we nu wel door dat hoewel dit de hoofdstad van het land is, het eigenlijk een behoorlijk relaxed plattelandsachtig dorpje is. Het centrale plein - waar de bakkerij aan ligt en de meeste wat duurdere (Franse) restaurants - is meestal vrij leeg behalve 's avonds wanneer iedereen hier een beetje rondloopt.
 
We fietsen naar de Chinese Ambassade en zien na een kwartier gelukkig een drukke bedoening bij de ambassade; hij is open! We vullen braaf de papieren in (het adres van je werkgever, dag- en avondtelefoon van je werkgever?!) en vermelden niet dat we naar Tibet gaan (dat kan nog wel eens een weigering van je visa opleveren) en dienen alle benodigde papieren in. We zien dat het standaard toeristenvisa maar 30 dagen geldig is waar wij toch erg graag bijna twee maanden zouden willen hebben. We vragen of dit niet mogelijk is en de stempelzetter vraagt waar we vandaan komen. We roepen 'Holland' en dit resulteert in een direct 'ja' van de beste man. De Chinezen hebben zeer strikte regels omtrent de toeristen, maar blijkbaar zijn deze rekbaar. Vrijdag kunnen we onze paspoorten weer ophalen.
 
We fietsen terug en nemen nog een koud colaatje op de weg terug naar het centrum. In plaats van gelijk door te gaan naar wat bezienswaardigheden, gaan we eerst even naar huis; Marijke's buik vind het even niet meer zo leuk. We relaxen even een uurtje en gaan dan toch maar fietsen onderweg naar het noorden. Na een half uurtje fietsen komen we uit bij Pha That Luang. Gebouwd vanaf 1566 is dit het belangrijkste gebouw in Laos. We zijn hele hoge gebouwen gewend van Thailand en Myanmar en vooral daarom valt dit gebouw een beetje tegen qua hoogte. Het is niet zo gek hoog, maar nog steeds goudgekleurd en staat het als middelpunt in een groot park met allerlei tempels eromheen. We fietsen weer terug en komen uit bij de Patuxai wat erg lijkt op de Arc de Triomphe in Parijs. Niet geheel toevallig is Laos Frans geweest en kunnen we zelfs een enorm brede weg - a la Champs-Elysees - ernaast zien we een rotonde om de Arc heen. Het is gebouwd voor gevallen soldaten en hoewel we ook naar boven kunnen, verwachten we niet zoveel van het uitzicht dus slaan we dat over. Vlakbij de Arc de Triomphe hebben ze een grote gong geplaatst waar alle vlaggen en alle religies op gedefinieerd staan; erg grappig om te zien. Hierna gaan we terug naar ons hotel om even bij te komen van de hitte.
 
Als de zon begint onder te gaan, fietsen we naar een rootfop restaurant/café waar we de zonsondergang op een leuke hoogte kunnen zien. Ook kunnen we over de Mekong kijken, de belangrijkste rivier in Zuid-Oost Azië en zorgt voor veel landbouwmogelijkheden in China, Thailand, Laos, Vietnam en Cambodja. Het is nog steeds het droge seizoen en dat is ook wel te blijken aangezien de rivier er niet zo 'groots' uitziet. Ook is het grappig om te zien dat aan de overkant van de rivier Thailand nog goed zichtbaar is. We eten hier lekkere burritos en een koud biertje terwijl de zon verdwijnt en hierna gaan we terug naar de kamer om lekker uit te rusten.
 
Een andere techniek
LA | Vientiane | 08 april 2009
We slapen lekker uit en gaan uiteraard weer eten bij onze bakkerij. Als we terugkomen is de zon weg en twijfelen wat we willen doen vanmiddag. We besluiten toch maar te gaan zwemmen en het moment dat we weer naar buiten stappen, is ook het moment dat de zon er weer is. We waren al bang! We lopen naar het zwembad wat bij een ander hotel hoort, maar wel gebruikt mag worden door andere toeristen en hangen er een paar uur rond.
 
We vragen of een massage mogelijk is en boeken deze ook nog. Helaas zijn de Laotianen - maar eigenlijk alle Aziaten wel zo'n beetje - helemaal niet van het lichamelijk contact en moeten we omkleden in speciale kleren waar doorheen we dan gemasseerd gaan worden. Dat staat ons niet zo aan en we zien er maar vanaf; terug naar het zwembad. na een aantal uur gaan we een tussendoortje eten bij de bakkerij, want ze hebben lekker appelgebak. Ook dat is al een behoorlijk tijdje geleden en het smaakt dan ook uitstekend. Hierna frissen we onszelf even op, wassen we wat kleren en gaan we 's avonds nog dineren bij het romantische Le Provincal. Zelden hebben we zo'n hoge rekening gehad dan deze avond, maar we hebben dan ook een lekkere, frisse salade met zalm en garnalen en een vers gemaakte pizza, Hoegaarden en Lao Bier. Alles smaakt fantastisch en dit diner gaat de boeken in als één van de betere. Hierna gaan we internetten en uitbuiken waarna we lekker gaan slapen.
 
Bankie hier, bankie daar
LA | Vientiane | 09 april 2009
Nog een extra dagje in Vientiane - helaas -  en nu hebben we echt niets meer te doen.  We hadden een spoedvisa kunnen bestellen bij de ambassade, maar die was twee keer zo duur. Aangezien we weten dat het toch echt alleen maar een mooie sticker toegevoegd moet worden op een bladzijde van het paspoort, vinden we dat een beetje onzin. US$32,- per paspoort is al duur zat. We ontbijten wederom heerlijk bij de bakkerij en gaan gelijk weer terug naar de kamer. We gaan nog op zoek naar een bank met een geldautomaat, want we hebben tot nu toe bij de BCEL (geen boterfabriek) gepind, maar die vind het nodig om bij iedere pinbeurt 20.000 KIP in rekening te brengen wat bijna twee euro is. Nadat we half Vientiane zijn doorgelopen, blijken we helemaal geen keuze te hebben. Een bank accepteert onze kaart niet, de andere eist een zescijferige pincode en de laatste bank wil alleen maar creditcards.
 
