Djoser.nl -- Avontuurlijke reizen met net dat ene kleine beetje extra..Djoser.nl -- Avontuurlijke reizen met net dat ene kleine beetje extra..

 

Complete reisinformatie voor de 'Trans-Amerika' reis van Djoser.

 

Trans Amerika  :  Guatamala, Honduras, Nicaragua & Costa Rica

 

 

 

Overzicht van Midden-Amerika. Inleiding:
Deze pagina moet de reisbeschrijving gaan worden van de Trans-Amerika van Djoser. De reis is er een van 23 dagen en loopt dwars door vier verschillende landen heen in Latijns-Amerika. Van het kratermeer 'Lago Atitlán' in Guatamala tot de fameuze Mayastad 'Copan' in Honduras tot de rust van het eilandje 'Isla Ometepe' in Nicaragua tot een tropisch nevelwoud in Costa Rica.

De reis is van 20 november t/m 12 december 2003 en ik zal hieronder gaan trachten te beschrijven hoe ik de reis heb ervaren in dagboekvorm. De reis is voor een groot gedeelte al beschreven op de Djoser-site (link) hoewel over het algemeen de invulling ter plekke geheel aan de reiziger(s) zelf over wordt gelaten.

De reis wordt verzorgt door 'United Airlines' (tijden zijn allen lokale tijden):
20 november: 
Amsterdam  12:30  - Washington  15:05 (United Airlines 947)
Washington  18:05  -  Los Angeles  20:20 (United Airlines 947)
Los Angeles  22:55  -  Guatamala City  05:35 (United Airlines 889)

11 december:
San Jose  08:00  -  Mexico City  11:00 [United Airlines  1012]
Mexico City  12:00  -  Chicago  15:55 [United Airlines 1012]
Chicago  17:55  -  Amsterdam  09:10 [United Airlines 966]

Practische info:
Aanbevolen vaccinaties: Hepatitus A en DTP (Difterie, Tetanus & Polio). Daarnaast worden Malariatabletten sterk aangeraden
www.lcr.nl voor meer informatie.

Geldzaken
1 Euro levert het volgende op:

Weer
In de laaggelegen gebieden is de gemiddelde dagtemperatuur 30°C en nachttemperatuur 21°C. In de berggebieden liggen de temperaturen iets lager en lijken op het Europees voorjaar. In de avonden kan het frisjes zijn. Temperaturen komen echter nauwelijks onder 15°C.

Midden Amerika kent geen echte winter en zomer. Wanneer men het heeft over de winter duidt men de regenperiode aan die van april tot november loopt. De zomer is de droge periode van eind december tot midden april. In de regentijd regent het in fikse maar voorspelbare buien. Dagen zonder zonneschijn zijn echter het gehele jaar schaars.

Landeninformatie:
Guatamala:Vlag van Guatamala
Replubica de Guatamala is ongeveer 2,5 maal zo groot als nederland en heeft zo'n 12 miljoen inwoners. De indianen zijn de grootste bevolkingsgroep met ruim de helft waarna de Indiaans-Spaanse mestiezen komen met ongeveer 40%. De overgebleven minderheid zijn de blanken. De talen zijn Spaans, Quiché, Garífuna en Engels. De hoofdstad is Ciudad de Guatamala (Guatamala-city) en het tijdsverschil met Nederland is zeven uur.

Honduras:Vlag van Honduras
Replubica de Honduras is ongeveer 2,7 maal zo groot als nederland en heeft een kleine 6 miljoen inwoners. De mestiezen zijn de grootste bevolkingsgroep met 90% waarna de Indianen (voornamelijk Maya) komen met ongeveer 7%. De overgebleven minderheid zijn de negers en mulatten. De talen zijn Spaans, Maya-talen en Engels. De hoofdstad is Tegucigalpa en het tijdsverschil met Nederland is zeven uur.

Nicaragua:Vlag van Nicaragua
Replubica de Nicaragua is ongeveer 3,1 maal zo groot als nederland en heeft zo'n 4,5 miljoen inwoners. De mestiezen zijn de grootste bevolkingsgroep met 69% waarna de blanken komen met ongeveer 14%. De andere minderheden zijn de negers (9%) en indianen (4%). De talen zijn Spaans, Creools-Engels en Misquito. De hoofdstad is Managua en het tijdsverschil met Nederland is zeven uur.

Costa Rica:Vlag van Costa Rica
Replubica de Costa Rica is maar 1,2 maal zo groot als nederland en heeft zo'n 3,6 miljoen inwoners. De europeanen (voornamelijk Spaans en Italiaans) zijn de grootste bevolkingsgroep met 87%. De andere minderheden zijn de mestiezen met 7% en de negers met 3%. De talen zijn Spaans, Creools-Engels en Indiaans. De hoofdstad is San José en het tijdsverschil met Nederland is zeven uur.

Voorbereidingen:
Na de reis geboekt te hebben is nu het informatiepakket inmiddels al binnen. Enigzins schamel vergeleken met de overkill aan informatie die op de website te vinden is. Verder is het vooral herhaling van de belangrijke zaken waarbij de echte belangrijke dingen (vertrek- en aankomsttijden? hotellijst? etc) nog toegezonden moeten worden in een aparte zending. Een boekje over Costa Rica met reisimpressie's, achtergrondartikelen en praktische tips wordt nog wel meegezonden, maar dan vraag ik me gelijk af of ik nu de reis naar Costa Rica hebt geboekt of de reis naar Guatamala, Honduras, Nicaragua en Costa Rica..vreemd.

De beste voorbereiding heb ik eigenlijk van twee andere kanten gehad. Middels internet heb ik een reisverslag gevonden van iemand die exact dezelfde reis heeft gedaan dus dan weet je pas echt wat er te wachten staat. Klik hier voor dit reisverslag. Een aantal dingen vallen me erg op aan dit reisverslag. Ten eerste de regenval die blijkbaar veelvuldig voorkomt. Ik heb geleerd dat winter (beter te noemen als het regenseizoen) van april tot november loopt en deze persoon is in juli gegaan. Aangezien ik niet in het regenseizoen ga hoop ik toch zeker dat ik het met wat minder regen hoef te doen. Ten tweede valt me op dat er vaak dingen al vroeg aanvangen. Aangezien ze daarbij ook vrij vroeg naar bed gaan hoop ik dat ze hiermee nutteloos tijdbesteden voorkomen en een toeristentreintje willen voorkomen; dan kan ik me er zeker wel in vinden. Als laatste valt ook nog op dat mensen zelf nog vrij veel keuze's hebben hoe ze ter plekke een invulling geven aan hun vakantie wat me ook wel bevalt..

Een andere 'voorbereiding' is door een collega die toevalligerwijs net terug van vakantie is in o.a. een dezelfde land (Guatamala) met dezelfde reisorganisatie. Hierdoor zijn een aantal praktische zaken (United Airlines schijnt ERG zorgvuldig te werk te gaan betreffende hun controle's) duidelijker geworden.

Op 13 oktober krijg ik via de post de 'Lonely Planet' binnen. Deze uitgave is eigenlijk altijd onmisbaar leesvoer waar praktische zaken worden gecombineerd met de route naar de beste plekken. De 'Central America on a Shoestring' verslaat onder andere 'mijn' vier landen, maar gaat nog een stukje verder. Voor 808 pagina's is deze lonely planet nog opvallend compact (pluspunt) en ik hoop hiermee eigenlijk de erg lange vlucht een stuk minder saai te maken. 

