Op bezoek in: Peru

Oppervlakte: 1.285.216 km² (37,7x Nederland)
Inwoners: 28,5 miljoen
Hoofdstad: Lima
Munteenheid: Peruvian Nueva Sol  -  1 EUR = 4,28507  PEN
Taal: Spaans, Quecha & Indianentalen
Godsdiensten: Rooms-Katholiek (90%)
Bijzonder: Kleurrijk textiel, Machu Picchu, Nazca-lijnen & de bolhoedjes
 
PERU
Busduf
PE | Piura/Chiclayo | 10 augustus 2008
<vervolg van Ecuador>
We rijden door Peru en het feit dat je in een ander land bent, geeft gelijk al behoorlijke verschillen. Al vrij snel verdwijnen de mooie bergen in de achteruitkijkspiegel en lijkt het zo nu en dan wel op een Afrikaansachtig woestijnlandschap inclusief lemen huisjes. Verder valt het op dat rondom dorpen/steden er een enorme berg afval ligt die sporadisch in de fik gestoken wordt om het ‘op te ruimen’. Vooral voor Sullana ligt echt een kilometer lang alleen maar huisvuil – inclusief bijbehorende gieren en honden – voor de stad. Onderweg krijgen we tweemaal een politiestop. Dit gebeurt in Peru wel vaker – blijkt – en dat komt op het volgende neer. Er komt een groot uitziende man met een intimiderend aantal wapens binnen en schreeuwt dat die persoonlijke gegevens wil zien van iedereen. Vervolgens gaat die in alle tassen graaien van iedereen en belt zo nu en dan met ‘iemand’ om na te laten checken. Er is echter een uitzondering; toeristen! Wij pakken onze spullen en onze paspoorten en na een blik van een halve milliseconde is het allemaal in orde; vreemd.

We komen uiteindelijk om half vijf aan in Piura en lopen direct naar Transporta Linea die ons naar Chiclayo zou moeten kunnen brengen. Piura is een stadje van niets waar ook niets te beleven valt dus willen we eigenlijk snel weer weg. Helaas gaat er alleen maar een bus om 20:00 dus moeten we tijd overbruggen. We willen toch door naar Chiclayo en gaan we in de tussentijd maar eten. We pinnen wat Nuevos Soles om te kunnen betalen en gaan – via twee gesloten restaurants – naar het Plaza de Armas bij ‘Heladeria el Chalan’. Helado staat voor ijs, maar ze hebben ook dineropties. We eten een heerlijke hamburger en krijgen een concert van Andre Rieu voorgeschoteld op de grote televisie. We wachten nog even op het gezellige Plaza de Armas en keren terug naar de busterminal. Iets te laat vertrekken we naar Chiclayo waar we ongeveer op tijd aankomen rond 23:30. Op dit late tijdstip is het in principe lastig een hotel te vinden; al helemaal als blijkt dat onze eerste keus niet meer bestaat. Onze taxichauffeur weet nog wel wat en we worden gedropt bij Hotel Oasis. We rammelen wat aan de prijs en zitten voor 50 soles p/n voor drie nachten in dit hotel vlakbij Plaza de Armas (ja, weer een ‘Plaza de Armas’). We dumpen alles neer en gaan slapen na een vermoeiende, lange dag reizen.

We roggelen het wiel
PE | Chiclayo | 11 augustus 2008
We hebben gisteravond twee maal expliciet gevraagd of er warm water was en het bevestigende antwoord – ‘Er is altijd warm water’ – bood ons hoop. Vanochtend echter geen heet water.. We vragen waarom en de boiler blijkt stuk te zijn, half uurtje wachten. Een uur later helaas niets en weer vragen we het, nog een uurtje wachten. We ontbijten enigszins lekker op het Plaza de Armas en keren terug naar onze koude douche; hij is wel gemaakt, maar het duurt nog een uurtje voordat die echt warm is. Die ‘uurtjes’ wachten komen ons rond 12:00 de keel uit en we willen ons geld terug en vertrekken naar een ander hotel. De receptionist komt met een andere optie; dit hotel heeft nog een hotel van dezelfde eigenaar die wel heet water heeft. Hij brengt ons met een taxi naar dat hostel en dit is inderdaad een betere optie. De receptionist bevestigt, meerdere malen, dat we niets bij hoeven te betalen. We hebben nu een grotere kamer met warm water in Hostel Bosque de Pomac. We gaan direct onder de lekkere douche en voelen ons eindelijk weer fris.

We gaan een stukje lopen. Dit vinden we eigenlijk wel het leukst als een stad of dorp compleet af te lopen is zonder bus, taxi of andersoortig vervoer. Via een banketbakker (lekkere appeltaart!) belanden we in drukke winkelstraten en weer op het Plaza de Armas. Dit plein is toch echt het centrum van belangstelling en iedere keer als we hier zijn, zijn alle bankjes vol met mensen die mensen kijken; wij doen ook mee. De bijbehorende kathedraal aan het plein is wel groots, maar van binnen niet echt de moeite waard. We lunchen bij een soort van loungetent en gaan even langs bij Sipan Tours waar we al informatie hadden opgevraagd. We willen niet al te lang blijven hier, maar wel alles zien natuurlijk. We boeken een toertje om naar Sipan, het museum Tumbes Reales van Sipan en de piramides van Tucumé te gaan in een dag voor S35,- (€8,35) pp exclusief entreegelden. Dit wetende kunnen we met een gerust hart een bus boeken naar Trujillo voor overmorgen wat we weer bij Transporte Linea boeken voor S12,- pp.  

Aan de andere kant van de stad is een enorm grote markt (Modelo) te vinden vol met alle spullen die je kunt verzinnen. We zijn ervan overtuigd dat ongeveer 99% illegaal is hier en zien sowieso al door heel Zuid-Amerika illegaal gekopieerde Cd's en Dvd's (waar wij gretig gebruik van makenJ). Bijzonder in deze markt is de heksenmarkt waar van alles te halen is betreffende alternatieve medicijnen (veel gedroogde kruiden) en genezende prullaria zoals beenderen, klauwen, poten etc. Ook zijn diverse boeken met toebehoren aanwezig voor het uitdrijven van de duivel. Het ruikt allemaal vrij heftig en wij geven toch maar de voorkeur aan de goed aanwezige Farmacia’s.

We controleren of de bioscoop nog bestaat wat helaas niet het geval is en vragen in ons hostel waar een andere te vinden is. We doen een wasje, brengen ook wat was weg en maken plannen voor de komende tijd.

Het is tijd om te eten en we gaan op het Plaza de Armas enigszins aan de dure kant – voor Peruaanse begrippen – eten, maar het is wel heerlijk! We eten al iets later dus we beginnen goed te wennen aan het iets latere eten wat hier gebruikelijk is. Het valt op, zeker als we terug naar het hostel toe lopen, dat er nog erg veel mensen op straat zijn op een maandagavond. Het is dan ook nog net t-shirt weer en duidelijk is te zien dat het echte leven toch echt op straat te vinden is. Vlakbij ons hotel zijn er legio mensen die DVD’s en CD’s verkopen (illegaal) en we duiken even in de stapels met geschreven dvd-tjes en pikken de nieuwe Indiana Jones en de nieuwe Angeline Jolie eruit om later te kunnen bekijken. We controleren de e-mails en bekijken alvast de mogelijkheden in Trujillo. Verder bekijken we de plannen voor morgen en relaxen verder op de kamer.

Heeeeeeeeeeeeeel lang geleden
PE | Chiclayo | 12 augustus 2008
We zijn blij dat we een toer hebben gevonden die niet erg vroeg begint. We staan rustig op en lopen weer naar het Plaza de Armas om bij een ander tentje te gaan ontbijten. Rond 10:30 zijn we klaar voor vertrek en na een rondje door Chiclayo waarbij we vier Spanjaarden en twee Fransen oppikken, zijn we dan echt onderweg. We rijden richting het oosten waarbij de wegen steeds slechter worden en de huizen steeds armoediger en belanden tussen het suikerriet. Niet veel verder rijzen er dorre bergen uit het overwegend platteland en dit blijkt het Huaca Rajada Sipan museum te zijn. We zien een paar ‘piramides’ van het Sipan rijk (rond 200/300 na Christus) waarbij je niet het idee moet hebben dat deze op de Piramides van Gizeh (Egypte) lijken. Het is eerder ‘gewoon’ een berg die hier en daar uitgehakt is op strategische plaatsen.

We lopen naar binnen bij de archeologen die bezig zijn met het puzzelen en mooi maken van diverse stukken uit de graven die onlangs gevonden zijn. De kleine beeldjes zijn prachtig om te zien en het puzzelen van uit elkaar gevallen potten lijkt een hels karwei. We lopen verder langs diverse graven die steeds grootser en gevulder worden (met replica’s). Het ‘Lord of Sipan’ graf is goed versierd met vele ornamenten, wachters, vrouw (en andere vrouwen), lama’s en potten. Ook de nabijgelegen priester heeft het goed voor elkaar met een goed gevuld graf en verder lopen we langs een oudere ‘Lord of Sipan’ iets verderop. Met een uitzicht over de site sluiten we dit bezoek af en gaan lunchen een stuk verder in Lambayeque. Na de heerlijke lunch karren we door naar Tucumé. We zien direct na binnenkomst dezelfde soort bergen/piramides als in Sipan, maar een stuk meer. Er wordt hier vollop gewerkt aan het gehele complex, want blijkbaar hebben ze nog een hoop op te graven. We zien een mooi stuk dorp uitgegraven worden en maken een illegale foto en krijgen een goede uitleg van onze gids. Het blijkt dat zowel Sipan als Tucume een stuk leuker worden met gids die een goede uitleg geeft dan zonder. We lopen langs diverse piramides, maar pas als we op het uitkijkpunt staan zien we hoe groots het complex is. Met een plaatje van hoe het eruit zou moeten hebben gezien al die jaren geleden in je hoofd, is goed te merken dat het toch een behoorlijke onderneming moet zijn geweest. Via een aantal giftige spinnen komen we in een klein bijbehorend museumpje waar ook goed wordt weergegeven hoe het eruit zou moeten hebben gezien en zien we nog wat opgravingen en vergelijkingen tussen drie verschillende rijken (Lambayeque, Chimu en Inca). We gaan weer richting Chiclayo en stoppen in Lambayeque in het nieuwe Tumbas Reales de Sipan museum. Dit mooie museum is wat overdreven in veiligheid en het is absoluut niet toegestaan om foto’s of films te maken. We worden goed gescreend en moeten alles achterlaten. We zien alle mooie opgravingen van Sipan met vooral erg mooie ornamenten (vooral goud en zilver) en vele sieraden en voorbeelden van hoe iedereen er ongeveer uitzag in die tijd. Hierna zijn we rond 18:30 weer terug in Chiclayo waar we gelijk aanschuiven voor het diner bij dezelfde tent als gisteren op het Plaza de Armas.

We lopen door de nu nog drukkere straten dan gisteravond en belanden weer terug in het hotel. De was blijkt nog niet klaar te zijn, maar na wat zeuren en wachten komt die dan alsnog. De rest van de avond zappen we lekker rond op onze kabeltv en ruimen alvast een beetje op voor morgen.

Hé, een Plaza de Armas!
PE | Trujillo | 13 augustus 2008
Ondanks het vergeten van de wekker staan we vroeg op en maken we gebruik van het ontbijt. We krijgen twee karige broodjes en ananassap, maar blijken ineens goedkoper uit te zijn dan gedacht; vreemd. We verlaten ons hotel en stappen in een taxi op weg naar Transporte Linea. We doen nog wat inkopen en zitten in de bus onderweg naar het zuiden, naar Trujillo. We rijden alleen maar door een dor landschap en zien af en toe wat ‘dorpjes’ voorbij komen en opvallend veel muren die nergens voor lijken te dienen (?). We zien ook steeds meer zon door de wolken komen; iets wat al lang geleden is! We komen mooi op tijd aan in Trujillo en lopen naar het oude centrum toe. Alhoewel, blijkbaar hebben ze besloten in de afgelopen jaren om de straatnamen te veranderen. Dit maakt oriënteren op z’n zachtst gezegd een uitdaging en we geven het na een half uurtje lopen – met zware backpacks  en zon – op. We nemen een taxi naar het Plaza de Armas en lopen naar onze eerste keus hotel die .. niet meer bestaat. We peppen ons op met een colaatje en lopen naar de tweede keus die er erg leuk uitziet, wel plek heeft en onder de normale prijs gaat zitten na wat aandringen. We installeren ons in Hotel Colonial midden in het oude centrum en besluiten ook maar gelijk een toertje te boeken voor morgen naar eigenlijk alles wat er rondom Trujillo te zien is (en dat is niet weinig!). We zouden het ook zelf kunnen doen, maar het wordt spotgoedkoop aangeboden en je hoeft alleen maar lekker te gaan zitten!

We gaan op zoek naar een nachtbus naar Huaraz die twee maatschappijen aanbieden en na een hele lange straat afgelopen te hebben voor helaas een nutteloze prijsvergelijking, boeken we onze nachttickets bij – wederom – Linea Transporte (semi-cama voor 50 soles pp). Via de tourist information belanden we even rustig op het Plaza de Armas waar we even later geïnterviewd worden door lokale studenten die blijkbaar Engelse vragen moeten stellen aan toeristen. Het leren van het Engels wordt hier als erg moeilijk beschouwd; vooral het niet uitspreken van alle letters – gebruikelijk in het Spaans – is erg ingewikkeld voor Spaanstaligen.

We gaan eten bij Restaurant De Marco die Italiaans eten zou moeten hebben waar we trek in hebben. De tent ziet er aardig uit, maar al snel blijkt dat er iets niet helemaal goed is. De prijzen zijn – relatief – hoog, de glazen zijn vies, het brood is niet lekker en onze hoofdgerechten (lasagne en pizza) evenmin. We geven geen stuiver fooi en vinden ons afgezet voor 54 soles. Geen aanrader dus! Via de supermarkt en de normale markt gaan we terug naar het hotel om onze voeten even te laten rusten. We gaan nog naar een internetcafé op zoek naar een hotel in Huaraz en onze site bij te werken waarna we de avond afsluiten in het hotel.

Zandkasteeltjes
PE | Trujillo | 14 augustus 2008
Tijd om wat oudheden te gaan opzoeken. We eten ons ontbijt in het restaurant grenzend aan het hotel. Niet echt bijzonder, maar we zijn klaar voor wat archeologisch onderzoek. We stappen met wat andere toeristen, waaronder een Nederlander, in om naar Huaca del Sol y la Luna te gaan. Deze Moche-tempels zijn van hetzelfde rijk als dat we een paar dagen geleden hebben gezien, maar deze zijn beter bewaard gebleven en al een stuk verder uitgegraven. We komen uit in een woestijnachtige omgeving vlak voor een indrukwekkende berg. We doorlopen een aantal complexen en merken inderdaad dat er veel meer te zien is dan een paar dagen geleden. Zelfs kleur is hier en daar bewaard gebleven; een welkome afwisseling tussen alle zandhopen. Onze fluitspelende gids vertelt een hoop, maar hij lijkt wat ongeïnteresseerd in zijn eigen verhaal. We krijgen een mooi beeld van de grandeur van dit rijk en staan klaar om het complex te verlaten. Als we bijna het complex uit zijn kopen we nog wat souvenirtjes en zien we de ‘haarloze’ hond verschijnen. Deze verschrikkelijk lelijke variant van ons huisdier lijkt zo weggelopen uit een horrorfilm als ze dan ook nog eens rode ogen erbij hebben, lijkt het net alsof ze klaarstaan om je hoofd eraf te bijten. Gelukkig hebben zij het veelal gewoon heet en luieren ze alleen maar rond.