We moeten ook nog wat kwijt over de Franse mentaliteit. Op onze reis zijn we vrij weinig Fransen tegengekomen. Naast een stel in Peru, die er specifiek voor de archeologische vondsten van Peru waren en twee meiden in Bolivia die aan het trekken waren, zijn we geen Fransoos tegengekomen in Zuid-Amerika. Toen we naar Tahiti vlogen, kregen we gelijk een snauw toen we per ongeluk 'buenos noches' zeiden in plaats van 'Bon Soir'; tja, we praatten al vijf maanden dezelfde taal en dat is geen Frans, maar lijkt er wel op! Op de rest van Tahiti was het ook al niet al te gezellig met de Fransen, maar daarna hebben we ze nergens meer gezien. En toen waren we in Laos en dat is vroeger - evenals Cambodja en Vietnam - vroeger Frans geweest. En je raadt het nooit, maar daar zijn ineens hordes Fransen overal! Er is ook erg veel Frans terug te vinden in Laos, want alle straten in het centrum van Vientiane heten 'Rue' en de grootste bank is de Banque Commerce pour le Exterieur Lao (de BCEL dus). Het begint er dus sterk op te lijken dat de Fransen alleen maar naar een land toe willen als ze daar Frans kunnen spreken en/of Frans is geweest en zoveel mogelijk oude Franse cultuur kunnen opsnuiven. Vreemd..
 
We dineren bij een klein tentje waar ze shoarma hebben en hoewel het er niet echt op lijkt, smaakt het wel heerlijk; zeker met een verse aardbeienshake. 's Avonds kijken we een film 'New in Town' die we op de markt gekocht hebben. Niet alleen is de film grappig, maar de 'Engelse' ondertiteling is ook fantastisch, want dit is door een (vermoedelijk) Laotiaan gedaan die niet echt heel goed Engels spreekt of door een vertaalmachine gehaald. De zinnen slaan nergens op, de woorden kloppen niet en de timing is verschrikkelijk. Ook is er een scene waar het Engels gesproken ineens overgaat naar Russisch wat ons wat uitdaging geeft wat er nu gezegd wordt, maar de film is niet zo ingewikkeld dat we wel een stukje kunnen missen. Gelukkig gaat hij een paragraag later weer naar het Engels en kunnen we de film afkijken. Hierna gaan we lekker slapen.
 
Het is maar hoe je het bekijkt
LA | Vientiane/Vang Vieng | 10 april 2009
De wekker gaat weer eens af en we maken ons klaar om weg te gaan. Na een snelle douche gaan we nog een laatste keer lekker ontbijten en pakken we onze spullen thuis in. We onderhandelen met de eerste de beste tuktuk die we zien voor een goede prijs en zijn onderweg naar de Chinese ambassade. We rijden niet helemaal goed, maar komen er wel en het is uitermate rustig en we staan binnen twintig seconden weer buiten met onze paspoorten en twee verse plakkaten welke Chinese visa moeten verstellen. We mogen t/m 07 juli het land in - maar dan zijn we alweer terug in Nederland! - en we mogen de gevraagde 60 dagen blijven in plaats van de maximaal toegestane 30 dagen. We tuktukken terug naar het busstation en we kunnen gelijk instappen in de bus naar Vang Vieng. Het is een door de Zuid-Koreanen afgedankte ragbak van een bus met 'open air' (geen 'airco' maar alle ramen gewoon open) die helemaal wordt volgestouwd met mensen en om 10:30 zijn we onderweg naar het noorden.
 
Het landschap verandert en na het vrij platte zuidwesten van Laos, karren we de bergen in die Noord Laos karakteriseren. Er gaan steeds meer mensen uit dus hebben we steeds meer ruimte en we stoppen ook maar een keertje heel snel. Dit zorgt ervoor dat we binnen vier uur op het busstation (wat bij elkaar geharkt grind en een platform) van Vang Vieng staan en bedenken we even wat we willen doen. We gaan wel richting het centrum lopen, maar weten eigenlijk niet waar dat precies is en hoe ver het is. Al snel stopt er een tuktuk en die kan ons wel afzetten voor een zacht prijsje. We vragen bij Nana guesthouse de prijs op, maar die wil lekker dik profiteren van haar Lonely Planet status. Bij de overkant vragen ze een redelijke prijs en hebben we een erg mooie kamer. We gaan gelijk wat eten bij een tentje om de hoek en lopen naar het water wat Vang Vieng beroemd heeft gemaakt. Het ziet er erg rustgevend uit en het uitzicht is prachtig met fantastisch mooie, groene karstgebergten op de achtergrond.
 
We lopen wat rond, pinnen wat geld en zoeken naar wat we morgen willen doen. We vragen wat rond, maar gaan eerst even douchen voordat we beslissen. We boeken een tourtje bij 'Phone Travel' (heeft niets te maken met een telefoon) en zijn morgen de hele dag zoet. Direct erna boeken we ook een busticket naar Phonsavan voor de dag erna. We hebben niet per se haast meer, maar willen erg graag van de hitte af en dat zal vanaf het noorden van Laos het geval zijn. 's Avonds gaan we nog wat eten en lopen we rond op de nachtmarkt. Ook hebben we inmiddels door hoe Vang Vieng opgebouwd is. De beroemde backpackersstraat 'Khoa San Road' vanuit Thailand is hier gekopieerd in een paar straten wat zoveel betekent dat er erg veel restaurants zijn, backpackers die vooral veel drinken en loungen, veels te weinig kleren aan hebben en alles is helaas ook weer duurder dan normaal. Er is maar een reden waarom al die mensen hier zijn en daar gaan we morgen achter komen. We internetten nog even en houden het daarna voor gezien.
 