Grappig genoeg kom ik tijdens het internet afstruinen tegen dat Isla Roatan het eiland is waar de serie 'Temptation Island' wordt opgenomen. Fox (Amerika) is hiermee begonnen en het is inmiddels ook een goed lopende show in Nederland. Dit is de officiele website van Fox.

Op 20 oktober was de zwaarste beproeving van deze reis. Exact een maand voor de reis haalde ik twee prikken zijnde tegen Hepatitus A en DTP bij het GGD in Den Haag. Vaccinaties zijn niet leuk, maar in het ziekenhuis moeten liggen in Guatamala, Honduras, Nicaragua of Costa Rica sprak me nou ook niet heel erg aan. Bij de eerste prik ging het nog echter bij de tweede lag ik toch gestrekt.. Ik kan er simpelweg echt niet tegen en dat werd weer eens duidelijk geillustreerd. De GGD-dame zag het al gebeuren en handelde erg bekwaam. Na een tiental minuten en koffie stond ik weer; echter als een man met halve krachten. Dezelfde dag heb ik ook nog 100 'Paludrine-pillen' gehaald die beter bekend staan als Malaria-pillen. Drie weken + vier weken de kuur afmaken is alles om uzelf te beschermen tegen de vijandige mug.

Drie weken voor vertrek valt er weer een schrijven van Djoser binnen. Praktische reisgegevens zoals vluchten en hotelinformatie vormen het gros van het informatiepakket. Ik merk gelijk op dat het vluchtschema anders is dan aangegeven en dat is niet echt positief; een extra stop op de heenweg. Enige (kleine) positieve puntje is de tussenstop op Chicago O'Hare. O'Hare is het grootste vliegveld ter wereld en dat lijkt me wel grappig om te zien. Voorderest een deelnemerlijst (wat moet je daarmee?) en, alsof je nog niet genoeg had gehad, weer praktische informatie.

Murphy's Law is echter ook nog steeds van toepassing. U was het wellicht bijna vergeten, maar er moet altijd rekening gehouden worden met de wet van behoud van ellende. Iets meer dan een week voor vertrek raak ik betrokken bij een auto-ongeluk waardoor mijn auto total loss is verklaard en ik op zoek moet naar een vervangende. De lichamelijke gesteldheid baart enige zorgen, maar is gelukkig na een aantal dagen rust hersteld. Daarbij zijn er presidentsverkiezingen in Guatemala. Op verschillende sites lees ik over de rellen die daarbij schijnen te horen. 'Tijdens de verkiezingscampagne zijn meer dan 20 kandidaten en politieke activisten vermoord'.. Ik ben benieuwd..

Ook maar even een Spaanse taalgids gekocht. Hoewel we een spaans-sprekende reisbegeleider hebben leek het me toch niet onverstandig om maar even een taalgids te kopen. Heb ik in het vliegtuig ook weer wat meer te doen.

Reisverslag

Vanochtend om 07:45 was Armand er al om me op te halen. Twee tassen van 8,8 Kg voor kleren en een rugzak voor 23 dagen is toch wel een nieuw record denk ik zo. We hadden wel een beetje file, maar toch waren we ruim op tijd op schiphol. Eén koffie en ik was onderweg..

21:55 zegt mijn horloge nu, maar dat is het hier helemaal niet. 15:55 is het hier in Washington D.C. Ik ben net door de grenscontrole en ben mijn tas alweer kwijtgeraakt aan een vriendelijke amerikaan die graag mijn tas wilde hebben zodat hij door kon met zijn werk. De vlucht was redelijk snel doch saai. Zelfs de hitfilm (hmm) Terminator 3 kon daar weinig aan doen.

Ik heb al wat mensen ontmoet van de Djoser-groep. Niet zo heel lastig als ze allemaal een ID-tag van Djoser aan de tas hebben hangen. Voorlopig ben ik maar weer aan het wachten op de volgende vlucht naar Los Angeles Airport (LAX).

07:15 inmiddels. Dat is het dus wel voor mijn gevoel, maar wederom is de lokale tijd anders; 22:15 in Los Angeles. Weer een saaie vlucht achter de rug en nu blijkt dat de volgende vlucht naar Guatemala City overboekt is. Omkoping werkt echter nog steeds heel goed hier en met een lucratief aanbod worden mensen omgepraat tot een andere vlucht. Wij kunnen in ieder geval gewoon weg.

Slapen in het vliegtuig zal nooit mijn hobby worden en echt geweldig voel ik me dus ook al niet. Gelukkig heb ik geen last van m’n nek meer..
De laatste vlucht ging gelukkig redelijk snel en ben zelfs nog een paar keer weggedut. Als kleine beloning werden we getrakteerd op een rode lavastroom van de vulkaan Fuego vlak voor landing in Guatemala.

Om 06:00 lokale tijd stonden we bij de bus en hadden we Tabitha ontmoet, de reisbegeleidster. Uiteraard ook de complete Djoser-groep gezien. Van de groep kan je op dit moment nog weinig anders zeggen dan dat het gevarieerd is.. we zien wel.

Guatemala-city is niet echt een mooie en interessante stad dus rijden we direct door naar Antigua. Onderweg door Guatemala-city valt op dat verkeersregels nog verzonnen moeten worden, veel mensen al vroeg op de been zijn en dat je onderweg al een erg interessant uitzicht hebt op de diversiteit van de verscheidene mooie landschappen.

Na een klein uurtje rijden laat de chauffeur vanuit de bus zien hoe Antigua er een beetje uitziet door een extra rondje te rijden door het dorp. We stoppen bij Posada del Hermano Pedro, ons hotel.

Het hotel heeft diverse open patio’s en in de hotelkamers zit geen eens glas; een gordijn en eventueel dichtslaande houten raampjes zorgen voor privacy en bescherming van regen en wind (wat er bijna nooit is). Nu maar hopen dat de aanwezige huispapagaai zijn mond houdt ’s nachts.
Om 11:00 een samenkomst gehad waar we onze eerste milkshake dronken en praktische reisinformatie kregen van Tabitha.

Na een douche zijn we (mijn vaste kamergenoot Rinze en ik) een rondje gaan lopen door het dorp waarbij we terecht kwamen op de markt. De toeristenmarkt en de groenten- en fruitmarkt zaten aan elkaar dus we liepen een behoorlijk stuk. Het fruit zag er vers en lekker uit en de toeristenmarkt (soms echt zooi) was vooral heel kleurrijk. Helaas was het wel zo dat als je aanstalte maakte om ergens interesse in te tonen je al een horde aan mensen om je heen had om zaken mee te doen (lees: zeuren).

Na de markt en een rondje gelopen te hebben, hebben we nog heel even het centrale plein bezocht, maar we zijn toch maar even gaan liggen na de erg vermoeiende vlucht(en).

Onze eerste kleine excursie was geplanned voor 15:00. We gingen een mooi uitzicht bezoeken op de heuvel aan de rand van Antigua met het kruis genaamd ‘Cerro de la Cruz’ waarbij we de hele stad konden bekijken. In het verleden waren er iets teveel berovingen geweest tijdens deze kleine beklimming dus kregen we de speciale toeristenpolitie mee die de hele rit kosteloos begeleiden.