We rijden weer terug naar Trujillo en eten onze lunch met Gilbert, de andere Nederlandse toerist. Het gaat niet helemaal goed met zijn lunch waardoor we nog maar net op tijd in het tweede toergedeelte kunnen gaan plaatsnemen. We rijden naar Huaca Arco Iris, ook Moche tijdperk, wat helaas een stuk minder interessant is. We vliegen door dit gebouw heen en zien vooral voor nagebouwde stukken tempel. We rijden naar een klein museumpje over Chan Chan, wat ook al niet al te interessant is. Tevens hebben we grote delen hiervan al in Tucume en Sipan gezien. Daarna rijden we in Chan Chan zelf; een enorm complex (het grootste adobe – zongedroogde modder - bouwwerk ter wereld) van maar liefst 20 km² waarvan verreweg het meeste nog niet uitgegraven is door archeologen. Het valt op dat er geen muur om het complex heen staan en dat de weg die Chan Chan doorkruist niet eens beveiligd is. Iedereen kan het gehele complex om zeep helpen zonder dat iemand er wat aan kan doen. We gaan naar het enige reeds uitgegraven – en soms al gereconstrueerde – gedeelte en doorlopen enkele paleizen. Paleizen klinkt mooi, maar het zijn vooral de grote pleinen waar alles gevierd werd wat hersteld is. We zien diverse sculpturen en figuren in het zand/klei gemaakt en ook de basin is grappig om te zien. Een flink stukje water met groen in een anders zo dorre zandstad is op z’n zachtst gezegd opvallend. Na een uurtje worden we door onze fluitende gids uit het complex gedirigeerd en rijden we richting Huanchaco. Dit kustplaatsje staat bekend om een goede surf en z’n Cabatillos. De vissers uit dit dorpje gebruiken al honderden jaren dezelfde Cabatillos om mee te jagen en de wat minder serieuze archeologen verbinden dit bootje met ’s werelds eerste surfjongens. Volledig gemaakt uit een sterk soort riet staan de Cabatillos allemaal opgelijnd langs het strand klaar om gebruikt te worden. Het weer is niet echt goed voor strandweer en na een kwartiertje houden we het alweer voor gezien en gaan terug.

We internetten nog wat en eten heerlijk bij Mochita; een hele goede aanrader met erg lekker vlees! We lopen wat rond om de tijd nog wat te doden en gaan met de taxi naar Transporte Linea. We checken onze bagage in en mogen na een tijdje ook de bus in. In Peru wordt er erg veel waarde gehecht aan identiteitsgegevens en dat blijkt vooral bij tickets kopen en in de bus stappen. In Peru moeten we altijd, allebei, onze paspoortgegevens inleveren en nu bij het instappen hebben we niet alleen een paspoort en geldig vervoersbewijs nodig, maar moeten we ook nog eens onze vingerafdruk achterlaten. We zijn erg benieuwd wat ze daar nou mee gaan doen, maar dat komen we niet te weten. We zitten in een cama/semi-cama bus wat betekent dat het een slaapbus is die de mogelijkheid heeft om de stoel ver naar achteren te kunnen verzetten. In Brazilië en Argentinië hebben we daar goede ervaringen mee, maar helaas gaan de stoelen hier niet zo ver als in die landen. We hebben ook een familie direct achter ons zitten met twee vrij vervelende kinderen die vooral erg veel zaniken en huilen als ze hun zin niet krijgen.

Het valt ons sowieso op dat de kinderen hier losser worden opgevoed. Hoeft niets mis mee te zijn, maar het lijkt er wel erg vaak op dat de kinderen hier vaak de baas zijn over de ouders in plaats van andersom. De bus zit niet helemaal vol en na 24 keer draaien en van houding veranderen om een enigszins comfortabele houding te vinden, verplaatst Marijke naar twee lege stoelen zodat we allebei twee stoelen hebben.. Nu maar proberen een beetje te ‘slapen’.

De mooie Andes - Part II
PE | Huaraz | 15 augustus 2008
..Dat lukt dus niet helemaal. Op de een of andere manier liggen de stoelen minder lekker en helpt het gesnurk en gekrijs van onze buren ook niet echt. Als we ‘wakker’ worden (lees: opgeven om te gaan slapen) zien we eindelijk de bergen weer die we eigenlijk een beetje gemist hebben de laatste week. In Ecuador hadden we alleen maar bergen en direct na binnenkomst in Peru werd het plat, droog en dor. We zijn weer terug in de Andes, maar de bergen zien er iets anders uit. Als we Huaraz naderen hebben we twee soorten gebergten die ook de stad Huaraz omringen. De Cordillera Blanca (met sneeuwbedekte toppen) en de Cordillera Negra die er enigszins bruintjes bij liggen.

We nemen een taxi naar Alojamiento Soledad waar we een tweepersoons kamer krijgen voor drie nachten (80 soles p/n incl badkamer). We zijn uiteraard niet helemaal fris dus de rest van de ochtend presteren we weinig. We lunchen bij Crêperie Patrick die heeeeeerlijke pannenkoeken heeft met ijs, chocolade en slagroom. Bijbehorende foto’s zijn te zien op de fotopagina om iedereen jaloers te maken. We lopen langs de markt waar vooral de kippetjes er goed bij hangen en gaan naar Transporte Rodriguez (hoe Spaans wil je het hebben?!) waar we wederom een Cama bus nemen naar Lima voor over drie dagen. We blijven even hangen op het Plaza de Armas (ja, weer een), maar ondanks dat het vanochtend wat aan de koude kant was, schijnt de zon nu volop en is het behoorlijk heet! We kijken hoe men een kerk aan het bouwen is – een beeld dat je in Europa nauwelijks meer zal zien – en zien even verderop een processie van een of ander lelijk beeld.

We internetten nog wat op de kamer om een hotel in Lima te regelen en nog wat andere zaken. Even later boeken we definitief bij Adventure Travel Agency Huascaran bij ons om de hoek een driedaagse bezigheidstherapie. We zijn weer van zeeniveau naar ruim drie kilometer hoogte gegaan dus moeten het even rustig aan doen. Morgen gaan we een halve dag lopen/hiken rondom Huaraz, de dag erna een volledige dag in de Cordillera Blanca rondom een schitterend meer en naast de hoogste berg van Peru en de derde dag gaan we mountainbiken in het nationale park rondom Huaraz (US$95 pp).

Niet veel later zitten we heerlijk te eten bij een Thai waar Frans weer kan genieten van lekker pittig eten en we allebei flink wat groenten binnenkrijgen – iets wat standaard niet zoveel bij Peruaans eten zit. ’s Avonds bevestigen we het hotel in Lima en werken we de website bij. We zijn nog steeds niet fris van een halve nacht overslaan en gaan redelijk vroeg slapen.

Tipje van de sluier
PE | Huaraz | 16 augustus 2008
We staan op met de wekker en begeven ons naar de keuken voor het ontbijt. We eten een vrij simpel ontbijt en praten wat met een Duitser die hier probeert ervaring op te doen voor zijn studie voor medicijnen. We lopen naar onze toeragent en even later vertrekken we richting de bergen. We pakken een taxi met onze gids en crossen door Huaraz om uiteindelijk omhoog te gaan in de Cordillera Negra. Als we uitstappen, krijgen we een goede uitleg over waar we ons bevinden en is het ook nog eens vrij duidelijk te zien. De Cordillera Blanca wordt gedomineerd door hoge bergtoppen (6000+ meter) die met sneeuwbedekt zijn; vandaar de naam Blanca/wit. Wij gaan nu lopen in de Cordillera Negra wat betekent dat we in de bruine bergen gaan lopen. Negra betekent eigenlijk zwart, maar wordt wel vaker voor bruin gebruikt. ‘Bruin brood’ is ook ‘Pan Negro’. Zoals de dag ervoor – en blijkbaar normaal voor deze tijd van het jaar – begint de dag compleet wolkeloos. We beginnen met een strak blauwe hemel en een 360° fantastisch uitzicht aan de klim.

We nemen om de haverklap foto’s want we vinden het echt geweldig mooi om te zien allemaal. Niet veel later zijn we al behoorlijk geklommen en zien we een richel in de bergen. Dit blijkt erosie te zijn en het lijkt er op alsof de halve berg naar beneden is komen zetten een tijdje geleden. Continu ruiken we de geur van Eucalyptus die hier lang geleden al geïmporteerd is uit Australië en hier voor flink wat problemen zorgt. De geur is lekker, maar de Eucalyptusboom heeft een drankprobleem en heeft veel meer water nodig dan alle andere bomen. Ook hebben ze hier een klein soort cactus die als opgerolde wol op de grond ligt met soms een rode bloem eruit. De stekels zijn echter niet minder lullig en we moeten uitkijken niet hier vol in te stappen.

We pauzeren als we helemaal boven zijn en dan hebben we uiteraard ook het mooiste uitzicht. De geluidloosheid en windstilte brengen een enorme rust tot stand wat het heerlijk maakt om hier te zijn. We lopen helemaal langs de richel en zien Huaraz steeds dichterbij komen. Als we eenmaal in de stad zijn aanbeland hebben onze knieën geen zin meer, maar lopen we door de buitenwijken van Huaraz; ook een leuke ervaring. Hier worden bomen als wasrekken gebruikt en lopen vele honden al blaffend en snuffelend rond. We merken wel vaker dat hoe armer de buurt is, hoe meer honden er rondlopen (en vooral veel blaffen – hondsdolheid?!)

We rusten uit op de kamer en gaan daarna lunchen bij Crêperie Patrick waar we de lokale lekkernij proberen; Trucha. Trucha wordt vertaald als forel, maar dat is het niet echt. Wel is het een heerlijke witvis die net zo makkelijk weg eet als een scholletje. We doen wat inkopen voor de volgende dag bij de lokale supermarkt en gaan via ons hotel naar de thermale baden in Monterrey. We zitten al een tijdje te denken over thermale baden, maar de plek om dat te doen was eigenlijk Baños in Ecuador, maar daar werd Frans behoorlijk ziek. Met een taxi gaan we 6 kilometer verderop naar Monterrey en als we binnenkomen zien we helaas niet helemaal wat we verwacht hadden. Natuurlijk kan je geen Thermae 2000 verwachten in dit land, maar het had wel iets mooier en aangekleder gebracht kunnen worden. Daarbij zijn de zwembaden niet eens heel heet. We houden het een kwartier vol en gaan vrolijk weer terug naar het hotel.

We hebben al zo lang niet zoveel meer fysieks gedaan dat we de rest van de dag vooral met onze vermoeide benen bezig zijn. We gaan in restaurant La Luna – een Mexicaan – zitten als eerste en zijn benieuwd of ze hier lekkere Burrito’s en Fajita’s kunnen maken. Tot onze verbazing worden we geholpen door een bediende die daarna ook alles komt brengen, gaat klaarmaken, orders van andere mensen opneemt en afrekent met iedereen. Kortom; één man doet alles! Het kan ons niet zoveel schelen, want het eten is heeeeeerlijk! Een beetje aan de pittige kant, iets teveel voor Marijke, maar een welkome afwisseling en erg veel eten! Daarna gaan we relaxen op de kamer en heerlijk slapen.

Mond vol tanden
PE | Huaraz | 17 augustus 2008
De wekker gaat erg vroeg rond 06:30.
We hoeven gelukkig niet te verhuizen naar een andere kamer – waar we sowieso al weinig van begrepen – maar moeten vroeg opstaan voor ontbijt en een fikse wandeling door de bergen. We schieten lekker op en nuttigen ons ontbijt vrij snel en zijn exact op tijd bij ons toerbureautje. Wel een chauffeur, maar helaas geen gids. We wachten bijna drie kwartier en gaan hem dan maar ophalen; grmpf. Erg frustrerend als je zelf hebt lopen haasten en erg vroeg op bent gestaan en de persoon waarop je wacht het niet zo nodig vindt om op tijd te zijn en zich te verontschuldigen. Maar goed, we verlaten Huaraz en bevinden ons al snel op rustige wegen door de vallei heen. We komen aan in Yungay en moeten weer een kwartier wachten op de gids en chauffeur om wat boodschapjes te doen. Ze hebben zich dus ook al niet goed voorbereid terwijl wij goed bepakt met drinken en eten zijn aangekomen. We vinden het niet zo leuk en we laten blijken, als ze eindelijk terugkomen, dat dit de laatste keer is dat we gewacht hebben en dat we betaald hebben voor een mooie bergwandeling; niet wachten op een of andere arrogante gids. Dit wordt erg goed begrepen en we hobbelen gelijk met onze auto de berghelling op. Hier zijn geen wegen meer, hooguit een aantal stenen die enigszins in de vorm van een weg zijn gemaakt waardoor de auto een flinke oplawaai krijgt. De rit duurt iets langer dan gedacht en na een paar uur gaan we dan eindelijk rond 11:30 beginnen met onze bergwandeling. Zodra we uitstappen worden we gelijk al getrakteerd op een adembenemend uitzicht. We zijn in de Cordillera Blanca, in het gedeelte van de Llanganuco vallei en we zitten op zo’n 4600 meter hoogte. We kijken tegen de Huascaran – de hoogste berg van Peru met 6769 meter – en vele andere sneeuwbedekte pieken. In de verte zien we de twee lagunes die deze vallei rijk is. We zijn er onderweg al langsgereden en het viel ons op dat de lagunes blauwgroen waren.

We beginnen met lopen en hoewel het begin ietwat stijl en gevaarlijk eruit zag, wordt het al snel een fantastische bergwandeling. We lopen onze bruine berg af en komen onderweg snelstromende beekjes, koeien, bomen en platen, maar vooral erg mooie vergezichten tegen. We lunchen in een groot stuk horizontaal gedeelte – nauwelijks aanwezig – vlakbij een beekje en genieten van de rust. We lopen in totaal zo’n drie uur en komen uit bij onze taxichauffeur die een dutje heeft gedaan. We rijden een stukje terug en gaan er bij het eerste meer uit om nog een rondje te maken van nog twintig minuten. Het meer ziet er geweldig uit met de blauwgroene kleur en de witte pieken op de achtergrond. We beginnen hierna een de lange terugrit en laten ons bij een helaas dicht restaurant afzetten. Dan maar even het lege fototoestel opladen en weer terug naar het centrum. We eten weer bij restaurant La Luna omdat het erg goed beviel. De ene bediende wordt nu bijgestaan door nog twee andere en we eten weer heerlijke fajita’s die identiek zo goed smaken!

We relaxen nog verder op de kamer met alle foto’s en filmpjes en houden de dag voor gezien.

Lekker op de fiets
PE | Huaraz | 18 augustus 2008
Vandaag zijn wij wat later. We ruimen alle spullen op en nuttigen ons ontbijt buiten omdat er binnen geen plek meer is, en checken uit onze kamer. Gelukkig staat nu wel iedereen klaar bij onze toerbureautje en gaan we gelijk weg de bergen weer in. Na een uurtje rijden stoppen we op een hoge berghelling met op de achtergrond wederom de witte pieken van de Cordillera Blanca. Onze gids van vandaag schroeft snel drie fietsen in elkaar en we zijn onderweg. In principe gaan we alleen maar naar beneden, maar er zitten een paar kleine gedeeltes omhoog bij die pijnlijk zijn voor onze trots. We zitten erg hoog – dus ijle lucht – en hebben nog steeds geen erg goede conditie en de stukken omhoog slaan dan ook in als een bom! Ook hier lijkt het eerste stuk wel even gevaarlijk met een behoorlijke snelheid en losliggende stenen (nooit een goede combinatie!), maar al snel worden de ‘wegen’ iets beter en kunnen we snelheden maken. We rijden door een vallei en zakken snel af. Onderweg zien we vele Peruanen in traditionele kleding hun werk verrichten; veeteelt en akkerbouw en we belanden zelfs in een opstopping van schapen, koeien, varkens en stieren.

