Op bezoek in: Nieuw Zeeland

Oppervlakte: 270.534 km² (7 x Nederland)
Inwoners: 4,07 miljoen
Hoofdstad: Wellington
Munteenheid: New Zealand Dollar  -  1 EUR = 1,75 NZ$
Taal: Engels, Maori
Godsdiensten: Anglicaans (29%), Presbyteriaans (18%), Rooms Katholiek (15%), Overige (38%)
Bijzonder: Schapen, Maori, extreme sporten & frodo
 
NIEUW-ZEELAND
De tijd vliegt!
NZ | Auckland | 28 november 2008
<Vervolg van Tahiti/Frans-Polynesie> 
We zitten nog steeds in hetzelfde vliegtuig, maar we zijn de daggrens gepasseerd. We hebben tot nu toe altijd achtergelopen op de Nederlandse tijd, maar vanaf nu lopen we voor! We gaan van – 11 uur naar +12 uur en weten hiermee dat we een volledige vakantiedag door onze neus geboord hebben gekregen. Jammer, maar we halen de tijd wel weer in.

Als we landen duurt het even voordat we het vliegtuig uit kunnen; stuk langer dan gebruikelijk. Ook moeten we een rij vragen invullen waaruit blijkt dat men absoluut geen zin heeft om additionele ziektes het land geïmporteerd te krijgen. Fruit, vlees, voedsel met verschillende inhouden, etc mag allemaal absoluut niet naar beneden en er volgen nog een reeks vragen als we bij de douane onze visa gaan halen. Geen probleem allemaal echter; we mogen drie maanden rondjes rijden in Nieuw-Zeeland.

We pinnen wat geld en lopen naar buiten bij het vliegveld en spreken een shuttlebus-chauffeur aan. Deze brengt ons voor 37 NZ$ (€ 17) naar de voordeur van ons reeds gereserveerde Nomads Fat Camel Hostel. Als we door Auckland heenrijden, zien we gelijk al hoe wijds de stad is. Het is bijna nergens druk terwijl we in de grootste stad van Nieuw-Zeeland rondrijden. Na een half uurtje komen we aan en we blijken midden in het centrum te zitten dichtbij alles. We checken in en en hebben een soort complex van vijf tweepersoonskamers, gedeelde badkamer en keuken waar we rustig ons eigen ding kunnen doen.

We hebben een beetje honger dus gaan op zoek naar de shopping mall. We eten typisch lokaal en de McNuggets smaken weer heerlijk! We proberen nog op zoek te gaan naar een horlogemaker voor Frans’ horloge, maar dat lukt even niet en houden onze ogen open voor een kapper. Ook doen we wat kleine boodschappen om thuis op te kunnen eten en drinken.

Als we even vragen waar alles zit, vinden we wel een horlogemaker, maar die verklaart het horloge inmiddels voor dood en Frans kan beter een nieuwe zoeken. We kopen nog wel een nieuwe wekker en Frans gaat naar de kapper. Ook hebben we eindelijk ‘The Wire’ seizoen twee gevonden en we kijken gelijk een aflevering. We gaan uit eten bij ons om de hoek, bij een heerlijke Koreaan. Sowieso zijn er erg veel Aziaten in onze omgeving, maar eigenlijk heel Auckland. Grappig om te zien dat vooral de Aziaten de meest gepimpte auto’s hebben (stijl a la Fast and the Furious).

’s Avonds relaxen we op de kamer en gaan we vroeg slapen. We zijn weer twee uur achteruit gegaan voor ons gevoel en we zaten al niet zo goed met onze tijd..

Bruin brood!!
NZ | Auckland | 29 november 2008
Rond 07:15 worden we wakker, maar hebben nog geen ontbijt gehaald voor vandaag. We frissen ons op en lopen naar een supermarkt in de buurt om wat te halen. We hebben cornflakes en muesli, maar moeten nog op zoek gaan naar een grotere supermarkt, maar dat komt later wel.

Vandaag gaan we een rondje Auckland doen. Er is niet zo gek veel te doen of te zien in Auckland, maar in de stad kan je wel leuk een rondje lopen. We beginnen met het volstoppen van een kerstsok om aan Armand en Charlotte te geven. Zij arriveren de 1ste ’s avonds – als wij naar het noorden zijn gereden – en willen een cadeautje achterlaten voor hun. We lopen naar de wat chiquere buurt om in hun hotel de sok achter te laten. We zijn gelijk bij de universiteit van Auckland en het mooie Albert Park waar we even zitten en genieten van de rust.

We lopen door naar een antiek- en kunstmarkt, maar voordat we daar komen, rijst de Starbucks voor ons op en moeten we toch even een lekkere frappaccino drinken. Als we de markt daarna gaan bekijken valt die een beetje tegen; we dachten meer iets in de trant van Cordoba tegen te komen, maar het is allemaal een beetje simpeltjes. Doorlopend komen we uit bij het AA-kantoor. Hier geen anonieme alcoholisten, maar wel de Nieuw-Zeelandse ANWB. Ze hebben een verschrikkelijke hoeveelheid informatie en allemaal gratis mee te nemen. We laden onze rugzak vol met alles wat er te vinden is in Nieuw-Zeeland en sjouwen ons een breuk door naar de Skytower. De skytower is 328 meter en hiermee het langste bouwwerk op het zuidelijk halfrond. Je kan een flink stuk omhoog met de lift – 60 etages- en wij drinken en eten nog wat op het eerste niveau. Hier zittend hebben we een fantastisch uitzicht over Auckland en omstreken en de stad ziet er bijzonder mooi uit vanaf hier. Uitgezonderd van het centrum waar we ons nu bevinden, is er geen hoogbouw en er is een natuurlijke haven die behouden is met veel schiereilandjes die allemaal verbonden zijn met Auckland. In de haven zijn vele plezierjachten en ferry’s te vinden waarvan er meerdere alle kanten op varen. Ook is het vandaag een prachtige dag waardoor het sowieso al een mooi plaatje is.

We blijven lekker lang hangen in de skytower en als we eenmaal beneden zijn, lopen we richting het hostel. We stoppen nog even bij een outdoor-shop (tip: alle outdoorspullen zijn hier goedkoper dan in Nederland!), maar lopen snel door om de zware bagage (informatieboekjes) thuis neer te leggen. We gaan weer naar buiten en lopen naar het ferry gebouw wat er mooi bij staat. We vinden iets verderop gelukkig de ‘foodtown’ supermarkt en zijn uitermate blij als we het assortiment zien. De Hoegaarden is in de uitverkoop en we hebben eindelijk (!!) weer lekker, bruin brood. Het lijkt wel of al het lekkere eten uit de hele wereld hier te vinden is. We kopen ons avondeten en eten heerlijk bruin brood met zalm, cream cheese, Nederlandse kaas en komkommer. ’s Avonds gaan we wat drinken bij een wedkantoor, maar er wordt meer gedronken dan gewed. Het valt op hoe snel we contact hebben met de helft van de mensen hier aanwezig en we blijven een paar uurtjes hangen voordat we lekker naar bed gaan.

Santa is coming to town
NZ | Auckland | 30 november 2008
We slapen eindelijk enigszins uit en zijn pas na 08:00 wakker. We ontbijten lekker met alle gekochte spullen en starten rustig op. Het weer is wederom fantastisch dus we zijn van plan vandaag naar een schiereiland van Auckland te gaan voor een wandeling.

We lopen naar de ferry en gaan direct weg als we aan boord zijn. We hebben een fantastisch uitzicht op de baaien van Auckland en Devonport – de wijk waar we naar toe varen – en als we een kwartiertje later alweer van de boot afgaan, is het uitzicht op het centrum van Auckland adembenemend. Er zijn wederom veel boten en zeilschepen op het water en met een blauwe lucht en schaapjeswolken is het een mooi plaatje.

We lopen door Victoria Street, de winkelstraat van Devonport, en zien veel oude Victoriaanse huizen (beter gezegd villa’s) en drinken wat bij een lokale bar. De sfeer is gemoedelijk, rustig en het lijkt wel alsof iedereen buiten en vrolijk is. We lopen verder naar een van de vele oude vulkanen die Auckland rijk is. We klimmen omhoog en hebben een geweldig uitzicht over heel Auckland, maar vooral het zicht op het centrum is leuk met de superhoge Skytower als meest opvallend.

We genieten even van het uitzicht en gaan via de straten van Devonport weer richting het strand en de haven. We zien een klein strandje waar wat mensen liggen en zitten even, maar even later zitten we alweer op de ferry terug naar het centrum. Daar aangekomen zien we de Kerstmanstoet voorbij komen, maar die is wel heel erg op kinderen gericht dus blijven we niet hangen. Terug in het hostel maken we lunch klaar en beginnen we met een grote schoonmaak. We hebben een grote hoeveelheid spullen aangezien we morgen met onze camper beginnen. Het moet alleen wel een beetje mee te nemen zijn en onze kamer is een grote chaos als we beginnen aan de grote schoonmaak. Een uurtje later ziet het er al een stuk beter uit en is het tijd om even te relaxen.

We eten heerlijk bij een Turk en internetten nog wat tijd weg. Hierna rustig laatste spulletjes opruimen en naar bed.

Huisje op wielen
NZ | Auckland/Paihia | 1 december 2008
Een nieuw avontuur gaat vandaag voor ons van start. We gaan oerhollands camperrijden voor het eerst van ons leven! We staan vroeg op en ontbijten lekker met onze eigen spulletjes en laten een taxi komen naar ons hostel. We zijn meer dan overbepakt, want we hebben allerlei spullen gekocht voor de eerste paar dagen in de camper naast onze tassen. Met een discount taxi rijden we naar Apollo waar we een aantal maanden geleden al een camper geboekt hebben. Helaas is het weer ineens erg omgeslagen. Daar waar we twee dagen met onze korte broek aanlopen in de heerlijke zon, regent het ineens vandaag. We moeten gelijk denken aan Armand en Charlotte die vandaag aankomen, na een verschrikkelijk lange vlucht, en alleen maar regen zullen zien..

We krijgen uitleg, een instructievideo en allerlei informatie over de camper en na ruim twee uur zijn we dan eindelijk op weg. Helaas rijden ze in Nieuw-Zeeland aan de linkerkant en zit de bestuurdersstoel aan de rechterkant; rechts schakelen dus. Dat is even wennen voor Frans, maar zodra we rustig de stad uit zijn, gaat het allemaal prima.

Direct nadat we de stad uit zien, zien we alleen nog maar groen. Groene heuvels met groene weiden overal met af en toe en klein dorpje of stadje erin. We zien gek genoeg meer koeien dan schapen – waar we andersom verwacht hadden – maar iets zegt ons dat de schapen vanzelf wel komen. Het regent nog steeds en af en toe komt er een rukwindje langs wat met een drie meter hoog gevaarte nog even opletten is.