Eenmaal boven was het uitzicht inderdaad wel mooi. De mist zorgde voor een versperring van verdergelegen bergen en steden, maar desalniettemin was het een leuk plaatje.

Eenmaal beneden hebben we met de vrouwen een rondje over het plein gelopen dat inmiddels veel drukker was dan voorheen. Naast de vele kinderen die erg jong waren, maar al vol in de handel zaten liepen er veel mensen die wilde genieten van de mensen, wassende moeders en meerdere toeristen die rustig een boekje zaten te lezen. Gooi daarbij nog een aantal jongleerders en de plaatselijke drumband en je hebt een druk plein. Wakend over het plein is een mooie kerk (Catedral de Santiago) die ’s avonds nog erg mooi verlicht werd en lang open bleef.

Om 19:00 hadden we afgesproken om met z’n allen te gaan eten. Tabitha had een restaurant uitgezocht waar ook Bill Clinton geweest zou zijn. De kip was lekker alsmede de Gallo Cerveza, maar de vermoeidheid sloeg bij veel mensen toe. Na het eten zijn de meeste gaan slapen..

Om 05:05 had ik de wekker gezet. Na het douchen zouden we opgehaald worden door Rolando, onze gids van vandaag. Rolando was precies op tijd met de bijbehorende bus en we vertrokken mooi op tijd. Het was gezellig onderweg naar San Fransisco, het dorpje aan de voet van de vulkaan Pacaya; de beklimming ervan stond vandaag namelijk op het programma.

We begonnen na aankomst in San Fransisco rond 07:00 met de beklimming van de nog actieve vulkaan de Pacaya. De Pacaya is 2530 meter hoog en we begonnen met klimmen op 1885 meter hoogte. Eerst door een echt regenwoudachtig bos met hier een daar een mooi uitzicht en zo nu en dan lekker steil. Aangezien we met een grote groep waren die niet allemaal dezelfde conditie en capaciteiten hebben stopten we regelmatig. Onze gids Rolando bracht ons geregeld wat kleine snacks voor wat extra kracht. Vooral de zoutige ananas bleek lekker en nodig te zijn. Toen ook nog eens bleek dat het ontbijt niet goed geregeld was (miscommunicatie) bracht Rolando’s bananenbrood een geweldige uitkomst.

Na zo’n twee uur klimmen kwamen we op het punt waar het bos ophield en we verder moesten op alleen lava-stenen en gruis.

Na zes achterblijvers te hebben geconstateerd gingen er negen verder naar de top. Nog een paar graden steiler dan het voorgaande pad moesten we 45 minuten ploeteren om vervolgens aan de top te staan. Tussen het zwavel, wat soms de nodige ademhalingsproblemen gaf, hadden we wel een fantastisch uitzicht alle kanten op. Vanuit de krater kwam een constante rookpluim waardoor we niet echt diep naar binnen konden kijken.

De terugweg bleek in het lavagruis een ware skipiste. Door de steilheid en diepe gruis kon je springend naar beneden en hadden we binnen 5 minuten dezelfde afstand afgelegd als 45 minuten omhoog. Het leverde me wel wat schaafwonden en een kapotte broek op, maar de ervaring en lavasteentjes compenseerde dat verlies.

Na de klim en de terugrit zijn we maar even gaan slapen. Na de rust en een welkome douche zijn we in Antigua zelf vervolgens wat kleine dingetjes wezen doen (water halen, internetten, broodje gehaald) en na nog een heerlijke moccachino gewacht tot het diner van 19:00.

Officieel heb ik Enchillada’s gegeten, maar gezien het hele bord ondefinieerbaar was kan het net zo goed wat anders geweest zijn. De milkshake’s en Piña Colada maakten echter weer een hoop goed.

Na het diner bleek het Jazz-festival van start te zijn gegaan. Hoewel er toch echt Jazz-festival stond hebben wij gekeken naar Japanse volksmuziek (?!). Na flink genoten te hebben (hmmm) nog even een barretje opgezocht voor wat alcohol en rond 23:00 gaan slapen.

Om 06:00 ging de wekker alweer. Er stonden een aantal dingen op het programma wat dit tijdstip logisch maakte. Allereerst zijn we naar Chicicastenango gegaan waar een continue markt is. Onderweg was het zo nu en dan zeer lastig rijden door steilheid en kamikaze-inhaalacties. Eén hond heeft zijn kamikaze-actie succesvol afgerond.
Onderweg ook nog een ontbijtje genoten bij een amerikaans uitziende ranch. Het ontbijt met koffie was wel gewoon lekker.

Iets na 10:00 waren we in Chicicastenango. Een gekkenhuis is een heus understatement. Vele, hele smalle steegjes volgestouwd met maya-attributen, eten, drinken en alles voor in huis wat je maar kan verzinnen. Als het verkoopbaar was, was het hier te zien. Een ideale gelegenheid om wat inkopen doen voor het thuisfront en daar maakte iedereen dan ook goed gebruik van.

Ergens in het midden van de markt staat de Iglesia de Santo Tomas uit 1540. Naast de oudheid was de kerk niet echt indrukwekkend. Het zag er leeg en onaangekleed uit. Vreemd voor een Katholieke kerk, maar men moet erbij bedenken dat katholiek hier ook een geintrigeerde maya-cultuur inhoudt.

Het mooie van de souveniers is dat er onderhandeld moet worden. Zij beginnen met een prijs en jij gaat daar minimaal 50% onderzitten. Uiteindelijk heb je dan een prijs waarbij je, als je deze omrekent, nog steeds relatief weinig betaald. Een handgemaakt kleed door de maya voor 300 Quetzal (35 euro) is bijvoorbeeld nog steeds niet veel.

We vonden een restaurantje op 1 hoog van waaruit je een leuk uitzicht had op het mierennes tbeneden. We bestelden een Super Sandwich omdat we honger hadden; deze bleek echter wel heel erg super en was weer iets teveel voor onze kleine maagjes.

Nog even het (kleurrijke) kerkhof bezocht waar bleek dat de bevolking veel waarde hechten aan een goede uitvaartsverzorging. Omstreeks 14:00 waren we allemaal wel zo’n beetje terug bij de bus die, na enig oponthoud, z’n weg vervolgde.

Om 15:50 waren we in Panajachel aangekomen waar we zouden overnachten. Nog even snel wat water inslaan en op naar het hotel. Hotel Posada K'amol B'ey lag vlakbij de boulevard aan Lago de Atitlan. Aan het meer stonden drie vulkanen zijnde de San Pedro, de Toliman en de Atitlan. De hoogste vulkaan, de Atitlan, gaf zijn naam dus aan dit meer. Even rustig aan gedaan in het hotel met wat klaverjassen en alles geregeld voor de volgende dag.

Omstreeks 19:00 gegeten aan het water. De Burritos con care smaakte goed alsmede de bananenmilkshake’s. Panajachel bleek na 20:00 geen alcohol meer te schenken na een aantal vervelende voorvallen en na 22:00 was het al helemaal een dooie boel. Na een kleine internet-sessie zijn we dan maar gaan slapen.

