Djoser.nl -- Avontuurlijke reizen met net dat ene kleine beetje extra..Djoser.nl -- Avontuurlijke reizen met net dat ene kleine beetje extra..

 

Zuidelijk Afrika : 

Zuid-Afrika, NamibiŽ, Botswana & Zambia

 

 


Inleiding:
Deze pagina is de reisbeschrijving van de Zuidelijk Afrikaners van Djoser. De reis is er een van 27 dagen en loopt dwars door vier landen van Zuidelijk Afrika zijnde Zuid-Afrika & NamibiŽ & Botswana & Zambia. Van de westerse stad Kaapstad tot de zandduinen van Sossusvlei tot de gigantische watervallen Victoria Falls.

De reis is van 28 april t/m 25 mei 2005 en ik zal hieronder gaan trachten te beschrijven hoe ik de reis heb ervaren in dagboekvorm. De reis is voor een groot gedeelte al beschreven op de Djoser-site (link) hoewel over het algemeen de invulling ter plekke geheel aan de reiziger(s) zelf over wordt gelaten.

De reis wordt verzorgt door 'Lufthansa' (tijden zijn allen lokale tijden):
28 april: 
Amsterdam  19:55  - Frankfurt  21:05
Frankfurt  22:40  -  Kaapstad  12:05

25 mei:
Johannesburg  19:20  -  Frankfurt  05:30
Frankfurt  08:35  -  Amsterdam  09:45

Praktische info:
Aanbevolen vaccinaties: Hepatitis A en DTP (Difterie, Tetanus & Polio). Daarnaast worden Malariatabletten sterk aangeraden
www.lcr.nl voor meer informatie.

Geldzaken
-de Zuid-Afrikaanse rand is circa Ä 0,12 waard
-de Namibische dollar is circa Ä 0,13
-de pula in Botswana is circa Ä 0,17
-1000 kwacha in Zambia is circa Ä 0,16

Weer
Juli is de koudste maand, januari de warmste. Over het algemeen zijn de winters droog met gemiddelde temperaturen die schommelen rond de 20į. In de ochtend en avond kan het echter flink afkoelen, zodat warme kleding en een warme slaapzak aan te raden zijn. In de zomer ligt de gemiddelde temperatuur zo'n tien graden hoger. In Botswana valt het regenseizoen in de periode tussen november en maart. In Zuid-Afrika en NamibiŽ schijnt in deze periode dan juist volop de zon.

Landeninformatie:
Zuid-Afrika:
"Met zo'n 43 miljoen inwoners (5/6 miljoen hebben AIDS/HIV) is Zuid-Afrika helaas beroemd om de Apartheid. Driekwart van de bevolking is neger en de rest blank of een mix ervan. Het overwegend christelijke land heet officieel Republiek Zuid-Afrika en werd in 1910 zelfstandig. Het Afrikaans en English zijn de belangrijkste talen waarbij het Afrikaans een verbastering is van het Nederlands. Pretoria is de hoofdstad.

NamibiŽ:
NamibiŽ heeft maar rond de 2 miljoen inwoners. Ook hier is het percentage in de 20%, maar op zo relatief weinig mensen zijn dat er dus heel veel. Het Christelijke land heeft als talen Engels, Afrikaans en Duits naast de vele talen van stammen. De hoofdstad is Windhoek en NamibiŽ werd pas in 1990 onafhankelijk van Zuid-Afrika. Opvallend is dat NamibiŽ het eerste land ter wereld was om bescherm natuurgebied in de grondwet te zetten. Het gehele zandwoestijn aan de kust is beschermd.

Botswana:
Botswana heeft zo mogelijk nog minder inwoners. Met 1,6 miljoen mensen die veelal eigen religies hebben spreken de mensen Engels en Setswana. Maar liefst 37% heeft AIDS/HIV en bijna de helft van de mensen leeft onder de armoedegrens. De hoofdstad is Gaborone in het zuidoosten van het land. De Okavangodelta is de grootste inlandse Delta ter wereld..

Zambia:
De Republiek van Zambia heeft als hoofdstad Lusaka. Met zo'n 11 miljoen inwoners spreken de Afrikanen Bemba en Engels. Ze zijn veelal tegelijkertijd christelijk als aanhanger van een lokaal geloof. Wij zijn er echter maar een dag en zullen het deels in Zambia en deels in Botswana gelegen Victoria Falls gaan bekijken. 

 

Voorbereidingen:
Na de reis geboekt te hebben is het informatiepakket inmiddels al weer binnen. Een boekje van NamibiŽ en wat algemene reisinformatie kunnen de sfeer al een beetje scheppen. We komen erachter dat Kaapstad maar een halve dag van onze vakantie betekent en dan ook nog de dag van aankomst als ik mezelf tot niet zo veel dingen in staat acht. We besluiten er twee dagen voor te plakken wat later uitkomt op drie dagen door Lufthansa.

Ook over deze reis is er weer genoeg te vinden. Vele mensen zijn die kant op gegaan en daarbij vrij veel die ook nog eens eenzelfde reis hebben gemaakt en er maar wat graag over willen vertellen.

Lonely Planet heeft een uitgave zijnde Zuidelijk Afrika wat onze landen (en iets meer) beschrijft. Deze hebben we dan ook maar gekocht en geldt als leesvoer voor in het vliegtuig en in de bus.

Na de vakantiebeurs en Djoser-beurs hebben we een nog beter gevoel bij de vakantie. Op de vakantiebeurs werd vooral NamibiŽ en Botswana de hemel in geprezen en op de Djoser-beurs was er een erg goed verslag beschikbaar wat zeer levendig het reisverhaal vertelde.

Deze vakantie zal veel over dieren gaan. Wij besloten om het niet alleen bij grote landdieren te houden, maar om ook zelf een trip te organiseren. Klik op deze link om een beschrijving te zien wat wij gaan doen op 01 mei 2005!

Reisverslag

Na een comfortabele rit naar Schiphol met taxi Daan kwamen we ruim op tijd aan op Schiphol. Na Daan in stijl met een bak koffie weer terug naar huis te hebben gestuurd, konden wij in onze eerste, maar zeker niet laatste rij gaan staan voor de incheckbalie. Inchecken ging goed, rondkijken op Schiphol ging goed en zelfs de douane vond ons acceptabel genoeg om door te laten gaan. Misschien als ze daadwerkelijk een blik hadden geworpen op onzer beider paspoorten dat ze iets gevonden hadden, maar dat zal wel niet..