We hebben er zin in en gaan lekker snel naar beneden ondertussen foto’s en filmpjes makend. We stoppen na een poosje bij een Wari tempel (pre-Inca) waar eigenlijk niet zoveel in te zien is. Het schijnt vooral een graftombe te zijn voor de belangrijke mensen, maar we zien alleen maar donkere kamers. Toch pauzeren we hier even en gaan weer verder omhoog. Tussendoor een zeer vermoeiend stukje omhoog, maar niet lang erna rijden we heuveltje af Huaraz weer binnen en zijn we rond 13:00 alweer klaar. Onze bezigheden in de bergen hebben ons erg vermoeid, maar het was echt de moeite waard. Huaraz – en dan met name de mogelijkheden in de bergen – zijn echt de moeite waard! We puffen even uit in het kantoortje van de toeragent en gaan naar ons (officieel voormalige) hotel. Er is vrijwel niemand en dat geeft ons de mogelijkheid om lekker te douchen. We lunchen weer heerlijk bij Crêperie Patrick en lopen weer terug naar ons hotel. Hier kunnen we boven op het dakterras zitten in het heerlijke weer, van het gratis wireless internet gebruik maken en de stroomvoorziening ongegeneerd aftappen. We internetten, werken de e-mails bij en doen even wat spelletjes om de tijd te doden. Na 18:00 gaan we volledig bepakt naar het centrum om weer heerlijk te gaan eten bij Crêperie Patrick. We genieten van ons visje, nemen nog wat te drinken en kaarten nog wat. Net voordat de zaak helemaal vol begint te lopen en wij hoogstwaarschijnlijk weggestuurd zouden worden, vertrekken we naar het busstationnetje. Geduldig wachten we tot 22:00 wanneer het vol begint te lopen met mensen die ook graag naar Lima willen. De bus komt precies op tijd en we installeren ons in onze Cama-bus. Deze stoelen kunnen net iets platter dan dat we gewend zijn in Peru wat prettig is. We proberen weer te slapen.

Grijs (K)lima(at)
PE | Lima | 19 augustus 2008
De hele nacht draaien en woelen, maar we slapen wel iets beter dan de vorige nachtbus. ’s Ochtends is het nog donker als we om 05:30 al aankomen in de hoofdstad Lima. Versuft komen we uit de bus met gelijk weer legio mensen om je heen die allemaal als eerste hun tas willen en taxichauffeurs die een ritje aanbieden. We schrikken gelijk van de taxiprijzen die ineens veel hoger liggen dan dat we gewend zijn; we moeten 12 soles betalen om naar onze wijk te komen.

Lima staat al jaren bekend om de hoge criminaliteit en dus een onveilige stad. De relatief rustigere wijk Miraflores heeft zich in de tussentijd gemanifesteerd als een veilig onderkomen met ook een behoorlijk Westers uiterlijk. Hier zitten dan ook de betere hotels (en hostels) al is alles in die wijk wel net even wat duurder. Onze taxichauffeur, die ons net versufd uit de bus heeft zien komen, heeft er zin in en begint direct allerlei vragen te stellen in het Spaans met keiharde, Zuid-Amerikaanse muziek op. Na vier keer geantwoord te hebben dat we er niets van begrijpen gaat hij maar meezingen met de keiharde muziek; leuk om 05:45 ’s ochtends. Gelukkig scheurt die wel door en staan we om 06:00 al bij ons gereserveerde hostel.. voor een dichte deur. De taxichauffeur heeft geen wisselgeld voor de taxi wat hij ons probleem probeert te maken. Gelukkig hebben wij alle tijd van de wereld en hij niet dus gaat die toch maar rondjes rennen naar iemand die wakker is om dit uur om te wisselen. Blijkbaar lukt dit en kunnen we eindelijk rustig aanbellen bij ons hostel. Het duurt even voordat iemand wakker is, maar na 10 minuten komt een van de receptionisten dan naar beneden om open te doen. Zoals al aangegeven is er geen kamer beschikbaar tot 12:00/13:00 en verzinnen we wat we moeten doen.

In de algemene kamer staat een tv, dvd-speler en films dus we doden wat tijd met ‘The perfect stranger’ en gaan daarna naar de buren die inmiddels open zijn, Starbucks! Na een goede koffie en croissant hebben we weer energie om wat te gaan doen. Aan de overkant staat de Iglesia de la Virgin Milagrosa die we binnenwandelen. In deze nauwelijks aangeklede kerk staan de biechtstoelen om de hoek uit het zicht van iedereen. Deze kans laten we niet onbenut en Frans gaat direct een biecht opnemen! We lopen verder naar het strand, specifieker het ‘Lacromar’ winkelcentrum. Er zijn hier niet echt veel winkels, maar vooral de drink- en eetgelegenheden met uitzicht op het strand maken dit winkelcentrum leuk. We relaxen hier een paar uur met een drankje en het uitzicht en kopen ook nog wat boekjes voor achtergrondinformatie over Cuzco en Nazca. Vlak voor Lacromar ligt het immens grote Marriott Hotel. Deze vijfsterren gigant heeft maar liefst 14 politieagenten om zich heen om veiligheid te kunnen garanderen!

Deze tijd van het jaar ligt er continu een grijs wolkendek boven Lima. Het is wel lekker weer met aardige temperaturen, maar de volle zon schijnt nooit. Perfect reisweer, maar het ziet er altijd zo grauw uit. Ook boven de zee en het strand hangt een grauwe lucht die niet uitnodigt om even lekker over het strand te lopen.

We lopen terug, bekijken even het uitzicht vanaf ons hostel en gaan lekker naar de McDonalds om te lunchen. De McDonalds hebben we in Peru nog niet gezien, maar zoals gezegd is deze wijk bijzonder Westers. In één oogopslag hebben we zicht op de McDonalds, Pizza Hut en de Burger King en hebben ineens enorme winkelcentra in de buurt. We missen de Kentucky Fried Chicken, maar die zal wel ergens om de hoek zijn! In het parkje tegenover ons hotel – Parque Kennedy – waar we ook even zitten, zien we maar liefst 7 politieagenten rondlopen om de veiligheid te garanderen terwijl het parkje net zo groot is als het ’s Gravenzandse marktplein. Wederom terug in het hotel kunnen we eindelijk inchecken in ons hostel ‘The Flying Dog’ (US$25 p/n incl badkamer). Uiteraard zijn we niet helemaal fit van weer een nachtje bussen, maar we zijn ook even toe aan rust en even niet alleen maar aan reizen en ‘dingen zien’ denken. We blijven lekker op de kamer ’s middags en ’s avonds en gaan alleen nog even weg om te eten bij een Italiaan om de hoek. De avond sluiten we af met een filmpje op bed die we maar voor de helft kunnen kijken; de ogen willen niet meer.

Tuuuuut
PE | Lima | 20 augustus 2008
We worden zo laat wakker dat we nog op moeten schieten om ontbijt te kunnen halen. Het hostel heeft z’n ontbijt ingekocht bij een ander restaurant dus gaan we aan een pleintje iets verderop ontbijten. Hierna lopen we richting centraal Lima om wat zaken te zien. We nemen al vrij snel een ‘collectivo’ om ons erheen te brengen. Er zijn meerdere manieren om ergens te komen in Lima. Natuurlijk is er een bus en kan je lopen, maar de afstanden zijn groot en op de bussen staan alleen maar namen die ons niets zeggen. Collectivos zijn kleinere busjes waarbij een bijrijder continu de bestemming schreeuwt en waar je ook makkelijk aan kan vragen of ze ook naar jouw bestemming gaan. Er is natuurlijk ook nog een taxi, maar die vragen standaard teveel; zeker in de grote stad aan toeristen.

We willen de wisseling van de wacht zien bij het Presidentieel Paleis om 11:45, maar we hadden even geen rekening gehouden met de enorme Lima ochtend fileleed – ongetwijfeld dagelijks op werkdagen – en het schiet voor geen meter op. Nadeeltje aan de collectivo is ook dat die o-ver-al stopt waarna de chauffeur vervolgens de tijd probeert goed te maken door als een maniak door het verkeer heen te wurmen. Iets te laat komen we dan eindelijk aan op het Plaza de Armas waar het paleis gevestigd is. We hebben niet veel gemist, want alleen de big band staat er nog te spelen. Met veel ceremonieel vertoon wordt de wacht gewisseld wat we helaas aan de overkant van de weg, achter de hekken moeten volgen om veiligheidsredenen. Als op een gegeven moment de big band even stopt tussen nummers door wordt er vanuit onze ‘toeristenmenigte’ wat leuzen geroepen. De massaal aanwezige ME grijpt direct in met traangas en rennen achter de schreeuwer aan. Vele mensen die in de buurt stonden komen huilend voorbij gerend en hebben vooral pijn aan hun ogen. Blijkbaar worden andere denkwijzen niet getolereerd hier. De ME is hierna alerter en overal waar je kijkt zien we politieagenten argwanend alle kanten uitkijken. Na een half uurtje zijn de Presidentiële wachters klaar en worden we vriendelijk, doch zeer dringend, verzocht op te rotten.

We lopen om de hoek naar het Klooster van San Francisco. We kopen een kaartje en kunnen direct mee met de rondleiding. Het eerste gedeelte is een standaard klooster en lijkt erg op onze rondleiding in Spanje, maar iets verderop dalen we af naar de catacomben van het klooster. Hier liggen de botten van ruim 25.000 – volgens de laatste tellingen – mensen. Vroeger wilden de inwoners van Lima het liefst onder de kerk ‘begraven’ worden om dichtbij God te zijn. De beheerders van de catacomben hadden echter de grootste moeite om het dodental bij te houden (epidemieën, ziekten, oorlogen, etc) en gooiden een mengsel over alle lichamen om extra snel te verteren waardoor alleen de sterke botten nog overbleven.

Rondom 1940, toen archeologen alles ontdekte en alles gingen schoonmaken, zijn alle botten geordend wat een behoorlijk dubieus beeld geeft op de catacomben. Vele botten zijn in nette rondjes neergelegd en mooie symmetrische vormen. We kopen wat kaarten om naar huis te sturen en gaan lunchen vlakbij het Plaza de Armas. Hierna even lekker wat rondjes lopen en zitten op het Plaza de Armas zelf. Het is de zoveelste al in Peru, maar deze is toch weer erg mooi met perfect gerestaureerde gebouwen om het plein heen inclusief een kerk en het Presidentieel paleis. Vlakbij gaan we even langs het postkantoor en zien we in de verte een bergje in Lima met een kruis erop, de vlag van Peru eronder als het ware in de berg getekend en daar weer onder allemaal kleine huisjes in allerlei kleuren geschilderd.

We willen nog tickets voor de bus kopen vandaag en lopen naar het zuiden. We lopen langs het plein van San Martin waar een grappig standbeeld staat. Een van de onderdelen van het centrale standbeeld is ‘Moeder Vaderland’. Dit standbeeld is in zijn geheel gemaakt naar aanleiding van orders uit Spanje. Een van de onderdelen was een ‘llama’ die bovenop het hoofd van deze vrouw zou moeten komen. De Spanjaarden bedoelden een vlam hiermee, maar de Peruanen hadden alleen maar ‘Lama’ begrepen. In plaats van een vlam op haar hoofd staat er nu een klein lamaatje op! Een bijzonder dom en grappig beeld.

Het vinden van bustickets is geen makkelijke bezigheid. Ook in Lima is er geen centraal busstation dus je moet alle individuele busmaatschappijen af om te vinden wat je wil. We lopen langs een flink aantal maatschappijen, maar vinden er maar één die heeft wat wij willen, maar die begrijpen we niet zo goed. De verkoopsters praten erg snel Spaans en er is een onduidelijk systeem van tickets kopen en plaats van vertrek. We doen twee pogingen, maar er wordt weinig moeite gedaan om het helder uit te leggen. Uiteindelijk denken (en hopen!) we dat we morgen gewoon terug moeten komen om tickets te kopen in de bus die er dan gewoon staat. Hoop doet leven.

Ook terug naar ons hotel/onze wijk is niet zo makkelijk meer. Geen enkele collectivo gaat onze kant uit en we blijken in de verkeerde straat te staan. Een paar straten verderop zitten we goed en stappen we in om weer naar onze wijk te crossen. We gaan weer naar onze veilige kamer, want zijn Lima nu al zat. Het is een grote stinkstad met duizenden toeterende auto’s, taxi’s en collectivos. Er is weinig te doen, alles is onoverzichtelijk en voor het weer hoef je ook niet te blijven. Als het dan ook nog eens als onveilig wordt bestempeld vraag je je af wat je hier nog doet!

Via de McDonalds (toch weer even lekker!) zijn we na een wederom een rondje crossen door Lima dan ook terug. We relaxen weer op de kamer en doen eigenlijk niet zoveel. We kijken uiteindelijk het tweede gedeelte van ‘Wanted’ – of ‘Se Busca’ zoals het hier heet – maar die film is zo slecht dat het niet het noemen waard is.

Deja-vu
PE | Lima-Huacachina | 21 augustus 2008
Een hoop onzekerheden vandaag. We vertrouwen de bus niet helemaal die we gisteren uitgezocht hadden en we weten eigenlijk nog steeds niet waar we nu überhaupt heen willen. We hebben getwijfeld over Pisco, maar dat staat vooral bekend om de boottripjes naar de Ballestas. Hoogstwaarschijnlijk leuk, maar het gaat daar om de dieren die we grotendeels al in Ecuador hebben gezien. We hebben daar niet voor gekozen, maar hebben dan nog de keuze ‘Ica’ of ‘Huacachina (geen provincie van China)’ over.

De wekker gaat en we ruimen vrijwel alles op voor het ontbijt. We ontbijten weer aan de overkant van het pleintje en checken uit bij ons hotel. Volledig bepakt, pakken we een taxi met een zeer vriendelijke chauffeur die ons wel voor 13 soles naar het busstation wil brengen. We zeggen waar we eruit willen, maar al snel blijkt dat hij beter weet hoe de bussen van Soyuz hier werken dan ons. We rijden om centraal Lima heen wat, zo bleek gisteren, erg veel tijd scheelt en worden afgezet bij de echte busterminal van Soyuz waarvandaan alle bussen vertrekken. Hier kunnen we gewoon een ticket kopen en zelfs gelijk al doorlopen, want onze bus staat al klaar; supersimpel dus! Geen idee waarom dit gisteren zo moeilijk was om uit te leggen?!

In de bus lezen we dat de leukere hotels in Huacachina zijn, dus besluiten we door te gaan naar Huacachina. De eerste twee uur rijden we nog steeds onder een grijs wolkendek a la Lima, maar daarna trekt het steeds een beetje meer open. Ook zien we weer een droge kuststrook met troosteloze dorpjes en vuil overal op de raarste plekken. Af en toe wordt met behulp van irrigatiesystemen een beetje landbouw bedreven wat er dan gelukkig wat groener uitziet, maar het merendeel is saai, dor en leeg kustgebied. Na 5 uur zijn we in Ica en hebben we een bijna blauwe lucht met een zonnetje, heerlijk! We eten wat bij Norky’s en zien weer even hoe zeer Peruanen van vlees – vooral kip – houden. Hele kippen worden hier verslonden door de lokalen en wij doen het dan nog rustig aan met een shaslik-mix. We pakken nog een taxi en laten ons afzetten in Huacachina tussen een aantal hotels in die in onze prijscategorie liggen. We hebben sinds lange tijd niets gereserveerd en niet eens serieus gekeken waar we eventueel willen slapen. Bij het tweede hotel, Hotel Carola’s del Sur, vinden we een goede deal (50 soles/n incl. badkamer) en we trekken gelijk in. Het hotel heeft een grote tuin met zwembad en terrasgedeelte. Huacachina is echt niet meer dan 1 vierkante kilometer en feitelijk een oase. We worden omringd door hoge zandduinen die ons sterk doen denken aan Namibië en natuurlijk onze eigen stranden.  De combinatie van de koude Humboldt-golfstroom langs de kust van Chili en Peru en de droge woestijnlucht leidt tot prachtig gevormde zandduinen afgewisseld met oases. Ze ontstaan op die plaatsen waar de rivieren, ontsprongen in de Andes, uitmonden in de Grote Oceaan.

We drinken wat op het terras en lopen daarna een rondje door het dorpje. Dat moet je niet te snel doen, want anders heb je alles al gemist. We zien diverse mensen hoog op de zandduinen proberen te sandboarden (snowboarden, maar dan op het zand) en hier en daar scheurt er een buggy rond. Dit zijn de bezigheden van Huacachina en wij doen mee, de boeking voor morgenochtend is snel gemaakt. Verder heeft het dorpje nog een klein meertje met bootjes erin, maar dat slaan we even over.