Vanochtend om 06:00 wakker voor het ontbijt met aansluitende boottocht. Daar de tuin geen zon had en op het dak wel werd alles snel even verplaatst naar boven.

De boottocht met allerlei verschillende dingen bleek een geweldige dag te gaan worden. Startend vanuit Panajachel voeren we met twee bootjes naar Santa Cruz. We begonnen met een ochtendwandeling door de bergen die ons bracht naar het kleine stadje Jaibalito. Door de bergen, begroeïng en smalle richels met de opkomende zon bleek het een goede start van de dag. Af en toe geweldige uitzichten, maar je moest niet te lang stilstaan; die mieren steken!

Na de wandeling en een afsluitende shake bij noorweegse immigranten gingen we op weg naar de volgende bezigheid. Na wat uitleg werden we opgesplitst in twee groepen; de ene groep ging bakken op het strand in de zon en de andere groep ging op zoek naar een behoorlijke rots waar vanaf kon worden gesprongen. Ik behoorde tot de tweede groep en was benieuwd naar de hoogte. Na wat controle’s en testen hadden we een goede gevonden en we begonnen met wat klimwerk. Wel leuk, maar dat moet toch hoger kunnen. Om de hoek bleek een grotere uitdaging en na wat kunst en vliegwerk werd een val van zo’n 10 meter bewerkstelligt; Danny en mijzelf tegelijk.

Na het springen en zwemmen zijn we naar de rest gegaan voor een lunch. Vanwege Rinze’s verjaardag kwam er nog een verrassing van Djoser  zijnde twee reusachtige taarten; dit alles door Tabitha ter plekke geregeld. Daarna hebben we nog iets normaler geluncht al duurde het allemaal wel erg lang en ging er nogal wat fout met bestellen; het was wèl lekker.
Na de lunch zijn we verder gevaren naar Santiago waar we op zoek gingen naar Maximon.

Maximon, speaking through his attendant ajkunes, is sought out by all the peoples who live around Lake Atitlan to cure diseases, remove curses, divine for the future, bless crops, win lawsuits, etc. He is believed to be at one and the same time a manifestation of Judas Iscariot, Pedro de Alvarado, Saint Michael Archangel, the apostle Peter, and Mam (an ancient Mayan deity) – though he is most closely associated with San Simon, a popular deity invoked throughout Guatemala for witchcraft purposes.  Maximon definitely has a political aspect as well:  he personifies Francisco Sojuel, a hero of the Tzutuhil people in their resistance against the Spanish.  After Sojuel died his spirit was perpetuated in Maximon in order to fight the conquerors with magic. This is why he is arrayed in ladino clothing:  to fool the ladinos.  His power is invoked in any dispute with a ladino or with the government; and it is said that it is precisely because of Maximon’s power and influence that some of the bloodiest fights and massacres of the recent guerrilla war occurred in Santiago Atitlan.

Na wat loopwerk door de mindere buurt van Santiago kwamen bij een huis aan waar een doek voor hing. In groepen van vier konden we naar binnen en eenmaal binnen zagen we een grote (wier-)rookpluim met Maximon erin. Met twee asbakken, een fles bier en een peuk in zijn mond vroeg ik me af waar de magie van Maximon was. De kamer werd opgefleurd door drie mariabeelden en een grote doodskist..
Deze familie moest een jaar zorg dragen voor Maximon waarna hij weer naar een ander huis moest verhuizen.

Terug bij de boot bleek Tabitha nog een verrassing te hebben. In het dorpje Santa Catarina was een feest aan de gang wat we als extraatje nog even bezocht hebben. Na toegesproken te zijn door de dienstdoende band en heel wat dronken mensen uitgelachen te hebben zijn we weer teruggegaan naar de boot. We moesten even wachten op de boot, maar aan het strand met wat drank en een fenomenaal uitzicht op het meer en de vulkanen was het niet rot wachten.

Eten dit keer in een echt Tapas-restaurant. Daar het nog mooi weer was zijn we buiten gaan zitten; helaas verstoorde de wind veelvuldig het gevoel van rust en warmte. Het eten was wel lekker (lekkere tong, he Danny?). Wederom niet veel later dan 22:00 gaan slapen.

Om 05:15 wakker en na een koude douche (zo veel knoppen, zo weinig warm water) waren we op weg naar Copan, Honduras. Onderweg het ontbijt genuttigd bij hetzelfde tentje als twee dagen geleden. Door Guatemala-city heengereden (gekkenhuis!) op weg naar een mooi hotel waar een duik in het zwembad alsmede lunch ons te wachten stond. Deze tussenstop was goed geanticipeerd van de organisatie daar de busreis lang en heet was. Van de gelegenheid werd goed gebruik gemaakt en ook hebben we de grenspapieren voor Honduras ingevuld. We waren allemaal leraren ineens want uitleggen wat al die beroepen betekenen bleek teveel van het goede..

Na lekker opgefrist te zijn en al het papierwerk gedaan waren we  weer onderweg naar Honduras. Tijdens de rit kregen we nog wat achtergrondinformatie van Tabitha. De grensovergang ging redelijk goed en om 16:30 kwamen we daardoor al aan in Copan.

Copan zelf is vrij klein, maar is bekend voor de aanwezige ruines aan de rand van het dorpje. Verder een pleintje en een kerk; hoe kan het ook anders. Na een biertje genuttigd te hebben in het plaatselijke jazzcafé zijn we onszelf even gaan opfrissen in het hotel.

Om 19:00 wilde we weer gaan eten, maar hadden we beter niet kunnen doen. De nieuwe medewerkster werd meerdere malen verteld hoe we het geregeld wilde hebben, maar ergens stagneerde het brein van de betreffende dame. Kokend van binnen regelde Tabitha zelf de rekening die, uiteraard, achteraf eigenlijk nog steeds niet begrepen werd. Het happy hour maakte een klein beetje goed.. Het eten was overigens gewoon lekker van de grill.

Na het eten wilde we gaan slapen aangezien we vroeg op moesten voor de vogeltour (het was Danny Hajos!), maar die werd afgeblazen vanwege ‘ziekte’ van de vogelgids. Dan moesten we maar even een rondje gaan lopen door Copan. Het plan waren de ruines, maar we stuitten op een discotheek waar we wat zijn gaan drinken. Omstreeks 24:00 sloot deze zijn deuren en zijn we gaan slapen.

Rond 06:40 wakker voor een wandeling naar en tussen de ruines. Na de (warme!) douche en ontbijt waren we klaar voor wat historische maya-verhalen.

De ruines waren werkelijk adembenemend. De gids probeerde er een leuk verhaal van te maken al was zijn engels wel wat gebrekkig. Omstreeks 11:45 waren we uitgewandeld en de gids uitgepraat. Mooie indrukken en veel kennis opgedaan waren we voldaan en klaar voor de volgende bezigheid.

Op het programma vandaag stonden nog een waterval en thermale baden. Met de veewagen waren we lekker primitief op weg naar de waterval. Over een opgedroogde modderweg en even later door het struikgewas kwamen we uiteindelijk lopend bij de waterval. Een stevige waterval waar je wel even onder kon staan als je tenminste in de buurt kon komen ondanks de hevige stroming. Helaas ben ik een ring verloren door het geweld, maar dat mocht de pret niet drukken. Nog even ter plekke een krampprobleempje opgelost (rijdend ziekenhuis Claudia en Frans was geopend) en lekker gebadderd en we waren er weer klaar voor.