We lunchen in een rustig dorpje en na een paar uur rijden komen we aan in Paihia, Bay of Islands. We zitten in het noorden van Nieuw-Zeeland en zodra we uitstappen, begint het weer een beetje op te klaren. We doen eerst nog wat extra boodschappen – je vergeet altijd wat – om de komende paar dagen goed door te komen. Hierna rijden we naar Haruru falls resort waar we een plekje vinden aan een meertje en een waterval om ons te kunnen installeren.

We beginnen aan het inrichten van onze camper wat nog niet eenvoudig is met alle spullen. Toch vinden we een ideale inrichting, past alles en kunnen we ook nog eens alles doen wat we willen. We doen gelijk een was, want na vijf maanden reizen kan alles inmiddels wel een goede wasbeurt gebruiken. Gelukkig hebben we hier de beschikking over een normale wasmachine en kunnen we het buiten hangen waardoor alles hopelijk weer lekker gaat ruiken. We relaxen even en koken voor onszelf eten in onze eigen keuken.

Nadat we nog even een balletje schieten op de pooltafel, houden we het voor gezien vandaag.

Dol-fijn
NZ | Paihia | 2 december 2008
We slapen heerlijk in onze camper en zijn ’s ochtends vooral erg blij met het feit dat we niet naar buiten hoeven om naar de wc te gaan en omdat we ontbijt kunnen hebben wanneer het ons uitkomt in plaats van strakke tijden tussen 08:00 en 10:00 of iets dergelijks. We ontbijten lekker en rustig aan en nadat we de eendjes gevoerd hebben, gaan we op weg naar Paihia. Het stadje stelt niet zoveel voor en nadat we de souvenirwinkeltjes hebben gehad, lopen we naar AwesomeNZ waar we onze dolfijntoer geboekt hebben. Het valt de verkoopster zwaar als we geen voucher hebben (we hebben via internet geboekt, maar moesten eigenlijk de bevestiging uitprinten), maar als je niet opgeeft geeft het agentschap wel op en printen ze voor ons een voucher uit om op de boot te gaan.

We hebben een prachtige dag en als we eventjes wachten voor de boot zien we al meerdere eilandjes voor ons in prachtige baaien en zeilbootjes ervoor. We stappen op de boot en krijgen een uitleg van de twee dames die vandaag onze kapitein en hulp zijn. We scheuren over het water en niet veel later zien we al vele vinnen in de verte! Als we dichtbij komen zien we echt een idyllisch baaitje waar een hele groep dolfijnen een beetje rondjes aan het zwemmen zijn. Helaas zien we ook al vrij snel een moeder en kalf waarvan het kalf een touw om haar/hem heen heeft. Het kalfje is zichtbaar vermoeid en een speciale reddingseenheid wordt opgeroepen om hulp te geven. Wij wachten op die hulptroepen en zien de rest van de dolfijnen wegzwemmen. Een kwartiertje later gaan we achter de groep aan, maar helaas is deze nog steeds te groot om mee te zwemmen. Het is toegestaan om met de dolfijnen te zwemmen, maar alleen als er geen kleine dolfijntjes bij zijn. Deze dienen erg vaak moedermelk te drinken en als mensen in het water komen ‘vergeten’ de dolfijnen dat ze ouderlijke taken hebben en gaan ze spelen.

Het blijft dus bij alleen maar kijken, maar ook dit is uiteraard al erg gaaf. Marijke hangt over de reling om vlak onder haar speelse dolfijnen langs te zien zoeven en rondom de boot zwemmen er nog veel meer. We blijven weer een kwartiertje hier hangen en varen door op zoek naar meer dolfijnen. Hoewel we een mooie, grote toer krijgen rond heel veel eilandjes zien we verder geen dolfijnen meer en blijft de vangst bij een pinguïn en een handjevol vogels. Als we terug zijn in Piahia krijgen we netjes het geld terug wat specifiek voor het zwemmen met dolfijnen betaald moest worden.

’s Avonds koken we lekker zelf eten bij een ondergaande zon en ruimen we alles zoveel mogelijk op. We gaan redelijk vroeg slapen, want een dag op het water kost blijkbaar best wat energie.

Charmand dagje
NZ | Paihia/Auckland | 3 december 2008
De wekker gaat om iets voor 07:00, want we hebben een lange dag vandaag hoogstwaarschijnlijk. We ontbijten nauwelijks en tanken alleen nog even wat extra water en zijn onderweg. We gaan eerst naar de westkust van het noorden om naar het Waipoua Kauri bos te gaan. Hier staan enorme bomen van rond de 2000 jaar oud. We stoppen bij de ‘Tane Mahuta’ die met 51 meter hoog de grootste kauriboom in Nieuw-Zeeland is. Deze boom is tussen de 1200 en 2000 jaar oud en springt er echt enorm uit en vooral grappig ook zijn de omringende bomen die er dan uitzien als kleine lucifertjes. Iets verderop lopen we naar twee andere bomen. De ‘vier zusters’ is één boom die in vieren gesplitst is en ook enorm lang zijn en weer iets verder staat de ‘Te Matua Ngahere’ (vader van het bos) die met een diameter van 5 meter (!) de breedste boom is van het bos. Hier zit een leuk wandelingetje bij die ons verder het bos inbrengt waarbij vooral de enorme rust even heerlijk is na het rijden.

We rijden nog een aantal kilometers door het bos heen alvorens we bij een uitkijkpunt aankomen waar een groot deel van het bos te zien is. Hierna rijden we een flink stuk door naar Auckland waar we redelijk op tijd aankomen. We hadden afgesproken bij het hotel van Armand en Charlotte (A&C) rond 16:30/17:00 en we zijn er ook rond 17:00. Na vijf en een halve maand is het bizar en enigszins onwerkelijk om goede vrienden weer te zien wetend dat we aan de andere kant van de wereld zitten. Na een welkom weerzien realiseren we dat het cadeautje – wat we een aantal dagen geleden hadden afgegeven en die in de hotelkamer zou worden gelegd – nooit is aangekomen bij A&C en we gaan even verhaal halen. Helaas vergeten, maar het cadeautje ligt er nog wel en krijgen ze nu alsnog. We lopen naar een van de baaien van Auckland en onderweg worden al vele verhalen uitgewisseld.

We eten buiten in een heerlijk zonnetje aan een baai waar veels te dure boten voor stal staan. We kletsen bij, drinken een lekker drankje en eten weer eens spareribs die vandaag de menu special zijn. Als we richting huis gaan om te gaan slapen, lopen we via de Foodtown om wat boodschappen in te slaan. Hierna lopen we in het donker terug en nemen we afscheid van A&C om zelf door te rijden naar onze camping. Hier aangekomen gaan we gelijk slapen.

Hobbitland
NZ | Auckland/Waitomo | 4 december 2008
We worden vroeg wakker, want er moeten een aantal dingen geregeld worden. We ruimen de camper op, rijden weer naar het hotel van A&C en laden alle spullen in. We gaan even illegaal met z’n vieren – er mogen geen mensen in de camping zelf zitten – over de snelweg door de drukke ochtendspits naar Apollo waar A&C hun camper krijgen; dezelfde overigens als de onze. We kijken een aflevering van ‘The Wire’ terwijl we wachten en na ruim een uur zijn ze ook klaar genoeg om onderweg te gaan.

We gaan vandaag naar Waitomo, een stuk zuidelijker dan Auckland. Het is even wennen voor Armand nu om te rijden in een grote bak aan de linkerkant, maar dat was het een paar dagen geleden ook voor Frans. Na een half uurtje snelweg stoppen we bij een meer om te gaan lunchen. Hierna bezoeken we meerdere supermarkten voor alle benodigde spullen en checken een aantal uurtjes later in bij Top10 Waitomo Park. Onderweg erheen hebben we prachtige landschappen gezien met groene heuvels en kringelweggetjes.

Het duurt niet lang voordat we in het zwembad liggen; welverdiend na dit ritje. We kiezen een ‘Glowworm’ toertje uit voor morgen en gaan lekker eten met z’n vieren en relaxen verder de avond weg. 

Glimschijt
NZ | Waitomo | 5 december 2008
’s Ochtends gaan we voor een ochtendwandeling na het ontbijt. A&C zijn al een tijdje wakker – nog last van de jetlag – maar hebben gewacht op ons om mee te gaan lopen. We wandelen het bos in en zien vooral veel ‘pannenkoekenrotsen’. De laagjes steen op elkaar zijn een raar beeld, maar tussen de weides en groene heuvels ziet alles er mooi uit. We lopen bijna een uur om weer terug te gaan via de snellere weg. We lunchen nog even en rijden vervolgens met een camper naar ‘Rap, Raft & Rock’ voor onze toer.

We rijden met een busje en twee Aziaten een eindje verderop om onze uitrusting voor vandaag op te gaan halen. We hijsen onszelf in een wetsuit, helm, laarzen, abseilriem en een ietwat rare pyjamabroek en rijden nog een klein stukje verder. We oefenen even met een klein stukje touw en lopen naar het echte werk.

Frans gaat als eerste en dat is even eng. We hangen allemaal boven een 27 meter diepe grot en we moeten aan een touw zelf afdalen recht naar beneden. Marijke, Armand en Charlotte volgen en alles gaat prima en is achteraf eigenlijk allemaal zo eng nog niet. Eenmaal beneden pakken we onze tube  (band) voor later en lopen een stuk de grot in. We zien meerdere alen rondzwemmen die op zoek zijn naar eten en we aaien er zelfs nog een. Een paar meters verder zien we de attractie van deze grot: een enorme hoeveelheid gloeiende wormen. De wormen hebben ook gewoon ontlasting en deze is – gemixt met allerlei andere chemicaliën in de lucht – lichtgevend. Als we allemaal ons licht uitdoen zien we een groen sterrenbeeld van schijtende maden, maar het is bijzonder prachtig! Als we dichterbij kijken zien we de webben van de maden en een soort sprinkhaan die de maden zijn diner maakt.

We zitten in kalksteengrotten dus ook de grot zelf is een attractie op zich. We vergeten dit echter allemaal als we eenmaal echt gaan tuben. We zitten in onze opgeblazen band op een klein ondergrots riviertje en dobberen met de stroom mee. We dobberen een heel eindje en lopen hier en daar ook nog door de rivier heen om vervolgens een aantal keer door een spleet heen te moeten kruipen. Allemaal grappig en lastig tegelijk. We maken nog een groepsfoto met de lichtgevende maden en zijn klaar voor de laatste hindernis van deze toer; omhoog klimmen. Dit gaat bij iedereen goed en nog redelijk snel en nadat we teruggereden zijn en de foto’s kopen, zijn we alweer op weg terug naar onze camping.