We relaxen nog even op de kamer met een heerlijke douche en gaan een pizzaatje eten bij onze eigen restaurant, de pizza is aardig. De muziek die gedraaid wordt is vrij goed; een mix van de laatste 15 jaar met korte stukjes van de nummers. In dit hotel zitten echt alleen de hardcore backpackers die lekker chillen en niet al teveel uitvoeren; wij passen ons aan. We eindigen op onze hotelkamer en gaan lekker slapen.

Zandhappen
PE | Huacachina | 22 augustus 2008
We worden heerlijk rustig wakker en ontbijten in ons hotel. Om 10:00 staan we klaar om met de buggy mee te gaan en te gaan sandboarden en we zien een vrij grote buggy voor maximaal 8 personen. Er zit niet een al te grote motor in dus we zijn even benieuwd of dit wel zo snel gaat als nodig. Uiteindelijk zijn we met z’n zessen en chauffeur en rijden we een rustig rondje door Huacachina. We zien privébuggy's staan die we wellicht liever hadden genomen en hopen dat we toch de goede keuze hebben gemaakt. We betalen de toeristentax (speciale toeristentax van 3,50 soles pp om door de duinen te mogen crossen en vanaf te glijden; vreemd)  en direct daarna geeft de chauffeur een verschrikkelijke hoeveelheid gas en gaan we veel harder dan we gedacht hadden! Ondanks nog een beetje ochtenddauw hebben we een mooi uitzicht over eindeloze duinen en scheuren we over de zandheuvels heen. Af en toe gaan we met een noodvaart van een hele steile helling af die wij niet zien aankomen, maar de chauffeur wel weet, en gillen we de boel bij elkaar. Dit is natuurlijk het grote voordeel over zelf rijden; deze chauffeur kent de duinen en weet waar die het gas kan opentrekken! We staan een keer stil voor foto’s en gaan daarna door naar de eerste zandduinen die we af moeten per sandboard. We krijgen een kleine uitleg (tja, zwaartekracht is toch genoeg?!) en kaarsvet om wat snelheid erin te brengen en we zijn onderweg. Je kunt op je buik van de duinen af, maar ook staand alsof je aan het snowboarden bent. Dit proberen we een paar keer, maar we kunnen allebei helaas niet snowboarden dus is het niet een supergroot succes. We proberen het meerdere keren alvorens naar een hoger gelegen duin te gaan. Vooral de laatste afdaling is enorm en worden enorme snelheden bereikt; gaaf! We zien nog een andere oase onderweg om vervolgens bij onze eigen oase terug te keren in Huacachina.

Aangezien een filmpje van Frans mislukt is, gaan we na een heerlijke lunch in het hotel, het nog een keer proberen. Frans huurt een sandboard en kruipt naar boven op de naastgelegen duin met veel moeite. Hoewel de eigenaar aangaf er schuin af te moeten, lukt dit voor geen meter en gaat Frans alsnog recht naar beneden vol het zand in. De snelheid is er wel, maar grote happen zand in z’n gezicht ook..

De rest van de middag brengen we door op een manier waar we al lange tijd op wachten. We liggen lekker bij het zwembad in de zon met een drankje en een hapje. We hebben het zwaar J

We kijken vol bewondering naar alle dieren die het hotel rijk is. Enorme – overigens lieve – honden hadden we al vrij snel opgemerkt, maar de twee schildpadden hadden we nog niet gezien en de vogels zijn ook al een fenomeen op zich. Een klein soort duif vliegt vaak rond op zoek naar restjes terwijl een rood soort musje zijn eigen voedsel uit de grond haalt. We eten laat in het ons hotel en relaxen verder de dag door totdat het tijd wordt om de dag vaarwel te zwaaien.

Rustig aan
PE | Huacachina-Nazca | 23 augustus 2008
We worden langzaamaan wakker en maken ons op om te vertrekken. We pakken alles in, betalen de hotelrekening en nemen plaats in de eerste taxi die we daadwerkelijk bemand zien. We rijden naar Ica terug en worden afgezet bij het busstation van Soyuz/Perubus. De rij is zo lang dat we de 12:00 bus niet meer halen, maar de volgende van 12:30 naar Nazca is ook goed. Vlak buiten het busstation zien we de kerk van Ica die eruit ziet alsof die net als zandkasteel is opgeleverd door drie kleine kleutertjes. We proberen snel wat te drinken bij Norky’s, maar dit is vrij lastig. Het is gebruikelijk om bedieners te hebben in een apart hok voor de kassa die ook door aparte mensen bedient dient te worden. Dit betekent dat als je wil betalen het volgende gebeurt:

  1. Je vraagt de rekening
  2. De bediende geeft door aan de kassa dat de rekening gewenst is
  3. De bediende komt later de rekening ophalen als die klaar is en geeft die af aan ons
  4. Wij betalen – helaas niet vaak gepast
  5. De bediende komt later terug en brengt de rekening en het geld naar de kassa
  6. De kassa controleert en wisselt het geld
  7. De bediende komt later terug, haalt het wisselgeld op en brengt dit terug naar ons

De efficiëntie is ver te zoeken. Hoewel dit niet per se erg hoeft te zijn, is het gewoon simpelweg niet leuk als je weet dat er een bus staat die echt niet op ons gaat zitten wachten.

We zitten op tijd in de bus en gaan niet veel later weg. We krijgen de film ‘Mummy III’ voorgeschoteld, waarbij de bijrijder en chauffeur het er niet over eens zijn of het geluid nu wel of niet aan moet. Het troosteloze landschap tussen Ica en Nazca is interessanter dan de film en we zien veel zand, rots en de eindeloze panamericana. Na 2,5 uur arriveren we in de zandstad Nazca en bekijken de opties voor hotels. We hadden een legertje mensen verwacht bij het busstation die – volgens de Lonely Planet – agressief toertjes en hotels zouden moeten verkopen, maar we lopen de twee nerveuze types die een poging wagen straal voorbij. We doorlopen een aantal hotels en vinden een erg goede deal bij Estrellita del Sur (40 soles pn, incl badkamer).

We lunchen op het Plaza de Armas (he!) bij Restaurant Mayor waar we een heerlijke steak eten. We lopen verder rond in het stadje wat opvallend klein is gebleven. We hadden een veel grotere toeristenindustrie verwacht, maar de mensen zijn hier gewoon met hun dagelijkse dingetjes bezig zoals in elke andere stad. Natuurlijk zijn er veel toerbureautjes – weer een hoeveelheid om elkaar compleet weg te concurreren – maar ook die zijn niet agressief of aandringerig. We lopen langs het ‘busstation’ en kopen na wat warenvergelijkingen tickets naar Arequipa voor over twee dagen bij Cial en hopen nu al op een goede cama (slaapbus). We proberen ergens rustig te zitten, maar het is erg heet en we zijn niet de enigen die een plek in de schaduw willen.

We eten bij El Portón wat erg goed smaakt en vullen de rest van de avond met onze nieuwste aanwinst; een Supernes emulator! We spelen Super Mario All Stars en Super Mario Kart, totdat de computer en wij geen zin meer hebben.

Lijntjes
PE | Nazca | 24 augustus 2008
Vandaag staat niets op het programma. Dit lijkt heerlijk, maar helaas is de omgeving het daar niet mee eens. Rond 07:15 ’s ochtends worden we wakker geschud door een familie die het nodig vindt elkaar een half uur lang schreeuwend toe te spreken waarbij de kinderen vrolijk heen en weer rennen in de nabij gelegen hal. Ongeveer om dezelfde tijd stopt de elektriciteit ermee. Aangezien onder andere onze (gewilde warme) douche elektrisch wordt warm gehouden, is douchen al geen optie meer.

We ontbijten in ons hotel – niet helemaal lekker – en gaan eens een rondje lopen door Nazca. Als we toevallig een door de Lonely Planet aangeraden tour operator zien, begint onze zoektocht naar een zacht prijsje voor een vlucht boven de Nazca lijnen. We hebben eigenlijk geen idee hoeveel dit tegenwoordig ongeveer moet kosten en schrikken enigszins van de 80 US$ die hiervoor (pp) gevraagd wordt. Ook zijn er nog wat andere tripjes te doen, maar we willen natuurlijk vooral even boven de lijnen vliegen! Bij de volgende krijgen we een rekening van 90 US$ gepresenteerd en de derde vraagt 70 US$ als we direct weggaan. We hadden toch niets op het programma staan dus stappen we gelijk in de auto op weg naar het vliegveld. We schrijven ons in en betalen de luchthavenbelasting op het vliegveld, maar moeten – in tegenstelling tot wat ons beloofd was – wachten of we moeten splitsen in twee verschillende vliegtuigen (wie maakt er nou vliegtuigen voor dit soort tripjes met of 3 of 5 plaatsen?!). Aangezien wij onafscheidelijk zijn, gaan we maar gewoon even wachten. Een ander stel heeft er uiteindelijk minder moeite mee en we zijn onderweg!

Een Amerikaanse Cessna met vijf zitplaatsen wordt ons toestel voor 35 minuten. We stijgen op en zien direct het uitgestrekte landschap wat Nazca omringd. We worden al snel gewezen op het eerste figuur, maar we zoeken – onterecht – naar een grote ‘tekening’ in de woestijn. Als we beter kijken zien we de walvis (63 meter) wat kleiner dan verwacht; hoogstwaarschijnlijk zitten we iets hoger dan we denken. Direct erna zien we de echte Nazca lijnen lopen waarvan men nog steeds geen idee heeft waarvoor ze nu allemaal dienen. De theorieën lopen van vergevorderde astronomie naar UFO landingsplaatsen waarbij de waarheid vast ergens in het midden ligt. Na de trapeziums zien we in de berg de ‘Astronaut’ met z’n 32 meter de hele berg beslaan.

Achtereenvolgens zien we de hond (51 meter), aap (110 meter), condor (136 meter), spin (46 meter, vooral die is erg goed te zien!), kolibrie (96 meter), pelikaan (280 meter!), papagaai (200 meter), handen (45 meter), boom (97 meter) en eindigen een stuk verderop bij de aquaducten. Aangezien we in een klein vliegtuigje van links naar rechts duiken en af en toe een extra turbulentie krijgen, wordt Marijke flink misselijk, maar de vlucht duurt gelukkig net kort genoeg om niet over te hoeven geven. We worden netjes teruggebracht naar Nazca en stappen uit bij een souvenirwinkeltjes waar we gisteren al langsgelopen waren. Na wat aarzelen, kopen we de grootste vaas die er is, handgemaakt met Nazca figuren.

We lunchen bij dezelfde tent als gisteren op het Plaza de Armas en puffen samen met de rest van de stad in de middaghitte. De elektriciteit is nog steeds niet terug en er wordt verondersteld dat deze rond 16:00 weer terug zou moeten zijn. In dit soort situaties tellen we er altijd een paar op aangezien dit altijd wel een beetje uitloopt. We boeken een toertje voor de volgende dag naar de aquaducten, de palpalijnen en een Incaruïne. We gaan terug naar het hotel en gaan lekker even lezen en Spaanse les herschrijven. Tussendoor gaan we nog even winkelen bij de supermarkt en gaan als het helemaal donker is eten bij El Porton. Afgezien van de lichten van de auto’s is het aardedonker en is iedereen op straat in afwachting van lichtere tijden. Bij kaarslicht eten we onze pizza en als we teruglopen naar ons hotel zien we een groot voordeel van nergens licht; we zien honderden sterren! Al vanaf het moment dat we aankwamen hebben we een strakblauwe lucht zonder enige wolk te bekennen en is dit dus handig voor sterrenkijken. We krijgen een kaars van het hotel en als we een half uurtje gelezen hebben op de kamer komt de stroom dan toch weer terug. We kijken al uit naar een warme douche. De rest van de avond laden we alles op, inclusief onszelf.

Briljant
PE | Nazca | 25 augustus 2008
Aangezien het vrij donker is in onze kamer worden we lekker laat wakker. We kunnen nog aanschuiven bij het ontbijt en pakken daarna zorgvuldig onze tas in. We hebben zeeën van tijd vandaag omdat we een klein toertje hebben geboekt in de middag en dan tot 23:00 moeten wachten op onze nachtbus. We checken uit twee minuten voor checkout tijd uit en gaan nog even internetten om de financiën te bekijken, website te uploaden en emails te checken.

We gaan lunchen bij Cañas om de hoek en blijven lang genoeg zitten om de middaghitte weer te voelen die over Nazca als een dik deken heen valt. We nemen plaats op het Plaza de Armas om het dagelijks leven te observeren, maar houden het al snel voor gezien als de plaatselijke stinkende dronkenlap (..daar lopen er hier meer van) naast ons komt zitten en een overmatige interesse toont. We gaan naar ons toerkantoortje en gaan iets voor tijd onderweg naar een aantal bezienswaardigheden. We hebben een sprakeloze Rus opgepikt en een praatgrage gids die van alles vertelt over alle zaken.

We rijden met een afgeragde auto naar een Nazcalijn die goed te zien is vanaf een klein heuveltje. Een trapezium welke een richting op wijst waar water te vinden is; althans, dat is de meest gangbare verklaring voor deze specifieke lijn. Opvallend ook hier weer is om te zien dat er geen omheining of beveiliging omheen te vinden is. Hoewel de Nazcalijn opvallend goed bewaard is gebleven zien we eromheen honderden grote gaten in het woestijnzand en – grind die duiden op grafdieven die vele Nazcagraven hebben geplunderd voor het goud, zilver, ornamenten en keramiek die aan verzamelaars verkocht zijn.

We zitten in een vallei die aan twee kanten omringd wordt door grauwbruine heuvels en zand waartussen een opvallend groene strook dienst doet als akkerbouw. We leren al snel dat de Nazca’s vroeger al op een ingenieuze manier gebruik maakte van de bergrivieren die hier afdaalden naar de zee toe. Aangezien dit geen constante stroming was en men bang was om zonder water te zitten, bouwden ze aquaducten met reservoirs die rivieren onder de grond blootlegden en zodoende altijd water hadden. De rondingen van de aquaducten van Cantalloc zijn vooral bijzonder om te zien. Eén is er nog bewaard gebleven in originele staat en de rest is versterkt en vernieuwd omdat ze nog steeds in gebruik zijn na al die jaren! De boeren mogen het water uit de reservoirs gratis gebruiken in ruil dat ze de aquaducten en reservoirs ook bijhouden. Erg mooi om te zien is dat het dorre landschap van deze omgeving met een mooie groene strook worden doorkruist doordat deze aquaducten zijn gemaakt.

We rijden een eindje verder naar de Inca Ruines van Paredones. Als eerste wordt helaas meegedeeld dat deze tempel/ministad een stuk groter was, maar dat men in de 19de eeuw rigoureus besloot een flink stuk weg te halen, omdat het de weg naar Cuzco in de weg lag.. tsja. We zien grote hopen vol met stenen waarbij soms ook de typische, perfecte bouwkunst van de Inca’s goed te zien is. Als fundament legden ze stenen neer, maar – omdat het in deze omgeving toch nooit regent – daarbovenop adobe (gedroogde klei) stenen. Vooral de wachterstoren is goed te herkennen evenals de huizen van de priesters.

We rijden terug en nemen onze intrek bij het Carreras restaurant. Het is nog steeds heerlijk weer dus gaan we buiten zitten en bestellen ons maal. We leren onze ober nog een paar worden Engels en we zien een parade voorbij komen voor een klein meisje verkleed als prinses. Het kind kijkt er niet echt heel blij bij en zal het liefst keihard weggerend hebben. Desalniettemin is het leuk vermaak. We blijven extra lang zitten – we hebben de tijd – en gaan als het de schemering begint te vallen terug naar het hotel. We spelen een paar spelletjes en leren nog wat Spaans alvorens op weg te gaan naar het busstation. We zijn niet de enige en met de film ‘Saw’ (gelukkig niet Saw II met alle naalden) wachten we op de nachtbus naar Arequipa. Helaas is deze iets te laat, maar om 23:30 zitten/liggen we dan in onze bus en zijn we op weg!