Waterpret
LA | Vang Vieng | 11 april 2009
Na de wekker uitgedrukt te hebben, gaan we ontbijten met twee afleveringen van Friends. Friends is hier een hit (waar niet?) aangezien het klanten trekt. Het is alleen een beetje doorgeslagen, want in een klein rondje gisteren hebben we al vier restaurants gezien die continu Friends afleveringen uitzenden en er zijn er vast nog veel meer. Om 09:30 verzamelen we ons bij het tourbureau waar we iets later weggaan. Met een busje en een tuktuk gaan we naar de eerste grot van vandaag. De olifantengrot is klein en bestaat uit meerdere Boeddhabeelden en een natuurlijk gevormde olifant. We geloven het niet helemaal, maar het lijkt in ieder geval erg op een olifant. Ook zijn er een soort fortune cookies wat Marijke even probeert. 'Boeddha' vertelt haar dat ze iets teveel nadenkt en dat ze momenteel met iemand is die goed voor haar is en haar helpt. Tevens zal Marijke in de toekomst minder nadenken en nog gelukkiger worden mede met behulp van die ene goede persoon. Frans is blij dat Marijke het eens een keer van iemand anders hoort en we gaan door naar de volgende grotten. We lopen een flink stuk door de  weilanden van Laos en zien overal prachtige landschappen.
 
We klimmen en klauteren twee grotten in en zien vele stalactieten en stalagmieten met de meest vreemde vormen. Ook staat er een eenzame Boeddha in de grot die er erg duister uitziet met een klein beetje licht dat we erop schijnen. Hierna lopen we door naar de watergrot en dan beginnen we met een voorproefje van de rest van de dag. Eerst lunchen we met nasi en een baguette en daarna pakken we een tube (grote tractor binnenband) en gaan we de grot in. Het is donker, maar we hebben zaklampen gekregen en we zwemmen een beetje rond in de donkere grot voor een half uurtje. Hierna pakken we de tuktuk en rijden we naar een minderheden dorp. Niet veel te zien daar, want iedereen is al lang aan de alcohol aangezien het Laotiaanse nieuwe jaar bijan begint en iets later worden we afgezet bij het beginstation van het echte tuben. En dat moet even uitgelegd worden:
 
Zoals gezegd zijn er erg veel toeristen in Vang Vieng. Niet echt het standaard 'we gaan een lange reis doen waar Laos een deel van is' maar meer een 'we gaan veel zuipen en waar kunnen we dat goedkoop doen' groep mensen. Het geeft echter niets, want het is erg gezellig en alles is op en rondom de rivier gebouwd. Er is een rivier - de Nam Song - die heel rustig voort kabbelt langs Vang Vieng. Vanaf het beginpunt van het tuben staan er zeer luidruchtige bamboecafés met verschillende soorten muziek en overal is vooral veel alcohol te krijgen. We schatten dat er vele duizenden liters bier Lao doorheen gaan iedere willekeurige dag. Daarnaast hebben vrijwel alle cafés iets gebouwd waardoor je lekker in het water kan plonsen. Van een simpele duikplank naar een swing waarmee je als Tarzan boven de rivier zwengelt tot een soort canopylijn waarmee je tientallen meters boven de rivier zweeft. Ook is er een enorme glijbaan te vinden waarmee je in de lucht wordt geschoten voordat je in neerploft in het water. Allemaal erg leuk! We worden nog een paar keer natgespetterd met het bijbehorende Happy Newyear! Hier vieren ze het nieuwe jaar met veel water en als iemand je natspetterd of hoe dan ook natmaakt betekend dat Veel geluk! Bij de laatste bar gaan ook wij wat drinken en we swingen een paar keer om in het heerlijke water terecht te komen. Na een paar uur geloven we het wel en zijn we alweer terug in het hotel.
 
We frissen ons op en gaan richting een restaurant. We vinden er een waar ze heerlijke gerechten hebben - en Friends.. - en genieten van een heerlijk stukje vlees zoals we al in geen tijden op hebben! We pinnen nog wat en komen twee jongens tegen die geen geld krijgen uit de enige geldautomaat in Vang Vieng met hun Visakaart. We wensen ze veel succes en gaan thuis nog even een beetje zappen voordat we gaan slapen.
 
Het is maar hoe je het bekijkt
LA | Vang Vieng/Phonsavan | 12 april 2009
We douchen en ruimen snel op voordat we gaan ontbijten. In het hotel worden we opgehaald door een tuktuk en daarna afgezet bij het busstation. We wachten op de bus naar Phonsavan en die komt na 09:30 aangereden. Eenzelfde ragbak als waarmee we gekomen zijn en de bus zit al zo vol dat we niet meer kunnen zitten op een normale plek. We pakken een plastic krukje en zitten in het gangpad en hopen hier snel weer vanaf te kunnen.
 
Niets is minder waar helaas. We wisten niet zo goed hoe lang de rit zou gaan duren aangezien er vijf uur stond aangegeven in Vang Vieng terwijl onze Lonely Planet 8 tot 9 uur zegt. We rijden alleen maar door bergen wat zo nu en dan schitterende uitzichten geeft, maar dat is voor het tempo natuurlijk niet zo bevorderlijk. We doen er uiteindelijk acht uur over en zigzaggen door erg veel bergen heen onderweg naar Phonsavan. Het helpt ook niet dat de versnellingsbak een verschrikkelijk geluid maakt bij iedere keer dat we terugschakelen als we bergop gaan en deze wordt dan ook 'vakkundig' een paar keer gemaakt. Iemand onder de auto zien kruipen met een hamer en een beitel geeft echter niet zoveel hoop en aangezien het geluid niet beter wordt, hopen wij maar op bovennatuurlijke krachten. Ach, wat heb je nou helemaal aan versnellingen als je bergop - en af moet? We stoppen niet zoveel en komen dus rond 17:30 aan in Phonsavan. We worden aangesproken door een tout die wel een hotel heeft voor een goede prijs. We waren een beetje bang dat de prijzen omhoog zijn gegaan doordat het 'Paisai' is in deze periode. Paisai is het ingaan van het nieuwe jaar volgens het maanstelsel en houdt in de praktijk in dat alles en iedereen natgespoten wordt. Onderweg hierheen is onze bus al meerdere malen getorpedeerd met bakken water en we zien erg veel mensen met waterpistolen rondlopen op zoek naar slachtoffers.
 