Eten bij de Burger King is geen succes als het druk is, maar de in plaats daarvan gehaalde broodjes smaakten ook prima. Op naar de Gate voor de eerste kleine rit naar Frankfurt. Uiteraard was Frankfurt voorbij voordat je er erg in had. Je ging je bijna afvragen waarom je niet zelf gereden had naar Duitsland, maar goed. Het vliegtuig naar Kaapstad zat, voor zover wij konden zien, propvol. Gelukkig zaten we naast elkaar, maar zoals helaas verwacht, geen slapen voor ons. Zelden was Marijke even weg en nadat ik behoorlijk chagrijnig was geworden gaf ik het op en ben gaan lezen. Bridget Jones was ook al niet alles en de inmiddels gewend geraakte entertainment van Malaysian Airlines was ook al ver te zoeken.

Ons was totaal onbekend dat we in een keer naar Kaapstad zouden vliegen. Rond 10:00 kwamen we dan ook aan terwijl wij verwachtten naar Johannesburg te vliegen, twee uur te moeten wachten en nogmaals een uur moesten vliegen. Dat is pas meegenomen! Tegenstrijdig was een beetje de aankomst. Mijn eerste aankomst van een verre reis welke niet een vervolgvlucht betekende; redelijk snel dus. Marijke daarentegen had nog nooit zo lang gevlogen dus die vond het best lang duren.

Helaas stond niemand ons op te wachten, de prijs die je betaalt om drie dagen eerder te boeken. Na een snel drankje en vele briefjes Rands te halen was een taxi snel gevonden en waren we rond het middaguur bij het Breakwater Hotel.

Na de vliegtuigkleding uitgetrokken te hebben besloten we de eerste dag, welke een prachtige, strakblauwe, zonovergoten dag met rond de 30 graden betrof, te beginnen met het hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk misschien wel; met de kabelbaan op de tafelberg. Een snel ritje met de taxi werd omgetoverd tot een privť-excursie met gids en vervoer langs de prachtige Atlantische kust welke kaapstad rijk is met door de natuur gevormde baaien en zeer groene omgeving. Een beetje decadent was de tussenstip voor een bier met een wachtende privť-chauffeur, maar je bent ten slotte niet vaak op vakantie in Kaapstad en het was nu eenmaal heet.

Na een aantal leerzame lessen gekregen te hebben van Michael, de taxichauffeur, dropte hij ons bij de kabelbaan waar we onze weg vervolgden naar 1000 meter hoogte op de Tafelberg. Spectaculaire uitzichten volgden elkaar op en rotsje springen is nu eenmaal onze hobby, zo blijkt, dus we konden onze lol op. Ook de 'dassie's' (zien eruit als grote knaagdieren, maar zijn gek genoeg verwant aan de olifant (?)) waren aanwezig en een verscheidenheid aan vogels. De uitzichten nogmaals waren echter meerdere hoogtepunten van deze trip. Nog even een salade met een drankje en we gingen weer naar het hotel voor de hoognodige siŽsta.

Na wat uitrusten op zoek naar de Clock Tower welke wat moeilijk vindbaar leek, maar eenmaal aangekomen bij het waterfront werd alles snel duidelijk. Een idioot groots opgezet toeristencentrum met een enorme shopping mall rond de oude haven was het resultaat van ideeŽn om grote groepen toeristen naar Kaapstad te krijgen. Een beetje 'namaak' leek het wel, desalniettemin was de schoonheid zeker rond de oude haven nog makkelijk te zien.

Na diner bij Harry's pannenkoeken (jaja, nota bene de zaak onder het restaurant waar ze 'ťcht Zuid-Afrikaans eten' op de kaart hadden staan) nog even het waterfront verkend en met nog een biertje de nacht in gegaan..

De volgende dag werden we wakker door de wekker om 08:00 en hadden we goed van onze 11-uur durende nachtrust genoten. Na het ontbijt kwamen we pijnlijk tot de conclusie dat het 's ochtends lang niet meer zulk lekker weer was als de dag ervoor dus een lange broek dan maar.

Lopend naar het Fort kwamen we door het centrum wat al een levendige boel was. Aangekomen bij het Fort was het gelukkig alweer een stuk warmer geworden en konden we beter van het bouwwerk genieten. De Nederlanders waren er aan begonnen en het bleek nogal wat metamorfoses te hebben gehad; met name door de Engelsen. Een militair museum was er ook nog waar een goede samenvatting van de historie duidelijk tentoongesteld werd.

Na een drankje zijn we wederom het centrum in gegaan om verder te gaan naar wat andere bezienswaardigheden. Het Tuynhuisjie was een statig, Nederlands gebouw met zelfs een paar 16/17 eeuwse schilderijen, welke helaas niet boeiend waren, erin. Achterin was nog een lunchgelegenheid waar we dankbaar gebruik van hebben gemaakt.

Op weg naar de gardens kwamen we langs een katholieke kerk welke vrij toegankelijk was voor het publiek; een mooie gelegenheid om toch nog wat aan je geloof te doen:-). De Kompanjie tuin was een mooie plek om even rustig rond te wandelen en een hoop mensen maakten gebruik van het vele gras om even bij te komen van de dag. Aan het einde van de tuin waren de nationale galerij en het Zuid-Afrikaanse museum. De galerij hebben we, letterlijk en figuurlijk, links laten liggen en het museum scheen zeer bijzonder te zijn.

Toevallig was het museum gratis en het was inderdaad wel aardig. Ze hadden erg veel dieren opgezet om hun eigen fauna min of meer tentoon te stellen en een alleraardigste manier om het leven in de zee te laten zien. Veel steentypes waren er te zien en een uiteenzetting van de manier van leven van de oorspronkelijke bewoners.

Een hopeloze poging naar de Kirstenbosch botanische tuin had geen succes hoewel we er heilig van overtuigd waren er recht naast te hebben gestaan dus met de openbare busvoorziening (type: zoveel mogelijk mensen in een bus) weer terug naar het Waterfront voor een verfrissend drankje aan het haventje.

Na een beetje chillen op de kamer wederom richting het Waterfront voor diner. Bij de Jazzclub konden we zo aanschuiven voor een heerlijke kip met zo nu en dan begeleiding van goed klinkende Spaanse gitaren. Na het diner nog een extra rondje Waterfront en we zijn vroeg gaan slapen.

Grote Witte Haaien-dag:
Om 05:16 ging de wekker helaas alweer en na wat opschonen vertrokken we rond 05:45 voor een twee uur durende rit naar Gansbaai. We haalden nog wat mensen op en Jeffrey vertelde in het kort wat ons te wachten stond.