Super Mario

PE | Arequipa | 26 augustus 2008

Wederom komt er van slapen weinig. Zoals wel vaker gaat de airco op een gegeven moment aan en zijn we goed voorbereid op wat kou in de bus. Helaas stond de airco van deze bus zo koud, dat het door onze vier lagen stof heen kroop en ons heel de nacht wakker heeft gehouden. Zo rond 08:30 rijden we het busstation van Arequipa binnen en wrijven we de slaap uit de ogen. We pakken onze spullen en zijn blij eindelijk weer een normaal busstation te zien waar we rond kunnen shoppen voor kaartjes naar Cuzco (in plaats van alle busmaatschappijen één voor één aflopen op verschillende locaties voor prijsvergelijkingen). We vragen er een aantal en de enorme prijsverschillen vallen enorm op! Bij ‘Cruz del Sur’ (Bekend om goede bussen en service) willen ze 140 soles pp en bij ‘Enlaces’ vragen ze 40 soles voor dezelfde rit (?!). Uiteraard boeken we een nachtbus (we zijn hardleers) bij de laatste optie voor over drie dagen en pakken we een taxi naar hotel ‘Home Sweet Home’ – we hebben wel zin in een huiselijk gevoel. In de taxi komen we er al achter dat de datum op ons busticket niet goed is wat we natuurlijk op het busstation hadden moeten controleren.

We checken in bij het hotel en gaan gelijk ontbijten. Dit is bijna lekker, maar we hebben ook niet zoveel honger. Frans keert terug naar het busstation om de tickets om te zetten terwijl Marijke lekker gaat genieten van de warme douche. Nadat ook Frans van zijn douche heeft genoten, lopen we de stad in om wat toertjes te bekijken in de omgeving. In ons hotel hebben ze ook een toerbureau, maar die is weinig flexibel een heeft niet helemaal wat we willen. De beste optie van ons hotel was om vannacht 24:00 te vertrekken (ahum) om de hele dag bezig te zijn waarna de volgende dag om 03:00 opgestaan wordt. We worden al depressief bij de gedachte en kunnen alleen maar denken aan de zojuist afgelopen verschrikkelijke nacht; laat staan dat we er daar nog een paar aan vast willen plakken.

We vragen wat rond en na wat wikken en wegen besluiten we – tijdens een goed overleg over Chili con Carne bij de Mexicaan – een volle dag rondom Colca Canyon te zijn voor de vallei zelf, de condors te zien en wat kleine dorpjes in die omgeving en de tweede dag te gaan raften over de Rio Chili met rapids II, III en IV (de verkoopster beweerd rapids V en VII, maar dat geloven we niet zo).

Met stralend weer lopen we wat rondjes door Arequipa. Vlakbij het Plaza de Armas vinden we een Radioshack waar we eindelijk joypads kunnen kopen voor de computer. Het klinkt niet backpackerig – en dat is het zeker ook niet – maar we kopen toch een joypad. In Trujillo hebben we in één van de vele internetcafe’s die we bezocht hebben, een SuperNES emulator gevonden, die goed werkt, met honderden spelletjes erbij. Deze nostalgie konden we niet voorbij laten gaan en hebben alles gekopieerd. Aangezien we zagen dat de software ook ondersteuning gaf aan joypads, willen we dat wel even proberen voor 69 soles per joypad.

We lopen de hoek om en staan op het grote Plaza de Armas. Het is enorm druk met mensen, maar nog veel meer duiven. De duiven worden gevoerd door de toeristen die voer kunnen kopen en dat weet ongetwijfeld iedere duif in een omtrek van 100 kilometer. We zitten rustig en bekijken het dagelijks leven in het midden van Arequipa en doen uiteindelijk mee aan het vetmesten van duiven. We hebben uitzicht op de dichte kerk van Arequipa en daarachter vinden we een leuk tentje waar we wat kunnen drinken met chocoladetaart!

We brengen de was weg bij een lokale lavanderia en zien onderweg een klein zaakje met als uithangbord ‘Computadores’. We controleren even wat zij in hun zaakje hebben en tot onze verbazing zien we vele verschillende soorten controllers.. en ook nog eens ruim 5 keer zo goedkoop (12 soles)! We sluiten op onze kamer de laatste joypad aan en die werkt. We verzinnen een smoes en gaan terug naar Radioshack. Deze nemen de dure joypad terug en we kopen nog een sloeberige joypad en we zijn lekker aan het Mario Karten! De avond is echter niet lang. We hebben slecht geslapen vannacht en hebben het vooruitzicht op een krankzinnig vroege wekker.

El Condor
PE | Arequipa | 27 augustus 2008
De wekker gaat om 02:30. Op dit zeer onchristelijke uur worden we verwacht klaar te gaan staan om opgehaald te worden tussen 03:00 en 03:30. We wachten tot 03:45 en klagen in ons hoofd dat we nog drie kwartier langer in bed hadden kunnen blijven liggen. We zijn op weg voor een toer naar de Colca vallei en kloof met als belangrijke stop het ‘Cruz del Condor’ om Condors te spotten. Helaas zijn we met erg veel toeristen waar wij gedacht hadden dat het iets kleinschaliger was. Al snel blijkt tijdens de uitleg dat we op een zeer strak schema zitten (geen idee waarom) en dat maakt het ook al iets minder relaxed. We rijden een flink stuk omhoog door de bergen en pas als we aan het dalen zijn, zetten de eerste ochtendstralen pas door. Via de kronkelige weg naar beneden, dalen we naar Chivay wat al in de Colca vallei ligt. In dit dorpje ontbijten we met z’n allen alvorens dieper de vallei in te gaan.

We rijden door en hebben veelal een fantastisch uitzicht over de vallei en terrassen. De terrassen werden al voor het Inca tijdperk gebruikt om veel soorten gewassen te kweken waaronder veel aardappelsoorten. Peru heeft tussen de 3500 en 4000 soorten aardappelen dus dat geeft genoeg variatie. Men vindt het hier blijkbaar leuk om stenen op elkaar te leggen dus overal zien we opgestapelde stenen langs de afgronden. We stoppen een paar keer om hiervan te genieten en komen na twee uurtjes aan bij Cruz del Condor. Op dit punt kunnen we de Colca Canyon zien met 3269 meter diep de op-een-na diepste canyon ter wereld. Belangrijker wellicht – niet geheel toevallig ook de naamgeving van dit punt – is dit een uitkijkpunt vanwaar de Andes Condor te zien is. Waarom naar deze vogel kijken? Omdat deze erg mooi vliegt (nou ja, zweeft) en met een spanwijdte van drie meter enorm is. Als we aankomen, moeten we even een goed punt vinden en het eerste kwartier zien we nog nauwelijks een vliegend wezen. Naar mate de tijd vordert, krijgen de condors er meer zin in. We zien vooral veel condors onder ons vliegen, maar steeds meer komen ze ook hoog boven ons zweven. Je ziet ze nauwelijks klapperen met hun vleugels, ze gebruiken vooral hun lichaam en de wind om gewoon door te blijven zweven. Tegen het einde zweven en zoeven er een aantal vlak boven ons wat echt fenomenaal is. Het geluid van de wind tegen de vleugels en de aanblik van deze machtige beesten is fantastisch. Het is niet echt verwonderlijk dat de Inca’s ze vroeger aanbeden omdat ze dachten dat het de bezorgers waren van de goden.

We gaan weer terug en stoppen nog eenmaal om de terrassen te bekijken. Hier zijn ook meestal verkoopsters te vinden die er traditioneel uit zien; erg leuk om te zien! Op de terugweg stoppen we in Maca. Dit dorpje van niets heeft nog een leuk klein kerkje, maar verder is het niet meer dan een stoffig bergdorpje. We rijden weer helemaal naar Chivay om daar te lunchen met een buffet. Hierna gaan we nog even de stad in waar toevallig een demonstratie aan de gang is. Ook hier weer een Plaza de Armas met een kerkje, maar ditmaal met een mooie berg op de achtergrond waarin ook een kruis is gemaakt a la Nazcalijnen stijl. We lopen over een marktje en maken nog wat mooie foto’s van de kleurrijke mensen voordat we weer weggaan richting Arequipa. Via dezelfde kronkelige weg gaan we weer hoog de bergen in totdat we op het hoogste punt, 4910 meter, zijn waar we even kijken naar de mooie Andesbergen om ons heen. Verderop stoppen we voor de Vicuñas. In deze regio bestaan er drie soorten lama’s. De Lama zelf, de Alpaca’s en de Vicuñas. Als je de vicuñas ziet lopen denk je aan een hert en een lama die elkaar leuk vonden op een dag en waarvan het resultaat de vicuña is. Dit hertachtige beestje is gezegend met de fijnste wol ter wereld en dit wol is dan ook enorm duur om te kopen; hier lopen de beesten in het wild rond.

Vlak voordat we in Arequipa aankomen, komen we door Ciudad de Dios wat ‘Stad van God’ betekent. We kijken snel rond, maar hij is niet thuis (en ook al even niet thuis geweest) en na weer een half uurtje worden we afgezet op het Plaza de Armas van Arequipa. We halen de was op en willen gaan eten bij een barbequetent die we de dag ervoor gezien hadden, maar die is helaas dicht. We zien verder weinig (goede) restaurants en besluiten dan maar bij het dure Plaza de Armas-restaurant te eten. We zitten hoog en hebben een fantastisch uitzicht, maar het eten is simpelweg niet heel goed – al helemaal niet in vergelijking met het geld wat ze ervoor vragen.

Na twee slechte nachten slapen zijn we doodop en relaxen nog heel even op de kamer alvorens te gaan slapen.

Alleen als ie ijs en ijskoud is
PE | Arequipa | 28 augustus 2008
Eindelijk worden we op een normale tijd wakker. Vlak voordat we klaar zijn om te gaan ontbijten staat de ophaalservice al voor de deur. Tegen ons was 08:30/08:45 gezegd, maar blijkbaar was het toch echt 08:00; oeps. We eten en drinken nog snel wat ontbijt en halen wat mensen op met ons busje. We gaan raften vandaag op de Chili rivier vlakbij Arequipa. De rivier heeft rapids van klasse 1, 2, 3 en eentje van 4. We doen onze wetsuits – deze rivier bestaat 100% uit ijswater dus is erg koud – aan en krijgen goede instructies van onze gezellige gids en stappen in onze boot samen met een Amerikaan en een Duitser. Na wat oefenen en wat rapids van klasse 1 en 2 komt het leukere werk. Door de aanwezigheid van vele rotsen en de relatief lage waterstand, is het een technisch rafting tripje. We moeten erg veel techniek toepassen wat het leuk maakt en de rivier wordt steeds sterker en sterker. Bij een zeer steile, maar helaas te ondiepe, afdaling gaan we eruit en lopen er omheen. Direct erna ligt de enige rapid 4 waar we erg spectaculair naar beneden vallen; gaaf! Na 1,5 uur in het water zijn we klaar en proberen we het gevoel weer in onze ijsklontige voeten te krijgen.

We worden netjes weer teruggebracht naar het hotel waar we ons even opfrissen voor de lunch. Lunch was niet heel bijzonder en we gaan lekker terug naar onze kamer om te relaxen. We ruimen op, doen wat praktische zaken en rusten lekker op de kamer. Voor ons avondeten willen dan nu toch echt de barbecuezaak bezoeken en we eten een heerlijke mix van vlees en patat.

’s Avonds gaan we met een gerust hart naar bed wetende dat morgenochtend de wekker een keer niet gaat.

Kletsen
PE | Arequipa | 29 augustus 2008
We slapen heerlijk uit en zijn weer maar net op tijd voor het ontbijt. Tot 09:00 ontbijten is ook niet echt een handige tijd; wellicht komen ze daar ooit achter. Tijdens het ontbijt komen we Theo tegen. Theo is het reisleven aan het ontdekken samen met zijn dochter die net bijgekomen is van een – hoogstwaarschijnlijk – voedselvergiftiging. Later komt ze erbij en we kletsen wat om ervaringen uit te wisselen. We ruimen op en pakken alles in om om 11:00 uit te checken bij het hotel. We gaan even lekker buiten een rondje lopen in de stralende Arequipa zon. Via de ijscoman belanden we met een heerlijk ijsje op het Plaza de Armas waar het weer gezellig druk is.

We helpen de duiven weer een handje met hun obesitas en gaan even navragen waar onze foto’s blijven van het raften. Die zouden gisteravond gebracht worden, maar het is angstvallig stil gebleven. “Problemen met de camera, vanavond om 17:00 is de cd er”, krijgen we te horen. We lopen nog wat rond en belanden weer terug in het hotel. We spelen wat spelletjes en kletsen weer verder met Theo en Maaike die, door de ziekte van Maaike, hun route moeten omgooien en ons nog wat tips vragen..

Tussendoor gaan we nog lekker eten bij een grilltent (daar zijn ze hier dol op!) en bezoeken we de kathedraal op het Plaza de Armas, maar als we terug in het hotel zijn pakken we de draad weer op met Theo en Maaike. Als het tijd is om te gaan naar de nachtbus nemen we afscheid en gaan we volbepakt naar het busstation. Daar aangekomen krijgen we direct te horen dat er geen bus gaat vandaag (?). Voor een klein moment schrikken we en bedenken we allerlei noodscenario’s wat we nu weer eens zullen gaan doen. Gelukkig kan een concurrerende maatschappij de passagiers overnemen en gaan we nu met Carhuamayo. Helaas moeten we bijbetalen omdat deze duurder is (het werkt hier helaas niet zo dat jij er niets aan kan doen dat de bus stuk is, dus dat zij maar een vervanger moeten regelen voor hetzelfde geld. De concurrerende maatschappij is nu eenmaal niets verplicht..), maar voor 60 soles is het nog steeds niet duur om in een 9 urige nachtbus te zitten. We internetten snel even naar onze ophaalservice in Cuzco dat ze nu op een andere bus moeten wachten en gaan nog even kaarten om wat de tijd te doden.

We vragen of het koud is in de bus, want we zijn driedubbel aangekleed om de kou te trotseren na onze ervaring met de vorige nachtbus. Tot onze verbazing krijgen we te horen dat er verwarming is in de bus. Daar zitten we dan om 20:30 met twee paar sokken, drie t-shirts per persoon, trui, windstopper en dekentje in een stikhete bus. De stoelen zijn best lekker, maar we kunnen onze benen niet echt kwijt waardoor het in slaap komen weer moeilijk is..

Heb jij ook zo'n Inca zin?
PE | Cuzco | 30 augustus 2008
We rijden een bergketen in als we wakker worden en de eerste zonnestralen door de bus heen stralen. De berghutjes worden steeds groter en uiteindelijk zijn we in een voorstad van Cuzco. Rond 06:00 zijn we op het busstation, keurig op tijd, en zoeken we naar onze ophaalservice. Die hebben het laatste mailtje van gisteravond niet gehad en was hopeloos op zoek naar een bus die nooit zou gaan komen. We leggen het verhaal uit in de taxi en we rijden recht naar het centrum toe. Wat we al een beetje gezien hadden, maar nu bevestigd wordt, blijkt waar; we zitten recht op het Plaza de Armas. Op deze topplek krijgen we een tijdelijke kamer tot 10:00 omdat anderen nog moeten uitchecken wat ons de kans geeft om bij te slapen.