We pakken onze spullen uit in 'Nice Guesthouse' en gaan gelijk op zoek naar een toertje. Onze tout heeft ook wel toertjes, maar die zijn allemaal met exorbitant hoge prijzen. We gaan wel even verder zoeken, maar eerst lekker eten. We eten best lekker bij een restaurant om de hoek en hebben weer eens Saté en Noorse zalm. Beide uiteraard niet helemaal wat we gewend zijn in Nederland, maar toch best aardig. We lopen iets verder en zien bij een toerbureautje de toer die we willen voor morgen. Hoewel je zelf een motor zou kunnen huren is het best ver allemaal en zijn we bang dat het allemaal niet zo goed aangegeven is zoals we ook in vang Vieng zagen. Bovendien moeten alle voertuigen geregistreerd staan en dan is een toertje toch echt iets handiger. We zijn gebroken van een vermoeiende busrit en gaan thuis nog even relaxen voordat we gaan slapen.
 
Whisky in the Jar
LA | Phonsavan | 13 april 2009
Ergens rond 00:45 worden we allebei wakker van een enorme lawaai wat gewoon wat jongens blijken te zien die toevallig net naast ons hotel in een soort carpoort (dat galmt namelijk lekker..) enorme luide conversaties aan het houden zijn. Bovendien vindt men het nodig op alle deuren te kloppen gedurende een klein half uurtje.. We hebben dus niet zo goed geslapen als we 's ochtends wakker worden gemaakt door de wekker. We hebben geen zin in een herhaling dus pakken alles in en gaan naar de overkant waar we een iets duurderde, maar met ontbijt, kamer nemen waarna we direct gaan ontbijten. We eten een lekker broodje en om precies 09:00 staan we klaar om weg te gaan. We hebben een medetoerist, Liliana uit Peru die nu in België woont, en twee gidsen vandaag en zijn direct onderweg naar de 'Plain of Jars'; de vlakte der kruiken.
 
De vlakte der kruiken - feitelijk meerdere, maar we gaan er drie bezoeken vandaag - is een grote verzameling stenen, enorme kruiken daterend van zo'n 2000 jaar geleden. Niemand weet precies waarom men toen de kruiken gemaakt heeft, maar de meest gangbare verklaring is een soort begraafplaats. Blijkbaar werden de doden in de kruiken gelegd waarna de botten verband werden en het as in een kleine kruik naast of onder de grote kruik werd begraven. Er ligt nu in ieder geval niets in de kruiken - behalve afval.. - maar men denkt dat ze ook gebruikt zouden kunnen zijn voor de opslag van rijst of lào-láo (rijstewijn). In site 1 liggen er in ieder geval zo'n 250 verspreid over een paar plaatsen en is er een grot te zien waar mensen zich verschuilt hebben in de Vietnam oorlog die ook hier heftig aanwezig is geweest. We lopen een rondje over de site en zien vele verschillende kruiken die meestal nog in tact zijn.
 
We rijden door naar Site 2 wat een stuk verderop ligt tussen de bergen en een mooier landschap om zich heen heeft. Hier liggen wat minder kruiken, maar is het wel mooier gesitueerd en er is hier zelfs een kruik met een afbeelding van een mens erop. Als we bij Site drie aankomen gaan we eerst lunchen met een noedel soep waarna we de kruiken gaan bekijken. Ook site drie ligt prachtig tussen de heuvels en rijstterrassen en de kruiken zijn ook nog eens allemaal geconcentreerd op een klein veld. We krijgen veel uitleg van onze gids over de cultuur van de Hmong mensen (een minderhedengroep van Laos, maar ook Thailand, Myanmar, China en Vietnam) en zijn vooral verbaast over het feit dat in deze cultuur de meisjes (14-16 jaar) gekocht kunnen worden door mannen waarna ze moeten trouwen met de beste man. Blijkbaar komen zelfs Hmong-mensen over die inmiddels in Amerika wonen en kopen hier een meisje die ze illegaal (de overheid wordt gewoon omgekocht om het meisje een oudere leeftijd te kunnen geven) naar Amerika mee terugnemen. Wij zijn weer blij Nederlanders te zijn.
 
We rijden het hele stuk weer terug en stoppen nog om het lào-láo proces te zien en proeven ook een klein beetje waarna we weer precies weten waar onze slokdarm loopt. Ook rijden we langs een Russische tank (in dienst van de Vietcong) die opgeblazen is door een Amerikaanse bommenwerper. Als we terug zijn in Phonsavan gaan we even lunchen waarna we kaartjes halen voor de busrit van morgen naar Luang Prabang. Het 'Pasai' waterfestival is het grootst in Luang Prabang en begint morgen en duurt drie dagen en daar willen we bij zijn. Thuis douchen we en maken de website af voordat we gaan eten en internetten.
 
We lopen nog even langs het MAG info centrum wat geheel gewijd is aan UXO's. UXO's zijn Unexploded Ordnances wat zoveel betekent als bommen die de Amerikanen hebben laten vallen tussen 1965 en 1973. Dit was een geheime missie die de Amerikanen als onderdeel van de Vietnam oorlog nodig vonden aangezien de 'Ho Chi Minh' bevoorradingsweg gebombardeerd moest worden en de vele Vietcong die over de grens waren gevlucht. In deze periode is er 1.360.000.000 kg (!) gevallen op Laos' grondgebied waarvan er dus nog vele onder grond liggen zonder ooit geëxplodeerd te zijn. Dit levert tot op de dag van vandaag veel ongelukken op voor landbouwers en brengt vele verschrikkelijke verhalen en foto's teweeg in dit museum. Hierna gaan we slapen.
 