Na twee uur door vrij slecht weer (mistig en miezerregen met bijbehorende donkere wolken) kwamen we aan en kregen we wat te eten en drinken. De boot werd ter water gelaten en we konden aan boort de Barracuda. Een boot waar we met 20 toeristen en wat begeleiding plaats namen vergezeld door onze enige vorm van bescherming; de kooi.

Na een 15/20 minuten varen kwamen we bij een smalle doorgang terecht met aan de ene kant een zeehondenkolonie van 50/60.000 stuks en aan de andere kant een klein eilandje met 21 verschillende soort vogels. De zeehonden was de primaire reden voor de enorme hoeveelheid grote, witte haaien. Na wat voorbereidingen (chummin': Stukken dode vis aan de lijn hangen en dode vis mengen met gewoon zeewater om de geur van dode vis te verspreiden) kwam de eerste grote, witte haai al bijzonder snel.

Superlatieven te weinig om te beschreven hoe het is om zo'n beest te zien. Je overdenkt al je kennis vergaard door Discovery Channel/Animal Planet en herdenkt het beeld wat veelal geschapen wordt rond dit beest. Feit is simpelweg dat de haai moet eten en dat is het enige wat die hier ook probeert te doen. Na wat haaien te hebben aanschouwd werd de kooi te water gelaten en niet lang daarna gingen de eerste mensen er ook in. Hoewel de haaien veel vlakbij de oppervlakte zijn is er vanaf de kant minder te zien dan in het water.

Na een uurtje gingen wij ook in het water in een wetsuit, gewapend met de onderwatercamera. We werden goed gealarmeerd over een aankomende haai zodat we zoveel mogelijk konden zien. We hebben wel mooie foto's gemaakt, maar de beste beelden zagen we alleen door onze ogen. Een haai die de prooi vastpakte en niet snel wilde laten gaan. Een haai van zo'n 4 meter die voor je ogen de prooi heen en weer staat te rukken is een ongelooflijk, haast onrealistisch beeld wat je nooit meer vergeet.. amazing.

We gingen iets eerder terug dan de boot en ditmaal met een soort speedboat. De zee was gedurende de dag ruwer geworden en dat maakte deze rit een bijzonder fraaie! Met een snelle gang over de golven en vervolgens verpletterend neerkomen was een leuke bonus voor deze dag.

Na wat gehangen te hebben in de haven kwam de rest aan en waren we onderweg terug naar Kaapstad. Langs mooie wijnvelden (al ben ik de enige die die gezien heeft door de grote aantrekkingskracht van slaap) en mooie bergpassen kwamen we vlak voor Kaapstad nog een tweetal townships tegen. Deze krottenwijken bestaan uit huizen (lees: zoveel mogelijk spaanplaten tegen elkaar zetten) opeengekropt en gevuld met vrij kansloze mensen.

Na lekker rustig aan gedaan te hebben op de kamer zijn we even snel gaan internetten om te laten weten dat we het overleefd hebben en daarna gaan dineren. Om te vieren dat we nog in een westerse omgeving zitten, wetend dat dat snel ging ophouden kozen we voor een heerlijke Pizza. De foto's van de haaiendag werden weggebracht om te laten ontwikkelen en de film 'The Interpretor' was de afsluiting van vandaag. Na stiekem een heerlijke Pint in de schotse bar zijn we heerlijk gaan slapen.

We hebben alles ingepakt om uit te checken en lieten onze spullen opslaan in het hotel voor de komende middag. Dan zouden we als groep weer opnieuw inchecken en kregen we een andere kamer toegewezen. Na het ontbijt liepen we richting het waterfront om bij de Nelson Mandela Gateway ons ritje naar Robben eiland te gaan nemen.

Door een valse start waardoor wij, met nog een paar, teveel voor een boot waren konden we onze foto's van de haaien nog ophalen en gewapend met deze foto's konden we om 11:00 dan toch echt de bootrit maken.

Op deze prachtige dag kwamen we aan op het eiland en werden we het eerste uur rondgeleid door een ex-gevangene door de verschillende celblokken. Hij vertelde indrukwekkende verhalen en liet ons o.a. de cel van Nelson Mandela zien. Ook de douches, grote slaapzalen en plaatsen voor wat beweging liet hij zien. Na deze tour gingen we een uurtje in de bus zitten om een tour te krijgen over het gehele eiland met een zeer interessante man welke een verhaal klaar had voor ieder land en voor iedere opmerking.

Van beide tours hebben we uiteraard veel politieke verhalen gehoord aangezien de enige gevangenen (tijdens de regering van Zuid-Afrika dan) politieke gevangen zaten. Voordat de Zuid-Afrikaanse regering het ging gebruiken hebben de Nederlanders als eerste het gebruikt als gevangenis en is het ook een plaats geweest waar men de lepera-patienten op vast zetten om besmetting te voorkomen.

Terug op het vaste land liepen we terug en zagen we onze bus voor de komende tijd al staan. Een gele, hoge bus welke niet alleen goed zal zijn voor transport, maar ook voor de gamedrives welke ons stonden te wachten. De rest van de groep was blijkbaar net gearriveerd en stonden met z'n allen nog bij de receptie. Even snel kennis gemaakt met de (engelse) reisbegeleider en afgesproken om later die avond samen te komen.

De samenkomst was de eerste kennismaking met de volledige groep. De engelsprekende reisbegeleiding incl. kok ging uitleggen wat ons allemaal, globaal, te wachten stond. Na deze samenkomst zijn we nog even een afsluitend drankje gaan halen en gaan slapen.

Vroeg weer op om te ontbijten en hierna de bus ingeladen met al onze spullen; kortom, onze eerste dag met de groep, onze eerste dag op de bus en we waren onderweg naar Simon's Town met als tussenstop Kaap de goede hoop.

Na een busritje van een paar uur kwamen we daar aan en moest er uiteraard een foto genomen worden van ons bij het laagste punt van Afrika. Daaropvolgend een fikse wandeling welke ons bracht langs een aantal rotspunten van waaruit vooral de zee goed te zien was. Ook werden we verrast door struisvogels en bavianen (die laatste werd behoorlijk brutaal door de portemonnee proberen te stelen!) en uiteindelijk konden we op het hoogste punt bij de vuurtoren komen. De omgeving bestond uit rots en fynbos en daarbij was alles zo weinig mogelijk door de mens aangetast.

Omstreeks 12:00 reden we verder richting de 'boulders' zijnde de Jackass pinguÔns. Dit ras van pinguÔns werd met uitsterven bedreigd en daardoor is hun gehele leefomgeving beschermd en konden wij op een dierentuinachtige manier kennis maken met hun omgeving.