’s Avonds gaan we heerlijk barbecueën en aangezien we wederom een mooie avond hebben, zitten we uiteraard weer buiten. We negeren de loeiende koe – geen idee waarom die de hele tijd zit te loeien – en relaxen verder. We gaan nog even wat drinken in een naburig café, maar daar zitten niet zoveel mensen dus na een drankje gaan we naar bed.

Zorb!
NZ | Rotorua | 6 december 2008
’s Ochtends vinden we een briefje van A&C die al vertrokken zijn richting Rotorua. Zij waren weer veel eerder wakker en hebben de camping al geregeld waar we naar toe wilden en wij volgen op een afstand nadat we alles opgeruimd hebben. We rijden door een prachtig landschap dat vooral bij de Waikato rivier supermooi wordt. Hier stoppen we twee keer om van het uitzicht te genieten. We doen een miniwandeling en denken dat het tempo hier een flink stuk lager ligt dan in Nederland.

Rond 13:00 komen we aan in Rotorua en zijn we nog maar net voor A&C. We gaan weer gelijk het zwembad in en bakken even weg in de middagzon. Na wat uitrusten van de rit gaan we eens kijken of we nog kunnen Zorben vandaag. Tevens bekijken we de mogelijkheden in Rotorua en besluiten we een rafttoertje te boeken voor morgen.

We rijden zo’n 10 kilometer buiten de stad naar een soort avonturenvallei waar ze allerlei rare dingen hebben en zien de grote ballen al bovenop een heuvel staan. We bekijken hoe het allemaal gaat en besluiten dit ook te ondernemen. Zorben is simpelweg in een grote, plastic bal gaan liggen in een klein plasje water en vervolgens naar beneden gaan rollen. Dit brengt uiteraard een soort wasmachine effect met zich mee waarbij je geen flauw idee hebt welke kant boven of onder is. We gaan alle vier apart aangezien dit veiliger is voor de zigzaggende baan. We komen er alle vier met een grote grijns uit en vinden het supergaaf!

Wij gaan nog even heen en weer om boodschappen te halen en als we daarvan terug zijn besluiten we vanavond eens niet te gaan koken en de stad in te gaan. Rotorua is een  - voor Nieuw-Zeelandse begrippen – grote stad en het is zaterdagavond dus we gaan eens kijken wat er te beleven valt. In Rotorua ruik je vrijwel overal de geur van zwavel (rotte eieren..) aangezien er veel vulkanische activiteiten in het gebied zijn. Hierdoor zijn er ook meerdere natuurlijke zwavelbaden te vinden in de vele spa’s die er zijn. Hier loipen we dus doorheen op weg naar de stad, maar we kunnen toch een lekkere Japanner vinden om te eten. Het smaakt allemaal heerlijk en is uiteraard weer teveel eten. Als toetje lopen we verderop naar een Italiaan die twee heerlijke ijsjes maakt. Als afzakkertje gaan we naar een Ierse pub die ongeveer als enige open is in heel de stad; kortom een nogal dood gebeuren hier op zaterdagavond.

Eenmaal terug op de camping gaan we lekker slapen.

Superwicked
NZ | Rotorua | 7 december 2008
We ontbijten met z’n allen als we wakker zijn geworden en gaan collectief een wasje draaien. Als je veel onderneemt, ga je snel door je kleren heen dus het was wel weer nodig. Het drogen lukt niet echt, maar dan hangen we alles maar gewoon buiten op in de zon. Rond 11:00 eten we weer een soort van lunch, want we worden rond 11:40 opgehaald voor het raften waardoor we voorlopig niet meer uitgebreid kunnen eten.

Met een busje halen we nog wat mensen op en een kwartiertje buiten het centrum rijden we naar het begin van de Kaituna rivier. Dit is een klasse V rivier – de heftigste – met een 7 meter hoge waterval waar we vanaf raften. We hijsen onszelf in de raftuitrusting, krijgen wat uitleg en we rijden en lopen een klein stukje naar de rivier. We springen in de rubberboot en zijn eigenlijk gelijk onderweg. De eerste paar rapids zijn leuk, maar we wachten op het echte werk wat nog gaat komen. Wel ploeteren we met onze peddels door een prachtige omgeving in een soort groene vallei met vaak niets om ons heen dan struiken en rots. We houden halt bij een kleine waterval die we eerst even kunnen bekijken voordat we erin gaan. Dit is eigenlijk erger dan ‘gewoon’ naar beneden storten, want dan kan je goed zien wat voor doms je eigenlijk gaat doen. Die waterval is leuk, maar vlak daarna doen we de hetzelfde bij de zeven meter hoge waterval. We blijven even hangen en zien de ‘veiligheidskayak’ naar beneden storten en verdwijnen in het niets. We peppen onszelf op en storten zelf naar beneden. Het is een geweldige val – verticaal – neerkomend in een walm van water eindigend in een rustig pooltje. Je hebt werkelijk waar geen idee waar je bent en of je überhaupt nog wel enigszins in de boot zit op de goede plek, maar blijkbaar zitten we allemaal nog en slaan we niet eens om. Ergens in de landing zijn Marijke en Armand tegen elkaar aangebeukt en bewijzen ze het nut van een helm. Een klein beetje hoofdpijn als resultaat, maar dit gaat al snel over.

Iets verderop gaan we van een klein watervalletje af, maar draaien we om om te gaan ‘surfen’. We zitten nog steeds in de boot, maar we positioneren onze boot zodanig dat we de twee voorop in de waterval vastzitten! We gaan per stel voorop zitten en krijgen bakken water in ons gezicht, maar het is erg leuk! Er worden goede foto’s gemaakt en aangezien we hierna eigenlijk klaar zijn, rijden we terug en bekijken de foto’s.

We hebben een combitoer geboekt dus worden we gelijk afgezet bij de ‘Polynesian Spa’ waar we eerst even bijkomen van het raften met een lekkere smoothie bij de kerstboom. We kleden ons snel om en gaan buiten in de vele pools een beetje weken. Het stinkt hier enorm naar zwavel/rotte eieren, maar het naastgelegen meer bubbelt dan ook van de vulkanische activiteiten. In de verte komt een grote rookwolk van het water en wij weken lekker door. We proberen ze allemaal wel, maar ze worden eigenlijk alleen maar heter naarmate we er in meer zitten en hier wordt je erg sloom van. Na een uurtje geloven we het allemaal wel en lopen we via de ‘Pak n’ Save’ – supermarkt – terug naar onze camping. Hier maken we lekker eten klaar op de barbecue en laat het ons heerlijk smaken.

Als het ’s avonds wat kouder begint te worden gaan we lekker binnen zitten met z’n vieren en kaarten we nog wat uurtjes weg alvorens we gaan slapen.

Blurb
NZ | Rotorua/Taupo | 8 december 2008
Tijd om weer te vertrekken. We ontbijten en ruimen alles op voordat we gaan scheuren met onze campers. Net buiten de stad willen we naar een geiser, maar nadat we op een achterafparkeerplaats zijn gezet, blijkt dat we een flinke smak geld moeten betalen voor het hele park. Hier hebben we even geen zin in dus rijden we lekker door. Vijftien kilometer buiten Rotorua nemen we de afslag naar Waimangu. Dit is een groot vulkanisch gebied wat relatief jong is en waar we een stuk kunnen lopen door de natuur heen.

We beginnen met een prachtig uitzicht over het gebied waarbij het opvalt dat elke vierkante centimeter groenbedekt is met struiken en bomen. We lopen langs veel kraters en komen uit bij een meer waar de stoom nog vanaf komt en de achtergelegen berg rookt ook al aardig door. We lopen langs allerlei kleinere beekjes en kleine, pruttelende heetwaterbronnen waarbij vooral de diversiteit aan kleuren opvallen. Het ziet er eigenlijk allemaal heel vies uit, maar het is dusdanig apart dat het weer mooi wordt.

Na een poosje komen we aan bij het hoogtepunt van dit park; het ‘Inferno’ meer. Binnen een krater is een (voor ons onzichtbare) geiser welke een meer gecreëerd heeft van superhelder blauw water. Via een steile wandeling komen we aan bij een mooi uitkijkpunt over een groot meer en naar beneden lopend, komen we weer langs een aantal rokerige pruttelbeekjes. We zien nog een kleine, groene kikker en zwarte zwanen alvorens we aankomen bij het busstation. Niet veel later brengt een bus ons weer terug naar het begin en gaan we even lekker lunchen op het parkeerterrein.

Doorrijdend met de campers komen we een uurtje later aan bij de Haku watervallen. Ook hier is het water erg helder blauw, maar het valt vooral op hoe hard het naar beneden stroomt. Met een gigantische stroomversnelling stort het water een paar meter in de grootste rivier van Nieuw-Zeeland. We lopen een klein stukje om van de waterval te genieten en gaan weer door.

Vijf minuutjes rijden later zijn we al in Taupo waar we eerst even bij de Woolworths boodschappen gaan doen voor vanavond. We hadden al een lekkere pot Tika Massala gekocht, maar moeten nog kip en dergelijke kopen.

We checken in bij onze reeds gereserveerde camping en gaan gelijk eten maken. Behalve de boontjes smaakt dit ook weer erg goed. Hierna informeren we even over een skydive voor morgen en boeken deze ook gelijk. We brengen met z’n vieren nog wat tijd door op het springkussen (nooit te oud..). Hierna doen we allemaal niet veel meer en gaan we op tijd slapen.

Springen we of springen we niet
NZ | Taupo | 9 december 2008
We staan redelijk laat op en ontbijten los A&C. Onszelf opfrissen duurt ook al lang en ons plan om voor 12:30 nog de stad in te gaan valt in duigen als de tijd te snel is gegaan. We eten nogmaals een paar uur later zodat Frans en Armand in ieder geval nog iets op hebben voor de sprong van vandaag. Als we gaan informeren bij de balie of de sprong van vandaag wel door gaat, zien we de bui letterlijk en figuurlijk al hangen. Het is te slecht weer en we kunnen het nog een paar uur afwachten vandaag, maar dit zien wij niet zitten. We willen nog wel iets gaan doen vandaag en het ziet er niet naar uit alsof de wolken snel weggaan dus gaan we lekker naar de stad.

Hier lopen we even rond totdat we door hebben dat we er maar 60 minuten met onze camper mogen staan. Dan maar een uurtje rondlopen in de stad en Frans koopt nog een horloge om de kapotte te vervangen en we gaan weer terug. Het regent inmiddels, maar Armand heeft een mooie nieuwe regenjas gekocht dus Frans, Armand en Marijke gaan nog even een rondje lopen rondom onze camping. Een mooie wandeling met een klein beetje regen en een mooi uitzicht op dezelfde rivier als gisteren.