De aanwezige gids had nog een verrassing daar er iets verderop nog een springmogelijkheid was in een andere spelonk. Na een ietwat lastigere weg kwamen we ook daar uiteindelijk en hebben we ook dat gevaar getrotseerd. Met z’n drieen door de spelonk was toch wel het hoogtepunt; het paste ook eigenlijk niet.

Door de bush-bush (prikkeldraad is niet leuk) weer terug en met de veewagen op weg naar de thermale baden. Dit bleek een iets langere rit dan verwacht, maar we werden beloond door een heerlijk warm bad waarop iedereen op slag verliefd was. Door het late tijdstip konden we niet lang blijven. Als afsluiter hadden we koffie en waren we alweer onderweg terug naar het hotel. De terugreis was weer een hele ervaring. Naast het feit dat het gezellig was hebben we de mooiste hemel gezien van de hele vakantie. Duizenden sterren in een heldere hemel maakte een mooi plaatje.

Eten bij een restaurant gerund door nederlanders moest wel goed zijn. Eerst wat gedronken bij het haardvuur en vervolgens lekker gegeten van de grill. Niet lang daarna zijn we gaan slapen.

Weer vroeg op deze dag, want we moesten een lange reis maken naar de boot. De bedoeling was om naar La Ceiba te rijden en daar de boot te pakken naar Isla de Roatan (Temptation island). Onderweg de gebruikelijke pit-stops voor eten, drinken en sanitaire stoppen en we kwamen op tijd aan in La Ceiba voor de ferry. Binnen twee uur (en een gezellig onderonsje met de aanwezige baobabbers) waren we al in de haven van Isla de Roatan. Het mierennest van mensen die allemaal hun koffers wilde hebben had wel iets charmants. Na een kleine busreis kwamen we aan bij het ‘west end’ gedeelte van het eiland wat de mooiste kant zou moeten zijn.

Even inchecken in ons hotel en genieten van het prachtige uitzicht. Het was thanksgiving vandaag en een amerikaanse restauranteigenaar had een thanksgiving-buffet georganiseerd met, uiteraard, kalkoen. Daar hebben wij dus gegeten.. Na een drankje in de lokale bar was het mooi geweest voor vandaag.

05:57 (weer eens wat anders) wakker geworden. Vandaag stonden een aantal dingen op het programma. Een zeiltocht met captain dusty (vrij vertaald: kapitein vastgeroest) met twee snorkelsessie’s, lunch en aan biertje. Ikzelf had me echter met Rinze opgegeven voor een proefduik.

De proefduik bestond uit twee onderdelen. De uitleg en praktijktest ’s ochtends en na de lunch de echte proefduik tot 12 meter diep. De uitleg werd enthousiast gegeven door de mensen van 'Coconut Tree Divers' en de test in het ondiepe water bracht een aantal rare ervaringen naar boven. Ademhalen onder water kan blijkbaar wel, maar het duurt even voordat dat doorgedrongen is tot jouw logica. Rinze had er wat moeite mee en wilde meer tijd die helaas nu niet voorhanden was.

Na de lunch zijn we met vier man de zee op gegaan. Sander had niet de juiste papieren bij zich en werd gedwongen tot een snorkelsessie samen met Yvonne. Tabitha had al een duikdiploma dus die ging zelf duiken en ik had drie instructeurs om mij heen die me in de gaten hielden. Het ging vrijwel vlekkeloos, behalve een fout na een kwartier waardoor we even weer terug naar boven en weer naar beneden moesten voor de oren.

Voor het eerst de bodem zien was weer een mijlpaal. Bijna ongeloofwaardig moest ik terugdenken aan al die afleveringen National Geographic/Discovery Channel waarop je duikers ziet die de meest uiteenlopende dingen filmen. Nu maak je het zelf gewoon mee. Een schol, kreeft, slang en vele scholen vissen gezien naast het aanwezige koraalrif waren een mooie ervaring.

De hele dag was het eigenlijk al geen mooi weer geweest (wel goed genoeg om te duiken) en dat werd eigenlijk alleen nog maar erger. Tussendoor kwamen berichten dat er een storm op komst was wat problemen zou kunnen gaan geven met ons vertrekschema.

De zeilers hebben nauwelijks gezeild en zijn behoorlijk verregend. In de namiddag hebben we dan maar een grote fles rum gekocht die naar hartelust werd gemixt in de Piña Colada. Voor het eten was de fles al bijna op..

Eten om 19:00 was dit keer bij een visrestaurant. Een vis combo met garnalen, kreeft, witte vis en calamaris doet het altijd goed. Eén en ander werd afgewisseld door de magische show van Kebir die iedere aanwezige toerist liet nadenken over zijn trucs.
Na het eten nog een biertje en het was weer genoeg voor vandaag.

Vandaag uitgeslapen tot 08:00! Een record voor zover ik me kan herinneren. Aangezien het weer (of nog steeds?) regende waren de mogelijkheden wat beperkter. Mijn voornemen was een motor te huren, maar met regen had ik daar geen zin meer in. Met een aantal mensen ontbeten waarna een aantal mensen dolfijnen zouden gaan knuffelen in Anthony’s Key Resort. Bij gebrek aan betere ideeen zijn we allemaal maar meegegaan met de gedachte dat daar wel ergens alcohol te halen was.

Het regende inmiddels zo hard dat zelfs het dolfijn knuffelen niet geheel doorging. Voor de helft van de prijs konden mensen nog wel naar de dolfijnen gaan, maar zou de hele show niet voorbij komen vandaag. Vanaf onze cocktail-positie konden we op een afstand de mensen bij de dolfijnen zien staan. Na een uurtje kwamen ze weer terug en zijn we rustig weer teruggereden naar ons West End Village.

De rest van de dag bestond uit mixen. De ingeplande barbecue werd al afgelast en in plaats daarvan probeerden we een nieuw, frans culinair restaurant wat bijzonder goed smaakte. We hielden het daarna vrij snel voor gezien met z’n allen.

Vanochtend om 07:00 ging de wekker alweer. Het bleek totale chaos te zijn daar de boten niet meer voeren. Iedereen die dus van het eiland af wilde moest met het vliegtuig en wij moesten zo snel mogelijk naar het vliegveld om van alles te regelen.

28th-30th November
Torrential rains and gale force winds pounded the Caribbean coast of Honduras, and tropical thunderstorms caused rivers and dams to overflow, sparking flash floods that engulfed 40 neighbourhoods and a major coastal highway. At least three people were killed and thousands evacuated. 584mm of rain fell on La Ceiba, on the north coast of Honduras over the weekend. This is nearly twice the average for the whole of November of 325mm.

Ons vliegtuig was blijven steken in La Ceiba en kon met geen mogelijkheid opstijgen. De storm, waar wij dus eigenlijk al twee dagen last van hadden, was nog erger in La Ceiba; dus geen vliegtuig. Omstreeks 12:30 was er een klein vliegtuig beschikbaar die door ruimtegebruik twee keer voor ons van Roatan naar Teguchigalpa vloog. Omstreeks 16:00 waren we allen herenigd in de hoofdstad van Honduras. De originele planning was doorrijden naar Leon, Nicaragua, maar die reis zou nog 7 uur duren. De organisatie besloot ons een extra nacht te laten blijven in Teguchigalpa; naar onze mening een verstandig besluit.