Op en neer
LA | Phonsavan/Luang Prabang | 14 april 2009
Als de wekker gaat, gaan we nog snel even onszelf opfrissen voordat we een niet erg lekker ontbijt eten. We pakken een tuktuk naar het busstation en zijn erg blij als we zien dat we gewoon een zitplaats hebben in plaats van een plastic krukje in het drukke gangpad. We wachten tot 08:30 om weg te gaan en dan gaan we de bergen weer in. We rijden vandaag de hele dag alleen maar door de bergen en ze lijken wel steeds hoger te worden naar mate we dichter bij Luang Prabang komen. Het weer is iets minder vandaag wat het uitzicht minder mooi maakt, maar nog steeds is het een schitterende rit. We stoppen eenmaal om te eten waar ook wij gelukkig een broodje kunnen halen en ergens rond 15:30 zijn we vlakbij Luang Prabang op het busstation. We pakken een gedeelde tuktuk naar het centrum en na een bocht worden we al nat gegooid door kinderen en volwassenen die al volop bezig zijn met het Pasai festival.
 
We stappen uit in het centrum en proberen een plek te vinden. We gingen er al vanuit dat dit niet zo makkelijk zou zijn en dat klopt. We worden niet al teveel nat gespoten, maar tegen de tijd dat we wat vinden zijn we toch een beetje doorweekt. Buiten het centrum checken we in bij een mooie guesthouse voor 200.000 kip. Veel duurder dan normaal, maar alles zit vol vanwege het festival dus de prijzen gaan tijdelijk omhoog. We pakken alles een beetje uit en gaan eten bij een Vietnamees restaurant.
 
Aangezien we een vermoeiende rit achter de rug hebben en niet al te best geslapen hebben, gaan we vanavond nog even niet meedoen met het feesten; het duurt toch drie dagen dus zien we het morgen wel.
 
If you can't beat them..
LA | Luang Prabang | 15 april 2009
We slapen heerlijk uit en gaan naar de Scandinavian Bakery (ja, ook hier!) om te ontbijten. Onderweg gaat het steeds harder regenen en we zien dat het waterfestival blijkbaar niet 's ochtends al begint. We ontbijten heerlijk en drinken nog wat extra totdat het opgehouden is met regenen. We lopen wat langs leuke winkeltjes en zien dat het water gooien inmiddels op gang begint te komen en besluiten ook maar een groot watergeweer te kopen. We gaan eerst nog even naar huis om onze kleren op te laten drogen en nog even iets te wachten voordat het natmaken weer begint.
 
We lopen een rondje richting het centrum en hebben al snel door waar het echte feest zich bevindt. In de grote winkelstraat staan hordes mensen mensen bakken met water en waterpistolen te wachten op gewillige (en ongewillige) slachtoffers. Niet alleen water wordt over de mensen heen gegooid, maar ook wit, groen en rode poeders. Officieel wordt het Boeddhistische nieuwjaar gevierd wat samen met het waterfestival gevierd wordt. Het water is bedoelt om alle zonden van het afgelopen jaar 'van je af te spoelen' zodat je weer fris nieuwe zonden kunt begaan (okay, dat laatste is misschien niet helemaal waar). We vragen ons af of iemand überhaupt nog weet waarom we dit allemaal doen, maar het lijkt niemand te deren. Iedereen gooit iedereen nat en daarbij wordt iedereen ingesmeerd. Mensen die er niet veel voor voelen om nat en/of vies te worden hebben allemaal pech. Er komen af en toe praalwagens voorbij met opgedirkte mensen en zelfs twee auto's met monniken, maar niemand kan de kracht van de massa's omzeilen.
 
We stellen ons op in een beschut hoekje van waaruit we snel kunnen toeslaan. Ons watergeweer maakt overuren en we maken erg veel mensen compleet nat, maar Frans weet het geweer al snel te slopen (made in China hè) dus stappen we over op de bakjes water; sowieso efficiënter! Hoewel we erg veel succes hebben, zien wijzelf er na een paar uur helemaal verrot uit. We zijn doorweekt, ons hele gezicht is zwart van de smeer en ook de kleren zijn rijp voor de afvalbak. We gaan naar huis en willen onszelf opfrissen, maar we hebben geen water (in het waterfestival nota bene!). We wachten even een half uurtje en dan kunnen we gelukkig aan de grote schoonmaak beginnen. Uit vrijwel alle kleren kunnen we de vlekken nog wel halen, maar een shirtje van Marijke gaat het niet redden. We zijn zeker een uur bezig om al het zwart van onze lijven te halen en daarna rusten we even uit.
 
's Avonds lopen we weer naar de stad om te gaan eten en dan zien we dat het waterfestival toch echt geconcentreerd is in de middag; er is niemand meer die water gooit. We eten bij een Italiaans restaurant de Carbonara, maar die valt een beetje tegen. We lopen terug over de nacht markt en daar hebben ze vooral veel dekbedden (?) en kleden. We zoeken naar een kleed voor over een tafel en vinden er zelfs twee. Ook hier is afdingen erg belangrijk en dan is het allemaal vrij goedkoop. Hierna gaan we naar huis en relaxen we nog even voordat we gaan slapen.
 