We hebben in de stad nog snel even wat meel gekocht dus gaan we hierna pannenkoeken bakken. Dit duurt even en er wordt van alles door de pannenkoeken heen gegooid – met wisselend succes – maar uiteindelijk zitten we met z’n vieren aan de supergezonde veelgranen pannenkoeken. Nadat we hebben opgeruimd is het al redelijk laat en gaan we verder relaxen in de campers.

Ring opzoeken
NZ | Taupo | 10 december 2008
De wekker gaat om 07:30. We ontbijten met z’n vieren waarna we redelijk snel onderweg zijn naar Tongariro National Park. In dit park zijn vele wandelingen mogelijk, maar helaas is onze eerste keus niet mogelijk door slechte weersomstandigheden. We rijden langs het meer en door vele bossen naar het park toe en dit blijkt even wat verder  te zijn dan gedacht.

We kiezen voor vandaag de Tama Lakes Tramping Track van 17 kilometer. Dit zou vijf tot zes uur moeten duren en brengt ons langs twee meren. We zouden daarbij ook langs watervallen moeten komen en een vrij constante blik op de aanwezige bergen. We beginnen aan de wandeling en via het bos dalen we naar een uitgestrekte weide. We dalen en stijgen een beetje, maar niet teveel schokkends, en komen langs twee watervallen waarvan de laatste duidelijk de mooiste is.

We blijven even hangen bij de waterval, maar moeten door. We stijgen een flink stuk en dat valt niet mee in de inmiddels doorgebroken zon. Hijgend bereiken we de top en lopen we over een stenen pad met hier en daar een struikje. Met de opkomende zon zijn de vele wolken opgelost en hebben we inmiddels een mooi beeld over de twee grootste bergen van Tongariro waaronder de fabuleuze ‘Mount Doom’ (Lord of the Rings). Als we de nu aanwezige sneeuw vervangen door lavastromen in onze fantastie, lijkt het net alsof we de harige hobbit de top zien beklimmen. Ons eindstation is de Lower Tama Lake. Dit is de eerste van twee twee meren en valt behoorlijk tegen. De krater is duidelijk te zien, maar het meer is dusdanig laag dat het niet meer lijkt dan een plasje water en valt een beetje in het niets bij de grootste bergen eromheen. We rusten even uit en besluiten meer nummer twee dus over te slaan. We gaan terug, want we moeten nog een behoorlijk stuk lopen.

De terugweg is identiek voor het grootste gedeelte totdat we weer bij de tweede, mooie waterval terecht komen. Hier blijven we weer even hangen – maar dit keer bovenop de waterval – voordat we uiteindelijk weer bij de camper terecht komen. We rijden richting Taupo, maar slaan af bij een nietszeggend plaatsje onderweg omdat we allemaal honger hebben. We hebben wel zin in een snackbar en die is na wat rondvragen nog wel te vinden. We bestellen heel veel eten en eten dit in de hitte aan de overkant onder een boom in een grasveld op. Alle mensen in dit dorp lijken een beetje ‘anders’ en we voelen ons behoorlijke buitenstaanders. Nadat we allemaal geconcludeerd hebben dat het eten niet lekker was rijden we het laatste stuk terug naar Taupo waar we de route bepalen voor het zuidereiland en lekker gaan douchen. Hierna wordt het langzaam nacht.

Jumpy
NZ | Taupo/Napier | 11 december 2008
De omslag van het weer gisteren heeft vandaag zijn vruchten afgeworpen. Voor het eerst in twee  dagen worden we niet wakker met een volledig bedekkend wolkendek, maar een zonnetje, blauwe lucht en schaapjeswolken. Een erg goede dag om bijvoorbeeld uit een vliegtuig te springen.

We ontbijten met z’n vieren en ruimen alle spullen op om vervolgens net buiten het hek van onze camping te gaan staan. Dit slaat nergens op, maar onze uiterst onbehulpzame campingnazi’s vinden dit de beste plek om nog wat extra uurtjes te staan in plaats van de halflage camping. We bellen weer met Skydive Taupo en krijgen nu eindelijk te horen dat we vandaag wel kunnen springen, joepie! Met de mededeling dat onze limo er binnenkort zal zijn hangen ze op en wij wachten gespannen op alles wat komen gaat.

Armand en Frans worden opgehaald door de – ietwat uitgeleefde – limousine terwijl Marijke en Charlotte achterblijven en kletsen en relaxen in de stralende zon. A&F rijden een kwartiertje net buiten de stad waar het kantoor van Skydive Taupo is en krijgen gelijk de promofilm te zien. Deze is puur om duidelijk te maken aan iedereen wat er allemaal komen gaat, maar ook om de optie tot filmen verkocht te krijgen aan iedereen. Dit lukt overweldigend en alle aanwezige mensen kiezen voor de meest veelzijdige optie: Een skydive van 15,000 Ft (4,5 kilometer..), foto’s, een film van de gehele ervaring en een t-shirt.

We krijgen een instructeur toegewezen die met ons zal springen – we mogen uiteraard niet zelfstandig springen – en worden in wat kleren gehesen. Hierna wachten we echter nog een extra half uurtje, want de aanwezige wolken moeten nog even wat wegwaaien. Hierna nemen we plaats in een klein roze (?) vliegtuigje waarmee we door het gras rijdend naar de startbaan rijden. Als we opstijgen, blijkt dit vliegtuigje de grootste risicofactor te zijn van vandaag; het ziet er allemaal niet zo heel betrouwbaar uit.

We stijgen en stijgen en met elke meter stijgen worden we allebei een klein beetje zenuwachtiger. De instructeurs klemmen zich vast aan ons en we wachten op het groene licht om te mogen gaan. Als de deur uiteindelijk open gaat slaan de zenuwen toe, maar nu is er geen terugkeren meer mogelijk. Frans gaat met zijn instructeur als eerste en dat valt niet mee. Het moment van het opengaan van de deur en de eerste vijf seconden van de val zijn beangstigend, maar als de grond eenmaal in beeld is, slaat de angst om in pure adrenaline; wat een kick! Armand gaat direct na Frans en kan vrijwel de hele weg naar beneden hem zien.

De vrije val duurt ongeveer een minuut en dan gaat de parachute uit die het gelukkig vlekkeloos bij beide doet. We dwarrelen nog een paar rondjes om de fantastische omgeving van Taupo te zien, maar de zelfaangemaakte harddrugs in het lichaam giert als een bezetene door het lichaam. De eerstvolgende tien minuten komt er bij zowel Frans als Armand niet meer uit als ‘supergaaf, awesome, amazing, fantastisch, ongelooflijk, etc..’. We landen allebei op onze kont en nadat er nog wat foto’s gemaakt worden is dit avontuur alweer ten einde.

We wachten op de tweede lichting en hierna worden de dvd’s in elkaar gezet. Deze krijgen we nog te zien en gelukkig zijn onze beide sprongen fantastisch op film gezet! Bepakt met de foto’s, film, t-shirt en een ongelooflijke ervaring worden we teruggebracht bij de camping waar we de gespannen vrouwen weer in onze armen sluiten; veilig teruggekomen. We delen de ervaring en eten gelijk lunch voordat we allemaal onderweg zijn naar Napier.

Onderweg stoppen we nog bij een mooi uitkijkpunt over wat watervallen, maar verder rijden we in een stuk door naar Napier. We checken in bij een goedkope camping – we blijven maar een nacht – en gaan daarna vrijwel gelijk naar de stad om te eten. Armand en Charlotte moeten nog een praatgrage ex-Nederlander van hun afslaan die later ook nog bij ons langs komt, maar gelukkig zijn we allemaal vrij goed in de kunst van het negeren. De stellen gaan afzonderlijk uit eten in Napier en wij belanden in een soort kroeg waar we lekker buiten konden zitten en eten redelijk met een visje en een biefstuk. Na een afzakkertje rijden we terug naar de camping via de supermarkt en doen we de rest van de avond niet veel meer.

Drizzle my nizzle
NZ | Napier/Wellington | 12 december 2008
We ontbijten wederom met z’n vieren en bespreken wat de eindbestemming van vandaag is. We moeten helaas een flink stuk rijden en gaan afzonderlijk van elkaar op pad. Wij gassen flink door en maken goede meters alvorens we even willen stoppen om wat te drinken. Dit doen we uiteraard bij ‘Charlotte Street’ waar we een fantastisch uitzicht hebben op een bergketen. Verder rijdend komen we langs vele wegwerkonderbrekingen en zien we een groep kayakkers in een zwembad oefenen – een heel lomp gezicht. We lunchen nog ergens op een plekje langs de weg en komen na een aantal uur in Masterton. We hadden gedacht hier misschien nog te kunnen schaapscheren, maar we vrezen dat we te laat in het seizoen zijn. We hebben al vele schapen rond zien lopen met kale huidjes.

We rijden naar de toerist information die geen idee heeft of dit nog kan en verwijst ons door naar het naastgelegen schaapmuseum. De secretaresse aldaar heeft ook geen idee en gaat het weer aan iemand anders vragen. Die komt vervolgens bij de balie staan en hij blijkt een contractor  te zijn voor schaapscheerders. Hij geeft aan dat hij een paar mensen aan het werk heeft zo’n twintig kilometer verderop. Hij verontschuldigt zich dat die geen tijd heeft om ons erheen te brengen en legt vervolgens gedetailleerd uit hoe we er moeten komen.

We rijden door het platteland van Masterton duidelijk te zien aan de groene heuvels, grote weiden, vele schapen en de Rabobank (jaja, ook in Nieuw-Zeeland goed voor de boeren). Nadat we op de heuvel zijn hebben we een prachtig uitzicht over twee valleien, maar als we aan de andere kant omlaag gaan kunnen we de boerderij niet vinden. We rijden het hele pad af tot het eind, maar keren direct om; vast voorbij gereden. We rijden terug waar we een gestrest lammetje hebben gezien en dit blijkt de goede plek te zijn.

We bekijken het hele proces en vragen of het mogelijk is om zelf even een schaap – lammetje eigenlijk – te scheren. Geen probleem, in de pauze kan het wel even. Als ook de eigenaar zelf komt kijken praten we even wat met z’n allen en men is onder de indruk dat we de boerderij überhaupt gevonden hebben. Als we dan ook nog eens uit Nederland komen en graag een schaap willen scheren, willen ze alles tot in de details weten. Zowel Marijke als Frans scheren wat wol van de makke lammetjes en na een half uurtje over koetjes en kalfjes praten, moeten we echt door naar Wellington.

We rijden over de bergketen heen en hebben een mooi uitzicht over het groene land. Het wordt steeds slechter weer en als we eindelijk in Wellington aankomen regent het. We rijden veels te ver en komen in de avondspits van Wellington terecht; bwegh. We blijken in een voorstad te moeten zijn, Lower Hutt. We bereiken Armand over de walkie-talkie en rond 17:45 zijn we eindelijk op de camping. We gaan direct eten met z’n vieren, maar de Chinees/Visrestaurant die aan ons aanbevolen was, is helaas een echte vreetschuur compleet met tl-verlichting. Het eten is ook nog eens niet echt fantastisch en we lopen dan ook maar snel terug.