Na een rondje hier gelopen te hebben werd lunch op de parkeerplaats geserveerd en dit was dus onze eerste echte lunch zoals we hem nog veel maal zullen krijgen. Het Backpackers lodge van Simon's Town was onze slaapplaats, lekker met z'n zessen op de kamer, en na ingecheckt te hebben zijn we even de, wat slaperige, stad ingelopen. Niet veel te doen dus verder dan het terras zijn we eigenlijk niet gekomen.

's Avonds na het eten wat voor ons lekker gekookt werd zijn we naar de plaatselijke bar gegaan. Daar moest er het nodige gedronken worden en zo nu en dan gepooled. Na wat verhalen uitgewisseld te hebben moesten we dan maar gaan slapen na een lange dag bezigheden en buszitten.

De volgende dag maakten we ons op om weer terug omhoog te gaan. Vanaf het uiterste puntje van Zuid-Afrika moesten we zorgen dat we in het noorden terecht kwamen om naar NamibiŽ te gaan.

We hadden een deja-vu met Kaapstad en stopten bij een enorm winkelcentrum om boodschappen te doen. Persoonlijk bestond dat uit twee nieuwe broeken, wat eten en drinken en relaxed bij de koffie afwachten. De crew had veel eten ingekocht voor al het eten onderweg en we konden 1,5 uur later weer verder.

Eindelijk verlieten we kaapstad en daarmee eigenlijk ook de bewoonde wereld. Onderweg naar de Cederberg, ons eindpunt van vandaag, was er een enorme wildernis, geen tot weinig mensen, weinig verkeer en veel uitzichten inclusief bergen.

Uiteindelijk kwamen we in het citrusdal terecht gevuld met sinaasappelbomen. Ook uitgestrekte druivenvelden waren aanwezig en dus een geweldig punt om een wijnzaak te beginnen. Wij bezochten de goue vallei wijnproeverij om een aantal wijnen te proberen. Aangezien wij geen wijndrinkers zijn, zijn we niet verder gekomen dan de semi-zoete witte wijn, welke overigens wel lekker was

Hierna een klein stukje door voor onze eerste kampeerbestemming; de Cederberg. We waren iets te laat voor de lange wandeling de berg op, maar kregen een wat kortere wandeling aangeboden met een gids. De lokale gids sprak engels en Afrikaans en legde de benamingen uit van zijn stam in het Afrikaans wat soms hilarische uitleggen had. Als voorbeeld werd de 'wacht-een-beetje' genoemd. De wacht-een-beetje is een struik met doorns eraan. Als de mensen wat haast hadden en dus weg liepen, liepen ze per ongeluk tegen deze struik aan. Als er dus doorns in hun kleding, of nog erger been, zit moet je even wachten om het weer los te maken; een 'wacht-een-beetje' dus..

Na 2 uur waren we door de sinaasappelbomen gelopen, langs de rivier, op de berg en uitleg van een zeer enthousiast makende gids gehad; goed dus! Eten moesten we alweer verzorgen en zodoende konden we om 19:00 aan het eerste kampvuur zitten en werd het traditionele voorstelrondje gehouden.

Nog wat nadrinken en even snel voetbal gekeken bij de campingbaas en we zijn wat vroegjes gaan slapen.

Om 05:30 gewekt om de tent op te bergen, ontbijten en de truck volruimen en zo waar redden we het om om 07:00 op reis te gaan naar de oranjerivier.

Onderweg koffie en wederom wat boodschappen, maar vooral het landschap sprak tot de verbeelding. Het werd nog mooier, nog rustiger en duidelijk was de overgang te zien dat het hier normaal gesproken warmer is dan de rest van Zuid-Afrika.

We stopten bij de oranjerivier wat de scheiding is tussen Zuid-Afrika en NamibiŽ. We stopen aan de kant van Zuid-Afrika, maar konden door de rivier naar NamibiŽ zwemmen; aldus geschiedde. Direct een douche er achterna en na wat chillen alweer tijd voor diner!

Na een eerste, gezellige kring rond het kampvuur was het tijd om te gaan slapen na een wat vermoeiende dag. De volgende dag zou een rustige worden aangezien de keuze was om wat uit te slapen en rustig aan te doen versus kanoŽn. Simpelweg door desinteresse kozen wij voor wat luieren en dat kwam erg goed uit. Rustig opstaan, ontbijten en tent afbreken werd gevolgd door in de zon zitten, een stukje wandelen naar de kleine kinderboerderij en rustig koffie drinken.

Nadat de kanoŽrs weer terug waren rond het middaguur volgde direct lunch en moesten we direct daarna alweer weg. We kwamen na een 10 minuten alweer aan bij de grenspost waar de nodige stempels gezet moesten worden. Na deze onderbreking volgde een immens lange weg door zeer droge, dorre omstandigheden met welgeteld twee tegenliggers.. na een paar uur door deze barre omstandigheden volgende onze eindbestemming; Fish River Canyon.

De op-een-na grootste canyon ter wereld had een eigen campsite waar wij onze tenten opzetten. Hierna direct door naar een uitkijkpunt waar we, alvorens een stukje gewandeld te hebben, genoten van de zonsondergang. Hier werd ook diner, hot dogs met groenten, geserveerd wat erg goed beviel.

De Fish River Canyon was adembenemend om te zien met diepe groeven van rots en steen welke tot, zo leek het in ieder geval, in het oneindige door gingen. De canyon is dan ook 127 km lang en wij zien maar een klein stukje..

Terug naar de campsite werd het kampvuur alweer opgezet en konden we weer verder gaan waar we gisteren waren gebleven. Na een paar drankjes en een heerlijke douche was het tijd om te slapen.

Door een uur tijdsverschil wat op de ene horloge wel, maar op de andere niet was verzet waren we iets te vroeg wakker. Dit veroorzaakte een enorm lange ochtenddouche wat dan op zich wel weer lekker was.. Hierna ontbijt!

Na het ontbijt gingen we ons weer opmaken voor een paar uur durende reis. We stopten nog voor twee bomen zijnde een kokerboom welke een van de zeer weinige bomen is welke kan overleven in de woestijn door middel van reflectie en wateropslagmogelijkheden in de 'kokers' van de boom. Daarnaast stond het melkbossie wat een zeer gevaarlijke boom is. Het zalf-achtige sap van de boom is dodelijk en werd vroeger gebruikt om giftige pijlen mee te maken.

Lunch was een paar 100 km verderop onder een boom welke gevuld was met de 'sociale weverkolonie'. Deze beesten maken een enorm groot nest welke door vele vogels gebruikt kan worden. Hoog in de boom en daardoor dus op veilige afstand van vele aanvallers.