Onderduikadres
LA | Luang Prabang | 16 april 2009
In principe slapen we totdat we er klaar mee zijn, maar op de een of andere manier zijn we er om 08:30 al klaar mee. We slaan sloom op en gaan eerst ontbijten bij onze bakkerij. We zien de chaos van gisteren niet echt meer terug op straat dus het lijkt erop alsof er toch een beetje opgeruimd wordt. We merken dat het een erg hete dag is, dus we doen alles in een versnelling lager dan normaal. We lopen naar het noorden van het schiereiland wat Luang Prabang rijk is en lopen tussen twee grote rivieren door; de machtige Mekong en de Nam Khan. Vlak voordat we beide rivieren inlopen staat het erg mooie Vat Xieng Thong. Deze tempel dateert uit 1560 - ook wel te zien - maar is toch nog erg mooi en anders dan de meeste tempels in Laos en omringende landen. De scherpe daken zijn rijk gedecoreerd en binnen staat uiteraard een gouden Boeddha te pronken. De aanwezige vrouwen geven wateroffers wat ongetwijfeld iets met het waterfestival en het nieuwe jaar te maken heeft.
 
Hierna gaan we weer terug naar het centrum waar we een lekkere milkshake drinken, maar Frans' maag stribbelt een beetje tegen. We gaan snel naar huis en komen hier de eerste paar uur niet meer van onze hotelkamer af. We slaan dag twee van het watergooien dan maar over en verruilen dit voor een dagje thuishangen. We komen alleen de deur nog uit voor het diner. We lopen weer naar het centrum waar we in de staart terecht komen van het waterfestival. Dit zijn de laatste uren van de laatste dag en vooral de blanke toeristen blijven zo lang mogelijk hangen om zoveel mogelijk zooi te maken. Wij hebben er nu even geen zin in (alles is net weer schoon en droog!) dus gaan bij een van de weinige restaurants zitten waar het erg rustig is. We eten alleen maar een lekkere baguette en gaan weer naar huis om de dag rustig te beëindigen.
 
China, here we come!
LA | Luang Prabang | 17 april 2009
We slapen lekker uit en gaan uiteraard weer eten bij onze lekkere bakkerij. Frans' buikprobleem is alweer voorbij dus valt alles weer helemaal goed. We slenteren door het centrum heen om alles nog eens rustig te bekijken. De zooi van het waterfestival is behoorlijk opgeruimd - wat ons alles meevalt eerlijk gezegd - en de rust is wedergekeerd. We vragen bij diverse toerbureau's de vertrektijden van de bus naar Luang Nam Tha omdat onze Lonely Planet 06:00 's ochtends zegt, maar alle reclameborden 09:00. Het blijkt 09:00 te zijn en we gokken er morgen op dat we die bus wel kunnen halen.
 
Het is weer erg warm vandaag en we hebben nog een hoop voor te bereiden voor China. Ook willen we even wat wassen, maar als we terug op de kamer zijn, is het water alweer afgesloten. We lezen wat en plannen een paar uur voordat we weer richting het centrum lopen. Hoewel Luang Prabang een stad is, oogt het erg dorps. Het is er rustig - als er geen water gegooid wordt dan - en heeft prettig brede straten. Het staat ook al sinds 1995 op de UNESCO World heritage lijst en we snappen wel waarom; heerlijk om een paar dagen te zijn. We hadden bedacht de heuvel midden in het dorpje te beklimmen, maar aangezien het net flink geregend heeft, zien we vooral veel wolken en dat lijkt ons de klim niet waard. We eten bij een Indiër en dat bevalt, zoals eigenlijk altijd, weer uitstekend. We zien massa's nieuwe toeristen aankomen in Luang Prabang allemaal zoekend naar een slaapplaats en we zien ze ook één voor één bij de defecte pinautomaat staan voor onze neus. Luang Prabang is nou niet echt bezaaid met pinautomaten dus we zijn benieuwd hoe ze dat denken op te gaan lossen..
 
Na het eten gaan we naar de waterkant waar we alsnog van een mooie zonsondergang genieten met een drankje aan de snelstromende Mekong rivier. Hierna lopen we via de nacht markt terug en weten we dit keer eindelijk eens niets te kopen. Thuisgekomen betalen we de kamer en ruimen we op. Tijdens het douchen houdt het water er (weer) mee op dus bekijken we morgen wel weer of we douchen of niet.
 
Van Luang lang naar Luang
LA | Luang Prabang/Luang Nam Tha | 18 april 2009
De wekker schreeuwt ons wakker en binnen vijftien minuten zijn we opgefrist en klaar om weg te gaan. We lopen met onze tassen naar het centrum en vlak voordat we beginnen te zweten, zitten we gelukkig al bij de bakkerij. We eten een lekker ontbijtje en pakken de tuktuk naar het busstation in het noorden. Daar aangekomen kopen we tickets naar Luang Nam Tha en zien we gelijk dat je flink uitgemolken wordt in Luang Prabang zelf. We hebben nagevraagd wat de tickets kosten aldaar en dat varieerde van 100.000 (exclusief tuktuk naar busstation) tot 120.000 (inclusief tuktuk naar busstation) kip terwijl het ticket maar 65.000 kip is! Wel komt daar nog 20.000 kip bij voor de tuktuk, maar dan nog steeds is het goedkoper; zeker voor met z'n tweeën.
 
We wachten nog een uurtje en dan zijn we onderweg. Dit keer een niet zo heel gammele rammelbak, maar wel één die in omastijl uit de jaren vijftig is ingericht met verschrikkelijk lelijke motiefjes. Maar ja, als de remmen en de versnellingen het maar doen. Wederom rijden we het hele stuk tussen de bergen door, maar niet zo hoog als eerdere stukken. Het is behoorlijk warm en zonder airco zweten we ons kapot. We stoppen een paar keer, maar eten alleen maar ons fruit en namaak pringles als lunch, want het aanwezige barbecuevoedsel lijkt niet zo goed voor onze maag. We zien nog een ongeluk onderweg, maar de schade lijkt mee te vallen en na negen uur beginnen we ons af te vragen hoe lang het allemaal nog duurt. Onze 'Expres'bus zou er 8 a 9 uur over moeten doen, maar we merken nog niets van een stad. Als we eindelijk de goede provincie binnen rijden begint het met bakken uit de hemel te vallen en hebben we flinke onweer, maar een half uur later is dit alweer rustiger geworden. Dit zorgt overigens wel voor een schitterend landschap met een flauwe zon, regenboog, heuvels in de mist en verre uitzichten.
 