Als we ons op straat begeven zien we iets wat we nog niet vaak hebben gezien tijdens onze reis. Hele hordes toeristen zwermen hier rond en het lijkt alsof er 10x zoveel blanken zijn dan Peruanen. De hele stad draait op de toeristenindustrie en als je één rondje loopt over het Plaza de Armas heb je tien aanbiedingen voor toeristeninformatie, vijf voor massages, acht voor eetgelegenheden en nog zes voor het verkopen van allerlei prullaria. We ontbijten op het Plaza de Armas met een mooi uitzicht en vragen informatie op over alle mogelijkheden in en rondom Cuzco en gaan dat eens op ons gemak bekijken op onze nieuwe kamer. Er zijn enorm veel mogelijkheden in Cuzco. Zelfs de normaal gesproken zo beknopte teksten van Lonely Planet nemen vele pagina’s in beslag als het om Cuzco en omgeving gaat. Naast het onvermijdelijke Machu Picchu zijn er nog veel meer Inca Ruïnes en veel koloniale bouwwerken te bezichtigen evenals leuke, avontuurlijke dingen te doen zoals raften, mountain biken, hiken en quad biken. We blijven redelijk lang in Cuzco (5 dagen) en dan nog krijg je met het grootste gemak alle dagen stampvol. Hier hebben we echter niet zo’n zin in dus ruimen we wat tijd ‘voor onszelf’ in. We boeken een toer naar de Sacred Valley, quad biken en toch ook Machu Picchu. We wilden Machu Picchu niet met een toer boeken omdat we zelf willen bepalen wanneer we genoeg gezien hebben, maar de Peruaanse regering heeft dit nagenoeg onmogelijk gemaakt.

Een normale prijsticket van Cuzco naar Agua Calientes (het dorpje vanwaar je naar Machu Picchu gaat) kost US$72 pp enkele reis. Dit is absurd hoog voor een treintje van zo’n vier uur en puur gemaakt om zoveel mogelijk geld af te troggelen van toeristen als mogelijk. De goedkopere, reguliere treinverbinding is alleen toegankelijk voor Peruanen zelf en er is geen andere manier mogelijk om naar Macchu Picchu te komen behalve lopen (Inca Trail). Echter, ook de Inca Trail is tegenwoordig tussen de US$420 en 500 per persoon!!

Wij hebben dus alsnog een toertje geboekt voor ‘maar’ US$140 pp voor twee dagen incl overnachting, bijna al het eten onderweg, toegang tot Machu Picchu en al het vervoer. Het is een vrij nieuwe mogelijkheid om met de bus naar een treinstation vlakbij Aguas Calientes. Vervolgens is het nog een klein stukje met de trein en lokale bus naar Machu Picchu. Deze manier om bij Machu Picchu te komen is dus duidelijk een stuk goedkoper.

Nadat we gegeten hebben aan de overkant, gaan we eens wat ondernemen. Ook hier is het weer prachtig, iets kouder omdat we op 3100 meter zitten, en we gaan ook een beetje op zoek naar een Boleto Turistico. Aangezien er zoveel dingen te zien zijn in Cuzco, hebben de plaatsen zich verenigd in één toegangsticket. Het is zaterdag en blijkbaar is de verkoop van dat soort tickets niet echt mogelijk. We lopen twee kerken langs, maar die hebben ineens andersoortige tickets en beide tourist informations zijn gewoon gesloten op zaterdagmiddag; ander keertje.

We lopen naar de straat ‘Hatunrumiyoc’ waarvan het fundament nog geheel Incamuur is wat erg goed te zien is. De muur ziet er oerdegelijk uit en heeft al vele aardbevingen moeiteloos doorstaan. Ongeveer in het midden van deze muur zit de blijkbaar beroemde 12-hoekige steen. Via het Monasterio de Santa Catalina en de ijscoman, lopen we naar het Monasterio Santo Domingo. Dit is helemaal een bizar schouwspel van integratie. De voordeur/voorkant is een typisch Spaanse kerk met bijbehorende koepel en toren. Als je binnenkomt, hangen er vele Katholieke schilderijen, maar als je rond het open gedeelte loopt, zien we ineens Incamuren en kamers tevoorschijn komen midden in het klooster. Het past totaal niet bij elkaar en de katholieken hebben er blijkbaar nooit een functie voor kunnen vinden, want er is niets mee gebeurd. Aan de buitenrand is verder te zien dat de kerk gewoon op de Inca fundamenten is gebouwd en dat ook daar niet moeilijk werd gedaan over waar wat vandaan kwam.

Aangezien we vandaag toch alles aan het regelen zijn gaan we richting het busstation om wat tickets te kopen naar Puno. We lopen langs een namaak Inca-bouwwerk met een waterval en maken wat foto’s alvorens een taxi te pakken naar het busstation. Bij binnenkomst beginnen alle vertegenwoordigers van alle busmaatschappijen direct te gillen waar ze allemaal heen gaan. Dit doen ze dusdanig gelijktijdig dat je geen idee hebt wie waar heen gaat. Gelukkig hangen er ook borden. We shoppen rond naar de beste prijs en belanden bij ‘San Luis’. Deze geven uiteindelijk een korting, als ze zien dat we simpelweg de goedkoopste prijs willen, en we zitten 5 september overdag in een ligbus helemaal voorin de bus, boven de chauffeur. De perfecte plek om alles te kunnen zien onderweg!  

We gaan met de taxi terug en gaan naar de supermarkt voor wat boodschapjes en terug naar de kamer. Onderweg zien we een kapper en aangezien Frans zijn haar een beetje lang is, stappen we naar binnen. In 15 minuten is het haar voor  5 soles (€ 1,25) geknipt. We relaxen even op de kamer en gaan uiteindelijk avondeten bij een plein iets verderop om de toeristische tenten (en evenredige prijzen) te vermijden. Onze gratis Pisco Sour (De nationale drank) smaakt zoetig en het is alweer even geleden dat we een drankje gedronken hadden met zoveel alcohol erin. Als we terugkomen op de kamer relaxen we verder en gaan heerlijk slapen.

Berry Sacred Belly
PE | Cuzco | 31 augustus 2008
Slaperig worden we gewekt door het alarm en na het douchen zijn we onderweg naar het ontbijtrestaurant. Brood en koffie is kennelijk niet in Peru uitgevonden. We krijgen iedere dag brood dat smaakt alsof het drie dagen oud is en de koffie is hier net slootwater. We zijn dan ook snel weer terug en dat is maar goed ook, want we gaan op tijd weg met onze toer van vandaag. We rijden door de heuvels van Cuzco en komen ook al langs een aantal ruines die we van plan waren de volgende dag te gaan bezoeken. We stoppen bij een marktje specifiek opgezet voor toeristen. Hoewel we er eigenlijk geen zin in hebben (we hebben een toer geboekt voor de ‘Sacred Valley’, niet naar allerlei toeristenwinkels) stappen we uit om de benen te strekken en lopen een rondje. Ons oog valt op een redelijk groot kleed die helemaal in het achterste stalletje hangt wachtend op onze aanwezigheid. We voelen aan het kleed en voelen een enorm zacht kleed en zien een mooi teken erop staan die we denkbeeldig allang in ons huis zien hangen.

De lamafamilie is hier goed vertegenwoordigd in Peru. De veelvoorkomende lama huppelt overal rond, maar de Alpaca’s en Vicuñas zijn er ook. De vicuñas hebben dan wel het fijnste wol, de alpaca geeft veel meer wol en is ook erg zacht. De vraagprijs van 280 soles (€ 66,-) vinden we iets teveel en druipen teleurgesteld af. Wachtend op de rest van onze groep twijfelen we en twijfelen we nog wat meer, maar we doen het toch niet. Op het moment dat de bus wegrijdt krijgen we al spijt..

We hebben een gids bij ons die wat dingen vertelt over de omgeving en de ruïnes die we gaan bezoeken de hele dag. Wij kunnen onze lach maar moeilijk inhouden iedere keer als hij het over de heilige vallei heeft. De 'V' wordt in het Spaans uitgesproken als een 'B' en dat voeren ze door in hun Engels. De gids praat over de 'Very Sacred Valley', maar zegt dan 'Berry Sacred Belly'. We rijden door de bergen waarbij we uiteindelijk de heilige vallei uitkomen. De Inca’s vonden deze plek bijzonder belangrijk, want naast het feit dat het vlakbij de heilige stad Cuzco ligt, heeft het vele strategische, geografische en klimatologische voordelen. Het is bijvoorbeeld de beste plaats in geheel Peru om maïs te verbouwen. We stoppen een aantal keer om wat landschapfoto’s te maken van de vallei en bergen eromheen en zien na een tijdje de terrassen van Pisac opdoemen. We slingeren omhoog de berg op en stappen uit om het ticket te kopen. We schrikken van de prijs van dit ticket “Boleto Turistico” (130 soles / € 31), maar dit geeft toegang tot 10 toeristische trekpleisters (waarvan we de helft niet willen zien). Pisac is een beetje in tweeën verdeelt. Het grote complex begint met een fortgedeelte van waaruit de vallei gecontroleerd werd. Direct erachter beginnen een enorme hoeveelheid terrassen voor de akkerbouw die elke bergkant verder ook heeft. Zoals vele Incaplaatsen is ook deze weer op een berg gebouwd en dit geeft ook nog eens een gratis fantastisch uitzicht over de valleien die eromheen liggen. We lopen iets hogerop en zien een tempelgedeelte en huizen rondom een aangrenzende berg. Ook zijn er diversen gaten in de bergen ertegenover te zien die gebruikt werden als graven. Via de fonteintjes lopen we weer terug om op weg te gaan naar Pisac-dorp.

Daar aankomend zien we gelijk de markt van Pisac waar we direct op zoek gaan naar eenzelfde kleed die we die ochtend al gezien hadden. We racen door de markt, maar zien alleen minder mooie of minder zachte kleden.. Op het Plaza de Armas is een Inca toneelstuk aan de gang waar we niet zoveel van begrijpen. Ook begrijpen we niet waarom de Incaleider (of de man met veels teveel kleren aan) zo hard moet schreeuwen om zijn punt duidelijk te maken. We pinnen wat geld en – na wat wachten op onze medetoeristen die het blijkbaar niet erg vinden om op zich te laten wachten – gaan op weg naar onze lunchplek.

We rijden een flink stuk door de prachtige heilige vallei en komen uit in Urubamba. Deze stad vindt zichzelf de hoofdstad van de heilige vallei en we stoppen bij een van de weinige restaurants. Helaas stoppen alle toerbussen hier en zit het compleet vol, we worden vriendelijk verzocht het buffet te nemen. Aangezien wij buffetten vooral gevaarlijk vinden voor onze zwakke Europese maagjes, kiezen we toch voor een a la carte menu die helaas ook niet al te goed smaakt.

We rijden door naar Ollantaytambo en als we daar aankomen lijkt het wel alsof we in de vergeten Incastad zijn beland. Vrijwel de gehele stad maakt nog gebruik van de Inca fundamenten en bouwwerken zoals de riolering, aquaducten en straten. In de bijbehorende Incaruïne zijn we helaas niet de enige en we zijn gedwongen door de hordes mensen te zoeven. De ruïne is prachtig gelegen op een kruising van drie valleien wat gelijk ook de reden is geweest waarom de ruïne op deze plek is gebouwd. We beginnen met een aantal ‘simpele’ huizen en terrassen, maar bovenop is het betere werk te zien. We zien perfect afgeslepen stenen op elkaar die ook nog eens zo groot zijn dat niemand begrijpt hoe ze daar allemaal komen. Als fantastisch voorbeeld hiervan, staat de zonnetempel bovenop het complex. Grote stenen, perfect in elkaar passend en met kleine, lange stenen ertussen om het aardbevingveilig te maken. Aan de overkant in de berg zijn opslagplaatsen te zien en twee hoofden uitgehakt in de berg; een van de belangrijkste Incagod en een van een Incakrijger. Met een bezoekje aan de vele waterbronnen houden we Ollantaytambo voor gezien en vervolgen onze weg.

We gaan de vallei een beetje uit en de heuvels weer in op weg naar Chinchero. Een van de minst interessante plaatsen van de Boleto Turistico, maar het ligt mooi op de weg en de kerk is redelijk bijzonder. Even later lopen we ook hier weer over de markt en na poging zes bij een lokale winkel vinden we precies wat we willen hebben. Een Alpaca-kleed, ongelooflijk zacht en voor een veel betere prijs dan vanochtend. We laten onze enthousiasme nog even binnen – dat onderhandelt zo slecht.. – en krijgen er nog wat vanaf gepraat.

Aangezien we de rest van de groep kwijt zijn, lopen we naar de kerk, verontschuldigen we ons en sluiten weer aan. De kerk is oud en bijzonder, maar kan wel wat onderhoud gebruiken. De avond valt en we gaan lekker op weg terug naar Cuzco. We zijn rond 18:30 thuis en schuiven aan bij de Italiaan om de hoek. Ze zijn niet de snelste, maar de versgemaakte, steenoven pizza smaakt heerlijk. Men kijkt niet eens vreemd op van onze wensen voor de gemixte pizza. Er is toch niets mis met een pizza met ham, kaas, chorizo, salami, ananas, champignons en ui?! Moe van een lange dag gaan we lekker slapen

Wandelen door de tijd
PE | Cuzco | 01 september 2008
We slapen gruwelijk uit en zijn nog net op tijd om ontbijt te kunnen nuttigen. We worden al drie dagen door dezelfde chagrijnige vrouw waar een lach volgens ons simpelweg onmogelijk is. We krijgen ook al drie dagen hetzelfde niet zo heerlijke ontbijt en houden ons vast aan de gedachte dat we op het mooie Plaza de Armas aan het ontbijten zijn.

We doen wat boodschappen om mee te nemen en vragen rond waar we de bus moeten hebben naar Pisac. Op het Plaza de Armas echter is een demonstratie bezig aangaande de dure openbaar vervoerprijzen, en men twijfelt of er überhaupt wel een bus gaat in de omgeving van Cuzco. Het busstation is nogal een stukje lopen dus we gokken er niet eens meer op en vragen een taxi ons naar een van de vier tempels te rijden waar we vandaag heen willen. We gaan vandaag een fikse wandeltocht maken rondom Cuzco en gaan achtereenvolgens de volgende Incaruïnes bezoeken: Tambomachay -> Puca Pucara -> Q’enqo -> Sacsayhuaman.

We rijden flink stuk omhoog en 11 kilometer verderop staan we voor de ingang van Tambomachay. We laten ons duurbetaalde ticket zien en kunnen naar binnen. Het complex is redelijk klein met vooral mooie waterbronnen aan beide kanten van de bergen. Aangenomen wordt dat dit de rustplek was van de mensen die aan de overkant werkten of op doorreis waren. Aan de overkant ligt namelijk Incaruïne twee al, Puca Pucara. We steken de weg over en zien het strategisch gelegen Puca Pucara al goed liggen. Er is niet veel meer van over wat veel aan de fantasie overlaat. We eten een appeltje en bedenken hoe het hier geweest zou moeten zijn, lang geleden. De volgende twee ruines zijn op een afstandje en we hoeven alleen een beetje de weg af te lopen. We lopen door de voedselschuur van Cuzco (of misschien nog wel meer) tussen de landerijen en vele dieren. We zien ook huizen met stieren op de daken wat de familie kracht zou moeten geven. Een van de gidsen zei ook dat het voor vruchtbaarheid staat, misschien bedoelen ze wel hetzelfde.

Onverwacht komen we uit bij de tempel van de maan (het reservegetal van vandaag) die blijkbaar ook op de weg ligt en gratis is. Hier zijn opgraafwerkzaamheden volop aan de gang wat ook wel erg handig is. Van een afstand ziet de gehele tempel er namelijk uit als een nutteloos stuk steen. Echter worden er nu voor en in allerlei huizen en tempels gevonden. We kunnen in de altaarkamer komen waar alleen bij volle maan het gehele altaar verlicht wordt. Vandaar Tempel van de Maan.

We lopen verder naar Q’enqo waar ook al opgravingen aan de gang zijn. Dit relatief kleine complex is vele malen groter dan nu te zien is, maar dat ligt allemaal nog verstopt onder zand en stenen. We zien de ‘tanden’ binnen de grote rots die de tanden van een poema moeten voorstellen. De Inca’s hebben Cuzco gebouwd in een poemavorm; een heilig dier voor hen. Als we uit het complex lopen, worden we vergezeld door een lama die Marijke nog even achterna gaat. Onderweg naar onze laatste stop zien we een boerderijtje met Alpaca’s. De wollige dieren zien er schattig en tegelijkertijd een beetje dom uit. Vlak voor Sacsayhuaman stoppen we bij een forellenkwekerij waar we heerlijk verse vis eten in een leuke ambiance. We zitten aan een meertje en zien onze lunch voorbij zwemmen met de bergen op de achtergrond.