Na aankomst in de sossusvlei hadden we de campsite opgezet en zijn we zo snel mogelijk gaan zwemmen. Het was koud, maar dat hadden we wel nodig in de enorme hitte daar.

na een verfrissende duik dineren en na het eten ging Marna uitleggen in het kort hoe de sterren genoemd worden, te herkennen zijn en hoe de draaiing van de aarde ermee heeft te maken.

Vroeg weer slapen, want we moesten vroeg op..

Omstreeks 04:30 werden we wakker gemaakt en na een rij gevormd te hebben voor de poort ging deze om 05:00 open en na een 45 km rijden kwamen we aan bij Dune 45. We waren aangeland bij de hoogste, natuurlijke zandduinen van de wereld en Dune 45 was de meest toegankelijke duinen. Het bleek een minder goed idee te zijn om echt als allereerste te gaan dus nadat we volledig uitgeput voor liepen konden we later in de voetstappen van andere toeristen zo naar boven lopen.

 

Na een mooie zonsopkomst bleek dat de duinen eigenlijk alleen maar mooier werden. Als de zon zo laag staat is de ene kant van de duin rood gekleurd met een perfecte scheiding waar aan de andere kant alleen de schaduw nog is. Zeer fotogeniek!

Na een leuke rit terug (dat kan sneller!) hadden we bij de duinen lunch en reden we daarna door naar Boesman. Boesman was een man welke leuk Afrikaans sprak en veel over de woestijn wist; geleerd van de oude bush-mannen. Hij vertelde leuke verhalen over hoe water/vochtigheid, eten en koelte toch beschikbaar waren. Vele dieren welke gebruik maken van de woestijn hadden inventieve manieren bedacht om toch te kunnen overleven in de droge woestijn.

Met de veewagen weer terug naar de bus en we konden gaan relaxen op de campsite. Nog even wat organisatorische problemen met de vliegtuigen voor de vlucht welke er voor zorgde dat we een de dag erna naar Sesriem gingen.

De rest van de middag was relaxed wat drinken, poolen en douchen.

Aan het eind van de middag ben ik gaan lopen met de Hal-familie en kregen we de complete sossusvlei te zien. De geplande zonsondergang was niet te redden dus na een fikse wandeling zijn we teruggekeerd voor het diner.

's Avonds nog een beetje pool en vroeg gaan slapen.

's Ochtends vroeg weer op voor het ontbijt en we reden een stukje naar de Sesriem. Een kloof welke vrijwel leegstond en zo heel nu en dan volloopt met water. Na een flink stuk rijden kwamen we bij de 'Tropic of Capricorn' (steenbokskeerkring) aan waar we een groepsfoto genomen hebben. Het was inmiddels alweer erg heet dus bij het nog meer doorrijden werd het wel erg warm allemaal.. Een stuk verder hadden we een compleet maanlandschapachtige uitzicht wat sterk leek op golfbewegingen van lava. Net op het moment dat je denkt dat daar niets leeft zie je zebra's lopen.

In Walvisbaai zijn we gestopt voor lunch wat aan de kust ligt. De koude Atlantische oceaan maakt dit stadje aangenamer dan het droge, hete NamibiŽ zoals we hem kenden en de walvisbaai huist ook een enorme groep flamingo's. De witte en roze flamingo's staan rustig te zoeken naar eten in het ondiepe water en vliegen zo nu en dan mooi, aŽrodynamisch rond.

 

Na de lunch nog een klein stukje doorgereden naar Swakopmund. In de lonely planet stond al aangegeven dat Swakopmund 'nog Duitser is dan Duitsland' en dat is misschien wat overdreven. Swakopmund heeft een grote mix van Duitse en Afrikaanse invloeden. We hebben de konditorei, Bahnhof, Brauhaus met de, inmiddels bekende, Afrikaanse tinten erin. Op straat heb je dan ook zeer zwarte negers en de zo wit mogelijke blanken door elkaar.

De Villa Wiese waar we in verbleven was een verademing voor even. Een eigen kamer met eigen badkamer is een uitzondering en door iets bij te betalen hadden we onze twee 'luxe' dagen verzekerd.

Na een heerlijke douche genoten we van de enorme Duitse pilsen en game biefstuk in de Brauhaus. Wat biertjes later gingen we heerlijk slapen..

Na het ontbijt de volgende dag was het tijd voor Quadbiken. We werden opgehaald en rond 09:00 zaten we op onze quads.

De soms enorme zandduinen leenden zich goed voor keiharde acties en zo nu en dan kon er zelfs gesprongen worden met alle vier de banden in de lucht. Achter de gids reden we een redelijk veilig pad en konden in twee uur goed van de zandduinen gebruik maken voor allerlei snelle acties. Een aantal valpartijtjes welke geen ernstige verwondingen tot gevolg hadden kon de pret niet drukken. Helaas kunnen we niet allemaal rondjes draaien (hŤ Marijke?)

De middag werd gebruikt om Swakopmund te verkennen. Voor een grote stad was het een, naar onze maatstaven, slaperig dorpje waarin weinig actie te beleven was. Een nieuwe tas, lunch en de bar vulde onze middag.

Na afgesproken te hebben in de bar werd even voorgedronken alvorens naar de Lighthouse te gaan voor een overheerlijk diner. Wederom 'game' in de vorm van een onyx alsmede een heerlijke kabeljauw.

De volgende dag gingen we, met wat aanloopproblemen (bij welke supermarkt hadden we nu afgesproken:-)?) richting Skeleton Coast. De kust staat bekend vanwege de vele schepen welke in het verleden vergaan zijn voor deze mistige, gevaarlijke kust.

We stopten bij Cape Cross waar de Portugezen een kruis hadden neergezet voor koning (?) en ook een enorme robbenkolonie aanwezig was. De verschrikkelijke stank en vrij slome zeehonden (op het land dan) deden ons na een half uurtje alweer vertrekken.

 

 

 

 

 

Na een flinke rit werden we vlak voor de campsite vlakbij Twijfelfontein verrast door onze eerste (woestijn-)olifanten welke vlakbij de weg stonden te kijken en eten.

Op de campsite even de zonsondergang bekeken vanaf een heuvel en heerlijk gedineerd. Bij het diner kregen we een Afrikaanse dans voorgeschoteld waarbij een aantal dames en heren muziek en dans lieten zien en horen.

De volgende dag op weg naar het eerste Gamepark. We stopten daarvoor wel een paar keer onderweg.

De brandberg ziet eruit als een verbrande berg en vandaar dus de naam. Even verderop waren de 'orgelpijpen' iets interessanter. Nog wat kilometers verder kregen we versteende boomstronken te zien welke feitelijk nog uit de ijstijd stammen.