Even een rondje door de stad gelopen (niet de mooiste van deze reis) en we zijn gaan eten. De uitgekozen chinees had bespottelijke hoeveelheden voedsel te geven als diner en ik heb niemand gezien die zijn bordje had leeggegeten.

Na het eten hebben we de bioscoop aan de overkant van ons hotel geprobeerd en er draaide  ‘Once upon a time in mexico’. Niet echt supergeweldig, maar wel leuk vermaak. Hierna het bed opgezocht.

Om 04:57 wakker voor de lange busreis. Er waren geen noemenswaardige dingen gebeurt in de bus dus 7 uur later waren we in Nicaragua, Leon. De beste optie die we hier hadden was een tripje naar de kust vlakbij Leon aan de stille oceaan. Strand hadden we een beetje gemist op Roatan en dat werd nu een beetje goedgemaakt door een prachtig, leeg strand met een sterke stroming. Uiteindelijk werden we ook nog getrakteerd op een mooie zonsondergang en hebben we even wat gegeten en gedronken.

Weer zouden we om 19:00 gaan eten, maar eerst had Tabitha weer een verrassing. Danny (Wullaert) was jarig en werd 50. Een echte Piñata werd opgehangen en Danny moest, geblindoekt, erop slaan totdat de namaakhond stukgeslagen was. In de Piñata zat allemaal zoetigheid als kadootje. Na wat stokslagen is het hem uiteindelijk gelukt.

Het daaropvolgende diner werd ‘verstoord’ door de aanwezige straatdansers en muzikanten die een showtje gaven voor ons. Na het eten hebben we nog even gepooled en zijn we naar bed gegaan.

Vanochtend hebben we eerst een fort bezocht wat behoorlijk indrukwekkend was. Op weg naar het fort passeerde we de vuilnisbelt waar mensen zochten naar alles wat bruikbaar en eetbaar was en ze nog iets mee konden doen. Bijna ongelooflijk dat ze ons, de rijke toerist, nog vriendelijk groeten.

Het fort was klein, maar des te angstaanjagender waren de verhalen eromheen (zie hieronder). Vanaf het fort hadden we wel een mooi uitzicht op de omgeving wat heel even de gedachten op een toeristisch spoor zette.

On december 23 1972, around midnight, an eurthquake devastated Managua, leveling over 250 city blocks, killing over 6000 people and leaving 300.000 homeless. As International aid poured in, the money was diverted to Anastasio Somoza and his associates, while the people who needed it suffered and died. This obvious abuse dramatically increased opposition to Somoza among all classes of society. Over time, more and more moderate business leaders turned against Somoza as they saw their own companies being eclipsed by the Somoza family's corrupt empire.

By 1974, opposition was widespread. Two groups were widely recognized - the FLSN (Sandinistas) led by Carlos Fonseca, and the Union Democratica de Liberacion, led by Pedro Joaquin Chamarro, popular owner and editor of the Managua newspaper La Prensa, which had long printed articles critical of the Somoza regime.

In december 1974, the FLSN kidnapped several leading members of the Somoza regime, gaining ransoms and the freeing of political prisoners in exchange for the release of the hostages. The Somoza government responded with a campaign of systematic killings over the following 2,5 years.

De busreis zou een typisch japanse ‘click & go’ reis worden. Leon -> Granada is niet zo heel ver dus zouden we tussendoor een aantal keer stoppen voor wat bijzondere dingen. Als eerste de huidige hoofdstad, Managua. We hebben even een paar belangrijke gebouwen gezien die er heel verzorgt en groots uitzagen.

Hierna Masaya National Park met een nog actieve vulkaan waar we zo heen reden met de bus. We hebben nog een rondje gelopen om een andere vulkaan na wat hardhandige aanwijzingen van een opzichter.

De laatste tussenstop was een markt in een naast gelegen dorpje. Na de lunch hebben we de extensieve markt doorlopen wat al net zo’n gekkenhuis was als Chicicastenango. Even wat kleine spulletjes gekocht en we gingen weer door; ditmaal naar de eindbestemming van vandaag; Granada.

Het hotel in Granada was behoorlijk luxueus met een klein zwembadje en ruime kamers. Ook de locatie was mooi gelegen aan het centrale plein. Na het eten nog een biertje op de veranda en naar bed.

Eindelijk weer een keertje uitslapen. ’s Ochtends een beetje rondgelopen zonder doel eigenlijk (koffie, internet, etc). ’s Middags stonden iets na 13:00 paard en wagen klaar om ons naar Lago de Nicaragua te brengen.

Op het meer werden we getransporteerd door twee bootjes langs de verschillende eilandjes. Het meer telde 363 eilandjes met verschillende doeleinden. Sommige waren verlaten, sommige stonden de mooiste villa’s op en sommige deden dienst als woonplaats voor dieren.

Pieter kon een eilandbewoner (aap) nog een banaan aanbieden en voorderest was het boottochtje heerlijk relaxed met over het algemeen mooie uitzichten.

Na een tijdje kwamen we bij een restaurantje waar we onze lunch gingen bestellen. Bij het restaurantje hadden ze een drietal zwembaden naast het meer (met overigens hetzelfde water) en een hangmat voor ons plezier. De lunch (met echte kokos!) smaakte goed. Na wat zonnebaden zijn we weer weggegaan richting Granada.

Na terugkomst even douchen en eten. Voor het eten haakte ik al af met een niet meewerkende maag, maar de rest schijnt goed gegeten te hebben. Ik heb een gedeelte van het vuurwerk (21:00-22:00) nog wel gehoord, maar voorderest heerlijk geslapen.

We waren alweer vroeg wakker en ruim op tijd voor de douche, koffie en spullen pakken. Om 08:30 vertrokken we naar Isla de Ometepe in Lago de Nicaragua. Dit was het grootste eiland van het meer en bestond simpelweg uit twee vulkanen en een stukje vlak land ertussen (isthmus/landengte). Beide vulkanen konden beklommen worden en verdere excursies hielden een ochtendwandeling, wandeling inclusief waterval en een rondreis op het eiland in.

Deze dag werd echter rustig besteed. Busreisje van 1,5 uur, met de ferry naar het eiland binnen een uur en daarna nog een uur op een zeer slechte weg. Eindpunt van de komende twee dagen was Hotel Paraiso. Een hotel waarbij de kamers alleenstaande cabins waren en een klein privé-strandje als rustpunt. Sommigen hebben nog de moeite genomen naar een klein pooltje te gaan, maar het gros van de mensen heeft rustig aan gedaan rond het hotel.

Na het diner zijn we met z'n vieren (Claudia, Marianna, Danny en ik) al vroeg gaan slapen daar we de moeilijkste beklimming van Nicaragua op het programma hadden staan de dag erna; de nog actieve vulkaan de Concepcion.