Uiteindelijk komen we om 18:30 aan na 9,5 uur bussen en dan staan we in de middle of nowhere. Onze informatie vertelt ons dat we 400 meter verwijderd zijn van het centrum, maar we zien niets. We pakken maar een tuktuk en rijden 10 kilometer (?!) verder naar de stad. We begrijpen het niet zo, maar we zijn wel waar we wezen willen.. We zoeken een geschikt hotel en vinden die al snel voor maar 50.000 kippetjes (€ 4,70 p/n) en gaan gelijk eten. We dineren bij een restaurant waar alle toeristen zitten, want er is weinig keus. We hebben drie Nederlandse meisjes naast ons die de boel een beetje opstoken en het hoort wat vreemd aan dat we een gesprek kunnen verstaan; blijkbaar is het alweer even geleden dat we Nederlanders hebben gezien. Het is inmiddels al te laat om nog iets te boeken voor morgen en we hebben ook geen zin meer om echt op zoek te gaan. Luang Nam Tha ziet er behoorlijk uitgestorven uit als de zon verdwenen is dus we gaan morgen wel verder kijken. Sowieso willen we even kijken hoe ver we China in kunnen met een bus vanaf hier.
 
Thuis wassen we onze spullen en lezen we nog wat voordat we in slaap vallen.
 
Zondag, rustdag
LA | Luang Nam Tha | 19 april 2009
We slapen lekker uit en zijn blij gemerkt te hebben dat dit bed een stuk beter is dan dat we in Luang Prabang hadden. We ontbijten redelijk bij het restaurant naast de deur en maken de plannen op voor vandaag. We willen morgen een leuke wandeling/trekking doen door het prachtige gebied rondom Luang Nam Tha en willen de dag erna naar China reizen. We zien ook dat Luang Nam Tha een erg rustig provinciestadje is waar alles op z'n dooie gemak voorbij kabbelt. We huren een fiets en gaan richting het busstation rijden waar we gisteren in eerste instantie gedropt waren. Dat is een goede 10 kilometer verwijderd, maar het is niet al te heet en je kan zo lekker het dagelijks leven zien als je rustig fietst.
 
We rijden door een prachtig landschap en zien gewoon op straat al vele mensen in traditionele kleding van de diverse bergvolken. Het gebied staat erom bekend vele bergstammen te hebben die ook nog eens niet zo toeristisch of verwesterd zijn. We zijn weer in de gouden driehoek en zitten niet zo gek ver van China, Myanmar en Thailand af. We stoppen bij Green Discovery waar we een eendaagse trekking boeken. We hadden van tevoren bedacht wel meerdere dagen te willen doen, maar het is een stuk heter dan we dachten en zoals al eerder gezegd, zijn we de continue warmte een beetje zat. We fietsen verder naar het busstation en daar aangekomen blijken we helemaal geen tickets te kunnen boeken voor de bus. Feitelijk vrij dom van ons, want dit is vrijwel overal zo in Laos, maar we hoopten op een uitzondering als het een lange rit betreft die ook nog eens internationaal is. We drinken als troost maar een lekker koud colaatje en gaan met een extra rondje weer richting Luang Nam Tha.
 
We fietsen door twee kleine dorpjes en merken dan weer dat het de mensen toch echt leuker zijn als ze weinig toeristen hebben gezien. Vele glimlachen, iedereen zegt hallo en zwaait naar je en is heel vriendelijk. Sowieso hebben we dat beeld over Laotianen en we zijn ook blij nu hier te zijn voordat het eventueel dezelfde kant op gaat als Thailand. Ook valt ons enorm op hoeveel kinderen er wel niet zijn overal in Laos. We hebben aardig wat busritten erop zitten hier en in alle kleinere dorpjes waar we doorheen reden waren zo'n gigantische hoeveelheid kinderen dat je je afvraagt of ze niet ergens te koop zijn. Kinderen zijn hier nog de oude dag voorziening, maar we vragen ons wel af of al die kinderen wel gevoed kunnen worden en een goede toekomst tegemoet gaan; tijd zal het leren.
 
Marijke heeft helaas last van buikloop dus blijven we een paar uur dichtbij de wc. Tegen etenstijd gaat het wel weer en pakken we de fiets weer om op zoek te gaan naar een restaurant. We komen een paar blokken verder uit bij de Indiër. Wellicht niet de meest verstandigste optie als je een beetje last van je buik hebt, maar wel onze favoriete keuken; toch maar doen dus. Het eten is wederom heerlijk en we genieten ook nog eens van het heerlijke weer en de zon die achter de heuvels verdwijnt en een mooie lucht geeft. We doen nog wat boodschappen, leveren de fiets in en relaxen verder op de kamer.
 
Trek in een trek
LA | Luang Nam Tha | 20 april 2009
De wekker gaat om kwart voor acht en binnen een kwartier zitten we aan het ontbijt bij een minderheden restaurant. Het eten is ook wat minder, maar er is niet zoveel keus hier. Iets later zijn we bij het bureau van Green Discovery waar we een half uur later vertrekken richting de bergen. We rijden de asfaltweg af en komen op een stoffige weg die ons langs kleine dorpjes leidt. We worden afgezet bij een dorp waar een kleine minderheden groep woont. Er lopen een paar vrouwen rond in typische zwarte kleren met felgekleurde slierten erop en een soort scheenbeschermers; niet echt sexy te noemen. We beginnen aan onze trek en gaan gelijk de bergen op en in.
 