Even gestopt in outjo waar de organisatie (met name van de koffietent) weer aardig tekort schoot en in de namiddag kwamen we aan in Etosha park. We werden direct verwend met giraffen, zebra's en wildebeesten (gnoes) en na de tent opgezet te hebben direct de zonsondergang op de toren bekeken.

De campsite in Etosha had een waterhole welke voor de toeristen kunstmatig in stand werd gehouden. Dit zorgt voor een veilige omgeving waarbij zowel toerist als dier ongestoord hun gang kunnen gaan. Nog voor het eten kregen we giraffen (drinkend), zwarte neushoorn met kind en zebra's te zien..

Na het heerlijke eten zijn we uiteraard teruggegaan naar de waterhole en was er een olifant bijgekomen die toevalligerwijs aan onze kant onwetend een show opgaf recht voor onze neus.

Na een leeuw te hebben gespot welke helaas meer interesse had in giraffen irriteren dan voor onze lenzen te staan zijn we na een paar uur gaan slapen.

De volgende dag was onze eerste gamedrive een feit. Vroeg op om in een van de meest actieve tijden van de dag ('s ochtends als de zon net op is en 's middags als die weer onder gaat) dieren te gaan bekijken. De score was hyena's, gnoes, gemsbokken met dansende struisvogels, jakhalzen, secretarisvogels en hordes zebra's gemengd met gemsbokken.

Terug in het kamp kwam de grote verrassing dat het immens druk was geworden voor onze eigen waterhole met honderden zebra's, honderden gnoes, honderden bokken en 'als toetje' de eerste kudu's.

Iets later was het tijd voor de olifanten die de rest min of meer verjoegen, maar er moest vandaag geluierd worden bij het zwembad. Een paar uur relaxen bij het zwembad met een drankje en we gingen op de middag-gamedrive.

Ditmaal was de opsomming giraffen, vele gemsbokken en toen het bijna een fiasco dreigde te worden een tweetal leeuwen welke net in actie gingen komen..wij moesten terug wegens tijdgebrek.

Hoewel we 's avonds ook weer hoopvol bij de waterhole stonden was het mooiste beeld een zestal giraffen op een rij, drinkend, met de poten dus geheel uitgestrekt.

De volgende dag een wat lange gamedrive om bij een ander kamp te komen. Na achtereenvolgens impala's, kudu's, massa's zebra's en een hoop vogels kwamen we aan bij een tweede kamp waar we van de lunch en eigen tijd moesten gaan genieten. Na het zwembad en de shop was er lunch en dat waren heerlijke pannenkoeken!

Na de lunch toch maar even gaan kijken en we werden getrakteerd op 17 olifanten inclusief een aantal hele kleine. Ongelooflijk om te zien hoe zij met elkaar omgaan en een glimp te krijgen van het dagelijks leven van de olifant. Ook het leerproces van de kleine was zo nu en dan te zien.

Na dit intermezzo reden we door naar het meest oostelijke kamp waarbij we onderweg vrij weinig te zien kregen qua game. Toen we er bijna waren echter zagen we een leeuw welke blijkbaar aan het bijkomen was van een geslaagde aanval aangezien zij rustend met een dode zebra onder een boom aan het relaxen was.

Daarna, vlak voordat we er waren, nog een fiks aantal giraffen gespot.

Bij binnenkomst was het wrattenzwijn er als eerste bij en na de tent opgezet te hebben is er vrij weinig meer gebeurt die dag. De daar ook aanwezige waterhole was nagenoeg voortdurend leeg, eten was lekker en na een drankje en wat poolen zijn we gaan slapen.

De volgende dag hadden we een van twee lange ritten voor de boeg naar Rundu. Na wat boodschappen te hebben gedaan bleken we een lekke band te hebben welke vakkundig door de heren werd verwisseld.

Na een fiks aantal uren kwamen we aan bij een erg afgelegen camping welke wel erg mooi bleek te zijn. Aan de rivier de Okavango was het kamp opgezet en alle faciliteiten waren goed aanwezig. Na een zwetende busreis was een relaxuurtje bij het zwembad, aan het water, met een koud drankje niet verkeerd en zodoende geschiedde.

Een wandeling gingen we maken door de naastgelegen 'dorpjes' en dat weer redelijk confronterend. Mensen leefden onze zeer primitieve omstandigheden, er was zeer weinig te eten en het toekomstperspectief was vrij nihil.

Nadat we 'het cafť' waren tegen gekomen waar alle mannen ladderzat waren kregen we al niet veel meer hoop. Gelukkig konden de kinderen nog lachen en aangezien hier veel Angolezen zaten (zogenaamde angoolen:-) welke in de burgeroorlog gevlucht waren hebben ze hier nog vrijheid en een kans op educatie.

Angola was dan ook aan de andere kant van de rivier de Okavonga. 

Na een heerlijk diner te hebben gekookt (we hadden dienst vandaag) gingen we om 19:30 lekker eten en na een drankje zijn we gaan slapen.

's Ochtends erg vroeg op en zonder ontbijt reden we om 06:00 het kamp uit om een uur tijdsverschil in te halen (in Botswana was het normale Nederlandse tijd) en om een sowieso lange rit tot een goed einde te laten brengen..

Het werd heter en heter en uiteindelijk leek het dus een erg saaie busdag te horen. Gelukkig hadden we van tevoren kunnen afspreken om te gaan vliegen boven de Okavongo Delta; het gebied waar we de volgende dag naar toe zouden gaan.

Omstreeks 16:00 gingen we op weg naar de zes persoons cessna waar we letterlijk naast de piloot moesten zitten. Het vliegen voor het vliegen was al leuk, maar het gebied bleek een uitgestrekt gebied te zijn met eerst een nogal droog stuk en daarna een echte delta met steeds kleinere eilandjes en meer water. Het water zou druppel voor druppel binnenkomen vanuit Angola/NamibiŽ in de Okavongo Delta van Botswana waardoor dit verschil goed te zien was. Vanuit de lucht waren vele olifanten, giraffen, antilopes te zien alsmede een krokodil, hippo's en vele, vele buffels.

Na de vlucht zijn we naar de campsite gegaan om alles op te zetten en uiteindelijk lekker gegeten te hebben.

De volgende dag waren we op weg naar Okavango Delta en dat deden we met een grote truck. Dat was al een hele onderneming, want voor twee dagen spullen (eten, drinken, slaapzakken, tenten, matjes, etc) inpakken met 20 mensen past net (niet) in een truck.

Na een geasfalteerde weg begon gelijk al het bush-bush gedeelte met verraderlijke zandwegen waar de onervaren chauffeur een aantal keren hopeloos in vast kwam te zitten. Ook de netelige takken veroorzaakten vreemde capriolen bij de passagiers.