Om 04:50 ging de wekker al. Allen waren we op tijd en bij de receptie stonden onze lunch-paketten al klaar. Om 05:05 begonnen we aan een klein ritje en na 40 minuten begonnen we de beklimming. De laatste uitbarsting was in 1986 dus we hadden weinig te vrezen. Het begon relatief makkelijk en interessant. Door de beboste bergen omhoog was het nog niet zo steil en het bleek al snel niet zo'n begaanbaar (dus niet zo veel gedaan) pad wat de aanstaande overwinning alleen maar leuker maakte. Ook de aanwezige brulapen lieten van zich horen wat het gevoel van in de rimboe zijn alleen maar versterkte. 

Na verloop van tijd werd de begroeïng minder, de rotsen en paden lastiger en steiler en waren we behoorlijk snel weer moe. Het enige voordeel wat de steile rotsen hadden was dat als je klom, je snel omhoog klom. Binnen 4 uur (bijzonder snel!) waren we boven rond 09:35 op 1610 meter boven zeeniveau. Het uitzicht was in principe slecht, maar dat was al bekend aangezien de top van de vulkaan bijna altijd in een 'muts' van wolk hing. Tel daar de zwavelrook van de vulkaan zelf bij op en dat maakt het een oninteressant geheel. Het gevoel van de overwinning heerste echter toch en dat maakte alles weer goed. Heel even was er een moment van uitzicht waar ik nog een foto van heb gemaakt, maar ook dat viel wat tegen. Na wat lunch en uitrusten zijn we weer teruggegaan. De terugreis viel tegen. De snelheid kwam er maar niet en tot overmaat van ramp bleek de watervoorraad iets te krap berekend. We waren om 13:15 klaar wat inhield dat de geplande tijd van 10 uur voor ons uiteindelijk zo'n 7,5 uur inhield. De auto kwam echter pas om 15:00 en aangezien we ongelooflijk veel dorst hadden werden we gewezen op een winkeltje twee kilometer verderop. Bijna ongeloofwaardig hoe snel je nog kan lopen na een uitputtende vulkaanbeklimming als je enorme dorst hebt.

Aangekomen bij dat winkeltje rukte Danny (subtiliteit is niet z’n sterkste punt) twee grote waterflessen en twee cola uit de koelkast en voor het betalen was de helft al op. Omstreeks 15:30 was de auto al gekomen en waren we alweer terug in het hotel. Uiteraard was uitrusten troef op dat moment dus chillen in de hangmat moest gewoon even gebeuren.

Om 19:00 zijn we wel nog gaan eten, maar niet veel langer daarna zijn we gaan slapen; we moesten om 05:00 alweer weg naar de volgende bestemming.

Op de stenen route (weg is een groot woord) hobbelend naar de ferry waar de meeste mensen hun pannekoeken met stroop en fruit (interessante combi!) naar binnen werkten. Na de ferry verder bussen naar Costa Rica.

De grenscontrole was een groot zooitje. Bij aankomst bleek er een enorme rij te staan waar wij in principe in moesten staan. Dankzij wat omkooppraktijken en vriendjespolitiek maakten we echter veel tijdswinst en scheelde het bijzonder in het ongemak.

Vlak voor aankomst hadden we weer een bijzonder slechte weg naar onze eindbestemming van de dag, Hacienda Guachipelin, Costa Rica. Een mooi groot hotel (ranchachtig) met bijzonder veel natuurlijke voorzieningen en uitstapjes in de buurt. Op het erf van het hotel alleen al waren meerdere watervallen, sauna met modderbad, een uitkijkpunt en interessante wandelingen te doen. Het complete programma werd doorgenomen tijdens lunch en we besloten rustig te beginnen met een wandelingetje en aansluitende waterval.

De wandeling was relatief kort en we werden beloond met een mooie waterval (twee eigenlijk). Redelijk koud water, maar als je eenmaal door was ging het best wel. Na wat berekeningen van Wil en mijzelf geloofden wij er wel in dat het diep genoeg was om te springen en dat bleek ook zo te zijn. Aangezien kamikaze Wil ook nog ging duiken wisten we allemaal dat het veilig was. Het voorbeeld werd dan ook goed gevolgd. Op de terugreis werd Bianca nog verrast door een teek, maar dat was gelukkig snel opgelost.

Aangezien het bijna tijd was voor de zonsondergang liepen we nog even naar het uitkijkpunt. Vanaf dat punt kon je rondom een heel eind zien en na even wachten was daar dan ook de prachtige zonsondergang. Nog even een rondje drank van Yvonne d’r vader (nooit bellen met iemand waar de hele groep bij staat!:) en een douche en we konden weer gaan eten.

Het eten ’s avonds was een buffet en ze vonden het nodig ons bezig te houden met (wel erg harde) live-muziek. Rekeningen betalen bleek niet het meest eenvoudige van deze avond en tijdens het wachten pakte Jan de salsaballen maar op en werd er vrolijk op los gedanst door sommigen. Eén biertje dan nog en erna gaan slapen.

Vanochtend vroeg wakker voor het nationale park Rincon de la Vieja. Op het programma stond in principe alleen de Catarata la Cangreja, een waterval met daarvoor een wandeling. Twee uur later, een aantal apen en hagedissen rijker, kwamen we aan bij de zeer fraaie waterval. Uiteraard moesten we er even inspringen, maar het water was toch best koud. In een klein badje waar de zonnestralen wel kwamen waren uiteraard de vrouwen te vinden. Na een hopeloze poging verder omhoog te komen besloten we dat dat geen nut ging hebben en zijn we weer teruggegaan.

Tijdens de terugtocht kwam het spontane idee om toch nog even snel een extra bezienswaardigheidsrondje te doen. In het park waren nog een aantal dingen te zien rondom een kleine vulkaan die wel de moeite waard waren. Aangezien we met een snel groepje gingen (Claudia, Tabitha en mijzelf) konden we de terugreis met een uur afronden en konden we aan het rondje beginnen. Langs een zwavelbadje, modderpool en de kleinste vulkaan ooit haaste we ons terug naar de bus, maar ze waren helaas al weg. We konden meerijden met iemand anders die ons bracht naar een nabijgelegen hotel/ranch. Hier belde Tabitha voor een andere bus en werden we gedwongen te wachten in de zon met ligstoelen en zwembad; niet echt een probleem.

Na een snelle lunch gingen we de Canopy tour doen. Volledig bepakt met helm en diverse veiligheidsriemen moesten we een klein stukje door de achtertuin van de hacienda lopen. Een aantal malen tokkelen en éénmaal wat klimmen gevolgt door een sprong over het beekje ver boven het ravijn was voor sommigen wel wat veel gevraagd, maar achteraf werd het toch als een leuke ervaring afgeschilderd.

Na de Canopy tour nog even snel bijtanken en op naar de sauna en modderbaden. Daar we met een grote groep waren kregen we de sleutel voor een privé-openstelling. Allereerst de sauna; mijn eerste keer. Hoewel het bijzonder heet was moest ik nog net niet zweten. Blijkbaar was ik niet de enige en een aantal ervaren saunagangers wisten te melden dat het over het algemeen wel wat warmer zou zijn. Ook scheelt het als je meerdere keren met tussenpozen gaat. Na een half uurtje lekker koken werden we ingesmeerd met modder (echt een keus had je niet!) wat vervolgens weer even moest drogen voor het gewenste babyhuidje effect. Het modderbadje waar we daarna in mochten was heerlijk warm, maar het zeer koude afspoelbad was wat minder geslaagd. Dan nog maar even de sauna in om weer op temperatuur te komen. Hopeloze pogingen hier een meditatiekwartiertje van te maken strandden door irritante muziekjes van een zeker persoon (!).