Nadat we even in het ligbad gezeten hebben met z’n tweeën drinken we nog een afzakkertje met z’n vieren en gaan we slapen.

Stadsmensen
NZ | Wellington | 13 december 2008
We slapen eens lekker uit vandaag en komen pas rond 09:00 het bed uit. A&C zijn al een tijdje wakker en hebben al wat gegeten en gaan even een paar campsites bellen op het zuidereiland. We hebben een nogal strak schema en willen niet het risico lopen geen slaapplaats te hebben. Wij ontbijten en gaan hierna A&C achterna naar de stad.

Wellington is de hoofdstad van Nieuw-Zeeland terwijl Auckland iets groter is. Als we in de bus zitten op weg ernaar toe blijken we als een van de weinigen niet te hoeven betalen, maar we hebben geen idee waarom?! We rijden maar twintig minuutjes en zijn in het centrum bij alle winkels in Wellington. Direct vallen alle kerstversieringen weer op, maar we hebben nog steeds niet het idee alsof het bijna kerst is. De wolken en regen van gisteren zijn allemaal verdwenen, en kerst vieren in een heerlijk zonnetje voelt gewoon verkeerd.

We zien een DVD-winkel en kopen direct The Wire seizoen 3 & 4. Iets verderop vinden we een perfecte rugtas om onze zeer onhandige rugtas te vervangen. Om 13:00 hadden we afgesproken in de haven met A&C en die vinden we dan ook iets voor enen bij een café aan de haven. We lunchen met z’n vieren en gaan hierna op zoek voor een goede regenjas voor Charlotte. Dit lukt niet zo best, maar Marijke koopt wel nieuwe loopschoenen om haar stukgelopen schoenen te vervangen en we vinden nog een leuk dames t-shirt van Nieuw-Zeeland.

We pakken de cable car naar boven en zijn ineens boven de grote stad aanbeland. Hier begint direct de botanische tuin en we gaan langzaam door die tuin teruglopen naar de stad. Het begint wat eenvoudig met wat grote bomen, maar langzaamaan komt er meer diversiteit en zien we nog vele gekleurde bloementjes en planten. Via het cricketveld en het kruidentuintje komen we uit bij de rozentuin en de tropische plantenkas. Hier drinken we even wat en niet lang erna zijn we weer terug in de stad. We komen alleen uit in het zakenlijke district en dat is nogal saai op zaterdag; hoge gebouwen en geen mensen. Via wat tussendoor straatjes komen we weer uit bij de haven en blijven we even aan de waterkant plakken voordat het tijd is om te dineren.

We lopen naar binnen bij One Red Dog en hoewel er eigenlijk geen plek is, helpt een Nederlandse ober ons toch nog naar een tafeltje als we binnen 1,5 klaar zijn met eten; geen probleem. We eten alle vier heerlijke pizza’s en een iets te pittige pasta en genieten na met een koffie en taart voordat we op de bus terug naar de camping stappen. Eenmaal daar aangekomen lopen we een klein stukje, kopen nieuwe chemicaliën voor het chemisch toilet en gaan we lekker nog een paar uurtjes relaxen in de camper zelf. We moeten er vroeg uit morgen..

Halverwege!
NZ | Wellington/Mapua | 14 december 2008
Een bijzondere dag weer vandaag. We zijn exact een half jaar onderweg en dat brengt wat gemixte gevoelens naar boven. Is het aftellen nu begonnen of gaan we simpelweg nog zes maanden genieten van vakantie?! Tevens is het de helft van de vakantie van Armand & Charlotte en dat betekent weer dat we naar het zuidereiland gaan vandaag. De wekker gaat om 06:15 en een half uur later vertrekken we met twee campers richting de haven. Er is niemand op de weg – 07:00 zondagmorgen is ook niet echt een spitsuur tijd – en met 10 minuten zijn we al bij de haven en checken we in.  

We wachten een half uurtje voordat we erop mogen, rijden onze camper naar de goede weg en wachten weer een half uur op de boot voordat we vertrekken. We halen een lekkere versie koffie bij de bar en ontbijten niet echt fantastisch bij de foodcourt. We kaarten even met z’n vieren, maar als we de fjorden invaren van het zuidereiland, gaan we naar buiten om dit te bekijken. We varen door een redelijk smal gedeelte en hebben daardoor een fantastisch uitzicht over de groene heuvels en bijbehorende, verborgen baaien. We varen ook door de Queen Charlotte’s Sound waarbij we het kroontje op Charlotte maar niet kunnen vinden. Als we keren om naar Picton te varen, zien we dolfijnen rondzwemmen. Ze komen steeds dichter bij de boot en het worden er ook steeds meer, maar we hebben een nogal hoge boot en zien ze toch nog van een flinke afstand. Desalniettemin leuk om te zien! Niet veel later komen we aan in Picton wat er mooi bij ligt in de zon aan een rustige baai. We zien ook de enorme ‘Volendam/Rotterdam’ Holland Amerika lijn boot liggen..lange weg van huis.

We rijden de boot af en slaan af naar rechts. Een directe route naar Nelson, maar langduriger aangezien we slingeren door de bergen heen. Toch kiezen we voor deze weg omdat we zo prachtige uitzichten denken te krijgen over alle fjorden in de omgeving. Niets is minder waar en we benutten bijna alle mogelijkheden om even een fotostop te maken en te genieten van het uitzicht. Nadat we hebben geconstateerd dat we iets verder moeten rijden dan gedacht, gassen we wat meer door en komen we redelijk snel aan in Nelson. Nelson ligt ook wel mooi in een baai, maar is toch iets minder aantrekkelijk om te zien om de een of andere reden. Als we hier stoppen, komen A&C vlak na ons aan in de stad en die komen we dus ook tegen nadat we de tourist information leeggeroofd hebben van alle informatie. Zij gaan de boodschappen doen voor o.a. het avondeten en wij kopen nog even snel een broekje en een ‘gorilla’ camerastandaard.  

We rijden door naar Mapua waar we 15 kilometer later ook aankomen. Het is nogal een gehucht, maar het ligt erg dicht bij Abel Tasman Nationaal Park; precies de reden waarom we hier zijn. We checken in, maar vinden de plek uiteindelijk toch niet goed. We ontdoen onze camper van afvalwater en kiezen een andere plek uit. A&C volgen ruim een half uur later en nadat we met z’n drieën gedouched hebben, maken we chili con carne met z’n vieren. Nog een koffie toe, maar daarna eist de lange rit en het vroege opstaan zijn tol.

Door de regen het bos niet meer zien
NZ | Mapua | 15 december 2008
We wisten al dat het slecht weer zou zijn, maar het ziet er nog beroerder uit dan voorspeld. Een groot grijs wolkendek met een onophoudende stroom regen komt uit de lucht denderen en wij maken ons klaar om een stukje te gaan lopen. Na een snel ontbijt rijden we naar het begin van het nationale park waar we nog kaartjes kunnen kopen voor de watertaxi binnen het park. We stappen op en gaan vrijwel direct weg en wij hopen op een soort wonder dat de regen nog een beetje minder wordt.

We varen langs twee soorten Jan-van-genten; de boom- en de rotsvariant. Niet veel verder komen we langs de Split Apple Rock. Deze gespleten rots ziet er bizar uit aangezien duidelijk te zien is dat de rots ooit één moet zijn geweest en nu ineens bijna perfect gehalveerd is. Een piepklein eilandje iets verderop herbergt weer vele Jan-van-genten, maar deze keer vergezeld door luie zeehonden. Het regent pijpenstelen en met pijn in ons hart stappen we de boot af bij ons beginpunt. Gewapend met regendichte kleren beginnen we onze middagmars en proberen we op tijd te zijn voor de eerstvolgende watertaxi.

We lopen door een dicht regenwoud – klemtoon op ‘regen’ – met af en toe fantastische uitzichten op mooie baaien. Het water stroomt niet alleen uit de lucht, maar ook langs de heuvels met bakken naar beneden en we verklaren onszelf na tien minuten al voor gek dat we hier aan begonnen zijn. Na anderhalf uur – een stuk sneller dan de voorgeschreven tijd – komen we aan in Torrent Bay en wachten we een klein half uurtje voordat de boot ons weer oppikt. Zeiknat varen we terug en weer een half uurtje later zijn we bij de camper. We rijden in drie kwartier terug naar de campsite en Frans gaat gelijk douchen en de was doen terwijl Marijke de camper schoon probeert te houden.

We relaxen en rusten even uit in de camper voordat we met onze camper het dorpje in gaan. We doen snel wat boodschappen voor ontbijt en lunch en gaan eten bij ‘Smokehouse’. Een vistent die goed aangeschreven staat en dat maakt die ook zeker waar. We eten heerlijk en genieten van alles. Eenmaal terug lopen we nog een rondje rondom onze camping die aan het strand ligt en relaxen nog even in de camper voordat we gaan slapen.

Always leave the weather behind
NZ | Mapua/Kaikura | 16 december 2008
Wederom een vroege wekker. Hoewel we van tevoren hadden gedacht twee volle dagen te blijven in Mapua/Abel Tasman Nationaal Park, heeft het weer anders doen besluiten. Gisteren zijn we al weg geregend en voor vandaag staan er ook veel buien aangekondigd. Onze bestemming, Kaikura, ziet er een stuk beter uit dus we gaan even flink doorgassen.

We rijden het eerste stuk identiek aan eergisteren, maar het weer is nog steeds dusdanig dat we er nauwelijks van kunnen genieten. We stoppen een keertje om koffie te drinken, maar rijden daarna een flink stuk door. In Blenheim, ongeveer halverwege, stoppen we allemaal, maar alleen A&C gaan even het dorpje in voor wat rust van de auto en om even op zoek te gaan naar een regenjas. Wij rijden door om bij een meer te gaan lunchen en rijden daarna eindelijk de mooie luchten in. Als we in het district van Kaikura komen, breekt de zon door en hebben we mooie uitzichten op bergen en de ruwe kustlijn.

We stoppen als we op de rotsen in het water zeehonden zien liggen en kunnen tot onze verrassing heel dichtbij komen. Als we er direct naast staan, worden ze wat aggressief, maar over het algemeen liggen ze compleet voor pampus zoals alleen zeehonden dat goed kunnen. Iets verderop zien we meerdere hertenboerderijen en met een witte bergketen op de achtergrond maakt dat een mooi plaatje. We checken in bij het alpine pacific holiday resort en gaan direct even kijken bij het toerbureau waarmee we walvissen kunnen gaan bekijken. Het is vrij prijzig (NZ$ 140,-/€ 62,- pp) maar we boeken toch maar voor morgenmiddag alvast een toer voor vier personen.