Na een uurtje of twee zandhappen kwamen we dan eindelijk bij de mokoro's aan waar een totale chaos ontstond om ons (en ook vooral onze spullen) compleet naar een verlaten eiland te brengen binnen de Okavango-delta. Na een hoop Afrikaans gebrabbel werd dan eindelijk alles geregeld en we konden een half uurtje gaan bakken in de hete zon, liggend in de mokoro.

De Mokoro wordt voortgestuwd door een poler welke tevens verantwoordelijk bleken te zijn voor het graven van een 'wc.', schoonvegen van een campsite, entertainment, gidsen bij wandelingen en vraagbaak voor de groep.

Twee campsites bleken vol te zitten en na wederom groot overleg besloten de wijze heren ons kamp op te zetten op Chief's eiland. Alle spullen werden verzameld en gedistribueerd en na een poosje hadden we een goed gerund kamp om ons heen.

Tijdens de zonondergang liepen we onze eerste game-walk. Wat een beetje dubieus was, was dat we nu ineens wel lopend naar game gingen kijken terwijl we in Etosha nog zeker NIET uit de truck mochten stappen.

We zagen de luipaardschildpad en een kudde zebra's waar papa vooral dominant de rest verdedigde waaronder een kleine zebra. Na de zonsondergang en twee uur wandelen waren we terug in het kamp. De polers/hulptroepen hadden olifantbotten verzameld om een kring rond het kampvoor te creŽren waar we feitelijk de hele avond gezeten hebben. Dineren, drinken en gezellig kletsen besloeg de gehele avond waarna de tent opgezocht werd.

's Nachts waren er verschillende mensen wie geluiden gehoord hadden, maar gelukkig denderde er niets door het tentenkamp heen. Wel waren de polers vrij bang geworden van hippo-geluiden welke direct daarop het vuur (vuur schrikt af) aangestoken werd.

's Ochtends hadden we een flinke wandeling voor de boeg. De vier uur durende tocht bracht ons langs Giraffen, Tsessebe's (snelste antilopes van de wereld) en bijna blaren. Bij terugkomst wachtten we geduldig tot de laatste groep vier uur lopers (lees: 5,5 uur) teruggekeerd waren om te gaan lunchen.

Iedereen was uitgeteld van zowel de lange wandeling als het drukkende, hete weer. Dit resulteerde in een waar slagveld van mensen waarbij niemand in staat was iets actiefs te ondernemen. Matjes werden meestal uit de tent gehaald om op een redelijk vlak stuk neer te ploffen en alleen in gedachte nog actief te zijn.

Tegen het einde van de middag, toen de zon weer iets minder fel begon te worden, bestond de keuze om in een Mokoro een trip door de Delta te gaan maken of nog een minder lange wandeling te maken. Wij kozen voor nog een wandeling en deze keer zagen we een web met de luipaardspinnenpaar wat er grappig uit zag. Een groot vrouwtje en een piepkleine man moesten gaan zorgen voor nakomelingen waarna de man het moest bekopen met de dood door de vrouw.

Het diner volgde alweer redelijk snel. Het viel wat tegen, maar dat werd goedgemaakt door een entertainmentprogramma van de meegereisde polers. Een aantal traditionele liedjes met bijbehorende dans werden voorgedragen waarna een spel volgde om een soort amulet terug te vinden aan de hand van muziek. Ikzelf moest het daarna ook maar een keer proberen met een niet al te vlugge opgave.

Nog wat gedronken en maar gaan slapen midden in de rimboe..

's Ochtends vroeg werd alles weer in de mokoro's geladen en na een rit terug liepen we nog een 2 uur naar de hippo-pool en terug. Vrijwel om de hoek stonden we ineens oog in oog met een enorme olifant welke met net zo'n verbazing naar ons aan het kijken was als wij naar hem. Aangezien wij toevalligerwijs zijn kant op moesten zat er niets anders op om te wachten. De olifant verdween kort daarop dan maar in de bosjes om nooit meer iets van zich te laten zien.

In een moordend tempo liepen we naar de pool waar inderdaad de hippo's waren, maar aangezien de zon er inmiddels al behoorlijk aan het schijnen was, hoofdzakelijk onder water. Hippo's zitten overdag meestal onder water en 's nachts lopen ze op het land om te eten. Dit om het enorme lichaam lekker koel te houden. Grappig zijn wel de ogen die uitsteken en af en toe wordt er nog een gaap van desinteresse uit.

Weer terug bij de mokoro's stond de truck al ingeladen en wel om ons terug te brengen naar de 'normale' camping. Weer een avontuurlijke rit later hadden we lunch bij de camping om door te rijden naar Planet Baobab.

De camping had een aantal Baobab-bomen om zich heen wat leuke plaatjes opleverden. Wat veel belangrijker was, was dat er een douche aanwezig was. Twee dagen Okavango-Delta bestond uit zweten, zand, stof en vooral GEEN wasgelegenheid.  

Na het diner zijn we naar de bar gegaan waar het aardig gezellig en druk werd. We moesten wel vroeg op dus zijn we niet al te laat gaan slapen (in tegenstelling tot sommige mensen:-).

Wederom dus vroeg op en na het ontbijt onderweg naar Chobe. Exact op tijd kwamen we aan op onze camping en niet lang daarna konden we plaats nemen in twee open trucks waarmee we Chobe National Parc binnen reden.

Qua game was dit een geweldige plek wat zich al snel bewees. Na diverse kudu's kwamen we bij de rivierbedding aan waar de meeste actie te vinden was. Maribo's (grote vogels) in overvloed, hippo's lagen te zonnen en gedeeltelijk nog onder water, puku's (antilopes), zonnende krokodillen, olifanten, zeearenden, diverse soorten gieren. 

 

 

Na een tijdje rijden kwamen we bij een groepje drinkende olifanten aan waarbij de moeder wat geÔrriteerd (lees: agressief) werd en ons met luid getetter op afstand hield. Na een seconde of twintig kwamen de rest van de troepen en stonden er ineens 60 olifanten om ons heen. In een open truck kan je dan ietwat zenuwachtig worden..

Na nog een aantal hippo's (inclusief kleine!) gezien te hebben kwamen we bij een groepje wrattenzwijnen aan.

 

Het hoogtepunt kwam daarna pas aangezien een troep leeuwen het leven zuur aan het maken waren van een gigantische kudde buffels. De buffels wachten zenuwachtig aan de ene kant van een klein slootje terwijl de leeuwen geduldig bleven afwachten; een padstelling dus.