De bus kwam niet veel later en we werden weer veilig teruggebracht waarna de douche en buffet weer van start gingen. Na het eten nog even wat gedronken en een nachtwandeling ondernomen. Rinze en Claudia hadden de nacht ervoor een mislukte poging gedaan om naar de rode rivier te gaan en wij probeerde ditzelfde te doen. Helaas jammerlijk mislukt en bij terugkomst bleken we ergens een verkeerde afslag te hebben genomen. De wandeling op zich was wel lekker rustig.

's Ochtends na het opstaan nogmaals geprobeerd en nu konden we hem gelukkig wel vinden. Het 'rood' sloeg op de stenen naast het riviertje die door Lava rood waren gekleurd.

Na een ontbijt zaten we omstreeks 08:10 in de bus op weg naar Santa Elena / Monteverde. Onderweg nog wat koffie en zeer smakeloze koekjes gegeten (lees: gevoerd aan de hond) en om 12:30, na wederom een zeer moeilijk begaanbare weg, waren we in Santa Elena, Arco Iris lodge. Onderweg zijn we nog wel even gestopt voor een aantal zeer mooie plaatjes van de natuur en uitzicht van Costa Rica. Voor de verandering had dit hotel een 'familielodge' waar wij met z'n vieren in konden. Sander, Yvonne, Rinze en ik deelde deze aparte lodge waar een woonkamerachtige indeling de sfeer ten goede kwam.

  Om 14:00 werden we opgehaald voor de Sky Walk. Hoewel de reis begon in mooi weer met 30 graden werden we na een half uurtje afgezet midden in de mist en was het ook wel wat kouder. De Sky Walk hield een wandeling in van diverse hangbruggen tussen de met bergmodder gevulde smalle paadjes waarbij je over het algemeen hoog boven de grond liep waardoor je een leuk uitzicht had op de diverse bomen, planten en vogels.

Na de Sky walk en de busreis terug zijn we wat boodschappen gaan doen voor de avond Piña Colada en gemixte vodka. We gingen niet lang daarna naar een tent die bekend stond om de vleesgerechten. Deze groot uitgevallen patattent zag er weliswaar wat armoedig uit, maar het diner was wel erg lekker.

Na het eten zijn we gaan mixen en tussendoor kwam Tabitha vrolijk mededelen dat een schorpioen in d'r tas zat.. nog iets meer drinken en spuiten met die anti-insecten spul dan maar.

Terwijl de rest ging wandelen de volgende ochtend koos ik ervoor om eens lekker uit te slapen. Uiteindelijk hebben we die dag een quad gehuurd en zijn we rond gaan rijden. De San Luis waterval was uitgekozen als bestemming en na wat 'contractbesprekingen' konden we gaan rijden. De besturing leek op een motorbesturing dus dat moest lukken. Toen Tabitha het eenmaal probeerde lagen we al vrij snel ondersteboven. We mankeerden gelukkig niets dus na wat sarcastische opmerkingen konden we er om lachen en reden we door. .

Na een tijdje kwamen we bij de ingang van de waterval aan en moesten we een stuk lopen om naar de waterval te komen. Dit bleek een lastige tocht te zijn waarbij we beide meerdere malen uitgleden. De waterval zelf was uiteindelijk wel indrukwekkend. Lang (zelfs in twee stukken verdeeld) en vrij snel kwam het water naar beneden donderend in een klein zwembadje. Even snel een broodje gegeten en we waren weer op de terugweg; we waren al een beetje te laat met onze quad terugbrengen.

De belabberde wegen van en naar San Luis eisten helaas hun tol. Bij één van de vele heuvels omhoog kregen we een lekke band die zelfs door een toevallig passerende mede-quadder niet meer op te blazen was. Deze vriendelijke man belde voor ons op en na drie kwartier kwamen de eigenaren om de band te vervangen.

Onderweg terug hebben we de afsluitavond geregeld bij een zeer aangenaam restaurant en als afsluiting van de middag hebben we nog wat gedronken bij de beste (enige) koffietent in Santa Elena.

De afsluitavond was erg leuk geregeld. Het isrealische restaurant had z'n best gedaan om alles zo goed mogelijk op tafel te krijgen; veel en gevarieerd. Drank en voedsel voldoende en iedereen bleek tevreden.

Na het eten zijn we weer teruggegaan naar Santa Elena, maar ik was helaas mijn portemonnee vergeten waardoor ik nog een extra rondje kon maken. Wederom op de weg terug besloten we bij de kroeg te stoppen om het lokale alcohol en volk te aanschouwen. Omstreeks 01:15 geloofden we het wel en zijn we gaan slapen.

Om 07:00 wakker en weer klaargestoomd voor de volgende dag; de laatste in feite. Na het ontbijt gingen we op weg naar San José, de hoofdstad van Costa Rica.

Na aankomst werd het steeds slechter en slechter weer. De regenval dwingde ons in een klassiek restaurant te bivakkeren waar de koffie met amaretto en een sandwich goed smaakte. 
Daarna zijn we nog wel een rondje gaan lopen, maar de regen maakte het wat minder interessant. Na zoveel prachtige natuur gezien te hebben van Costa Rica en eigenlijk alle andere landen viel de zeer westerse cultuur in San José ook een beetje tegen.
We zijn gaan relaxen op de kamer en met 72 tv-kanalen ging dat wel aardig. Uiteindelijk in slaap gevallen voor de extreem vroege uittocht van onze vakantie..

Om 03:45 (!) ging de wekker waarna we om 04:45 allemaal weg konden op weg naar het vliegveld. Inchecken, koffie drinken en de laatste centen uitgeven en we waren op weg naar Mexico, Chicago en uiteindelijk Amsterdam.

Tijdens de vlucht hebben we nog een kleine deja-vu gehad met Lago de Atitlan. Erg mooi te zien vanuit de lucht en toen al kwamen de herinneringen alweer naar boven. In Chicago nog even doorgelicht en de laatste reis naar Amsterdam werd hoofdzakelijk slapend doorgebracht door de meesten. Het afscheid vervolgens was heel vreemd. Mensen die je een maand geleden totaal niet kon, vervolgens 23 dagen op de lip mee hebt gezeten en dan ineens.. dag.

Links (Extern) : Hotellijst :
Antigua Posada Del Hermano Pedro  -  Antigua, Guatamala
Chichicastenango Posada K'amol B'ey  -  Panajachel, Guatamala
Lake Atitlan en Panajachel La Posada de Copan  -  Copan Ruinas, Honduras
Copan - Maya Ruins West End Inn  -  Isla de Roatan, Honduras
Isla Roatan en Duiken op Roatan Los Balcones  -  Leon, Nicaragua
Tegucigalpa Villa Paraiso  -  Isla de Ometepe, Nicaragua
Leon Alhambra  -  Granada, Nicaragua
Masaya Guachipelin  -  Rincon de la Vieja, Costa Rica
Granada Vesuvio  -  San Jose, Costa Rica
Isla Ometepe Arco Iris  -  Monteverde, Costa Rica
Rincón de la Vieja  
Monteverde