We lopen door de heuvels in de omgeving van Luang Nam Tha en zien erg veel groen met af en toe een houten hutje waar wat mensen wonen. Afgelegen en rustig ziet er erg idyllisch uit, maar de mensen hebben, naast hun eigen groentevelden, feitelijk niets. We stijgen veel het eerste stuk en komen na een uur of twee uit in een klein dorp waar afstammelingen van Chinezen wonen. Sommige zien er Chinees uit, maar het is ook duidelijk dat ze inmiddels al wat gemixt zijn met andere volkeren. We lunchen er en tegen de tijd dat we klaar zijn breekt de zon door. We zien een dorp waar erg veel kleine wezens rondlopen. Kinderen, kleine varkentjes, kuikens, hondjes en eenden krioelen overal rond en moeten zorgen voor een rooskleurige toekomst. We lopen door en dan begint het echte klimwerk. Niet echt onze tak van sport en nadat we eindelijk de laatste berg hebben beklommen, zijn we compleet doorweekt in ons eigen zweet. Af en toe hebben we een prachtig uitzicht over uitgestrekte heuvels, maar dat had wat ons betreft wel wat meer gemogen; vaak zitten we diep in het bos en zien we niet zoveel van de omgeving.
 
Na nog een uurtje dalen komen we weer aan bij het startpunt en lopen we nog even naar de waterval. Een rustige, kleine waterval waar lekker koel, helder water uit komt dus we kunnen gelukkig een beetje afkoelen. We nemen de tuktuk naar ons hotel en gaan alles eens uitgebreid wassen uiteraard inclusief onszelf. We rusten even uit en gaan dan op pad voor nog een missie die vandaag op het programma stond; dineren. Maar niet zomaar dineren!
 
We hebben van Armand & Charlotte nog een opdracht gekregen om een specifiek menu in Laos te gaan eten. We zijn al bijna uit Laos en het moet er nu dus wel van komen. Gisteren hebben  we het opgegeven menu - wij weten overigens niet wat het inhoudt - aan ons toerbureau gegeven en hebben ze het vertaald in echte Laotiaanse letters. Tevens hebben we een tip gekregen waar we het menu wel zouden kunnen krijgen. We lopen naar Fan Mai restaurant en laten trots het papiertje zien aan de ober. Hij bekijkt het allemaal eens en geeft aan dat een optie niet mogelijk is - waarvoor we een fried rice in de plaats nemen - en als toetje heeft die niet het specifieke fruit wat opgegeven is, maar daar kunnen we een fruit shake voor in de plaats krijgen. Prima. We krijgen een biertje en al snel volgt de noodle soup. 'Helaas' wordt Noodle soup in Azië niet echt gezien als een voorafje, maar als een complete maaltijd dus hebben we er onze handen vol aan. We eten de gebakken rijst op en de gebakken groenten samen met onze fruit shake en dan hebben we min of meer het hele gerecht op!
 
Eenmaal thuis ruimen we op en gaan we vroeg slapen. Onze spieren zijn moe en we moeten er vroeg uit.
 
Laat maar komen
LA | Luang Nam Tha | 21 april 2009
En dan worden we wakker op de laatste dag dat we in Laos zijn. Nog even wat eten en we pakken de tuktuk naar het grote busstation. Daar aangekomen lijken we als een van de weinige naar China te gaan vandaag en zijn we eigenlijk een uur te vroeg voor niets; beter zeker van je zaak dan misgrijpen! Om 08:45 stappen we in een iets kleinere, Chinese bus en scheuren we richting de grens. Vanaf het busstation in Laos rijden we over efficiënte, superwegen - identiek aan Nederlandse - en dat is alweer een tijdje geleden. Met een uurtje zijn we bij de grens en halen we een exitstempel van Laos en zien we gelijk dat de Chinezen gelijk alles overgenomen hebben waar ze mochten bouwen; niets is meer aangegeven in iets anders dan het Chinees!
<lees verder bij China>
 

Hoogtepunten

  • Vang Vieng 'tuben': Bijna te flauw voor woorden, maar het is toch echt erg grappig om heel de dag een beetje te dobberen met een lekker drankje, veel muziek, veel gezelligheid en springen in het water.
  • Luang Prabang waterfestival: Sowieso is Luang Prabang al een relaxte 'stad', maar tijdens het waterfestival gaat iedereen ook nog een heerlijk uit z'n dak. Leuke mensen, leuk festival, veel water, veel zooi en alleen maar gezellig.
  • De mensen: De meeste zijn leuk, lief, aardig en behulpzaam!

Dieptepunten

Geen!

Hotel

Goedkope guesthouses beginnen wel bij 50.000, maar in de wat drukkere plaatsen is het al wat duurder. Wil je ook een airco ga je al snel richting de 100.000 kip

Eten

Naast de standaard Aziatische gerechten - die erg veel lijken op de Thaise keuken - zijn er opvallend veel Franse gerechten te vinden. Vooral Vientiane, maar Luang Prabang kan er ook wat van. Wat duurder, maar soms is die verandering van eten welkom.

Bank

Helaas, helaas is er maar één bank die Maestro/Cirrus kaarten accepteert en dat is de Banque Commerce pour le Exterieur Lao (BCEL). Deze rekent bij elke pinbuurt 20.000 Kip wat neerkomt op bijna twee euro. De drie andere banken accepteren soms nog wel Visa/Mastercard, maar dan heb je weer credit card kosten.

Tips

  • Het gebied rond Luang Nam Tha staat inmiddels erg goed bekend om zijn trekkingsmogelijkheden en om het verantwoord bezoeken van bergstammen. Dit kan in Myanmar, Thailand en Vietnam ook, maar daar is het veelal meer toeristisch en heb je er al snel een ongemakkelijk gevoel bij. Bewaren dus voor Noord-West Laos!
  • Wij zijn er allebei niet geweest, maar hebben veel positieve verhalen gehoord over 'The Gibbon Experience' (www.gibbonx.org) en Muong Ngoi Neua in het noordoosten.
 
Reis terug naar Thailand

Naar foto-album

Reis verder naar China

 
© de Smit | www.wereldwijd.org | 2008-2009 | Alle rechten voorbehouden | Contact |