In het heerlijke weer van vandaag lopen we na de lunch door naar de topper van vandaag; Sacsayhuaman. Dit enorme complex straalt kracht ui vooral vanwege de enorme muur – ook weer in tandenvorm – die nog steeds rechtovereind staat met enorme stenen. We lopen de terrassen op om een mooi overzicht te krijgen en genieten van het uitzicht. De muren zijn van stenen gemaakt die soms meer dan 100 ton (!) wegen. De grote binnenplaats tussen de terrassen en de muren in is een raadsel voor archeologen. Men weet nog steeds niet of dit nu een fort was, tempel voor de zon of het hoofd van de poema. Vlak naast het complex staat Jezus Christus in standbeeld vorm, wakend over Cuzco. We lopen via hem naar beneden via een steile bergrichel. Dit is soms iets te stijl, maar we zijn toch sneller beneden dan gepland. Ook is het leuk om het Plaza de Armas en Cuzco zo van deze hoogte te zien liggen.

Eenmaal thuis zien we dat we een beetje verbrand zijn, maar we hebben dan ook van 12:00 tot 17:30 lekker buiten in de zon gelopen en de zonnebrand vergeten! We doen wat boodschappen bij de supermarkt op ons plein en gaan eten bij het restaurant aan de overkant van ons hotel. De rest van de avond zijn we lekker samen op de kamer.

Slingerdeslang
PE | Aguas Calientes | 02 september 2008
Na de ochtendrituelen slaan we het meeste van onze spullen op in ons hotel en nemen alleen een kleine rugzak mee met de hoogstnodige spullen voor twee dagen. We checken uit en gaan iets na 08:30 op weg naar Aguas Calientes. Het wordt een lange dag vandaag in de bus, maar we krijgen er fantastische uitzichten voor terug; zo is ons beloofd. Na de heuvels van Cuzco gepasseerd te hebben, zien we de witte bergtoppen van ‘Veronica’. We rijden naar Ollantaytambo en zijn weer terug in het kleine dorpje waar we twee dagen geleden ook al waren. We vragen ons af waarom we toen niet rond deze tijd hier konden zijn; er loopt vrijwel niemand in het complex nu. We stoppen heel even en gaan dan pas echt de bergen in zo blijkt. We slingeren vele bergen op en af en komen achter de witte bergtoppen terecht. We zijn daardoor eindelijk officieel in de jungle van Peru. De grauwe, bruine bergen verdwijnen een beetje en maken plaats voor een overdadige aanwezigheid van planten en bomen. Onze (slechte) chauffeur rijdt flink door en na een poosje houdt helaas de geasfalteerde weg op. Doorrijdend over stenen en grind wordt de weg steeds smaller en al snel bevinden we ons vaak letterlijk 1 meter van een zekere dood. Geen vangrail, geen muurtje, niets. Onze Braziliaanse medereiziger – die hoogtevrees heeft – vindt het niet zo grappig allemaal terwijl wij het wel avontuurlijk vinden, maar ook gevaarlijk.

We lunchen in Santa Teresa in de hitte en rijden daarna nog een klein stukje door naar het treinstation wat aan de andere kant van de berg ligt. Deze kant van de trein is minder toeristisch en de blanke gemeenschap alhier bezet hier maar een treinstation. Het is dan ook negen maal zo goedkoop als de reguliere trein vanuit Cuzco. Vanuit de trein zien we Machu Picchu al liggen, prachtig gelegen op een veel hoger gelegen bergtop. Aankomend in Aguas Calientes voelt Frans zich helaas steeds slechter en slechter en komt de kamer niet meer uit. Iets verkeerds gegeten hoogstwaarschijnlijk en met alle mogelijke manieren moet dit er nu uitkomen.

Marijke consulteert onze medereizigers – twee Duitsers die medicijnen studeren – en koopt antibiotica en electroral (verbeterde versie van ORS). Tegen de tijd dat Marijke terugkomt van het diner en kopen van deze medicijnen heeft Frans alles er al uitgekotst. Gretig worden de oplapmiddelen ingenomen en hopen we allebei op een betere gesteldheid morgen als we toch een hoogtepunt van Peru gaan bezoeken.

Wereldwonder
PE | Machu Picchu | 03 september 2008
04:15. Beetje jammer deze tijd, maar je moet er wat voor over hebben om één van de hoogtepunten van deze aardbol te kunnen zien in volle glorie bij zonsopgang. Moe – en een beetje slapjes – worden we wakker gemaakt door onze gids die gisteravond nog 04:30 zei en vanochtend daar ineens 04:00 van maakt. We hopen voor zijn gezondheid dat die daar een goede reden voor heeft, maar als we met onze Braziliaanse medereiziger naar het busstation gaan, zien we dat we niet de eerste zijn. De truc om ‘als eerste’ naar Machu Picchu te gaan is om voorin de rij te staan. In deze tijd van het jaar vertrekt de bus om 05:20 en als je de eerste bus wil, moet je er om 04:15 dus al zijn. Wij zijn niet de eerste, maar zien duidelijk dat we met de eerste bus meekunnen. Gedurende de drie kwartier die we op het busstation wachten komen er nog hordes mensen die direct gedesillusioneerd gaan kijken als ze de steeds langere rij zien. Als de bus echter komt om ons op te halen, blijkt dat er maar liefst 12 bussen tegelijk komen. We zitten in de eerste en slingeren de berg op van links naar rechts om 8 kilometer later achterin de rij aan te sluiten voor de ingang van Machu Picchu. Het complex gaat pas om 06:00 open en de mensen die er al zijn, zijn komen lopen. Om 06:00 precies gaan de hekken open en lopen we het complex binnen. We zien even een glimp van het enorme bouwwerk en beslissen direct linksaf te gaan naar ‘boven’. Tussen de wachtershut en de Incabrug – die vandaag is gesloten wegens herstelwerkzaamheden – heb je het klassieke uitzicht over vrijwel geheel Machu Picchu. Op dit punt blijven we zeker anderhalf uur zitten om van het uitzicht te genieten en op de opkomende zon te wachten. De lama’s achter ons huppelen vrolijk rond terwijl wij de zonnestralen langzaam op de prachtige bouwwerken zien gloeien. We zouden een gids moeten hebben, maar we hebben eigenlijk geen zin om voorgeleid te worden en mee te moeten lopen met een gids. Na 1,5 uur zien we onze medereizigers naar boven komen die meedelen dat onze gids slecht Engels spreekt en ook nog eens voor nog 15 mensen extra de gids van vandaag is; zij hadden daar ook weinig zin in.

Sowieso hebben we een naslagboekje gekocht en samen met de Lonely Planet kan je zelf goed uit de voeten in Machu Picchu. Je kunt stoppen wanneer je wilt en lekker relaxen waar je wilt. Dit is ook wel nodig, want de vele trappen die het complex rijk is, zijn vrij vermoeiend, zeker voor iemand die de vorige avond nog flink over heeft zitten geven en al een tijdje niets meer op heeft. We doen het lekker rustig aan en vergeten ook niet om rond het complex te kijken. Rondom Machu Picchu zien we uitgestrekte bergketens waar geen eind aan lijkt te komen en in de verte zelfs nog een hele bergketen met witte bergtoppen.

We gaan naar beneden vanaf ons uitkijkpunt en gaan het echte woon- en werkgedeelte in. Door de ingang komen we al snel uit bij de grote plaza wat nu niet meer dan een groot grasveld is. Eromheen staan vele huisjes, tempels en andersoortige complexen. Altijd op de achtergrond staat de berg Huaynapicchu die nog iets hoger dan Machu Picchu zelf is en bij het complex hoort. Bovenin die berg zijn ook nog huizen en terrassen te zien. Het is zelfs mogelijk om deze ook nog te beklimmen, maar Frans heeft er geen puf meer voor.

We lopen door het tempelcomplex en direct erachter staat het astronomische centrum met de in tact gebleven zonnewijzer. Aan de rand van dit gedeelte loopt het bijzonder stijl – bijna verticaal – naar beneden met akkerbouwterrassen, niet bedoelt voor de mensen met hoogtevrees. We relaxen, eten en drinken wat op een van de open ruimte’s alvorens verder te gaan naar het industriële gedeelte. Binnen dit gedeelte bevinden zich vele huizen, de zonnetempel, waterbronnen en nog wat akkerbouwgebouwen. De structuur van de gebouwen verschilt nog wel eens. Overal zijn wel de stenen in elkaar passend gemaakt zonder cement, maar bij de ‘normale’ huizen ziet het er een stuk ruwer uit dan bijvoorbeeld bij de tempels. De Inca’s vonden alleen de belangrijkste gebouwen waardig voor hun perfecte bouwwijze.

We maken zo’n 150 foto’s in deze paar uur waarvan we er uiteindelijk 125 overhouden. Je blijft plaatjes schieten in dit enorm mooie complex die gelukkig goed bewaard is gebleven. Rond 11:15 hebben we alles wel gezien en gaan we richting de bus om terug te gaan naar Agua Calientes. Onderweg geeft er nog iemand over, maar het eten van de dag ervoor bereikt ons net niet. In Aguas Calientes eten we een beetje lunch en gaan we stilletjes aan richting het treinstation. De trein vertrekt om 12:20 en hoewel onze Duitse medereizigers bijna te laat zijn, gaat alles goed op tijd. Onderweg in de trein krijgen we te horen dat er stakingen zijn in een grote regio rondom Cuzco betreffende de transportsector. Men richt zich vooral op toeristen blijkbaar en we hebben hoogstwaarschijnlijk geen vervoer als we aankomen in Santa Teresa.

Dit komt een beetje rauw op het dak. Het zou sowieso al een lange dag worden (04:15 opgestaan en we zouden na een busrit van 8 uur rond 20:30 aankomen in Cuzco) vandaag en van ons hoeft dit niet nog veel langer te worden. Berichtgeving is schaars en men hoort vooral van andere mensen die weer iets gehoord of gezien hebben. Tijdens de treinrit worden we nog entertainend met een vrij grote, bizar uitziende rups en een laatste blik op het magische Machu Picchu. We proberen het hoofd koel te houden in de hitte van de trein. Als we aankomen in Santa Teresa volgt er een ongeregelde chaos die uiteindelijk beslecht wordt als een busje speciaal voor ons komt aangereden. Onze gids is gepromoveerd tot taxichauffeur en we zijn onderweg. Wel worden we alvast gewaarschuwd dat we hoogstwaarschijnlijk wel ergens een blokkade gaan tegenkomen en men eerlijk gezegd geen idee heeft hoe we dat dan weer op gaan lossen. We zien het wel.

We lunchen nogmaals in Santa Teresa en daar pikken we ook nog wat extra mensen op die gestrand zijn. We zitten nu met onze twee Duitse medereizigers, nog een andere Duitser die praat alsof hij is weggelopen uit ‘Alo ‘Alo, een echte backpackende Israëliër, een ADHD Spanjaard en een Engelsman met droge humor a la Monty Python in een klein busje onderweg over een behoorlijke gevaarlijke bergweg; we vermoeden dat dit een lange dag gaat worden.

We slingeren meerdere uren over de slechte wegen en voor één band is dit teveel van het goede. De band wordt gewisseld en een half uur later slingeren we weer lekker door en pas als de avond begint te vallen zitten we op het asfaltgedeelte. Onderweg houden we onszelf bezig met flauwe grapjes en politieke verhalen van alle landen die in deze bus vertegenwoordigd zijn. Wat later horen we van andere mensen dat er een ongeluk is gebeurd ergens rondom Cuzco; iets wat we ons relatief makkelijk kunnen voorstellen aangezien we zelf al een paar keer hebben gedacht dat ons dat zou gaan overkomen tijdens deze rit. Als we in Ollantaytambo aankomen stappen er twee uit en weten we dat het niet ver meer is naar Cuzco. Als we bijna in Cuzco zijn, komen we langs de plek des onheils, waar eerder deze dag het ongeluk is gebeurd. Onze chauffeur vindt het nodig de reis nog iets langer te maken en even goed te bekijken wat er gebeurd is. Vervolgens praat hij nog even met deze en gene, waarna we weer onderweg zijn. 10 minuten later, staan we ineens weer stil, schijnbaar zonder benzine. De weg terug loopt iets af en we duwen het busje naar beneden richting een benzinepomp, blijkbaar. Weer 10 minuten later is hij terug met een gevulde tank en kunnen we eindelijk het laatste stukje afleggen naar het centrum van Cuzco. Rond 22:00 zijn we dan toch op het Plaza de Armas en gaan we doodmoe direct naar bed in hetzelfde hotel als twee dagen geleden.

Hobbeldebobbel
PE | Cuzco | 04 september 2008
We slapen eindelijk weer lekker uit en dat hadden we ook wel nodig. We eten ons ontbijt weer en het lijkt wel elke dag viezer te worden; ook knap. Om 08:45 zijn we onderweg om te gaan quadbiken in de omgeving van Cuzco. We zijn erachter dat we iets teveel en veels te strak geplanned hebben en we gaan bijna met tegenzin deze leuke activiteit doen. Mooi leermoment voor de volgende keer.

Na een kwartiertje met de taxi stoppen we in een achterbuurtwijkje en zien we onze quads al snel klaar staan. We krijgen wat uitleg van onze gids die een beetje Engels spreekt en moeten ons leven aftekenen zodat het bedrijf niet verantwoordelijk is. Hierna wordt meegedeeld dat ze geen verzekering hebben, dus als we iets kapot maken, moeten we het betalen. We vragen maar niet wat er gebeurt als er een ongeluk is en een van ons gewond raakt..

We gaan allebei op aparte quads en zijn onderweg omhoog de bergen in. Het is behoorlijk stoffig en voor het eerst sinds een lange tijd zien we dreigende wolken boven ons in plaats van een heerlijk zonnetje. Al snel stoppen we bij een groot veld waar we even kunnen oefenen. Dit betekent ongegeneerd scheuren om onze gids heen en even de quad aanvoelen. Dit hebben we later ook wel nodig als we bij een heuveltje aankomen waar we overheen kunnen springen. We oefenen allebei een keer en al vlug kunnen we met onze quads springen in de lucht! Na een paar pogingen rijden we verder, maar het parcours wordt er eigenlijk niet leuker op. We kunnen niet echt hard, er zijn erg veel hobbels en het begint ook nog eens te miezeren. Als we op de terugweg dan ook nog eens expres niet teruggaan over de snellere weg, maar over de bijna onbegaanbare heuvels, vinden we het niet zo leuk meer en vragen we of we gewoon terug kunnen gaan.

Iets eerder dan gepland, zijn we dus weer terug in ons hotel en bestellen we weer een lekker pizzaatje bij de Italiaan om de hoek die we op onze kamer opeten. We hadden al eerder afgesproken met beide moeders om elkaar te gaan bellen met Skype en we dachten dat we de hoofdtelefoon van ons hotel konden lenen. Dat mag ook wel, maar hij zit zo ingebouwd dat die er onmogelijk uit te halen is zonder de pc uit elkaar te halen. Dat vindt het hotel toch niet zo’n goed idee dus we kopen er snel nog even een. We bellen met beide moeders om alles even door te nemen en ervaringen uit te wisselen gedurende ruim twee uur.

De rest van de dag bestaat uit uitrusten op de kamer alleen nog even onderbroken voor wat snelle boodschappen en het diner op het Plaza de Armas. We hebben misschien wel iets teveel gedaan, maar we hebben er wel heel mooie ervaringen erbij. We sluiten ons Cuzco avontuur bijna af en kunnen mooi de balans opmaken. Alles rondom Cuzco is een stuk duurder dan waar dan ook in Peru. Zelfs de hoofdstad Lima is goedkoper dan hier en dat wordt zelfs nog erger als je naar Aguas Calientes – het dorpje bij Machu Picchu – gaat. In Cuzco is alles verdubbeld en in Aguas Calientes verdubbelen ze dat nog een keer. Zoals al gezegd krioelt het hier van de toeristen waar we die anders in Peru veel minder tegenkwamen. We gaan flink over ons dagbudget heen hier, maar dat is onvermijdelijk. Wie weet maken we dat nog goed.