Een leeuw, drie leeuwinnen en zes welpjes was het totaal van de ene grootmacht wat een enorme indruk maakten op zowel ons als de buffels.

We maakten een tussenstop een eind verder de heuvel op om een goed overzicht te hebben van het park en kregen nog wat te drinken. Op de terugweg reden we wederom langs de troep leeuwen en zagen we het hele schouwspel nogmaals aan. Onze weg werd versperd door de +/- 60 olifanten en vooral de andere groep moest met groot geweld zich een weg banen door deze troepen heen.

's Middags gingen we op de boot voor een riviercruise met gids. We kwamen op zeer korte afstand van meerdere krokodillen, een grote salamander, meerdere vogels, olifanten en hippo's. Na de zonsondergang waren we terug voor het diner.

De volgende dag waren we onderweg naar Zambia. Al vrij snel kwamen we bij de grensovergang, maar het grootste obstakel was de ferry. Dit ging niet zo gek snel al begrepen we dat we nog redelijk snel waren. Aan het einde van de ochtend waren we overgestoken met de ferry en in Zambia. Zambia bestond voor onze reis eigenlijk alleen uit Zambezi-rivier alsmede de Victoria Watervallen.

Lunch aten we aan de Zambezi-rivier en hier was al te zien dat er een redelijke gang in de rivier zat. 's Middags konden we het park in en stonden we voor de Victoria Watervallen.

Een ongelooflijk gezicht met een overweldigende hoeveelheid water wat naar beneden dondert en een enorme regenval veroorzaakt op een 30+ graden, zonovergoten dag. De omvang was gigantisch en het park had meerdere uitkijkpunten gemaakt om het van vele kanten te bekijken.

De parkbewoners, grijpgrage apen, werden steeds irritanter en vielen op een gegeven moment de Van Hal-familie aan, maar dat kon de pret niet drukken. We moesten ons een weg begeven over een brug welke continue in de regen van de waterval begaf en waren dus binnen de korset keren zeiknat aan de overkant. Gelukkig waren ook hier weer mooie aangezichten te vinden.

Ook de (bungee jump-) brug van Zimbabwe was goed te zien. De Victoria watervallen lagen voor een deel in Zambia en voor een deel in Zimbabwe.

het opdrogen ging vrij snel en na wat inkopen stapten we droog onze bus in naar onze laatste slaapplaats van deze vakantie; het Waterfront Lodge. We hadden hier staande, grotere tenten met een echt bed erin en elektriciteit. We kregen een video te zien van alle beschikbare activiteiten. Wij kozen ervoor om de volgende dag te gaan raften.

Het afscheidsdiner was diezelfde avond nog en hierin namen we afscheid van onze crew; Sam en Joshua. Aan het water was het eten lekker en relaxed. Wel zijn we wat vroeg gaan slapen.

De volgende dag begonnen we met ontbijt met de gehele raftersclub en kregen we daarna uitleg over hoe te handelen en ook vooral wat niet te doen tijdens het raften.

We reden een stuk naar de rand van de kloof (ook al niet erg comfortabel..) waarna we een flink steil stuk moesten klauteren om beneden te komen. Nadat Kent, onze stuurman van vandaag, wat dingen uitgelegd had waren we op weg.

De Zambezi-rivier wordt officieel erkend als een grade 5 (van 6) wat zich kenmerkt door snelle, steile golven met een serieus risico voor het leven. Grade 6 is simpelweg suÔcidaal..

--
Very powerful rapids with very confused and broken water, large drops, violent and fast currents, abrupt turns, difficult powerful stoppers and fast boiling eddies; with numerous obstacles in the main current. Complex, precise and powerful sequential manoeuvring is required. A definite risk to personal safety exists.
--

De rivier heeft meerdere draaikolken en vele 'Rapids' welke veroorzaakt worden door de snelle stroming en continue veranderende rotsstructuren. We deden rapids 10 t/m 23 aan omdat de eerste tien ondoenlijk waren en na 23 te ver uit elkaar lagen voor een dagtrip.

Na de eerste rapid was al duidelijk hoe het allemaal een beetje in z'n werk zou gaan. De gevaarlijkste rapid van de dag (om eruit te vallen) was de 12 (a, b en c) en uitgerekend bij deze vloog de halve boot eruit. Marijke, Stefanie en de twee londenaren vlogen eruit. Lina, mijzelf en de instructeur moesten voor deze mensen zorgen. Marijke was zo ver weg geslingerd dat deze door een andere boot moest worden opgepikt om zich later weer bij ons toe te voegen. Na onder de boot te hebben gelegen was de angst er even ingeslopen, maar achteraf gezien was het wel een gave onderneming.

Al snel bleken we een van de beste instructeurs te hebben wat zich uitte in het feit dat wij als enige boot (van 6) niet omgeslagen waren. De rest ging soms wel meerdere keren terwijl wij overal relatief simpel overal doorheen slagen. Na rapids te hebben gehad met bijnamen als 'The Terminator (1 & 2)' en de 'Oblivian' genoten we van onze lunch.

Na de lunch hadden we nog een tweetal rapids alvorens de steile weg omhoog de berg op te hebben moeten doorstaan. Wederom een avontuurlijke rit terug naar de camping en we waren voldaan, maar erg moe.

We hadden nog een soort van diner te goed van de organisatie en hierna bekeken we de video en foto's van onze rafting-trip. We kozen wat foto's uit en besloten na wat gedronken te hebben even te gaan liggen op bed wat resulteerde in slapen.

De volgende dag was ik te benieuwd naar de micro-light vlucht dat ik deze alsnog ondernomen heb. Met een kleine motor, een piloot en een grote vleugel vlogen we al vrij snel door de lucht op weg naar de watervallen.

Vanaf een relatief kleine hoogte was het een ongelooflijk mooi beeld om de geweldige kracht van de Victoria Watervallen te bekijken. Ook de omgeving en de complete rafting-kloof van de dag ervoor was onbeschrijflijk mooi om te zien. Naast de watervallen waren ook nog hippo's, olifanten en antilopes duidelijk te zien.

Rond 11:00 vertrokken we naar Livingstone om via Johannesburg en Frankfurt de volgende dag uiteindelijk aan te komen op Amsterdam. Hoewel de aankomst verstoord werd door een kapotte tas, missende slaapzak en mobiel van Marijke waren we blij om thuis te zijn. Helaas komt een ongelooflijk avontuur dan toch tot einde..

Links (Extern) :
zuid-afrika.pagina.nl
namibie.pagina.nl
botswana.pagina.nl
zambia.pagina.nl
www.unrealdive.com
Activiteiten in Swakopmund
Activiteiten in Victoria Falls