We lopen nog een rondje door het dorpje, maar zien dat het vrij kleinschalig allemaal is hier. We bezoeken de tourist information en halen nog wat boekjes op voordat we terug naar de camping gaan om te relaxen. De zon is helemaal doorgekomen en de wolken vrijwel opgelost en het is heerlijk weer om even lekker buiten te zitten.

We maken eten klaar en eten dit in een felle avondzon buiten op waarna we echt tot rust komen in het zwembad en in de hottub. ’s Avonds lopen we nog een klein rondje op zoek naar bier en drinken we nog een afzakkertje voordat we gaan slapen.

Wachten op de grote jongens
NZ | Kaikura | 17 december 2008
We slapen heerlijk uit en komen pas rond 09:30 ons bed uit. Het weer is inmiddels niet meer zo goed en hoewel het nog droog is, ziet het er dreigend uit. Een paar uur later zet de miezer in en als we net klaar zijn met wassen en alles buiten hebben gehangen, nemen de druppels het over, jammer.

Tussendoor ontbijten en lunchen we nog, maar we zitten veelal binnen wachtend op betere luchten. Als Armand gaat bellen of de walvistoer nog doorgaat, krijgen we echter slecht nieuws te horen. Het wordt niet op tijd mooi weer en de hele rit is geannuleerd.

Als troost gaan we naar het dorpje om nog even bij de winkeltjes te kijken en we eindigen in de kroeg buiten met een drankje. We zijn toch in het dorp en aangezien we geen toer hebben gaan we alsnog zelf koken. We kopen bij de supermarkt lekker veel groenten en maken een lekkere wokschotel klaar.

’s Avonds lopen we nog een klein rondje over het strand naar een andere supermarkt voor lekkere broodjes en zien tot onze verbazing heerlijke Albert Heijn hagelslag staan! Blij als een kind kopen we een pak en eenmaal thuisgekomen gaan we lekker slapen. We moeten er helaas vroeg uit.

Spetterparadijs
NZ | Kaikura | 18 december 2008
05:30 gaat de wekker al. Aangezien de walvistoer geannuleerd was gisteren, werden op een nieuwe toer van 06:15 gezet. We maken snel even wat broodjes klaar en lopen met z’n vieren naar het strand. We kopen een kaartje en na een half uurtje wachten – lees: koffie en appelsap drinken – worden we in een bus gehaald om naar de haven gebracht te worden.

We stappen in de boot en zijn op weg. We krijgen een soort continue uitleg van onze gids, maar vinden niet echt snel een walvis. We blijven op een paar plekken hangen om met sonar te luisteren, maar pas de vierde keer is het min of meer raak. We worden inmiddels vergezeld door twee andere groepen en dan zien we eindelijk een potvis (sperm whale). Het enorme gevaarte blijft even boven hangen om te spuiten (lucht happen en decompressie) en duikt weer een paar minuten onder. We blijven even hangen bij deze walvis en zien hem nog twee maal boven komen en weer verdwijnen. Hierna is het alweer tijd om terug te gaan en varen we terug naar de kust. Helaas eindigt onze gids met een onheilspellend verhaal over hoe slecht het wel niet gaat en verwacht van ons een oplossing die wij uiteraard niet kunnen verzinnen..

We rijden terug naar het kantoor met de bus en lopen gelijk, via de bakkerij, terug naar de camping. We eten wat lunch met een ‘special’ van Armand en zijn alweer op weg. We gaan naar Kaikura Kayak tours en worden om 12:30 opgehaald met een busje. We rijden naar een stukje strand waar we instructies krijgen over de kayak en zijn na een half uurtje onderweg met de kayak. Wij in een kayak en A&C in een kayak met een gids en nog twee andere toeristen.

We peddelen rond een aantal rotsen en zien genoeg luierende zeehonden en zeevogels. Al snel komen we ook nog langs een enkele pinguïn op zoek naar eten, maar wij zijn op zoek naar zwemmende zeehonden. We varen een poosje, maar zien eigenlijk niet al te veel actieve zeehonden. Wel hebben we een fantastische omgeving met een schitterende, zonnige dag. We kayakken over de zee, maar ook die is uitermate kalm.

Tegen het einde van de rit komen we er wel een aantal tegen die aan het spelen zijn en vlak voordat we het strand op gaan, komt er nog eentje van zijn luie kont en draait wat rondjes in het water vlak voor onze neus. Eenmaal terug in het dorpje controleren we de pizzatenten, maar nemen we eerst plaats in het zwembad en de bijbehorende hottub. Hierna even lekker douchen, relaxen en alles in de zon laten drogen.

We eten lekker bij een pizzatent in het dorpje nadat we bij een saaie pizzatent weggelopen zijn en kopen nog wat souvenirs bij een klein winkeltje. ’s Avonds relaxen we buiten in een mooie avondzon en gaan we lekker slapen.

Slaperig stadje
NZ | Kaikura/Geraldine | 19 december 2008
Redelijk vroeg gaat de wekker al. We hebben een flink stuk te rijden en het weer geeft aan dat we hoognodig weg moeten; het regent. We rijden vandaag naar Temuka wat met ruim 300 kilometer best een stuk is. Aangezien je hier nooit zeker weet of de wegen wel lekker recht lopen – en dus of je een beetje gas kan geven – wil je zeker weten dat je niet veels te laat aankomt en we vertrekken dus op tijd.

De hele rit is eigenlijk een beetje saai. We zijn blijkbaar verwend door het landschap van de laatste tijd, maar er zijn geen bergen, het is minder mooi met druilerig weer en er zijn geen interessante stops onderweg. Als we aankomen in Temuka is het nog wel droog, maar als we er doorheen rijden en lopen lijkt het wel alsof we in een dood dorp zijn aanbeland. We doen wat boodschapjes en bekijken onze geplande camping. De gehaaste campingeigenaresse staat ons minimaal te woord en de faciliteiten zijn niet om over naar huis te schrijven. We besluiten niet te boeken en op A&C te wachten.

We internetten even, maar dat schiet ook al niet echt op. De snelheid is net zo traag als het dorp; blijkbaar is het op elkaar afgestemd. Als we voor de zoveelste keer iets proberen te uploaden, komen A&C gelukkig al aan en we besluiten door te rijden naar Geraldine. Een paar kilometer verderop ligt Geraldine op een splitsing waar een mooie bergroute – voor morgen – begint. Hier vinden we een goede camping en we beginnen al snel aan het eten wat we in de supermarkt gekocht hadden. Na de fajita’s gaan we op zoek naar gezelligheid in Geraldine. Dit vinden we, nadat we het gehele dorp hebben rondgewandeld in vijf minuten, bij een van de weinige open barretjes. We drinken er nog een en gaan lekker slapen.

"Het regent hier anders nooit"
NZ | Geraldine/Wanaka | 20 december 2008
Wederom vroeg wakker, dezelfde tijd als gisteren. We zijn op zoek naar een mooiere rit dus beginnen we met een bergroute. Als we na het ontbijt vertrekken blijkt het nog slechter weer te zijn dan de dag ervoor dus we vragen ons af of dit wat gaat worden.

De bergrit blijkt niet echt een bergrit te zijn, en na een goed half uur zijn we dan ook al op de normale snelweg. We vermoeden dat de rit een hele mooi is, maar door de constante stroom regen en een dik grijs wolkendek zien we het niet. We komen langs twee grote meren die allebei groenig zijn. Wat vooral opvalt, is dat overal langs de weg dezelfde gekleurde bloemen staan in blauw, geel of roze uitvoering.

We rijden lekker door, want de snelweg gaat vooral vaak rechtdoor. We stoppen nog wat in Tarres om wat te eten en te drinken, maar we willen zo snel mogelijk naar ons eindpunt van twee dagen flink gas geven: Wanaka. We komen aan in de regen, checken in en krijgen twee plaatsen vlakbij alle faciliteiten en rusten even uit. Al snel komen A&C aan, die vlakbij Wanaka zijn gestopt om te gaan schieten op een schietbaan. We drinken koffie en thee en als Marijke door heeft dat de spa en sauna al open zijn, schieten we alle vier in onze badkleding en gaan eens even uitrusten zoals het hoort.

We gaan afwisselend van de hottub naar de sauna en weer terug en sluiten af met een heerlijke douche. Het is zaterdag dus we gaan even het uitgaansleven van Wanaka bekijken. We eten in Uncle Mike’s BBQ tent wat best lekker is en we halen nog een drankje bij de uitgaansgelegenheid van Wanaka. Vooral dit is erg lekker, want onze natte, koude lichaampjes kunnen bij de openhaard weer bijkomen. Na een paar uur houden we het voor gezien en gaan we terug naar de camper om te slapen.

Mooiste vlucht ooit!
NZ | Wanaka | 21 december 2008
Rond 09:30 pas komen we ons bed uit. We kunnen eindelijk weer eens uitslapen en hebben het blijkbaar nodig. De lucht is opgeklaard en we zien eindelijk bergen om ons heen. Niet alleen bruine heuvels, maar ook vele witte bergtoppen achter een mooi blauw meer domineren het landschap. We zagen bijna niets toen we gisteren aankwamen, maar naar mate de dag vordert wordt het blauw en helder en krijgen we alles goed te zien.

We ontbijten en gaan nog even naar de stad om een aantal wandelingen te bekijken voor de volgende dag. We lopen langs het mooie meer waar enorme forellen en een lange aal in rondzwemmen en doen boodschappen voor het avondeten. Als we terugkomen lunchen we met z’n allen en om 13:00 staan we klaar bij de receptie om opgehaald te worden. We hebben een vlucht -> cruise -> vlucht geboekt bij Aspiring airlines en na een kleine rit staan we bij het vliegveldje van Wanaka. We krijgen wat uitleg van onze piloot en nemen plaats in onze tienzitter met maar zes mensen.

We stijgen op en hebben de gehele rit uitzicht op prachtige bergen, groene heuvels, meren en uiteindelijk de zee. We vliegen vlak langs Mount Aspiring - waarna een geheel park vernoemd is waar we overheen vliegen – en zien als opvallende dingen nog een aantal gletsjers, een rode berg (door aanwezigheid van metalen) en als topper het binnenkomen van Milford Sound. Milford Sound is vandaag het hoogtepunt en is het beste te kenmerken als een fjord. We vliegen over de zee door de natuurlijke opening van de fjord en zien gelijk een idyllisch plaatje van witte en bruine bergtoppen, een kalm meer en een piepklein landingsbaantje. Sowieso is het al erg leuk om met z’n zevenen in een klein vliegtuigje te zitten wat zo dicht over de bergen heen gaat.