4 jaar!
PE | Puno | 05 september 2008
We slaan vandaag het ontbijt maar over. We hebben appels gekocht en hebben nog wel wat te eten voor in de bus naar Puno. We ruimen alles op en we komen erachter dat Frans’ regenjas kwijt is. We zoeken tevergeefs in het hele hotel, maar kunnen hem niet vinden. Erg vreemd en raadselachtig, maar we kunnen later een mail sturen naar de opruimdame of zij hem misschien gevonden heeft. We nemen de taxi naar het Terminal Terrestre en belanden in een ongelooflijke chaos. We zijn op tijd, maar hebben de grootst mogelijke moeite om onszelf ingecheckt te krijgen. Wat wel vaker gebeurt hier, is dat iedereen en alles graag even snel voor wil dringen. Dan gaan ze naast je staan en stellen een vraag – ongetwijfeld met de gedachtegang dat ze maar één snelle vraag willen stellen wat er trouwens al gauw drie worden – of leggen wat neer wat ze snel even achter de balie gelegd willen hebben en gaan dan weer weg. Kennelijk denkt men dat wij wachten leuk vinden of zo en ook hier gebeurt het weer. Gelukkig hebben wij hele grote tassen om en als we dan maar allebei direct door de balie gaan staan, kan er niemand meer naast, bij of voor.

We betalen 1 soles voor het ‘gebruik van het busstation’ (?) en mogen eindelijk in de bus gaan zitten. We hebben stoelen voorin geboekt dus hebben een mooi uitzicht de gehele route! We zitten echter in een lege bus en vermoeden al dat er iets vreemds aan de hand is. Zodra we de terminal uit zijn stoppen we vrijwel om de de hoek en stapt iedereen in; alle Peruanen vermijden dus de 1 soles busstation tax op deze manier; dat hadden wij ook willen weten! We rijden door vele valleien en hebben wederom fantastische omgevingen. We stoppen helaas vrij vaak om mensen op te pikken en we gaan sowieso al niet al te snel terwijl ons verzekerd was dat we een directe bus zouden hebben, maar zoals we eigenlijk al wisten is geen enkele bus in Peru rechtstreeks en stoppen ze allemaal onderweg om mensen op te pikken. Rond 15:00 komen we aan in Puno en we zien het gigantische Titicaca meer al liggen. We pakken een taxi naar het Plaza de Armas en gaan ons geluk beproeven in een van de dure hotels. We hebben dringend wat rust nodig en willen een goede kamer – waar alles in een keer werkt – en wat extra luxe zoals een eigen bad. Ook is het 4 jaar geleden dat we onze eerste date hadden, dus dat moet gevierd worden! We beginnen in het Puno Plaza hotel. Een drie sterren hotel waar de kamerprijs US$ 70,- per nacht is. We bekijken de kamer en zeggen bot dat we de kamer voor US$ 50,-. Dit wordt zonder aarzelen geaccepteerd en we vinden het direct jammer dat we niet US$ 40,- of minder hebben gezegd. We hebben een ruime kamer met fantastische douche, bad en balkon en zitten midden op het Plaza de Armas.

We gaan direct heerlijk lunchen en doen nog wat boodschappen alvorens te genieten van een uitgebreid bad.

Vakantie
PE | Puno | 06 september 2008
Vandaag vieren we vakantie. Reizen is fantastisch, maar je vergeet bijna dat je daarbij ook nog vakantie hebt. Dat klinkt wellicht als hetzelfde, maar daar bedoelen we mee dat vandaag niets op het programma staat naast badderen en luieren. We staan rond 09:00 op en nadat we onszelf enigszins staande krijgen, gaan we ontbijten. Het ontbijt is simpel en niet veel bijzonders, maar achteraf merken we dat we veels te laat waren voor het ontbijt; dit is maar tot 09:00.

We lopen ’s middags een klein rondje door Puno om wat boodschappen te doen zoals fruit en drinken zodat we nog langer op onze heerlijke kamer kunnen blijven. We proberen onze was te slijten bij een lavanderia, maar we zijn blijkbaar te laat daarvoor. Op zondag wordt er niet gewassen en de zaterdag is te kort om alles te wassen. We doen het dan toch maar zelf op onze eigen kamer en het bad wordt bevorderd tot wasmachine (incl. Marijke). We hangen al onze was op buiten aan onze wasdraad en over de reling, maar we lopen tegen de wetgeving van Peru aan. Er stoppen twee politiewagens voor onze deur en even later krijgen we een telefoontje van de receptie dat al onze was weggehaald moet worden aangezien de naar het Plaza de Armas hangen en dat mag niet (?!). We leggen wat neer op ons balkon – zien ze toch niet – en halen wat naar binnen om verder te drogen.

We eten lunch en diner bij dezelfde tent als gisteren omdat het erg goed smaakte en een menukaart hebben met leuke niet-standaard dingen. En wat ligt dat bed toch heerlijk..

Camerapech
PE | Puno | 07 september 2008
Vreselijk asociaal komen we wederom te laat voor het ontbijt, maar we krijgen wederom gewoon nog eten. Als we terugkomen op onze kamer zien we dat het Plaza de Armas vol staat met militairen. Niet veel later komt de big band erbij en verschijnen er nog padvinders en vele andere type mensen die allemaal parade gaan lopen. Aangezien ons balkon uitzicht biedt op het Plaza de Armas kunnen we het goed volgen al begrijpen we niet zo goed wat er aan de hand is. Als er dan ook nog eens een man gaat lopen schreeuwen in de microfoon, doen wij gewoon de deur dicht en een muziekje aan. Vandaag niet veel meer bezigheden te doen dan gisteren, maar we gaan toch maar een rondje lopen door Puno.

Puno is een wat saaie stad met vrijwel alleen bruine, onafgemaakte huizen en één toeristenstraat gebouwd langs het Plaza de Armas. Het is vooral een belangrijk stadje omdat veel mensen via Puno de grens overgang naar Bolivia – of vice versa – en omdat het direct aan het Titicaca meer ligt. We vragen aan de officiële tourist information hoe we het beste – zonder groep – naar de Uroseilanden en Taquila kunnen en dat is blijkbaar geen probleem met openbaar vervoer; als je maar om 07:30 ’s ochtends bij de haven bent. Oef, daar gaan onze uitslaapplannen. We kopen wat batterijen en lopen richting het meer. Daar aangekomen worden we aangesproken door een man die het tripje aanbiedt zoals wij hem willen en spreken af dat we worden opgehaald over twee dagen om naar Taquile en de Uroseilanden te gaan. We zien nog een mooi Alpacadeken hangen, maar krijgen er de juiste prijs maar niet voor dus laten, voor de verandering, het kleed hangen.

We hebben ineens problemen met de camera. De inmiddels vier maanden oude camera heeft geen zin meer om scherp te stellen en wil soms niet eens meer dichtgaan. Na wat rondzoeken komen we tot de conclusie dat niemand in Puno onze camera zou kunnen maken en we gaan gokken op La Paz. Soms is het mogelijk een foto te maken, maar het gaat niet van harte.

We relaxen verder thuis met ons bad, bed en kabeltv en onderbreken deze belangrijke bezigheden met een diner bij de lokale Italiaan.

Reserve
PE | Puno | 08 september 2008
Vandaag toch iets van actie. Frans staat rond 07:50 op om naar het centrale busstation te gaan. Frans is zijn blauwe regenjas vergeten en na wat heen en weer mailen met het vorige hotel in Cuzco is het ze gelukt de jas mee te geven met ‘Tour Peru’ busmaatschappij die naar Puno ging. Het zou op te halen moeten zijn tussen 08:00 en 09:00 en geeft ook gelijk de kans om bustickets te kopen naar La Paz. Het pakketje ligt keurig klaar (voor Frans Smith, maar goed genoeg) en na wat prijsvergelijkingen koopt Frans tickets bij Ormeño naar La Paz, Bolivia voor de 10de.

We gaan weer ontbijten – tsja, toch maar weer na 09:00 – en gaan nog een laatste keer in bad alvorens uit te checken. Gisteren zijn we al voorbij ‘Don Tito’ gelopen (wij vermoeden een gevluchte maffiabaas) waar ze een kamer hebben voor 40 soles per nacht. Het verschil is enorm, want ons luxe onderkomen van US$ 50 verruilen we nu voor een iets kleinere kamer (zonder bad..snif) voor 40 soles. Dat is 3,5 keer zo goedkoop.

We lopen naar een supermarkt waar we gehoord hebben dat er veel digitale camera’s zouden zijn. We willen nu toch een extra camera kopen aangezien onze huidige kuren toont en we bang zijn helemaal geen foto’s te kunnen maken. Ook hier doen we vele prijsvergelijkingen en komen we uit bij de Olympus X-845 met 2 Gb kaartje voor 640 soles/€150,-.

We lopen wederom naar de haven en eten/drinken bij een van de vele stalletjes en lopen wat rond op de haven. Denkbeeldig zien we vele mooie mogelijkheden om deze ruimte te exploiteren, maar we kijken in werkelijkheid tegen een inefficiënte, lelijk ingerichte haven aan waar alleen een beetje zand voor ligt.

Op de kamer bekijken we de mogelijkheden van de camera en bereiden ons voor op weer eens wat gaan doen. Morgen gaan we een dagje dobberen rond de Uros-eilanden en Taquile en de dag erna gaan we vroeg op pad naar land nummer 6, Bolivia.

Eiland hoppen
PE | Puno | 09 september 2008
We zijn voor de wekker wakker vandaag. Vreemd, want de wekker zou moeten gaan om 06:35, maar de bedrijvigheid en een klein inkomend straaltje licht maken de nachtrust ietwat korter. We staan niet lang erna klaar om opgehaald te worden, maar er komt niemand. We vertrouwden het al niet helemaal en zijn blij dat we niets (aan)betaald hebben van tevoren. We lopen naar de haven wetende dat de reguliere boot om 07:30 vertrekt en die kunnen we nog halen. Vlak voordat we bij de ticket office zijn komt een mannetje naar ons toe met onze namen. We zijn toch niet vergeten, maar die ophaalservice.. 

We stappen in bij een reeds volle boot en kunnen voorin nog mooi zitten met het mooiste uitzicht. Op 3820 meter hoogte met een grootte van 8300 km² ligt het hoogst bevaarbare meer ter wereld. Niet alleen is het groot, maar vele stammen in de geschiedenis beschouwden het meer als heilig. Dit begon al met de Quechua en de Aymare, maar vooral bekend is het meer door de legendarische geboorte van het Incarijk aangezien de eerste Incaheersers uit dit meer zouden zijn verrezen. Tegenwoordig zijn ze ook nog eens een toeristische trekpleister door de Uros-Indianen die op drijvende rieteilanden leven, gemaakt van totora-riet. Zij bouwden hun huizen ervan en het riet diende in tijden van schaarste zelfs als voedsel. Daarbij herbergt het meer een heerlijke, grote forel die vooral gefrituurd erg goed smaakt.

We varen richting de Uros-eilanden naar de gelijknamige mensen. Men weet niet helemaal zeker waarom deze mensen al vele honderden jaren op kunstmatige eilanden wonen, maar hoogstwaarschijnlijk is het gewoon om veilig te zitten tussen rivaliserende stammen. We meren aan bij één van de eilandjes en krijgen uitleg over hoe de eilandjes gemaakt worden en hoe ze verder leven. Alles is ongeveer van riet, met een paar onmogelijke uitzonderingen zoals potten en pannen en de kleden die gemaakt worden door de eilanders. Binnen de kleine rieten huisjes zien we bedjes en gek genoeg hebben er ook een paar een tv. De eilanders willen het milieu niet verpesten en hebben, van het geld wat de toeristenindustrie oplevert, zonnepanelen gekocht. Vreemd om te zien dat je ver terug in de tijd wordt geslingerd met kleine rieten huisjes waar dan vervolgens een mooi zonnepaneeltje met een elektriciteitsdraadje aan vast zit. We lopen rond, kopen nog een Indianenkruis en krijgen de mogelijkheid om op een rieten bootje te varen. Die slaan we niet af en al snel varen we op het meer rondjes midden tussen alle eilandjes – een soort Plaza de Armas binnenmeertje.

We varen verder richting het eiland Taquile. De weidse uitzichten over het Titicacameer met aan het einde de Cordillera Real – de Koninklijke bergketen in Bolivia – geven een serene rust. Als je even vergeet dat we op ruim 3800 meter zitten en je ruikt de zilte zeelucht, zou je zo denken dat je op de oceaan zit steeds verder weg varend van de realiteit.

Na ruim twee uur komen we aan op het eiland Taquile en lopen we een stukje omhoog om te gaan lunchen. We krijgen een dansje te zien – ietwat te toeristisch – en de blijkbaar beroemde weefkunst van de bewoners van dit eiland en krijgen forel te eten. Die smaakt heerlijk en we kunnen de klim weer aan naar de top van het eiland waar het centrale plaza is gevestigd. De hele tijd hebben we een prachtig uitzicht vanaf het eiland en het van dichtbij groene meer wordt met het eindeloze water prachtig blauw. Daarboven staat een strakblauwe hemel met een enkel schaapwolkje. 

We keren terug naar Puno waar we na 17:00 aankomen. We gaan direct eten en pinnen nog wat kleingeld om de laatste uren in Peru mee door te komen. Hierna gaan we douchen, inpakken en lekker slapen.

Weer een stempeltje
PE | De grens | 10 september 2008
Wederom zijn we voor de wekker wakker rond 05:30. Marijke jeukt nog even aan haar 34 muggenbulten en we pakken de laatste zaken in. We checken uit en gaan naar het busstation waar iedereen blijkbaar nog wakker moet worden. Na een tijdje zien we eindelijk een baliemedewerker van Ormeño staan en laten onze grote tassen daar achter. Om 07:20 rijden we weg richting de grens, richting een nieuw land. We rijden nog een stuk langs het Titicacameer en eindigen Peru in de hoogvlaktes. Bij de grens halen we onze stempels en verlaten we Peru.

<Lees verder bij Bolivia>

Hoogtepunten

Huaraz (omgeving vooral), Machu Picchu, Sacred Valley (maar probeer het zelf te regelen)

Dieptepunten

-          Uitgemolken worden door de Peruanen rondom Machu Picchu en Cuzco.

-          Nachtbus Nazca->Arequipa met Ormeño was zo koud dat we 8 uur lang wakker hebben gelegen van de kou.

Hotel

60 soles (tweepersoonskamer incl douche)

Eten

Papas (aardappels) krijg je al snel en ze maken er helaas slechte patat van. Lomo Saltado (biefstukreepjes met ui, paprikas, patat en rijst) is lekker. Ook de Trucha (forel) is veelal erg goed. Wederom geen cavia geprobeerd

Cola

 2 soles (500 ml)

Bank

Banco Credito Peru (BCP) is overal en kan je gratis mee pinnen (met een rabobankpas). De Scotiabank hebben we niet overal gezien, maar kan je ook gratis mee pinnen.

Tips

  • Huaraz staat niet op de Gringo trail (standaard route). Het is daarom wel heerlijk rustig en je hebt een prachtige omgeving met twee bergketens waar je heerlijk in kunt trekken, lopen, fietsen, etc.
  • Heel vaak komen we in hotels terecht waar op een bordje prijzen staan aangegeven. Echter, hebben we al een paar keer gehad dat ze al vrij snel onder die prijs gaan zitten en dat je er ook makkelijk wat geld vanaf kan praten. Altijd proberen, zelfs in de wat duurdere hotels die je zo af en toe moet nemenJ

 

Reis terug naar Ecuador

Naar foto-album

Reis verder naar Bolivia

 
© de Smit | www.wereldwijd.org | 2008-2009 | Alle rechten voorbehouden | Contact |