Na een rustige landing lopen we in een paar minuten naar het haventje waar we al vrij snel de boot op gaan. We zitten op een enorme boot met bijzonder weinig mensen wat ons lekker de ruimte geeft om overal te gaan en staan waar we willen. We varen langs meerdere watervallen, maar bij twee daarvan varen we tot onder de waterval vlak voor de berg om alles eens goed van dichtbij te bekijken. We worden nat, maar het is een mooi beeld en erg leuk om toch zo dichtbij te komen. De fjord zelf is van alle kanten mooi en als we een rondje hebben gemaakt, hebben we ook alles van alle kanten gezien. We komen nog een paar zeehonden tegen die aan het uitrusten zijn (zoals altijd) op een rots in de zon, maar na zo’n 1,5 uur is de boottocht ten einde. We nemen afscheid van onze kapitein-met-de-zeer-diepe-stem en nemen de shuttle bus terug naar ons vliegtuigje.

We stijgen op, hebben iets meer turbulentie dan de heenweg en genieten weer van het uitzicht. We nemen een iets andere weg terug om zoveel mogelijk te zien, maar ook deze kant is weer adembenemend. Blijkbaar zijn ze vergeten dat we ook nog terug naar de camping gebracht moeten worden dus we wachten even op onze chauffeur, maar uiteindelijk komen we snel thuis. We maken gelijk een lekkere korma als avondeten waarna we niet veel meer doen.

Nog maar een klein stukje
NZ | Wanaka | 22 december 2008
De wekker verstoort onze nachtrust rond 08:15. Er staat niets geboekt op het programma vandaag, maar we willen gaan wandelen vandaag. We eten wat, ruimen op en laten onze waardevolle spullen achter bij de receptie. We hebben de wandeling ‘Mount Roy’ uitgekozen voor vandaag en met veel zin kijken we uit naar de 5 tot 8 uur durende wandeling omhoog en omlaag van de berg ‘Roy’.

Het begin is het steilst en dat is ook duidelijk te merken. We maken veel meters, maar onze benen vinden het nogal een aanslag. We lopen door de schapen door die ons continu van en heel scala aan mekkergeluiden voorzien. Ook hebben we een prachtig uitzicht over Wanaka, meer Wanaka en de (witte) bergen daarachter. Dit wordt ook met iedere meter omhoog weer mooier. We hebben een stralende dag en ’s ochtends staat er nog een zacht verkoelend windje soms bij. ’s Middags veranderd dit in geen wind en een nog fellere zon waardoor we vaak hijgend naar boven gaan. Tegen het einde aan verandert het landschap van groene weide naar zwarte stenen en stijgen wij ook stukken moeilijker. Eenmaal zo hoog dat we om de berg heen kunnen kijken zien we nog veel meer bergketens naast ons en hebben we een 360 graden blik over de gehele omgeving van Wanaka. Een en al bergen zien we, inclusief Mount Aspiring waar we gisteren voorbij zijn gevlogen. We redden de top in 3 uur wat toch best knap is. Helaas hebben we – alleen op de top – een dikke wolk om ons heen hangen en zien we vrij weinig.

We rusten uit, eten een broodje en gaan weer terug. Op de weg terug zien we dat de wolk is weggedreven..jammer. Gelukkig maakt het voor het beeld niet zo gek veel uit, we hebben toch alles kunnen zien van een goede hoogte. Na een krappe 6 uur zijn we beneden en trots op onszelf. Onze kuiten zijn wat minder blij, maar als we via de supermarkt snel thuis zijn en de benen laten rusten, trekken die ook bij.

We hebben al snel honger en maken een lekkere omelet klaar voor ons. A&C hebben een andere wandeling gedaan en gaan naar de bioscoop terwijl wij lekker in de camping even op onszelf zijn. De avond valt al snel en de nacht zet rustig in.

Westland
NZ | Wanaka/Fox Glacier | 23 december 2008
Weer een wekker helaas. We eten snel wat en zijn ook al snel onderweg. We rijden vandaag omhoog en naar links en dat betekent dat we bij de westkust van Nieuw-Zeeland gaan eindigen vandaag. Eerst rijden we door Mount Aspiring nationaal park en daarna komen we in het Westland aan. Zo ver van huis en dan toch in je eigen dorp zijn?! Nee.. Westland is hier een nationaal park waar onder andere gletsjers te vinden zijn.

We stoppen langs een aantal meren voor wat prachtige plaatjes, maar als je zou willen kan je elke vijf minuten wel stoppen; zo mooi is het rijden vandaag. We komen A&C’s camper tegen en stoppen ook bij de ‘Blue Pools’. Het zijn niet echt badjes, maar meer een mooie, rustige rivier die groen/blauw van kleur is en uitnodigt om er in te springen. Doorrijdend maken we uiteraard een foto bij het Westland bord en lunchen we bij de ‘Gates of Haast’. We stoppen verder nog bij een hoge waterval en vijf minuten in het plaatsje Haast. Verderop hebben we nog een uitkijkpunt op zeehonden die veels te ver zijn om echt te zien, dus iets verderop gaan we even op het strand lopen. Als we daarna ook nog bij een meer stoppen slaan de plaatselijke bandieten ons weg. Ze hebben hier een soort van zandvliegen/fruitvliegen die gemeen steken en het lijkt er wel op alsof er duizenden zitten.

Eindelijk komen we aan in Fox Glacier en we gaan gelijk naar de gelijknamige gletsjer. We parkeren de camper en lopen tien minuten, waarna we vier (!) borden naast elkaar zien die aangeven dat het extreem gevaarlijk is en dat we niet verder mogen lopen. Wij kunnen helaas geen Engels lezen en lopen naar de voet van de gletsjer om eens goed te bekijken of we verschillen kunnen zien met de Perito Moreno gletsjer in Argentinië. Helaas is de Fox gletsjer iets minder fotogeniek. Het onderste stuk is bruin en lijkt erg vies te zien en deze is lang niet zo breed. Toch hebben wij in Nederland geen gletsjers en is het nog steeds een plaatje om te zien. Vooral ook omdat er mooie witte bergen achter staan en een immense hoeveelheid sneeuw bovenop ligt.

Eenmaal in het dorpje Fox Glacier zelf aangekomen, doen we even wat boodschappen voor vandaag en eerste kerstdag. We vragen even na waar de campsite is en even later checken we daar dan ook in. We kunnen goed kiezen en hebben een fantastisch gelegen campsite. Het is wel vlakbij waar alle vliegtuigen en helikopters opstijgen, maar we hebben een mooi uitzicht over de gehele omgeving inclusief Mount Cook en Mount Tasman – mochten de wolken opgelost zijn.

We gaan gelijk nog even een klein rondje lopen bij Lake Matheson, maar onze benen hebben er niet zo’n zin in en we houden het al snel voor gezien. We parkeren de camper en gaan even internetten totdat we A&C begroeten op de camping. We hebben best honger al dus gaan we wederom pannenkoeken bakken. Gelukkig zijn ze iets lekkerder dan de vorige keer en we kunnen met een volle buik op weg naar Lake Matheson gaan. We douchen even snel en drinken nog wat, maar rond 19:30 zijn we bij het meer.

We lopen in een rondje om het meer heen en ongeveer halverwege is er een klein eilandje gemaakt – genaamd reflection island om duidelijke redenen – waarvandaan we een prachtig uitzicht hebben op het meer, de bossen eromheen en de bergen erachter met Mount Cook en Mount Tasman als hoogtepunten. Daarbovenop nog eens het feit dat bij een stilstaand water we een perfecte reflectie van dat alles in het meer hebben..adembenemend. Mount Cook is de hoogste berg van het land - 3754 meter - en over het algemeen lastig te zien doordat er vaak wolken voor hangen. We hebben dus geluk, maar het uitzicht is sowieso eigenlijk perfect.

We blijven ruim een uur hangen voor zonsondergang, maar tegelijkertijd gaan alle wolken vrijwel weg in dat uur voor de bergen vandaan. We maken veel mooie plaatjes, maar de rust en de echte schoonheid is nooit terug te vinden op de foto’s. We lopen terug naar de camper en rijden naar de camping, maar we gaan nog niet rustig slapen.

We komen erachter dat onze stroom het niet meer doet en we besluiten maar in de keuken te zitten om de laptop vol te krijgen. We maken de website een beetje af en eenmaal opgeladen kijken we nog een aflevering van ‘The Wire’ voordat we gaan slapen.

Terug naar de kust
NZ | Fox Glacier/Greymouth | 24 december 2008
Kerstavond dag vandaag, maar voor ons gevoel is het nog steeds geen kerst of ergens in de buurt van kerst. We slapen lekker uit terwijl A&C naar Fox Glacier gaan. Wij staan laat op en bellen gelijk met onze camperverhuurbedrijf. We worden naar Franz Jozef Glacier gestuurd – 23 kilometer verderop – om naar een monteur te gaan die wel raad weet met ons probleem.

We vragen de weg bij de tourist information en rijden in drievoud naar de monteur (moeilijk te vinden). Die zoekt al snel naar de main power switch, maar kan deze nergens vinden. Terwijl hij naar de helpdesk belt en al vier keer een rondje heeft gelopen door en om de camper, vind hij uiteindelijk zelf de switch. Hij zet deze aan en het probleem is opgelost. Blijkbaar heeft niemand ons verteld dat dit kon gebeuren en is er niets over terug te vinden in de handleiding..jammer.

We rijden terug om naar de Franz Jozef gletsjer te gaan, en nadat we een appel gegeten hebben, lopen we in een half uur heen en weer naar de gletsjer. Het is een even zo mooie gletsjer als Fox Glacier, maar heeft een iets mooiere achtergrond qua bergen. Wel is het bizar om te zien dat we in onze korte broek door een subtropisch regenwoud naar een ijskoude gletsjer lopen; vreemd. Ongeveer iedere minuut komt er een helikopter of een vliegtuigje over de gletsjer heen wat het geheel ietwat te toeristisch maakt.

We gaan een flink stuk rijden wat vandaag nodig is om op tijd weer bij de boot te zijn overmorgen. Bij een lunchstop komen we A&C weer tegen en we rijden een tijdje samen op. Het landschap is wederom best divers; het ene moment rijden we door de groene bergen, het andere moment door een vlak landschap met een paar heuvels en we eindigen in Greymouth vandaag aan de westkust waar het redelijk vlak is. We stoppen er vlak voor nog bij ‘Shantytown’, maar dat zag er iets te pretparkerig uit dus hebben we overgeslagen.

We doen even wat boodschappen en kopen nog lege cd’s en nieuwe slippers voor de kapotte van Frans. Hierna rijden we een stukje terug, want blijkbaar hebben we onze camping gemist op de heenreis. Als we laat in de middag bij de camping aankomen, staan A&C er al. Het duurt niet lang voordat ze aan de Chili con Carne beginnen en die eten we lekker buiten op iets later.

’s Avonds kijken we de foto’s en na het douchen internetten we snel nog even.

Kadootjes!
NZ | Greymouth/Picton | 25 december 2008
Marijke is jarig vandaag! De wekker gaat veels te vroeg, maar nadat we ons opfrissen, zitten we met z’n vieren aan een heerlijk ontbijtje. Er zijn ook een aantal cadeautjes van het thuisfront – de hele camper ligt vol met balonnen! - en we eten onze buikjes vol voor een lange rit vandaag.

We rijden langs de kust en een beetje door de kustheuvels naar de Pancake Rocks wat zo’n 45 minuten boven Greymouth ligt. We lopen een klein rondje en zien vele rotsen die eruit zien (of zouden moeten zien) als op elkaar gestapelde pannenkoeken. In werkelijkheid is het een mix van erosie, inslaande golven en geduld die zorgen voor de vreemde verschijning van de rotsen.

We maken een paar foto’s en maken de geboorte van ‘okki’ mee en zijn weer onderweg. We rijden een groot stuk door de bergen en maken onze weg naar het binnenland om van de linker midden helft van het zuidereiland naar de noorderlijke oostkust te gaan. De bergen duren wat langer dan verwacht en het schiet niet erg op. Als we eenmaal op een lang recht stuk zitten, neemt Marijke het stuur over en waagt zij zich aan de Nieuw-Zeelandse wegen voor het eerst. We schieten lekker op en het bevalt Marijke prima om ook eens een stuk te rijden. Uiteindelijk komen we rond 16:00 in Picton aan en we rijden in een keer naar de camping die iets buiten de stad ligt.

We checken in en A&C komen iets later ook aanrijden. We drinken een theetje en beginnen aan het eten en pakken nog wat cadeautjes uit. We eten in stijl doordat Daan&Suzan echte kerstservetten meegegeven hebben en het eten smaakt ook nog eens lekker. We blijven lang natafelen, maar na een douche gaan we lekker slapen.

He, hier ben ik eerder geweest
NZ | Picton/Taupo | 26 december 2008
Om 07:15 gaat de wekker alweer. We ontbijten met z’n vieren en rijden naar de ferry. Rond 09:00 gaan we op de boot en een klein uurtje later zijn we onderweg terug naar het Noordereiland. We varen het eerste gedeelte door de fjorden van het zuidereiland wat wederom een mooi tripje is, maar daarna varen we door de straat van Cook – open zee eigenlijk – naar Wellington. We komen mooi op tijd aan en dat hebben we ook wel nodig, want we moeten nog een flink stuk rijden.

Nadat we de boot af zijn, rijden we door naar het noorden over de state highway 1 (SH1) die we vandaag en morgen helemaal afrijden naar Auckland toe. Het eerste stuk valt flink tegen, want het is bijzonder druk, de extra rijbanen zijn afgezet waardoor er alleen éénbaanswegen beschikbaar zijn en de SH1 rijdt vrolijk dwars door allerlei dorpjes heen waar we maar 50 mogen rijden. Na ruim een uur zijn we bijzonder weinig opgeschoten terwijl we nog een flink aantal kilometers te gaan hebben.

Gelukkig gaat het steeds beter naar mate we noordelijker gaan en ook het weer zit behoorlijk mee; het is heerlijk en best lekker rijden op een gegeven moment. We rijden langs Tongariro National Parc – waar we een aantal weken geleden doorheen gelopen zijn – en zien de twee grote bergen (waaronder ‘Mt Doom’) mooi erbij liggen. Ons eindpunt vandaag is Taupo, maar vlak voordat we er zijn besluiten we dat we totaal geen zin hebben om uit eten te gaan en halen een salade bij de supermarkt. Deze eten we op aan Lake Taupo waar we A&C tegenkomen die nog even willen strekken. Zij gaan nog wel uit eten terwijl wij via een kaart langs weg onze camping vinden. We hebben een drukke camping die rustig gelegen is tussen een kalme woonwijk. We maken de ballonnen vast en net als we willen relaxen, zijn er wat problemen met de boarding pass van A&C. Deze kunnen niet uitgeprint worden en de weinig behulpzame kampeerbeheerders hebben ook geen idee wat te doen. We laten het maar zo, drinken nog een drankje en gaan moe slapen.

De cirkel is rond
NZ | Taupo/Auckland | 27 december 2008
Vandaag de laatste lange rijdag. We ontbijten snel en zijn al vroeg weer op pad. We verlaten Taupo en zitten al snel weer op de SH1. De rit gaat bijzonder snel vandaag, mede omdat een stuk tweebaans is; vrij uniek in Nieuw-Zeeland. Gelukkig rijden we het meeste over nieuwe wegen dus kunnen we nog even genieten van typische Nieuw-Zeelands landschap. We stoppen vrij weinig om lekker op tijd in Auckland te zijn. We willen niet alleen maar teruggereden hebben en hebben wel zin in nog wat uurtjes Auckland om uit te rusten voordat we definitief uit Nieuw-Zeeland vertrekken.

We checken in bij dezelfde camping als een aantal weken geleden, ook rustig gelegen in een woonwijk. We beginnen met het grote inpakwerk. Hoewel we overal en nergens de hele camper volgestopt hebben met onze spullen, gaat het opruimen en inpakken nog aardig snel. A&C hebben het wat moeilijker aangezien zij veel meer spullen hebben meegenomen en uiteraard nog wat souvenirtjes kwijt moeten. Als we na een paar uur allemaal klaar zijn vertrekken we met een bus naar het centrum.

We worden op de kruising van Queen en Victoria street afgezet, midden in het centrum, en gaan nog even gescheiden van elkaar op zoek naar wat souvenirs. Wij kopen nog een leuk souvenirtje en gaan na een rondje door de stad lekker aan de haven wat drinken. Na een uurtje schuiven A&C ook aan en gaan we lekker eten. Het eten valt een klein beetje tegen. Twee van de vier porties spareribs zijn niet zo goed gelukt helaas. Het warme weer, koude bier en het feit dat dit ons afscheidsdiner is, maken het echter wel goed.

We blijven nog even hangen en gaan met de bus terug. Onze maori buschauffeur heeft er vanaf de eerste seconde zin in en we scheuren met een noodvaart door de straten van Auckland. Dit valt niet alleen ons op, maar als we al stuiterend door bochten gaan, worden we staande gehouden door de politie die aangeven dat wij ‘snel weer onderweg zijn, alleen wat langzamer’. Onze chauffeur krijgt een bekeuring, maar het lijkt hem niet te deuren. Onze resterende kilometers worden evenzo afgescheurd als voorheen! Als we uitstappen zien we nog een omgereden bord op het voetpad (?) en dit maakt ons duidelijk dat men hier hoogstwaarschijnlijk de verkeersregels niet zo serieus nemen.

Als we bij de camper zijn gaan we douchen, ruimen nog wat op en gaan lekker slapen.

Weer met z'n twen
NZ | Auckland | 28 december 2008
We staan vroeg op en met enige kriebels zijn we onderweg naar een meervoudig afscheid. We ontbijten en ruimen alles definitief op en zijn onderweg naar Apollo. We leveren twee campers in en een deuk op A&C’s camping zorgt voor een fikse schadepost terwijl ook wij nog wat extra moeten betalen voor een ster in onze voorruit. Gelukkig hadden wij nog een openstaande rekening voor Apollo dus krijgen we juist geld terug in plaats van extra betalingen. We berekenen dat wij in totaal 4344 kilometer hebben gereden in Nieuw-Zeeland.

We krijgen een taxi en binnen een kwartier staan we op het vliegveld. We zijn veels te vroeg dus na wat winkeltjes en wat extra wachten kunnen we pas inchecken. Wij hoopten dat we een souvenirtas konden meegeven aan A&C om naar Nederland te verschepen, maar dit blijkt ruim NZ$ 1000 (+/- € 450) te kosten!! Dat doen we dus niet en we slepen er zelf nog wel even mee. Als wij inchecken blijken we maar twee kilo teveel bij ons te hebben. We halen een paar boeken uit de tas en stoppen deze in de handbagage en probleem opgelost.

We gaan nog wat meer winkeltjes bekijken en eten en drinken nog wat voordat we de douane doorgaan. We lopen naar de gate van A&C – hun vliegtuig gaat iets eerder weg – en nemen weer afscheid van elkaar. Het is een vreemde situatie, want voor een maand lang hebben wij ook een beetje de gedachtegang gehad dat we ‘op vakantie’ waren. Dat waren we natuurlijk ook, maar met twee vrienden erbij lijkt het meer alsof ook wij na de vakantie terug naar huis gaan. In werkelijkheid hebben zij een ruim 30-urige reis voor de boeg terwijl wij met zo’n drie uur ‘gewoon’ doorgaan met onze reis in Sydney. We hebben afgelopen juni afscheid genomen voor 5,5 maanden en doen nu hetzelfde. Vanaf vandaag zijn we weer met z’n tweeën.

Wij wachten nog iets langer op onze vlucht en zijn zelfs te laat in het vliegtuig. Onze copiloot deelt echter mee dat we de tijd gewoon in gaan halen en binnen drie uur (half uur sneller) al in Sydney zullen zijn. De rit verloopt soepeltjes met een lekkere lunch en lichte turbulentie.

<lees verder bij Australië> 

Hoogtepunten

  • Skydive!
  • Raften (zeven meter waterval!)
  • (lake) Wanaka en alles eromheen
  • Vlucht naar Milford Sound -> boottrip Milford Sound en retourvlucht

Dieptepunten

  • Abel Tasman Park in de regen. Ongetwijfeld een mooi park, maar die continue regen..

Hotel

Niet echt een goed idee gekregen. We hebben maar een hostel in Auckland gehad en voorderest alleen maar de camper!

Eten

Veel vis verkrijgbaar overal, maar ze zijn ook dol op vlees hier

Cola

NZ$ 2 voor een 1,5 liter fles

Bank

Alle banken waren gratis voor Rabobank pashouders.

Tips

  • Wij hebben de camper gehuurd van Auckland naar Auckland en moesten dus terugrijden naar Auckland. Aangezien vele camperverhuurbedrijven geen kosten hebben voor het ergens anders inleveren en de oversteek naar het andere eiland vrij prijzig is, is het sterk aan te raden dit niet te doen!
  • Alle kampeerplekken zijn over het algemeen goed geregeld. Natuurlijk zijn er kwaliteitsverschillen, maar het is doodsimpel om met een camper door Nieuw-Zeeland te rijden. We hebben geregeld bussen gezien die met hordes mensen naar alle toeristische dingen gingen, maar het is toch echt veel leuker om alles op je eigen tempo te doen
Reis terug naar Tahiti

Naar foto-album

Reis verder naar Australië

 
© de Smit | www.wereldwijd.org | 2008-2009 | Alle rechten voorbehouden | Contact |